Οἱ Ἅγιοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος οἱ Ἀπόστολοι

Εἶπεν ο Κύριος: «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς γενέσθαι ἁλιεῖς ἀνθρώπων». (Μάρκου α´, 17). [Ἀκολουθῆστε με σὰν μαθητές μου καὶ θὰ σᾶς κάνω νὰ γίνετε ψαράδες ἀνθρώπων, ποὺ μὲ τὸ δίχτυ τοῦ θείου κηρύγματος θὰ τοὺς ἑλκύετε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν]. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο οἱ Ἅγιοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος ὁ ἐξ Ἀχαΐας, κατάφεραν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ γίνουν πραγματικὰ μεγάλοι ψαράδες ἀνθρώπων. Καὶ οἱ δυὸ ἦταν φίλοι ἀγαπημένοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἡ ζωντανή τους πίστη κατέστησε τοὺς δυὸ αὐτοὺς ἄνδρες ἐπισκόπους. Τὸν μὲν Ἰάσονα στὴν Ταρσό, τὸν δὲ Σωσίπατρο στὸ Ἰκόνιο. Ὅμως, τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἦταν νὰ πᾶνε καὶ οἱ δυὸ αὐτοὶ ἐπίσκοποι στὸ νησὶ τῆς Κέρκυρας, γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἱδρύσουν νέες ἐκκλησίες. Ἐκεῖ, ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας Κερκυλλίνος τοὺς συνέλαβε καὶ τοὺς φυλάκισε. Μέσα ἀπὸ τὴ φυλακή, οἱ δυὸ ἀπόστολοι ἄρχισαν μὲ τὸ δίχτυ τοῦ θείου λόγου νὰ ψαρεύουν ἀνθρώπους στὴ χριστιανικὴ πίστη. Κάνουν χριστιανοὺς ἑπτὰ φημισμένους λῄσταρχους τοῦ νησιοῦ, τὸ δεσμοφύλακα Ἀντώνιο καί, τὸ σπουδαιότερο, τὴν κόρη τοῦ Κερκυλλίνου, Κερκύρα, τῆς ὁποίας ἡ πίστη φέρνει πλῆθος νέων πιστῶν. Ὅταν ὁ Κερκυλλίνος πνίγηκε σ᾿ ἕνα ναυάγιο, τὸν διαδέχτηκε ἕνας σκληρὸς εἰδωλολάτρης, ὁ Δατιανός. Μία ἀπὸ τὶς πρῶτες του ἐνέργειες ἦταν νὰ κάψει τὸν Σωσίπατρο. Ἀλλὰ ὁ Ἰάσων κατάφερε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐκχριστιανίσει τὸ Δοτιανὸ μὲ ὅλη του τὴν οἰκογένεια. Αὐτό, βέβαια, εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ γίνει μεγάλο πνευματικὸ ἔργο στὴν Κέρκυρα.

Οἱ Ἅγιοι Ἐννέα Μάρτυρες...

ποὺ μαρτύρησαν στὴν Κύζικο Θεογνίς, Ῥοῦφος, Ἀντίπατρος, Θεόστιχος, Ἀρτεμᾶς, Μάγνος, Θεόδουλος (κατ᾿ ἄλλους Θεόδοτος), Θαυμάσιος καὶ Φιλήμονας

ΟΙ Ἅγιοι αὐτοὶ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ καταγόταν ἀπὸ διάφορους τόπους. Συνελήφθησαν τὴν ἐποχὴ τῶν διωγμῶν στὴν Κύζικο. Ἡ στάση τους ἀπέναντι στὸν ἄρχοντα ποὺ τοὺς ἀνέκρινε γιὰ τὴν πίστη τους ἦταν καταπληκτική. Τὸ θάῤῥος, ἡ ψυχραιμία καὶ ἡ δυναμικότητα τῶν ἀπαντήσεών τους, καθὼς καὶ ὁ ἐξευτελισμὸς τῶν εἰδώλων μὲ τὰ λόγια τους, καταντρόπιασαν τὸν ἄρχοντα, ποὺ μὲ μῖσος τοὺς ἔριξε στὴν πιὸ σκοτεινὴ φυλακή. Ἐκεῖ οἱ ἐννέα γιοί, χωρὶς ψωμὶ καὶ νερό, ἀλλὰ μὲ συμπροσευχὴ καὶ ὕμνους πρὸς τὸ Θεὸ τῶν πάντων, ἔπαιρναν θάῤῥος νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγῶνα τους. Ὅταν ὁ ἄρχοντας τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ τοὺς ῥώτησε ἂν ἐπιμένουν νὰ πιστεύουν στὸ Χριστό, αὐτοὶ ἐπανέλαβαν αὐτὰ ποὺ τοῦ εἶχαν πεῖ καὶ πρῶτα. Τότε ἀμέσως διατάχθηκε νὰ τοὺς ἀποκεφαλίσουν. Ἔτσι, ὅλοι μαζὶ πρόσφεραν τοὺς ἑαυτοὺς τοὺς «θυσίαν δεκτήν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ», δηλαδή, θυσία ποὺ δέχεται καὶ εὐχαριστεῖται σ᾿ αὐτὴ ὁ Θεός.

Ἐπιλογὲς ἀπὸ τὸν Παρακλητικὸ Κανόνα εἰς τὸν Δεσπότην Χριστὸν Ὑπὲρ τῶν μαθητῶν τῶν ὑποκειμένων εἰς ἐξετάσεις.

Σόφισον Χριστέ,
ἀοράτως τὰς νεάνιδας,
καὶ τοὺς νέους ταῖς βολαῖς ἐνεργειῶν,
τῆς σοφίας Σου, Χριστέ, κατὰ τὴν ἔτασιν.
****
Πρόθυμον σπουδήν,
πρὸς μελέτην καὶ ἐμπέδωσιν
τῶν ποικίλων μαθημάτων Ἰησοῦ
τοῖς παιδίοις ἀφειδῶς ἐπιχορήγησον.

Ὄμβροσον Χριστέ,
τὰς ρανίδας τῆς σοφίας σου,
ἐν τὴ γῆ τὴ ἀγαθὴ τῶν μαθητῶν,
ἴνα γένηται καρπὸς αὐτοῖς σωτήριος.

Ἡ πάσα νεολαία,
προσδοκᾶ Χριστέ μου,
ἐπιτυχίας κομίσαι ὠφέλειαν,
ἐκ τῶν ποικίλων ἀγώνων ,
αὐτῆς τὴ ρώμη σου.

Λαλῆσαι εἰς τὰ ὦτα,
μαθητῶν καὶ νέων,
τὰ ἀκριβῆ καὶ τὰ ἄριστα Παναγνέ,
κατὰ τὴν ὥραν αἰτοῦμεν,
τῶν ἐξετάσεων.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐπιτυχίας καὶ ἀριστεύσεως τῶν μαθητῶν, σπουδαστῶν καὶ νέων ἐν ταῖς ἐξετάσεσιν αὐτῶν καὶ ὑπὲρ τοῦ ἐλθεῖν Κύριον τὸν Θεὸν βοηθὸν ἐν ταῖς προσπαθείαις καὶ τοῖς ἀγῶσιν αὐτῶν.


Πάνσοφε Χριστέ μου Ἰησοῦ,
ἡ πηγὴ τῆς ὄντως σοφίας,
φώτισον δεόμεθα,
ταῖς ἐνεργείαις σου,
ὅπως ἔχωσιν ἅπαντες,
ἐν τὴ ἐξετάσει,
νοῦν ὀξὺν καὶ γρήγορον,
εἰς τὸ συγγράψασθε,
πάσας τὰς ὀρθᾶς ἀποκρίσεις,
ἐν ταῖς ἐρωτήσεσι Σῶτερ,
ταῖς ὑποκειμέναις αὐτοῖς πάντοτε.

Τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας κ.κ. Ἰωὴλ

Ἀκοῦστε……

Πατῆστε (Τὸ τώρα) γιὰ νὰ συνδεθεῖτε μὲ τὸν σταθμὸ τῆς Πειραίκης Ἐκκλησίας ὥστε νὰ ἀκούσετε τὴν ἐκπομπὴ Ἀθέατα Περάσματα τοῦ πατρὸς Ἀνδρέου Κονάνου…..

Μπορεῖτε ἀκόμη νὰ ἀκούσετε τὴν ἐκπομπὴ

σὲ ἐπανάληψη τήν Δευτέρα βράδυ 2 - 3 π.μ., (ξημερώνοντας Τρίτη)

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Ἀδελφόθεος, ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων

Ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς τέσσερις γιοὺς τοῦ μνήστορος Ἰωσὴφ καὶ ἀδελφὸς τοῦ ἀδελφοθέου Ἰακώβου, ποὺ ἔγινε πρῶτος ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων. Μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Ἰακώβου, ἐπίσκοπος ἀνέλαβε ὁ Συμεών. Σ᾿ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ἐπισκοπικῆς του θητείας, ὑπῆρξε ἀντάξιος του ἀδελφοῦ του. Ἡ ἀνεξάντλητη ἀγωνιστικότητά του, ἡ τέλεια αὐταπάρνησή του, καθὼς καὶ τὸ ἀπαράμιλλο θάῤῥος του, κατέστησαν τὸν Συμεὼν φωτεινὸ πνευματικὸ ἀστέρι, διὰ τοῦ ὁποίου στηρίχθηκαν καὶ ὁδηγήθηκαν πολλὲς ψυχὲς στὴ σωτηρία. Τὸ ἐντυπωσιακότερο, ὅμως, χαρακτηριστικό του Συμεὼν ἦταν τὸ ἀκατάβλητο φρόνημά του. Ἂν καὶ 120 χρονῶν γέροντας, δὲν κάμφθηκε μπροστὰ στὸ μαρτύριο. Ὑπέστη μὲ νεανικὴ φλόγα τὸ σταυρικὸ θάνατο. Καὶ ἡ νεανικὴ ψυχὴ τοῦ γέροντα Συμεὼν ἀποδήμησε κοντὰ στὸ στεφανοδότη Κύριο. Βέβαια, μὲ τὸ παράδειγμά του ἄφησε διδαχὴ στὸ ποίμνιό του τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς»1. Δηλαδή, πρὸς τὰ πάνω, πρὸς τὸ Θεό, διευθύνετε καὶ προσηλώνετε τὶς σκέψεις σας, ὄχι στὰ γήινα καὶ φθαρτά. Διότι καὶ ὁ Συμεών, ἂν καὶ 120 χρονῶν γέροντας, ἀπὸ τέτοιο φρόνημα ἐμπνεόμενος ἀντιμετώπισε παλικαρίσια τὸ μαρτύριο. (Ὁρισμένοι Συναξαριστὲς ἐπαναλαμβάνουν τὴν μνήμη του καὶ 18 Σεπτεμβρίου).

Ὁ Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης μιλᾶ γιὰ τοὺς συζύγους καὶ τα διαζύγια

1. Οἱ ἄνθρωποι, βρὲ παιδί μου,χωρίζουν ἀπὸ τὴ φιληδονία τους καὶ ἀπὸ τὸν ἐγωισμό τους. Ἀπὸ τίποτε ἄλλο. Ὅλους τους ἄλλους λόγους τοὺς ἐμπνέονται ἐκ τῶν ὑστέρων γιὰ νὰ δικαιολογοῦν τοὺς...ἑαυτούς τους.
2 . Στὴ μέση της οἰκογένειας πρέπει νὰ εἶναι ὁ Χριστός. Τὰ προβλήματα τὰ λύνει ὁ πνευματικός. Τὸ ζευγάρι πρέπει νὰ ἔχει κοινὸ πνευματικό.

Πηγή: Γέρων Παΐ??σιος ὁ Ἁγιορείτης
Τὸ εἴδαμε στὸ ἰστολόγιο:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου

Ἐκδήλωση στὴν Ἀθήνα, Τετάρτη 28 Ἀπριλίου - Δελτίο Τύπου καὶ πρόσκληση

Ὁ Πανελλήνιος Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγώνα (ΠΑ.ΣΥ.Β.Α.) καὶ ἡ Συντονιστικὴ Φοιτητικὴ Ἕνωση Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγώνα (Σ.Φ.Ε.Β.Α.) συνδιοργανώνουν ἐκδήλωση μνήμης καὶ τιμῆς στὸν Ἀκρίτα Ἱεράρχη ἀείμνηστο Σεβαστιανὸ μὲ θέμα... «Μητροπολίτης Σεβαστιανός:H διαχρονικὴ συνείδηση τῆς Βορείου Ἠπείρου»
Στὴν ἐκδήλωση, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ τὴν Τετάρτη 28 Ἀπριλίου 2010 καὶ ὥρα 18:30 στὸ Πνευματικὸ Κέντρο Κωνσταντινουπολιτῶν (Δημητρίου Σούτσου 46 Ἀθήνα, στάση Μετρὸ Ἀμπελοκήπων), θὰ μιλήσουν οἱ Μητροπολίτες : Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανὴς καὶ Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέας, Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικὴς κ.κ. Νικόλαος, καθὼς καὶ ὁ ἐκπρόσωπος τῆς «ΟΜΟΝΟΙΑΣ» κ. Λεωνίδας Παππᾶς.
Ὁ ἀνυποχώρητος ἀγώνας τοῦ Σεβαστιανοῦ γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο ἀποκτᾶ σήμερα, δεκαέξι χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία του, δραματικὴ ἐπικαιρότητα καὶ ἀπαιτεῖ συνέχεια καὶ συνέπεια μέχρι τὴν πλήρη κατοχύρωση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν ἀδελφῶν μας.
Τὰ Δ.Σ ΠΑΣΥΒΑ-ΣΦΕΒΑ

ΠΗΓΗ:ΣΦΕΒΑ

Ἡ Ἐκκλησία Πηγὴ Ζωῆς καὶ Πολιτισμοῦ

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ λάβαμε ἀπὸ τόν

Χαράλαμπο Φιλίππου - Φοιτητῆ Θεολογίας καὶ σᾶς τὸ μεταφέρουμε :

Ζούμε στὴν ἐποχὴ τῆς μαζικῆς χειραγώγησης τῶν ἀνθρώπων ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνετε καὶ μὲ τὴν ἐνημέρωση τὴν ὁποία προσφέρουν ποικίλα ὀπτικοακουστικὰ μέσα μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιδροῦν καθοριστικὰ στὴν διαμόρφωση τῶν τάσεων καὶ τῶν ἰδεολογιῶν τῶν κοινωνιῶν παγκοσμίως. Γνωρίζοντας τὰ μέσα αὐτὴν τὴν καταλυτικὴ δύναμή τους, τὴν ὁποία φιλάρεσκα ἀποκαλοῦν «πρόοδο»,μᾶς ἐνημερώνουν ἐπιλεκτικά, ἂν ὄχι διαστρεβλωμένα, ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ προσβάλοντας ἔτσι ἀξίες, ἀμαυρώνοντας θεσμοὺς καὶ καταρρακώνοντας ὑπολήψεις. Στόχος πολλὲς φορὲς αὐτῆς «τῆς προοδευτικῆς τους τακτικῆς» ἔχει γίνει καὶ ἡ Ἐκκλησία. Παρατηρεῖται στὰ δελτία εἰδήσεων ὅπως καὶ σὲ ἄλλες πηγὲς πληροφόρησης μία παρατεταμένη... «ἐνημέρωση» καὶ σκανδαλολογία σχετικὰ μὲ παρεκτροπὲς ποὺ γίνονται στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναμφισβήτητα οἱ ὅποιες παρεκτροπὲς ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς φορεῖς εἶναι καταδικαστέες ὡς ζημιογόνες ψυχῶν καὶ σωμάτων. Ὡστόσο οἱ πολυπληθεῖς καὶ πολυσήμαντες ζωτικὲς δυνάμεις καὶ δραστηριότητες τῆς Ἐκκλησίας τυγχάνουν τῆς ἀπόλυτης ἀπαξίωσης τῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημέρωσης.
Η ἀνυπολόγιστη πνευματική, κοινωνικὴ καὶ πολιτιστικὴ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἀπασχολεῖ τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης, ἐνῶ τὰ ὅποια ἔκτροπα καὶ «σικὲ σκάνδαλα» ,γιατί ὑπάρχουν κι αὐτά, γίνονται πρῶτο θέμα καὶ συντηροῦνται στὴν ἐπικαιρότητα ἐπὶ ἑβδομάδες… Κι ὅταν ἀκόμη σὲ κάποιο ἔκτροπο(ἢ παρατυπία) ὑπάρξει κάθαρση ἢ ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας, τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης συνήθως τὸ ἀγνοοῦν καί…ἢ κωφεύουν ἢ παθαίνουν γλωσσοδέτη(βλέπε ὑπόθεση Βατοπαιδίου).
Δια μέσου τῶν αἰώνων ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὸ Ἔθνος μας καὶ στὸν πολιτισμὸ γενικότερα ἔχει ἐκφραστεῖ ποικιλοτρόπως. Εἶναι πανθομολογούμενο ὅτι στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ οἱ Ἕλληνες βρῆκαν αὐτὸ ποὺ ἐναγωνίως ἔψαχναν καὶ μὲ τὴ φιλοσοφική τους σκέψη προσπαθοῦσαν νὰ συλλάβουν: τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸ Θεό, τὸν ἄνθρωπο, τὸν κόσμο. Σὲ πολὺ μικρὸ χρονικὸ διάστημα ἀμέσως μετὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστιανισμοῦ στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας ἔγινε ἡ ἱστορικὴ σύνδεση μεταξὺ Χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ. Τὸ Ἑλληνικὸ πνεῦμα συζεύχτηκε μὲ τὸ Χριστιανικὸ χωρὶς ὡστόσο νὰ ἀλλοιωθοῦν τὰ ἰδιαίτερα οὐσιαστικὰ χαρακτηριστικά του καθενός.
Ἀπὸ τὶς πρῶτες δεκαετίες τῆς ἱδρύσεώς της ἡ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία στράφηκε ἀποκλειστικὰ στὸν Ἑλληνισμὸ γιὰ τὴν ἐξάπλωσή της. Τὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης γράφονται στὰ ἑλληνικά, ὡς ὄψιμη συνέπεια τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ φυσιολογικὴ συνέχεια τῆς μετάφρασης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπὸ τοὺς Ὁ΄, ὅπως καὶ τὰ περισσότερα γραπτὰ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Πολὺ σύντομα πολλοὶ Ἕλληνες ἢ Ἑλληνιστὲς ἔγιναν μέλη της, τὰ ὁποία ἀνῆλθαν ἀπρόσκοπτα ἀκόμη καὶ στοὺς ἀνώτατους βαθμοὺς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας της. Ἕλληνες ἦταν ὁ Τίτος, ὁ Τιμόθεος, ὁ Λουκᾶς, ὁ Μάρκος κ.α. Τοῦτο μάλιστα συνέβη ὅταν ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος (48-49 μ.Χ.) μὲ ἀπόφασή της ἐπέτρεψε τὴν ἀποδοχὴ τῶν Ἑλλήνων στὶς τάξεις τῆς ἐπειδὴ τοὺς θεώρησε ἰσότιμα μὲ τοὺς Ἰουδαίους μέλη της. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας μας, Χριστός, θεωρεῖ τὴν πρώτη του συνάντηση μὲ τοὺς Ἕλληνες, ὡς τὴν «ὥρα», τὸν προκαθορισμένο δηλαδὴ ἀπὸ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ χρόνο, κατὰ τὸν ὁποῖο θὰ δοξαστεῖ ὁ «Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου» (Ἰωάν. ΙΒ΄ 20).

Ως ἐκ τούτου ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματά του ὁ Χριστιανισμὸς συνδέθηκε μὲ τὸν Ἑλληνισμό. Τὴ σύνδεση αὐτή, ὅπως εἶναι φυσικὸ διαπιστώνουμε σὲ πολλὲς ἐκδηλώσεις τῶν πιστῶν, ἀρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσικὴ κ.α. Ἡ ἱστορικὴ πορεία τῆς Λατρευτικῆς Μουσικῆς, ποὺ εὐθὺς ἐξαρχῆς χρησιμοποίησε ὁ Χριστιανισμός, ἔμελλε νὰ ταυτιστεῖ μὲ τὸ ἑλληνικὸ γένος, νὰ ἀκολουθήσει τὴ μοίρα του καὶ νὰ παρακολουθήσει ὅλες τὶς ἱστορικὲς δοκιμασίες τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους-Ἔθνους συμπάσχοντας μὲ αὐτὸ καὶ προσφέροντάς του ἀνυπολόγιστες ὑπηρεσίες καὶ ἄφθονες δυνάμεις, σὲ ἀνθρώπινο δυναμικὸ καὶ ὑλικὰ μέσα.
Μὲ ἀφετηρία λοιπὸν τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ μουσικὴ καὶ χρησιμοποιώντας τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἡ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ πορεύτηκε σὲ μία διαρκῆ ἐξέλιξη, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ἀδιάσειστη ἀπόδειξη τῆς ἀδιάκοπης συνέχειας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ μᾶς μεταβίβασε ἕνα ὁλόκληρο μουσικὸ σύστημα, ποὺ σήμερα προκαλεῖ τὸ θαυμασμὸ τῶν εἰδικῶν. Ὁ ἐπιφανὴς μακαριστὸς γέροντας π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Πιστεύω ὅτι οἱ ἄγγελοι εἰς τὸν οὐρανὸν ἐὰν ἐπεθύμουν νὰ ψάλλουν τὸν Τρισάγιον ὕμνον εἰς κάποιο ἀνθρώπινον μέλος θὰ ἐχρησιμοποίουν τὴν Βυζαντινὴν Μουσικὴν» ἀναγνωρίζοντας μὲ τὴν ἄποψή του τὴ μουσικὴ ὑπεροχή της. Πράγματι εἶναι ἡ Βυζαντινὴ μουσική, ἡ ψαλτικὴ τέχνη τῆς Ὀρθόδοξης λατρείας, ἡ Ἱερὴ τέχνη τοῦ Θείου Δαμασκηνοῦ, τοῦ Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ, τοῦ Κουκουζέλη, τοῦ Κλαδά, τοῦ Πέτρου Λαμπαδαρίου τοῦ Πελοποννησίου καὶ πλειάδας ἐμπνευσμένων μεγάλων Βυζαντινῶν καὶ μεταβυζαντινῶν μελουργῶν, ἔτσι ὅπως ἀναπτύχθηκε καὶ διαμορφώθηκε κατὰ τὴν ὑπερχιλιετῆ ἐξέλιξη τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ καὶ ἔφθασε σὲ ἐμᾶς ἐξελιγμένη καὶ ἐξηγημένη ἀπὸ χαρισματικοὺς διδασκάλους, μουσικολόγους, Πρωτοψάλτες, Λαμπαδαρίους, Δομεστίκους καὶ ἄλλους σκαπανεῖς καὶ μύστες τῆς τέχνης αὐτῆς, ἱερωμένους καὶ λαϊκούς.
Η Βυζαντινὴ Μουσικὴ γιὰ τὸν Ἕλληνα εἶναι φορέας νοήματος ζωῆς καὶ λόγου ζωῆς• ἑνὸς θρησκευτικοῦ νοήματος ζωῆς καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου. Ὁ ἑλληνικὸς λόγος πλουτίστηκε ἀπαράμιλλα μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα καὶ αἰῶνες τώρα τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, ὡς λόγος Χριστοῦ, γίνονται κτῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ἀνθεῖ καθὼς τὰ κείμενα ψάλλονται στὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ λόγος, ποὺ ἀπηχεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, μπολιάζεται μὲ τὴ μουσικὴ κατευθείαν στὶς ψυχές μας.
Σε ὅλες τὶς περιόδους τῆς βυζαντινῆς ὑπερχιλιετίας, διαπιστώνεται ἡ διάρκεια καὶ ἡ ἰσχὺς τῶν ἑλληνιστικῶν παραδόσεων. Ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους μελετητὲς καὶ θαυμαστές του ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος, ὁ Κώστας Παπαϊωάννου, ὑπογραμμίζει: «Αὐτὸ ποὺ οἰκοδομοῦσε τὴν ἑνότητα τῶν εἴκοσι διαφορετικῶν λαῶν ποὺ κατοικοῦσαν στὴν αὐτοκρατορία ἦταν ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ἡ ὀρθόδοξη πίστη, καὶ ἐὰν τὸ Βυζάντιο ἀποτελεῖ μία δεύτερη ἄνθηση τοῦ ἑλληνισμοῦ, τὸ καινούργιο μπόλι ὑπῆρξε ὁ χριστιανισμός, ποὺ εἶχε ἕνα ἀνανεωτικὸ ἀποτέλεσμα κεφαλαιώδους σημασίας. Ἀλλὰ ὁ ἑλληνισμὸς μπόρεσε νὰ δείξει τὶς πραγματικές του δυνατότητες, ἀκριβῶς, μέσα ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ἐπεξεργάστηκε τὴ βυζαντινὴ ὀρθοδοξία».

Η ἵδρυση τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 330 μ. Χ. ὑπῆρξε ἡ ἐπιβεβαίωση τῆς οἰκονομικῆς, πολιτισμικῆς καὶ θρησκευτικῆς ὑπεροχῆς τῆς Ἀνατολῆς. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἡ Ἀνατολὴ καὶ ὁ ἑλληνισμὸς εἶχαν συμπήξει συμμαχία.
Η Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε ἡ ἑστία ἑνὸς πολιτισμοῦ βαθιὰ σημαδεμένου ἀπὸ τὸν ἑλληνισμό. Ἀποτελούμενη ἀπὸ ἑλληνικὸ πληθυσμὸ καὶ ἐξοπλισμένη μὲ ἕνα Πανεπιστήμιο, θεματοφύλακα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παράδοσης, Οἱ βιβλιοθῆκες τῆς λέγεται ὅτι περιεῖχαν 120.000 τόμους ὅπου διατηροῦνταν ὅλοι οἱ θησαυροὶ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς σκέψης . Οἱ δρόμοι της, οἱ μορφές της, οἱ κῆποι της, τὰ ἀνάκτορά της, τὰ περίφημα λουτρὰ τοῦ Ζεύξιππου, τὸ ἱπποδρόμιο, συνιστοῦσαν πραγματικὰ μουσεῖα ὅπου εὑρίσκονταν συγκεντρωμένα τὰ ἀριστουργήματα τῆς ἑλληνικῆς τέχνης. Γιὰ χίλια χρόνια ἡ ἀρχαία γλώσσα ὑπῆρξε ἡ γλώσσα τῶν γραμμάτων. Ὁ ἱστορικὸς Norman H. Baynes τοποθετεῖ τὴ βυζαντινὴ παράδοση στὴν ἄμεση συνέχεια τοῦ ἑλληνιστικοῦ κόσμου καὶ ὑποστηρίζει πὼς ἡ παιδεία ποὺ ἀναπτύχθηκε στὰ βασίλεια τῶν διαδόχων του Μεγάλου Ἀλεξάνδρου συνεχίζεται καὶ ἐπηρεάζει βαθιὰ τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ Βυζαντίου. «Γιατί οἱ Βυζαντινοὶ εἶναι χριστιανοὶ Ἀλεξανδρινοί». Στὴν τέχνη ἀκολουθοῦν τὰ ἑλληνιστικὰ πρότυπα, κληρονομοῦν τὴ ρητορικὴ παράδοση, τὴ φιλομάθεια καὶ τὸν θαυμασμὸ γιὰ τὸν μεγάλο αἰώνα τῆς κλασικῆς Ἑλλάδος.
Τα μοναστήρια μαζὶ μὲ τὸν εὐσεβῆ λαὸ στάθηκαν οἱ θεματοφύλακες τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης. Καὶ μάλιστα, οἱ μοναχοὶ στὰ μοναστήρια μὲ τὶς ἀντιγραφὲς ἀρχαίων χειρογράφων διέσωσαν τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γραμματεία. Στὰ δύσκολα χρόνια της ξενοκρατίας, ὅταν τὰ σχολεῖα ἔκλειναν ἢ ὑπολειτουργοῦσαν, ἡ Ἐκκλησία συνέχιζε νὰ προσφέρει παιδεία μέσα ἀπὸ τὰ μοναστήρια, τὸ νάρθηκα καὶ τὸ ψαλτήριο… Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μᾶς φροντίζει ἐπὶ τουρκοκρατίας νὰ τονώνει τὸ ἐθνικὸ συναίσθημα τῶν ἑλληνοπαίδων ἀκόμη καὶ μὲ τὴν προβολὴ ὁρισμένων ἀρχαίων προγόνων μέσω τῆς ἁγιογραφίας. Ὁ τεκμηριωμένος καὶ ἔγκυρος ἱστορικός του Νέου Ἑλληνισμοῦ Ἀπόστολος Βακαλόπουλος γράφει σχετικά : «Οἱ νάρθηκες – σχολεῖα λοιπὸν τῶν ἐκκλησιῶν ἦταν οἱ πιὸ κατάλληλοι τόποι, ὅπου θὰ ταιρίαζε νὰ ζωγραφηθοῦν ἀνάμεσα στοὺς χριστιανοὺς ἁγίους οἱ μορφὲς τῶν μεγάλων εἰδωλολατρικῶν σοφῶν προδρόμων τοῦ χριστιανισμοῦ, συνήθεια παλιὰ βυζαντινή… Ἄραγε ἡ τόνωση τῆς παλιᾶς αὐτῆς συνήθειας κατὰ τοὺς αἰῶνες τῆς τουρκοκρατίας ὀφείλεται σὲ μία λατρεία τῶν ἔνδοξων προγόνων ἀπὸ τοὺς ξεπεσμένους ἐπιγόνους, σ’ ἕνα ρευστὸ καὶ ἀδιαμόρφωτο ἀκόμη ἐθνικὸ κίνητρο;» (Ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ἔκδοση Β’, τόμος Β’, Θεσσαλονίκη 1976). Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε τὴν προσφορὰ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν κέντρων ἐκπαίδευσης μὲ πανελλήνια ἐμβέλεια, ὅπως τῆς Μεγάλης του Γένους Σχολῆς, τῆς Ἀθωνιάδος, ἀκόμη καὶ τῆς ἱστορικῆς Ριζαρείου σχολῆς. Αὐτὲς καὶ ἄλλες μικρότερης ἐμβέλειας ἀποτέλεσαν τὶς "μεγάλες τροφοὺς χιλιάδων πεπαιδευμένων ἀνδρῶν", οἱ ὁποῖοι ὠφέλησαν πολλαπλὰ ἀπὸ τὶς θέσεις ποὺ κατέλαβαν στὸ Ἔθνος. Ἀποστομωτικὰ εἶναι καὶ πάλι τὰ λόγια του μεγάλου ἱστορικοῦ Στῆβεν Ράνσιμαν: «Στὴν διάρκεια τῆς τουρκοκρατίας ἡ Ἐκκλησία κατόρθωσε νὰ ἐπιβιώσει. Καὶ ὅσο ἡ Ἐκκλησία ἐπεβίωνε, τὸ Ἔθνος δὲν μποροῦσε νὰ πεθάνει».

Οι χαρές, οἱ γιορτὲς καὶ οἱ παραδόσεις τοῦ λαοῦ μας, οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ ἀγωνίες τοῦ εἶναι ἀνέκαθεν στενὰ συνδεδεμένες μὲ τὴν Ἐκκλησία. Στὰ προαύλια τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ στὰ ἐξωκκλήσια, διατηροῦνται μέχρι σήμερα ἑκατοντάδες ἔθιμα ἁπανταχοῦ του Ἑλληνισμοῦ!
Ἐξάλλου ἡ Ἐκκλησία καθημερινὰ μὲ τὴν ἐθελοντικὴ προσφορὰ τῆς γίνεται ὄχι μόνο ἑστία καὶ πηγὴ Ζωῆς μὲ τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν οἱ πολὺ καλὰ ὀργανωμένες Μητροπόλεις ἢ καὶ μεμονωμένες ἐνορίες ἀλλὰ καὶ σημαντικὸς φορέας διατήρησης καὶ ἀνάπτυξης τοῦ πανάρχαιου πολιτισμοῦ μας. Ἑκατοντάδες ἐκκλησιαστικὰ κέντρα-περιφερειακὰ καὶ κοινοτικὰ- ἀνακουφίζουν καθημερινὰ χιλιάδες ἀνθρώπους πονεμένους καὶ κουρασμένους ἀπὸ τοὺς ξέφρενους ἢ καὶ ἐξαντλητικοὺς ρυθμοὺς τῆς σύγχρονης ζωῆς καὶ λειτουργοῦν ὡς ζεστὲς ἑστίες ζωῆς καὶ πολιτισμοῦ, σὲ μία ἐποχὴ ἀποχαύνωσης καὶ ἀποπροσανατολισμοῦ, μὲ μία πολιτεία ποὺ ἀδιαφορεῖ ἐγκληματικὰ γιὰ τὴν πολιτιστική της ταυτότητα καὶ λησμονεῖ τὶς ζωηφόρες ρίζες της.
Μαθήματα παραδοσιακῶν μουσικῶν ὀργάνων, βυζαντινῆς καὶ παραδοσιακῆς μουσικῆς, βυζαντινῆς ζωγραφικῆς, μαθήματα ἐνισχυτικῆς στήριξης σὲ ἀδύνατους ὡς πρὸς τὰ μαθήματα μαθητές, συχνὲς ἐθελοντικὲς αἱμοδοσίες, καθημερινὰ συσσίτια ἀπόρων κ.λπ. πραγματοποιοῦνται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀφιλοκερδῶς. Ἡ Ἱερὴ Μητρόπολη Λεμεσοὺ π.χ. ἔχει καθιερώσει τὰ τελευταία χρόνια στὶς κατηχητικές της συνάξεις: πρωταθλήματα ποδοσφαίρου( Γυμνασίου-Λυκείου), διαγωνισμοὺς ἐπιτραπέζιας ἀντισφαίρισης, μπιλιάρδου σκάκι καὶ ἄλλων δραστηριοτήτων προσφέροντας στοὺς νέους διέξοδο ἀπὸ τὴν ἀσφυκτικὴ πίεση ποὺ ἔχουν πλέον οἱ μαθητὲς (ὑπερφορτωμένο σχολικὸ πρόγραμμα κ.α. ).

Εκτός ὅμως ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα κοινωνικὰ ἔργα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ σπουδαιότερο καὶ οὐσιαστικότερο ἔργο τῆς εἶναι, ἡ δυνατότητα μετοχής στὴν Ἀλήθεια, στὴν ἴδια τὴν Πηγὴ τῆς Ζωῆς, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ Πιστὸς μέσω τῶν μυστηρίων της, Μετάνοια-Ἐξομολόγηση, Θεία Κοινωνία κ. τ. λ.., ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ πετύχει τὴ θεία μέθεξη, νὰ ζεῖ δηλαδὴ οὐκέτι αὐτὸς ἀλλ’ ἐν αὐτῶ Χριστὸς καὶ ἔτσι νὰ φθάσει στὴν κατὰ χάρη Θέωση διὰ τοῦ ἐλέους τοῦ Κυρίου Ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν Ὁποῖο ἀνήκει πάσα δόξα τιμὴ καὶ προσκύνηση νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων Ἀμήν.

Βασικὴ βιβλιογραφία:

- «Τὸ Κρυφὸ Σχολειό: Μύθος ἢ Πραγματικότητα;» Ἔκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθήνα 1999.
- Ἰωάννη Σ. Χριστοδούλου «Τὸ μυστικὸ καὶ ἡ Βυζαντινὴ Μουσική», Λευκωσία χ.χρ.
- Κωνσταντῖνος Γ. Ἠλιάδης «Βυζαντινὴ Μουσικὴ καὶ ἑλληνικὸ - χριστιανικὸ πνεῦμα», Ἀθήνα χ.χρ.
-Κώστας Παπαϊωάννου, «Ἡ βυζαντινὴ ζωγραφική», Ἔκδ. Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2005.
- Στῆβεν Ράνσιμαν, «Τὸ Βυζάντιο καὶ ἐμεῖς», Ἄρδην τ. 57, Ἀθήνα 2005.

Περί Ὁμοιοπαθητικῆς

Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

"Ἡ ἐξάπλωσις τῆς ὁμοιοπαθητικῆς στήν πατρίδα μας ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ἦτο ἀρκετά μικροτέρα ἀπό ὅ,τι ἐπί τῶν ἡμερῶν μας καί πολύ μικροτέρα ἀκόμη ἡ περί αὐτῆς διαμάχη τόσον μεταξύ ἰατρικοῦ, ὅσον καί μεταξύ θεολογικοῦ κόσμου. Φυσικόν, λοιπόν, εἶναι νά μήν ὑπάρχουν πολλές μαρτυρίες περί τῆς θέσεώς του ἐπί τοῦ θέματος. Αὐτό πού μᾶς ἀναγκάζει νά ἀναφερθοῦμε στήν σαφῶς ἀρνητικήν τοποθέτησίν του ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ, εἶναι τό γεγονός ὅτι πρό ἐτῶν -καί φυσικά μετά τήν κοίμησίν του...- ὅλως ἀναληθῶς παρουσιάστηκε καί χρησιμοποιήθηκε ἀπό κορυφαῖον ὁμοιοπαθητικόν της Βορείου Ἑλλάδος σέ σχετικό συνέδριο ὡς ...ὑποστηρικτής τῆς ὁμοιοπαθητικῆς!!!.....

α. Κατ' ἀρχάς, στήν περίπτωσιν τοῦ προαναφερθέντος ὁμοιοπαθητικοῦ, πού εἶχε ἐπισκεφθεῖ τόν Γέροντα -καί ὁ ὁποῖος ὡς ὑποστήριξιν τῆς ὁμοιοπαθητικῆς (!) ἐξέλαβε τήν συνηθισμένη πρός ὅλους ἀγάπη καί διακριτικότητα μέ τήν ὁποίαν τοῦ συμπεριφέρθηκε ὁ πατήρ Παΐσιος- γνωρίζομεν καλῶς ὅτι ὁ Γέροντας ἀρνήθηκε σταθερά νά ἐξετασθῆ ἀπ' αὐτόν (ὑπέφερε τότε ἀπό τό σοβαρό πρόβλημα τῆς ὑγείας του, πού ὑπέμεινε καρτερικά περισσότερο ἀπό ἔξι χρόνια), ὅπως ἐπίσης καί νά λάβη τά ὁμοιοπαθητικά φάρμακα. Στενοχωρήθηκε μάλιστα πολύ ἀπό τήν πιεστικότητά του καί ἀπό τήν μεγάλη αὐτοπεποίθησί του, σάν νά ἦταν ἱκανός νά θεραπεύση τά πάντα! Στήν δέ ἐπιμονή τοῦ ὁμοιοπαθητικοῦ, καί ἰδίως στήν διαβεβαίωσί του ὅτι τά φάρμακά τους εἶναι ἐντελῶς ἀκίνδυνα, ἐπειδή εἶναι φυσικά, τόν ρώτησε ἀφοπλιστικά:

-Τά φτιάχνεις μόνος σου;

-Ὄχι... Μᾶς τά φέρνουν ἀπ' ἔξω, ὠμολόγησε ἀμήχανα ὁ ὁμοιοπαθητικός.

- Ε, τότε, ποῦ ξέρεις τί κάνουν αὐτοί;


β. Ἐπίσης, ἔχομε ὑπ' ὄψιν μᾶς μερικές μαρτυρίες, κατά τίς ὁποῖες, ἐρωτώμενος ὁ πατήρ Παΐσιος σχετικῶς, ἀπέτρεπε σταθερά τήν προσφυγήν στήν βοήθεια τῆς ὁμοιοπαθητικῆς μέ τίς ἑξῆς φράσεις:

-Νά μήν πάτε! Εἶναι μπερδεμένο πρᾶγμα! Νά μήν τῆς ἔχετε ἐμπιστοσύνη!


γ. Στήν ἀκόλουθη, ὅμως, περίπτωσι μίλησε σαφέστερα: Δύο γνωστοί του μοναχοί, ὑστέρα ἀπό συζήτησί τους μέ ἕτερο μοναχό ἀσθενῆ, πού εἶχε καταφύγει γιά θεραπεία στήν ὁμοιοπαθητική, πῆγαν προβληματισμένοι στόν πατέρα Παΐσιο καί τόν ρώτησαν ἄν εἶναι δυνατόν τά ὁμοιοπαθητικά φάρμακα νά προσφέρουν κάποια βοήθεια, ἄν εἶναι ἁπλή ἀπάτη ἤ μήπως κάτι ἀκόμη τό χειρότερον... Ὁ Γέροντας τούς βοήθησε νά καταλάβουν ὅτι συμβαίνει καί αὐτό τό τελευταῖο -δηλαδή, ὕπαρξις δαιμονικῆς ἐνεργείας- τονίζοντας μάλιστα στό τέλος χαρακτηριστικά:

-Ἐδῶ αὐτοί χρησιμοποιοῦν τά φάρμακά τους, ὅπως ἐμεῖς χρησιμοποιοῦμε τόν Ἁγιασμό!!!


δ. Τήν ἀνωτέρω θέσιν τοῦ Γέροντος κατέθεσε στήν εἰσήγησίν του σέ σχετική θεολογική καί ἰατρική ἡμερίδα καί ὁ παιδοψυχίατρος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Στυλιανάκης:
«Πρίν λίγους μῆνες ἤμουν στό Ἅγιον Ὅρος καί μέ ἱκανοποίησι ἔμαθα ἀπό ἀξιόπιστο μοναχό, ἐπιστήμονα, ὅτι καί ὁ γέρων Παΐσιος χαρακτήριζε τά ὁμοιοπαθητικά φάρμακα σάν δαιμονικό ὑποκατάστατο τοῦ Ἁγιασμοῦ καί δέν δεχόταν αὐτοῦ του εἴδους θεραπεῖες»(*).


ε. Ἔχοντας αὐτήν τήν βεβαιότητα περί ὁμοιοπαθητικῆς ὁ μακαριστός πατήρ Παΐσιος, ὅταν κάποτε τόν ἐπισκέφθηκε νεαρός ἰατρός καί τοῦ ἀνέφερε ὅτι ἐξειδικεύεται στήν ὁμοιοπαθητική, τόν ἀπέπεμψε ἀπότομα, χωρίς νά δεχθῆ νά συζητήση καθόλου μαζί του. Ἡ ἀσυνήθης αὐτή στάσις τοῦ πραοτάτου Γέροντος θεωροῦμε ὅτι ἀποσκοποῦσε στό νά συγκλονίση τόν ἐπισκέπτη του καί νά τόν βοηθήση νά συνειδητοποιήση τόν ἐπικίνδυνο δρόμο, στόν ὁποῖον εἶχε εἰσέλθει.


(*). Ἀθανασίου Ἀβραμίδη, «Η ...Ὁμοιοπαθητική ὑπό τό πρῖσμα τῆς Ἰατρικῆς Ἐπιστήμης», Ἀθῆναι 1996, σ. 39. Ὁ ἴδιος εἰσηγητής στήν συνέχεια διαβεβαίωσε ὅτι: "...καί ὁ ἅγιος γέρων Πορφύριος, δεχόταν μόνο τήν κλασσική ἰατρική καί ὄχι τίς λεγόμενες ἐναλλακτικές θεραπεῖες (στίς ὁποῖες ὑπάγεται καί ἡ ὁμοιοπαθητική)" (ἔνθ. ἄν.) Περί τοῦ γέροντος Πορφυρίου ἀνέφερε -ἐπίσης στήν αὐτήν ἡμερίδα- καί ὁ ἁγιορείτης ἱερομόναχος πατήρ Ἀρτέμιος Γρηγοριάτης ὅτι, ὅταν τοῦ ἐζητήθη ἀπό πνευματικό του παιδί εὐλογία (ἄδεια) διά προσφυγή στήν βοήθεια τῶν ὁμοιοπαθητικῶν, τοῦ ἀπήντησε (ὁ γ. Πορφύριος): "Ὄχι. Νά μήν πάτε σ' αὐτούς. Διότι θά τῆς δώσουν (τῆς συζύγου τοῦ ἐρωτῶντος) κάποια ὕποπτα χάπια. Τά μέν μικρά χάπια εἶναι ἀκίνδυνα. Ὅμως τό μεγάλο χάπι, πού θά τῆς δώσουν, εἶναι παραγγελία ἀπό ἐργοστάσιο τῆς Ὀλλανδίας καί ἔχει διαβαστεῖ ἀπό μάγους". (ἔνθ. ἄν.)"


(Ἀπό τό βιβλίο "Μαρτυρίες Προσκυνητῶν. Γέροντας Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης. 1924-1994", Ἐκδόσεις "ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ", Ἐπιμέλεια: Νικόλαος Δ. Ζουρνατζόγλου, Ἐπισμηναγός Ε.Α., Κέφ. Δ': Μαρτυρίες Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Η., σέλ. 118-120)

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΘΝΑΡΧΗ ΤΑΣΣΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ.

σχόλιο Εὐτυχῶς ποῦ ὑπάρχουν ἀκόμη σανίδες σωτηρίας στόν δύσμοιρο τοῦτο τόπο.
ὁ δῆμος Ναυπάκτου ὠνόμασε σήμερα τήν κεντρική πλάτεία τῆς πόλης "πλατεία Τάσσου Παπαδόπουλου". ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΓΕ ΣΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΝΑΥΠΛΙΟΥ. δημοσιεύουμε τήν ἀνακοίνωση τοῦ δήμου.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ὀνοματοδοσία Πλατείας Τάσσου Παπαδόπουλου στό Ναύπλιο Ὁ Δῆμος Ναυπλιέων ἀποφάσισε νά δώσει τό ὄνομα Τάσσος Παπαδόπουλος σέ πλατεῖα τοῦ Ναυπλίου.

Ἡ τελετή ὀνοματοδοσίας θά γίνει μεθαύριο Κυριακή, 25 Ἀπριλίου 2010, στό Ναύπλιο.

Κύριος ὁμιλητῆς στήν τελετή θά εἶναι ὁ Πρέσβης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας στήν Ἑλλάδα Ἰωσήφ Ἰωσήφ, ἐνῷ χαιρετισμό θά ἀπευθύνουν ὁ Δήμαρχος Ναυπλιέων Παναγιώτης Ἀναγνωσταρᾶς καί ὁ γιός τοῦ Τάσσου Παπαδόπουλου, Βουλευτής Λευκωσίας καί Ἀντιπρόεδρος τοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος Νικόλας Παπαδόπουλος.

Τήν τελετή θά τιμήσει μέ τήν παρουσία της ἡ κυρία Φωτεινή Παπαδοπούλου μαζί μέ μέλη τῆς οἰκογένειας τοῦ τέως Προέδρου τῆς Δημοκρατίας.

Ο ΚΛΑΟΥΣ ΚΕΝΕΘ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ:

H Ἄγ.Τριάδα τῶν καθολικῶν ἀποτελεῖται ἀπό τόν Πατέρα,τόν Υἱό καί τόν πάπα...

Ποιά εἶναι ἡ στάση σᾶς ἔναντί του οἰκουμενισμοῦ;

Οἱ καθολικοί καί οἱ προτεστάντες εἶναι χριστιανοί.Δέν εἶναι ἐχθροί ἀλλά εἶναι ἀδέλφια μας.Δέν μποροῦμε νά στεκόμαστε μπροστά τους σάν δικαστές καί νά τούς ποῦμε ὅτι εἶναι ἕνα... τίποτα.Γιατί τότε ποῦ εἶναι ἡ ἀγάπη μας;Αὐτή δέν ἔχουν ὀρθόδοξη πίστη ἀλλά ἑτερόδοξη.Δέν πιστεύω ὅτι θά ὑπάρξει ποτέ ἕνωση μεταξύ τῶν χριστιανῶν,τουλάχιστον ὅσον καιρό οἱ καθολικοί ἔχουν ἀντικαταστήσει τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τόν πάπα.
Ἡ δική μας Ἄγ.Τριάδα ἀποτελεῖται ἀπό Πατέρα,Υἱό καί Ἅγιο Πνεῦμα.Ἡ καθολική τριαδικότητα ἀποτελεῖται ἀπό τόν Πατέρα,τόν Υἱό καί τόν πάπα!
Σέ τέτοια περίπτωση δέν εἶναι δυνατή ἡ ἕνωση......

Πρόσεξα ὅτι οἱ προτεστάντες γίνονται εὐκολότερα ὀρθόδοξοι ἀπ'ὅτι οἱ καθολικοί.Αὐτό ἐπειδή στούς καθολικούς διά τοῦ Βατικάνου,διά τοῦ κράτους,διά τοῦ πάπα καί διά τῆς ἐγκόσμιας ἐπιρροῆς ἡ πυραμίδα στέκεται μέ τήν κορυφή πρᾶς τά ἐπάνω καί εἶναι ὁλοφάνερη ἡ ἔννοια τῆς δύναμηςΓι΄'αὐτό ἦρθαν κάποτε στήν Ρουμανία οἱ Αὐστριακοί καί σᾶς ἔκαψαν πολλά μοναστήρια.Ἐπειδή πάντοτε ψάχνουν τή δύναμη.Ἐμεῖς ψάχνουμε τήν ταπείνωση.Ἐμεῖς ἀντιστρέψαμε τήν πυραμίδα.
Συνεπῶς δέν θά ὑπάρξει ἕνωση, τουλάχιστον μέχρι οἱ καθολικοί νά γίνουν ὀρθόδοξοι!Ἀλλά δέ βλέπω κάτι στόν ὁρίζοντα.Ἐγώ προσωπικά πιστεύω ὅτι εἶναι ἀδέλφια μας.Πάντως δέν θά πήγαινα σέ μία καθολική λειτουργία ἄν καί ἔχω πολλούς φίλους καθολικούς.
/
Αὐτό πού ἔκανε ὁ Μητροπολίτης Νικόλαος δέν ἦταν καθόλου σωστό,ἦταν πολύ μεγάλο λάθος(σ.σ.ἀναφέρεται στόν μητροπολίτη Βανάτου Νικόλαο,94 ἐτῶν,ὁ ὁποῖος πρόπερσι ''κοινώνησε'' μέ τούς οὐνῖτες σέ οὐνίτικο ναό προκαλώντας θύελλα ἀντιδράσεων,χωρίς ὅμως νά λάβει κάποιο μέτρο ἐναντίον ἡ Ρουμανική Σύνοδος)Ἐγώ δέν θά ἐπέτρεπα ὄχι μόνο τό κοινό ποτήριο μέ τούς καθολικούς ἀλλά οὔτε τόν ἐρχομό τοῦ πάπα στήν Ρουμανία(σ.σ τό 1999).Ἐπειδή ὅταν ἔρχεται φέρνει μαζί του καί τήν ἰδέα τῆς Οὐνίας....Θά ἦταν ἐνδιαφέρον νά μάθουμε τί συνέβη μετά τήν ἐπίσκεψή του στήν Ρουμανία,ἐπειδή τούς καθολικούς τους ἐνδιαφέρει πάντα ἡ δύναμη...Ἐγώ θά τόν κρατοῦσα μακρυά ἀπό τήν χώρα...Θά ἔπρεπε νά ἔρθει μόνο γονατιστός καί νά ζητήσει συγνώμη λέγοντας ὅτι ὁδεύει πρός τήν Ὀρθοδοξία.Νά ἔλεγε στούς οὐνῖτες νά γυρίσουν στήν ἐκκλησία ὅπου ἀνήκουν καί ὄχι νά κρατοῦν ἀπό τήν Ὀρθοδοξία μόνο τήν Θ.Λειτουργία.Ἐάν ἐρχόνταν ἔτσι θά τοῦ ἔλεγα καλῶς ἦλθες.
Ξέχωρα ἀπό αὐτό ὅμως, τούς ἀνθρώπους πρέπει νά τούς σεβόμαστε καί νά τούς ἀγαπᾶμε-αὐτή εἶναι ἡ ἀντίληψή μου γιά τόν οἰκουμενισμό.

Τί γνώμη ἔχετε γιά τούς μασώνους καί τήν μασονία;

Πιστεύω ὅτι τό κακόμοιρο τό Βατικανό βρίσκεται ἐκεῖ ἀνάμεσά τους!Ἡ μασονία δέν εἶναι ἀπό τό Θεό.Εἶναι ἕνα σοῦπερ μάρκετ ἐσωτερισμοῦ.Χαίρομαι πού μέ κάλεσαν τόν περασμένο μήνα γιά νά τούς μιλήσω.Αὐτοί καλοῦν μόνο μεγάλες προσωπικότητες,ἀλλά νά πού κάποια στιγμή πού κάλεσαν καί τόν Κλάους Κένεθ.Ἐλπίζω νά τούς βάλω μία βόμβα .Πνευματική.
Θά πήγαινα καί στήν κόλαση νά μιλήσω ἀκόμη καί στούς δαίμονες γιά τό Χριστό μας!


Ἀπόσπασμα ἀπό συνέντευξη τοῦ Κ.Κένεθ στόν Τζ.Κρασνεᾶν
γιά τό περιοδικό''Lumea Credintei''

Δοξαστικὸν Κυριακῆς του Παραλύτου Ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑσπερινὸν

byzmusic

Νά δώσουμε στούς Νέους Ἐλπίδα καί Πρότυπα

Τά γεγονότα πού συγκλόνισαν τήν Ἐλληνική κοινωνία τό μήνα Δεκέμβριο, 2008, ἔχουν διάφορες πτυχές και ἑρμηνεῖες, πολιτικές, κοινωνικές, ἀστυνομικές, δικαστικές κλπ. Προσωπικά ξεχωρίζω, ὅπως κάνουν καί οἱ περισσότεροι συμπολῖτες μας, τήν πλειοψηφία τῶν νέων πού ἀγωνιοῦν καί διαμαρτύρονται, ἀπό τήν μειοψηφία, ἡ ὁποία καταστρέφει καί ἀσκεῖ ἄλογη βία.

Ὁ προβληματισμός δέν εἶναι καινούργιος. Ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια παρακολουθοῦμε ἀνήσυχοι τίς...καταλήψεις σχολείων, τήν ἀπαξίωση τῶν πτυχίων, τήν ὑποβάθμιση τῆς γλώσσας μας, τήν ἔλλειψη ἀξιῶν καί προτύπων σέ μεγάλο τμῆμα τῶν νέων μας, τήν απομόνωση τῶν παιδιῶν μας μπροστά στόν ἠλεκτρονικό ὑπολογιστή, τήν στροφή πολλών ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν στά ναρκωτικά. Ἡ εὔκολη λύση εἶναι νά τούς καταδικάσουμε ὅλους ἐπιρρίπτοντας κάθε εὐθύνη στή νέα γενιά καί ἀπαλλάσσοντας αὐτάρεσκα ἐμᾶς τούς μεγαλυτέρους.

Ὅμως, ὄχι, αὐτή ἡ μέθοδος ὁδηγεῖ σέ αδιέξοδο. Πρέπει νά αναζητήσουμε καί τίς δικές μας ευθύνες. Τῶν πολιτικῶν, τῶν γονέων, τῶν ἐκπαιδευτικῶν, τῶν δημοσιογράφων, τῶν «ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος». Νά ἀναρωτηθοῦμε ποιά παιδεία καί ποιά πρότυπα καλλιεργήσαμε κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες.
Ἔπί πολλούς αἰῶνες η παιδεία βασιζόταν στό ερώτημα: Τί άνθρωπο θέλουμε νά πλάσουμε; Τί χαρακτῆρα θέλουμε νά διαμορφώσουμε; Ἡ προσπάθεια ὅλων τῶν υπευθύνων, ἀπό τήν Ἀρχαιότητα μέχρι προσφάτως, ἦταν νά «μορφώσουμε», δηλαδή νά διαμορφώσουμε ἦθος μέσῳ τῶν γνώσεων. Ἄλλες κοινωνίες τό κατόρθωναν περισσότερο, ἄλλες λιγότερο. Πάντως προσπαθοῦσαν.

Σήμερα τό ἐκπαιδευτικό ἰδεῶδες ἀναφέρεται μόνο στήν ἀπόκτηση πρακτικῶν γνώσεων καί δεξιοτήτων γιά νά ἀσκήσει ὁ νέος κάποιο ἐπάγγελμα. Ἡ παιδεία κατήντησε ἐπαγγελματική ἐπιμόρφωση. Ἡ διάπλαση ἤθους, ἡ διαμόρφωση χαρακτῆρος δέν εἶναι κἄν δευτερεύων στόχος. Φυσικά ὄλοι θέλουμε τά παιδιά μας νά βροῦν δουλειά. Ὅμως μιά κοινωνία ἐπιχειρηματιῶν, ὑπαλλήλων καί ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν χωρίς πρότυπα καί αξίες θά μετατραπεῖ σέ μία κοινωνία ἀνθρωπίνων ρομπότ πού δουλεύουν καί δέν σκέπτονται, δέν ὀνειρεύονται, δέν ἀγαποῦν, δέν συμπάσχουν μέ τόν συνάνθρωπο.

Τό σημερινό σχολεῖο θεωρεῖ τά πάντα ἐργαλεῖα. Ἡ γλῶσσα ἐργαλειοποιεῖται καί ἀποκόπτεται ἀπό τίς ρίζες της καί ἀπό τήν μουσικότητά της. Ἡ ἱστορία μιλᾶ γιά ἐξαγωγές σταφίδας καί καπνοδόχους ἐργοστασίων ἐνῷ διαγράφει τελείως τούς ἥρωες καί τούς μάρτυρες. Ἡ ἔκθεση ἰδεῶν δέν παράγει πλέον ἰδέες. Μετετράπη σέ ἐργαλεῖο κατασκευῆς περιλήψεων γιά νά συνηθίσουν οἱ νέοι μας νά διαβάζουν μόνο σύντομα ἄρθρα σέ ταμπλόιντ ἐφημερίδες. Στά νεοελληνικά ἀναγνώσματα καταργήθηκαν οἱ μεγάλοι λογοτέχνες πού προβάλλουν τήν ἐθνική καί θρησκευτική μας παράδοση, πού ἀγαποῦν τήν ἑλληνική φύση, πού σέβονται τά ἤθη καί τά ἔθιμα τοῦ λαοῦ μας. Ἀντικαταστάθηκαν ἀπό κείμενα χωρίς ἔμπνευση. Ἀπό συνταγές μαγειρικῆς! Τά Θρησκευτικά βάλλονται πανταχόθεν.

Κάποιοι δέν θέλουν παιδιά μέ πίστη στόν Θεό, μέ ἀπαντήσεις στά ὑπαρξιακά καί μεταφυσικά τους ἐρωτήματα. Προτιμοῦν παιδιά ἕτοιμα νά γίνουν πειθήνιοι καταναλωτές προϊόντων καί συνθημάτων ἤ ὑποψήφιοι καταστροφεῖς καταστημάτων, βιβλιοθηκῶν, ναῶν, μνημείων.
Ένα τέτοιο σχολεῖο ἀφήνει ἄδεια τήν ψυχή τῶν νέων. Τούς στερεῖ τά ἰδανικά καί τίς ἀξίες. Τούς στερεῖ τά πρότυπα τά ὁποῖα ἀναζητοῦν. Βάζει τόν Χάρρυ Πότερ στήν θέση τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη καί τίς συνταγές γιά «μακαρόνια μέ κυμᾶ» στήν θέση τοῦ Ὕμνου εἰς τήν Ἐλευθερίαν. Περιθωριοποιεῖ κάθε ἀναφορά στόν Χριστό καί στερεῖ ἀπό τά παιδιά μας τήν παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου. Περιφρονεῖ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική διδασκαλία γιά ἀγάπη καί συμπόνια καί τήν ἀντικαθιστᾶ μέ ξεπερασμένα εἰρηνιστικά καί διεθνιστικά συνθήματα, τά ὁποῖα χρησιμοποίησαν ὀπαδοί ἀποτυχημένων καί ἀντιδημοκρατικῶν πολιτικῶν συστημάτων. Δέν τούς διδάσκει τό ἦθος τοῦ Κολοκοτρώνη καί τό «ἐμεῖς» τοῦ Μακρυγιάννη, γιατί αὐτά τά πρόσωπα θεωροῦνται «θρησκόληπτοι ἐθνικιστές».Τό σημερινό σχολεῖο δέν δίνει στά παιδιά μας νερό νά ξεδιψάσουν. Τά ἀφήνει διψασμένα νά ἀναζητοῦν ἀδιέξοδες «διεξόδους» σέ ναρκωτικά τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς. Δέν τούς μιλᾶ γιά τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας πού εἶναι μήνυμα ἐλπίδας καί αἰσιοδοξίας. Τά ἀφήνει ἀγχωμένα καί συσκοτισμένα χωρίς μία χαραμάδα φωτός.

«Φῶς ἐκ φωτός, Θεόν ἀληθινόν»!
Ἡ σημερινή παιδεία πού λαμβάνουν οἱ νέοι μας ἀπό τό σχολείο καί τά Μ.Μ.Ε. μιλᾶ συνέχεια γιά δικαιώματα καί καθόλου γιά ὑποχρεώσεις. Ἔχουμε Συνήγορο τοῦ Παιδιοῦ, δέν ἔχουμε ὅμως κάποιον πού νά θυμίζει ὅτι ὡς μελλοντικοί πολίτες θά ἔχουν καί ὑποχρεώσεις.

Ἐδῶ καί μερικές δεκαετίες οἱ διδάσκοντες ἔχουν πάρει ἐντολή νά ἐφαρμόζουν τίς δῆθεν «ἀντιαυταρχικές» μεθόδους, οἱ ὁποῖες, ὅμως, ἔχουν ἀποτύχει στή Σκανδιναβία καί ἀλλοῦ. Ὅ,τι σάπιο καί ἀποτυχημένο ὑπάρχει σέ ὅλο τόν κόσμο ἔρχεται στήν ἑλληνική ἐκπάιδευση. Οἱ διδάσκοντες δέν μπορούν νά βάλουν κόκκινη μολυβιά στά λανθασμένα γραπτά δῆθεν γιά «νά μήν πληγωθοῦν τά παιδιά».

Σέ πολλά πανεπιστημιακά τμήματα συνδικαλιστές πιέζουν αφόρητα τόν καθηγητή νά βάζει σέ ὅλους βαθμό πάνω ἀπό τήν βάση, τό λεγόμενο «δημοκρατικό πέντε»! Ἀφοῦ συνηθίζουν σέ μία χαλάρωση/ ἔλλειψη τῆς πειθαρχίας ἀντιμετωπίζουν ξαφνικά τίς πραγματικές συνθῆκες τῆς σκληρῆς ζωῆς καί οἱ νέοι μας πελαγώνουν. Ἐπιτυχία τῆς παιδείας δέν εἶναι νά τούς καλλιεργεῖ ψευδαισθήσεις γιά ἔνα κόσμο ὅπου θά ἔχουν μόνο δικαιώματα, ἀλλά νά τούς προετοιμάζει νά γίνουν ὑπεύθυνοι πολίτες, σωστοί ἐπαγγελματίες, συνειδητοί οἰκογενειάρχες.
Μέ θλίψη διαβάσαμε τό καλοκαίρι τίς δηλώσεις τοῦ κ. Θάνου Βερέμη, Προέδρου τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Παιδείας, ὁ ὁποῖος ζήτησε νά καταργηθεῖ τελείως ἡ διδασακαλία τῆς Βίβλου στά σχολεῖα. Ἀντί νά βοηθήσει τά παιδιά μας νά έχουν μία πηγή αἰωνίων ἀξιῶν καί ἀρχῶν, θέλει νά τά ἀφήσει στήν πνευματική τους ἔνδεια. Ἐπιπλέον δέ ἀξίζει νά τοῦ θυμίσουμε ὅτι μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁδηγεῖ τούς νέους σέ ἀντιδημοκρατικές ἀτραπούς. Τό ἐξηγεῖ μέ σαφήνεια ὁ Γάλλος ἱστορικός Φιλίπ Νεμό στό βιβλίο του «Τί εἶναι ἡ Δύση»: «Οἱ πολιτικοί φιλόσοφοι πού τήρησαν ἐχθρική στάση ἀπέναντι στή βιβλική κληρονομιά, ὅλοι, σάν ἀπό σύμπτωση, ὑπῆρξαν κήρυκες ἑνός μή δημοκρατικοῦ κρατισμοῦ, δηλαδή τῆς ἐπανιεροποίησης τοῦ κράτους, εἴτε ὑπό τήν αὐταρχική ἤ ἀπολυταρχική μορφή (Μακιαβέλλι,Χόμπς, Ρουσσώ, Χέγκελ, Μωρράς κ.ἄ.) εἴτε ὑπό ὁλοκληρωτική μορφή (Μάρξ, Λένιν, οἱ νεοπαγανιστές ναζί)».

( Ἔκδοση ΕΣΤΙΑΣ, Ἀθήνα 2008, σελ. 105).
Δόξα τω Θεώ ἔχουμε μία ἀξιόλογη νεολαία, στήν μεγάλη της πλειοψηφία. Ἀλλά δέν τήν βοηθοῦμε. Δέν τῆς παρέχουμε παιδεία μέ ἀρχές κάι ἀξίες, μέ ἐλπίδα καί πρότυπα. Δέν τήν βοηθοῦμε νά γευθεῖ τήν ἀναζωογονητική δύναμη τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γραμματείας, τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης μας, τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας καί τήν ἀγωνιστική-ἀντιστασιακή πνοή τῆς διαχρονικῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Τήν ἀφήνουμε νά ἔχει λανθασμένους στόχους. Δέν τήν προετοιμάζουμε νά λέει ΝΑΙ στό κοινό καλό καί ΟΧΙ σέ κάθε προσωπικό ἤ ἐθνικό ἐξευτελισμό.
Πράγματι, ἔχουν ἐνδιαφέροντα, ἀλλά καί ἄγχος τά παιδιά μας. Ἄς τά βοηθήσουμε νά ξεφύγουν ἀπό τό τέλμα καί νά γίνουν πραγματικά δημοκρατικοί πολίτες. Διότι δημοκρατία σημαίνει εὐθύνη, ἀγάπη, κοινωνικότητα, συμμετοχή, συνύπαρξη καί ἀλληλοσεβασμός.

Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων
6η Ιανουαρίου 2009

ΠΗΓΗ:ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ἡ Ἀγάπη Τοῦ Θεοῦ σὲ πέντε λεπτά.

ΠΗΓΗ:Ἀπόψεις Γιὰ Τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου

ΣΩΤΗΡΗ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ ΝΑ ΕΥΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...

Μία συγκλονιστική καί συγκινητική ἱστορία, εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητας, ἀποδεικνύοντας, μέ πρωταγωνιστῆ ἕνα 9χρονο ἀγγελοῦδι, πού ἔχασε τήν “μάχη” μέ τό θάνατο, ἀλλά καί τόν ποδοσφαιριστή τοῦ Παναθηναϊκοῦ, Σωτήρη Νίνη, ὁ ὁποῖος πρόλαβε νά ἐκπληρώσει τήν τελευταία του ἐπιθυμία.

Προχθές τό πρωί στις 20 τοῦ μηνός στήν Ὀρόκλινη Λάρνακας, στήν Κύπρο, ἔφυγε ἀπό τή ζωή ὁ μικρός Ἀνδρέας Καραπίττας.

Ἕνα πραγματικό ἀγγελοῦδι -πρίν καν συμπληρώσει 9 χρόνια ζωῆς- ἔπειτα ἀπό μία τεράστια μάχη δυόμισι ἐτῶν μέ τόν θάνατο. Τόν πολέμησε, ἀγωνίστηκε, χωρίς ποτέ νά χάσει ἀπό τό πρόσωπό του τό ἀθῷο παιδικό χαμόγελό του.

Χωρίς νά τόν λυγίσει ποτέ ὁ ὄγκος πού εἶχε παρουσιαστεῖ στό κεφάλι του ἀπό τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2007. Μέχρι χθές...

Ὑπάρχει ὅμως μία συγκλονιστική ἱστορία σχετικά μέ τόν μικρό Ἀνδρέα, πού ἀποκάλυψε στόν Sentra 103,3 καί στό "Goal" ὁ θεῖος τοῦ Νικόλας.

Γιατί πολύ ἁπλά ἤθελε μέ κάποιον τρόπο νά πεῖ ἕνα τεράστιο "εὐχαριστῶ" μέσα ἀπό τήν ψυχή του στήν τεράστια καρδιά τοῦ Σωτήρη Νίνη, τοῦ Κώστα Ἀντωνίου, τοῦ Γρηγόρη Παπαβασιλείου καί ὅλων ὅσοι ἀποτελοῦν τήν οἰκογένεια τοῦ Παναθηναϊκοῦ, γιά ὅλα ὅσα ἔκαναν προσφέροντας λίγες ἀκόμη στιγμές ξεγνοιασιᾶς καί πραγματικῆς χαρᾶς στόν μικρό ἄγγελό τους...


O μικρός Ἀνδρέας εἶχε δύο μεγάλες ἀγάπες ἀπό τά πρῶτα χρόνια της ζωῆς του. Τόν Παναθηναϊκό καί τόν Σωτήρη Νίνη. Γιά τόν μικρό "μάγο" μέ τήν τεράστια καρδιά μιλοῦσε συνεχῶς στούς δικούς του, γεμίζοντας τό δωμάτιό του ἀφίσες μέ τά ποδοσφαιρικά κατορθώματα τοῦ "El Ninio".
Οἱ φωτογραφίες αὐτές ἦταν καί ἡ πιό γλυκιά παρηγοριά τοῦ σ’ ὅλες τίς δύσκολες στιγμές πού βίωσε τά τελευταία χρόνια.

Τούς τελευταίους τρεῖς μῆνες ἡ κατάσταση τῆς ὑγείας του, δυστυχῶς, ἄρχισε νά χειροτερεύει μέρα μέ τή μέρα. Μά ποτέ δέν ἔχασε τό κουράγιο του. Ἕνα "μαράζι" ὅμως τόν ἔτρωγε. Νά δεῖ μία μέρα ἀπό κοντά τόν ἀγαπημένο τοῦ Σωτήρη. Ἕνα πρωινό, πρίν ἀπό περίπου δύο μῆνες, ἔβγαλε αὐτό τό παράπονό του στή θεία τοῦ Ἔλενα.

"Θέλω πάρα πολύ νά δῶ τόν Νίνη. Θά προλάβω ὅμως νά τόν δῶ;" ἦταν τά γεμάτα παράπονο λόγια του, μέ τή θεία του νά τοῦ ἀπαντάει: "Γιατί νά μήν προλάβεις;".

H ἀπάντηση τοῦ μικροῦ Ἀνδρέα ἦταν ἀφοπλιστική, φανερώνοντας τό μεγαλεῖο της παιδικῆς ψυχῆς του. "Δέν πειράζει. Ἀλήθεια δέν πειράζει. Κι ἄν δέν προλάβω, θά τόν ὀνειρευτῶ...".
H θεία του, Ἐλενα, ἐπικοινώνησε μέ τόν ξάδερφό της Νικόλα, ὁ ὁποῖος κίνησε ἀμέσως γῆ καί οὐρανό γιά νά ἱκανοποιήσει τήν τεράστια ἐπιθυμία τοῦ Ἀνδρέα.


Μέσῳ τοῦ ξαδέρφου τους, Κυριάκου Παύλου, σημερινοῦ ποδοσφαιριστῆ τοῦ Διαγόρα καί πρώην παίκτη τοῦ Πανιώνιου, κατόρθωσαν νά ἔρθουν σέ ἐπαφή μέ τόν Γρηγόρη Παπαβασιλείου τήν Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου, μεταφέροντάς του ὅλη τήν ἱστορία καί τήν ἐπιθυμία τοῦ μικροῦ Ἀνδρέα.
Τό μέλος τοῦ ποδοσφαιρικοῦ τμήματος τοῦ Παναθηναϊκοῦ κινητοποιήθηκε ἀμέσως, ἐνημέρωσε τόν Κώστα Ἀντωνίου καί τόν Σωτήρη Νίνη καί τό βράδυ κάλεσε πίσω τόν θεῖο Νικόλα.
"Μή σᾶς νοιάζει καθόλου, θά βροῦμε τίς πτήσεις καί μετά τήν πρωινή προπόνηση τῆς Δευτέρας, θά ταξιδέψει γιά νά δεῖ τό μικρό καί θά μείνει μαζί του ὅλη μέρα...", ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Παπαβασιλείου, δίνοντας τεράστια χαρά στήν οἰκογένεια τοῦ Ἀνδρέα.


Ὅπερ καί ἐγένετο. Χωρίς νά γνωρίζει κανείς τό παραμικρό (ἀφοῦ ἅπαντες τό κράτησαν ὡς "ἑπτασφράγιστο" μυστικό), τό μεσημέρι τῆς Δευτέρας ὁ Νίνης, δύο μέρες πρίν πετάξει ὁ Παναθηναϊκός στή Ρώμη γιά νά δώσει τή ρεβάνς τῆς χρονιᾶς μέ τή Ρόμα, ἔκανε ταξίδι-ἀστραπή στή Λάρνακα γιά νά βρεθεῖ κοντά στόν μικρό Ἀνδρέα.
Στό ἀεροδρόμιο τόν ὑποδέχθηκαν οἱ συγγενεῖς του παιδιοῦ καί τόν πῆγαν ἀμέσως στό σπίτι του. O μικρός Ἀνδρέας δάκρυσε ἀπό τή χαρά τοῦ ὅταν τόν εἶδε στήν πόρτα. Χώθηκε ἀμέσως στήν ἀγκαλιά τοῦ Νίνη καί πέρασε μαζί του μία ὁλόκληρη μέρα, παίζοντας videogames καί ποδόσφαιρο στό πίσω μέρος τῆς αὐλῆς του.
O Νίνης τοῦ προσέφερε μία φανέλα του, μέ τίς ὑπογραφές ὅλων τῶν παικτῶν τῆς ὁμάδας, μέ τόν Ἀνδρέα νά τοῦ χαρίζει μία ταυτότητα πού εἶχε πάνω της ἕναν ποδοσφαιριστή πού σουτάρει καί τήν ἀφιέρωσή του "μέ ἀγάπη Ἀνδρέας". Ἕνα δῶρο πού ὁ Νίνης ὑποσχέθηκε νά φυλάει πάντα ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ...

O μικρός Ἀνδρέας ζήτησε ἀπό τόν ἄσο τοῦ Παναθηναϊκοῦ καί μία ἀκόμη χάρη, πού δέν μποροῦσε νά τοῦ τήν ἀρνηθεῖ κανείς ἄνθρωπος στόν κόσμο.


Μία χάρη πού φανερώνει τό μεγαλεῖο της παιδικῆς ψυχῆς. Τόν κάλεσε νά πᾶνε μαζί στό νοσοκομεῖο, γιά νά ἐπισκεφθοῦν καί τό μικρό φίλο του τόν Χριστόφορο, ὁ ὁποῖος ταλαιπωρεῖται ἐδῶ καί καιρό ἀπό ἕνα παρόμοιο πρόβλημα ὑγείας.
Λίγη ὥρα ἀργότερα ὅλοι μαζί βρίσκονταν στό νοσοκομεῖο κι ἔβγαζαν φωτογραφίες, μέ τό μικρό Χριστόφορο νά μήν πιστεύει στά μάτια του. Τό ἴνδαλμά τους ἦταν κοντά τους γιά νά τούς δώσει ἕνα χαμόγελο ζωῆς.


O Νίνης ἀναχώρησε γιά τήν Ἀθῆνα τό ἴδιο βράδυ, δίνοντας τήν ὑπόσχεση στόν μικρό Ἀνδρέα ὅτι θά τόν σκέφτεται καί θά παίζει καί γι’ αὐτόν. Καί τρία βράδια ἀργότερα στό "Ὀλίμπικο" τῆς Ρώμης τήρησε τό λόγο του ὅπως ἔχει μάθει νά κάνει πάντα...

Τά λόγια ἀπό ἐδῶ καί πέρα εἶναι περιττά... Ἁπλά ἕνα μεγάλο μπράβο ἀπ’ ὅλους, στόν Παναθηναϊκό, στόν Κώστα Ἀντωνίου, στόν Γρηγόρη Παπαβασιλείου καί πάνω ἀπ’ ὅλα στόν Σωτήρη Νίνη, πού ἀπέδειξε γιά μία ἀκόμη φορᾶ γιατί εἶναι ἕνα ἀληθινό κόσμημα, ὄχι μόνο γιά τό ποδόσφαιρο, ἀλλά γιά ὁλόκληρη τήν ἑλληνική κοινωνία...
ΠΗΓΗ κόκκινος οὐρανός

Περιοδικό "Κοσμάς Φλαμιάτος"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Νέο Περιοδικό: «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»
(περιοδικὴ ἔκδοση γιὰ τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας)

Διμηνιαῖο, ἄρτι ἐκδοθέν, περιοδικὸ προστέθηκε στὶς ἐπάλξεις τοῦ ἀντι-οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνα, γιὰ «νὰ προσθέσει τὶς μικρὲς δυνάμεις του» στὴν προάσπιση τῆς αὐθεντικότητας καὶ τῆς ἀκεραιότητας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ρωμηοσύνης. Διευθύνεται ἀπὸ Συντακτικὴ Ἐπιτροπὴ (Π. Σημάτης, Χρ. Νάκου, Μ. Πηλαβάκης, Δ. Καλλιαντζῆς, Κ. Κουρτελλάρης, Λ. Ντετζιόρτζιο) καὶ ἐκδίδεται ἀπὸ τὶς Πρότυπες Θεσσαλικὲς Ἐκδόσεις. (Ἐπικοινωνία: 697-2176314, fax: 24310-29887, e-mail: info@pthe.gr)......
Στὸ σημείωμα τοῦ ἐκδότη (Λ. Ντετζιόρτζιο) ἀναφέρεται: «Στὶς σελίδες τοῦ περιοδικοῦ “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος” θὰ δημοσιεύονται κείμενα κατὰ τοῦ ἐξουνιτισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, κατὰ τοῦ Παπισμοῦ καὶ τῶν “ὀρθοδόξων” λατινοφρόνων θιασωτῶν του, κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Συγκρητισμοῦ, πρὸς ἐνημέρωση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ τὴν τόνωση τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματός μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐγρήγορση καὶ δράση...
Ἐλπίζουμε οἱ σελίδες τοῦ περιοδικοῦ “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος” νὰ ἀποβοῦν ἔπαλξη καὶ ν’ ἀποτελέσουν τόπο συναντήσεως, συνεργασίας καὶ διεξαγωγῆς κοινῶν πνευματικῶν ἀγώνων, ἐνεργειῶν καὶ δράσεων ὑπεραμυνομένων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».
Περιεχόμενα: Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, «Οὔτε τὸν ἀέρα τῆς Ρώμης, πόρωθέν ποτε ἀνέπνευσεν ὁ Πέτρος»· Ἀρχιμ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, «Ἀνατολικὸς νεοπαπισμὸς ἐν ὄψει;»· Φώτης Κόντογλου, «Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός»· Ἐπισκ. Αὐγουστῖνος Καντιώτης (πρ. Φλωρίνης), «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος, ὁ ἐθνομάρτυς καὶ ἱερομάρτυς», «Ἕτοιμοι γιὰ ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς Πίστεως»· Ἐπισκ. Σεραφεὶμ (Μητροπολίτης Πειραιῶς), «Ἡ ἐπικράτησις τοῦ Παπισμοῦ ὡς “καθεστώς”»· Ἀρχιμ. Σπυρίδων Μπιλάλης, «Τὸ δρᾶμα τῆς Φλωρεντίας, α) Ἡ μάχη περὶ τὸ Filioque»· π. Θεόδωρος Ζήσης, «Διωγμὸς Ὀρθοδόξων ἀγωνιστῶν ἀπὸ οἰκουμενιστές»· π. Γεώργιος Μεταλληνός, «Ἡ διάσταση Ἑνωτικῶν-Ἀνθενωτικῶν καὶ οἱ συνέπειές της γιὰ τὸ Γένος»· π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, «Πῶς συγκροτοῦνται καὶ ποιοὶ πρέπει νὰ συμμετέχουν στὶς Συνόδους»· Λ. Ντετζιόρτζιο, «Ἡ ἔκδοσή μας, “ἐπὶ πλίνθων καὶ κεράμων”», «Τὸ “Πρωτεῖο τῆς Ἁγιότητας” ἔναντι τοῦ παπικοῦ “πρωτείου ἐξουσίας”»· Δάφνη Βαρβιτσιώτη, «Ἰούδας, σύμβολο τῆς Νέας Ἐποχῆς»· Παναγιώτης Σημάτης, «Ἡ ὁμολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τὸ καθῆκον τῶν Ἐπισκόπων», «Διακοπὴ μνημονεύσεως Ἐπισκόπου καὶ ἀποτείχιση»· Μ. Πηλαβάκης, «Βεβήλωσις Ἐκκλησιῶν εἰς τὴν Κύπρο ἀπὸ Τούρκους καὶ Παπικούς»· ΦΕΚΦ, «Ναί, στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας! Ὄχι, στὸν Πάπα-Ἀττίλα», «Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος καταπέλτης ἐναντίον τῆς «πολιτικῆς» τοῦ κ. Βαρθολομαίου», Ἀντὶ “καταλλαγῆς”, ὁ Πατριάρχης ἐκδίδει ὑβριστικὴ Ἐγκύκλιο κατὰ τῶν πιστῶν».
πηγή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ