Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης: Φανερὰ δείγματα αὐταπαρνήσεως

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ἰωσὴφ Διονυσιάτου, «Ἱερομόναχος Χαράλαμπος Διονυσιάτης, Ὁ διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς». 

Μιὰ φορὰ στὴν Νέαν Σκήτην ἐπρόσεξα, ὅτι τὰ πόδια μου ἦταν λίγο πρησμένα. Τρομαγμένος λοιπὸν τρέχω στὸν Γέροντα νὰ τὸν πληροφορήσω, ὅτι κάτι σοβαρὸ μοῦ συμβαίνει. 

Ὁ Γέροντας μόλις τὸ ἄκουσε, μειδίασε λίγο καὶ μοῦ ἀπάντησε: 

Τόσο μεγάλος ἀγωνιστὴς εἶσαι! Ἀμέσως τρομοκρα τήθηκες; Δὲν εἶναι τίποτε, παιδί μου. Ἀπὸ τὴν ὀρθοστασίαν εἶναι. Θέλεις νὰ δῇς καὶ τὰ δικά μου πόδια; 

Σηκώνει λίγο τὸ ροῦχο καὶ μοῦ ‘δειξε μέχρι τὸ γόνατο. Πραγματικὰ τρόμαξα· ἦταν φοβερό. Πρησμένα καὶ τὰ δυὸ πόδια τόσο πολύ, ὥστε νὰ νομίζης πὼς εἶναι ἀσκιά. Δὲν ἔφθανε ὅμως αὐτό. 

Πατάει μὲ τὰ δάκτυλά του γερὰ στὰ πρησμένα πόδια. Ἀμέσως βούλωσαν καὶ τὰ δύο καὶ ἔμειναν οἱ δαχτυλιὲς βουλωμένες. Τρομαγμένος, αὐθόρμητα φώναξα: 

Γέροντα, κάτι σοβαρὸ σᾶς συμβαίνει προσέξετε τὰ πόδια σας. 

Καὶ ὁ Γέροντας μὲ ἀπάθειαν ἀπαντᾶ: 

Γιατί τρομάζεις παιδί μου; Αὐτὸ τό ‘χω ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ ἦλθα στὴν καλογερική. Δὲν εἶναι τίποτε. Ἀπὸ τὴν ὀρθοστασίαν εἶναι. Τὸ ἄλλο εἶναι ποὺ λίγο... μὲ ἐνοχλεῖ, ἀλλὰ δὲν πειράζει, ἔχει ὁ Θεός. 

Δηλαδή, λέω, Γέροντα; 

Ἔ, νά, ἀπὸ τὴν πολλὴν ὀρθοστασίαν, μὲ πονᾶ ἡ κήλη, ὅμως βρῆκα μιὰ λύσι. Δένω καλὰ τὴ μέση μου μὲ ζώνη καὶ ἀπὸ τὴ ζεστασιὰ μαλακώνει ὁ πόνος. 

Πραγματικὰ ἐθαύμασα, ὡς αὐτόπτης, τὴν μεγάλην αὐταπάρνησιν τοῦ Γέροντά μου, ποὺ καὶ μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του τὸ πρόβλημα αὐτὸ μὲ τὰ πόδια παρέμεινε, καὶ ἐν τούτοις δὲν ἐννοοῦσε νὰ ὑποχωρήση στὴν σάρκα. 

Ὅσο τὸν βοηθοῦσαν οἱ σωματικές του δυνάμεις τὴν ὀρθοστασίαν δὲν ἐγκατέλειψε μέχρι γήρατος. 

Ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν κήλην ἐπὶ πολλὰ χρόνια δενόταν καὶ ὑπέμενε ἀγογγύστως τὸν πόνον, ποὺ ὡς γνωστὸν εἶναι ἐντονότερος μὲ τὴν ὀρθοστασίαν. 

Εἰς μάτην πολλοί, καὶ μάλιστα γιατροί του συνέστησαν νὰ ἐγχειριστή, διότι ὑπῆρχε κίνδυνος με τὸ ζόρισμα τῆς ὀρθοστασίας νὰ δημιουργηθῇ περίσφιγξις. Αὐτὸ ἐσήμαινε καὶ κίνδυνον ἀκόμα τῆς ζωῆς του. Καὶ ὅμως τὸ ἄφησε στὴν Παναγία μας μὲ ἀπόλυτην ἔμπιστοσύνή. Ὕστερα ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἀπὸ ἐνδιαφέρον ρώτησα: 

Τί ἄραγε γίνεται μὲ τὴν κήλη σου Γέροντα; 

Καὶ ὁ Γέροντας σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ κάποιο ἀσήμαντο γεγονός: 

Ἐξαφανίσθηκε, παιδί μου καὶ γλύτωσα. Ἔκαμε τὸ θαῦμα της ἡ Παναγία μας. 

Ἕνα τόσο θαυμαστὸ γεγονὸς καὶ πραγματικὰ δὲν τοῦ φαινόταν κάτι τὸ ἐντυπωσιακὸ καὶ οὔτε θὰ τό ‘λεγε ἂν δὲν τὸν ρωτούσαμε. Θὰ πῇς γιατί; Ὁ Γέροντας σ’ ὅλη του τὴν ζωὴν ζοῦσε καθημερινῶς σ’ ἕνα θαῦμα. 

Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς τί τὸ παράξενο; Στὰ τόσα πολλά, ἄλλο ἕνα θαῦμα. «Ὁ Κύριος ξέρει τὴν δουλειά του. Ἂν συμφέρει, μὲ κάνει καλά. Δὲν συμφέρει, "εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένο"». 

Ἔτσι νομίζω σκέφτονται οἱ τέλειοι. 

Καὶ πάλιν γιὰ νὰ μᾶς ἀφήση ὑπόδειγμα ὑπακοῆς καὶ ταπεινοφροσύνης, ἐνῷ γιὰ μερικὲς δεκαετίες δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀργότερα ἐκάμφθηκε στὶς προτροπὲς τῶν τέκνων του καὶ μεταχειρίσθηκε καὶ ἰατρικὴν ἐπιστήμην καὶ περίθαλψιν, ὡς ἀπὸ Θεοῦ. 

ope