Αὐτὸ εἶναι τὸ ὑπέροχο ἀπολυτίκιο τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Μεσοπεντηκοστῆς, ὁ μέσος σταθμὸς ἡμερῶν μεταξὺ τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Πεντηκοστῆς. «Εὑρισκόμενοι στὸ μέσο τῆς ἑορτῆς, πότισε τὴ διψασμένη μου ψυχὴ μὲ τὰ νάματα τῆς εὐσέβειας. Διότι Ἐσὺ Σωτῆρα διαλάλησες πρὸς ὅλους: "Ὅποιος διψᾶ, ἂς ἔρχεται σὲ ἐμένα καὶ ἂς πίνει". Χριστὲ ὁ Θεός, Ἐσὺ ποὺ εἶσαι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, δόξα σὲ Ἐσένα».
Ἡ δίψα γιὰ τὸν Χριστὸ εἶναι κάτι ποὺ ἀτονεῖ μέσα μας, ὅσο περιπλανιόμαστε ἀπρόσεκτοι στὴν ἔρημο τοῦ κόσμου. Πολλὲς φορὲς θυμόμαστε τὴ δίψα γιὰ τὴν παρηγοριὰ τοῦ Χριστοῦ μόνο στὶς συμφορὲς καὶ τὶς ξαφνικὲς δοκιμασίες...























.jpg)


