Ἰωσηφίνα Τσορμπαντζίδου (1980-2006)
ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ
Ἡ Ἰωσηφίνα γεννήθηκε στὶς 2 Μαρτίου 1980, ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μᾶς γιορτάζει τὴν μνήμη τοῦ ὁσίου Νικολάου Πλανᾶ, τοῦ ὁποίου πολὺ ἀγαποῦσε νὰ διαβάζει τὸν βίο.
Κατὰ τὴν βάπτισή της πῆρε τὸ ὄνομα τοῦ μνήστορος Ἰωσήφ.
Ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 3 1/2 ἐτῶν ἄρχισαν νὰ ἐκδηλώνονται τὰ συμπτώματα τῆς ἀσθενείας «Μυοδυστροφία»: ἔπεφτε πολὺ εὔκολα κάτω, δὲν μποροῦσε νὰ ἀνέβει σκάλες, ἕνα πετραδάκι ποὺ βρίσκονταν κάτω ἀπὸ τὰ πόδια τῆς ἦταν ἱκανὸ νὰ τὴν ρίξει κάτω.
Κι ὅμως, ποτὲ δὲν ἔκλαιγε ὅταν ἔπεφτε, παρόλο ποὺ κάθε φορᾶ σχεδὸν ποὺ ἔπεφτε χτυποῦσε πρῶτα τὰ γόνατα κι ἀμέσως μετὰ τὸ κεφάλι της, γιατί ἦταν βαρὺ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ συγκρατήσει.
Ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 5 1/2 ἐτῶν σταμάτησε καὶ νὰ περπατάει.
Ἔτσι σὰν παιδί, δὲν ἔτρεξε, δὲν ἔπαιξε μ' ἄλλα παιδιά, κι ὅμως ἀπὸ μικρὴ εἶχε μία πηγαία καλοσύνη κι ἕνα αὐθόρμητο, χαμόγελο.
Στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο, τὴν πήγαινε ἡ μητέρα τῆς σχεδὸν ἀγκαλιὰ στὶς πρῶτες τάξεις. Μετὰ συνέχισε Γυμνάσιο στὸ ΕΛΕΠΑΑΠ (Ἑλληνικὴ Ἑταιρεία Προστασίας καὶ Ἀποκαταστάσεως Ἀναπήρων Παίδων) καὶ συνέχισε σὲ Νυκτερινὸ Λύκειο. Ἀναπηρικὸ καρότσι χρησιμοποιοῦσε ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν. Ὅταν διάβαζε, γυρνοῦσε τὶς σελίδες τῶν βιβλίων μ' ἕνα μολύβι. Ὅταν καθόταν στὸ καρότσι ἀκουμποῦσε τὸ κεφάλι της σὲ μία προέκταση ποὺ ὑπῆρχε πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη της, ἐπειδὴ τὸ κεφάλι τῆς ἦταν βαρὺ καὶ ἐπειδὴ εἶχε μία κλίση πρὸς τὰ πίσω. Ὅταν τῆς ἔφερναν τὸ σῶμα τῆς μπροστὰ γιὰ νὰ ξεκουράζεται, αὐτὸ στηριζόταν σὲ μία ζώνη.
Νὰ πῶς τὴν θυμᾶται μία καθηγήτρια ἀπὸ τὸ Λύκειο: «Συνάντησα τὴν Ἰωσηφίνα στὴν Ἃ' Λυκείου τὸ 1994. Πάντα ἦταν μὲ ἕνα καλὸ λόγο γιὰ ὅλους, μὲ ἀπέραντη καλοσύνη καὶ ἕνα γλυκὸ χαμόγελο.
Μποροῦσε νὰ γράφει μόλις μετὰ βίας σέρνοντας τὸ χεράκι της. Ποτὲ ὅμως δὲν ἐπικαλέστηκε τὴν φυσική της ἀδυναμία γιὰ νὰ ἀποφύγει τὶς σχολικές της ὑποχρεώσεις. Πάντα διαβασμένη, πρώτη μαθήτρια, χωρὶς νὰ τῆς χαρίζεται τίποτα. Οἱ συμμαθητὲς τῆς τὴν λάτρευαν, τὸ ἴδιο καὶ οἱ καθηγητές της.
Ὅταν τὴν ρωτοῦσες, τί κάνεις; ἡ ἀπάντηση ἦταν, Δόξα τῷ Θεῶ, πολὺ καλά!
Τὴν ἴδια ἀπάντησή μου ἔδωσε καὶ μία μέρα πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος, στὸ Νοσοκομεῖο».
Μετὰ συνέχισε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ. ἀπὸ ὅπου πῆρε πτυχίο μὲ ἄριστα καὶ λόγω μεγαλυτέρου βαθμοῦ εἶπε αὐτὴ τὸν ὅρκο στὶς 12.12. 2003. Τὸ περιοδικὸ ΛΥΔΙΑ (Ἰανουάριος 2004) ἔγραψε:
«Τῆς Ἰωσηφίνας τὸ ἀναπηρικὸ καρότσι εἶναι ἄμβωνας ποὺ μᾶς λέει πὼς ἡ ζωὴ μὲ τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μεμψίμοιρη. Ἡ ζωὴ μὲ τὸν Θεὸ γίνεται δημιουργική, δυναμική, ἔχει στόχους, γίνεται στίβος ἀρετῶν. Μὲ τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ ἡ γκρίνια, τὸ παράπονο, ἡ μιζέρια νὰ γίνει τρόπος ζωῆς.
Συγκινήθηκα ὅταν ἕσφιξα τὸ χέρι της γιὰ νὰ τὴν συγχαρῶ γιὰ τὸ ἄριστα... μὰ καὶ ντράπηκα. Γιατί ἐγὼ κλαίω σὲ ἀσήμαντα ἐμπόδια, κατσουφιάζω, ὅταν γιὰ λίγες μέρες μένω ἀκίνητη στὸ κρεβάτι, χάνω τὸν ἔλεγχό μου ὅταν δὲν γίνεται ὅπως τὸ προγραμματίζω».
Πῶς ἔβλεπε ἡ ἴδια τὴν ἀσθένειά της
Ἔγραφε σ' ἕνα γράμμα στὸν πατέρα Αὐγουστίνο Καντιώτη (τὸ 2002): «Ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε ἐδῶ καὶ...
