7 Μαΐ 2010

Ἐκδήλωση μνήμης γιά τούς νέους που χάθηκαν


παγορεύονται σύμβολα καί πανό κομμάτων, ργανώσεων, φορέων - μόνο λληνικές Σημαες.

πιτροπή θνικς Μνήμης καλε κάθε λληνα καί λληνίδα τό Σάββατο 8 Μαΐου καί ρα 20.00 στήν δό Σταδίου 23, στό σημεο που χάθηκαν ντελς δικα τέσσερις θες ψυχές. Χωρίς φωνές καί συνθήματα. Χωρίς κομματικά σύμβολα. Μόνο μέ ναμμένα κεριά καί λληνικές σημαες. πως ρμόζει στήν περίσταση.λοι ο λληνες νωμένοι ς στείλουμε τό μήνυμα πρός κάθε κατεύθυνση: Νά τιμωρηθον ο νοχοί του φρικτο γκλήματος. Δικαιοσύνη Τώρα!

πιτροπή θνικς Μνήμης

6 Μαΐ 2010

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ


ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΘΟΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΗΣ ΔΗΘΕΝ "ΔΙΑΦΩΤΙΣΗΣ"...

Τό τραγικό γεγονός τῆς δολοφονίας ἐξ ἀσφυκτικοῦ θανάτου τριῶν χαμηλομίσθων τραπεζοϋπαλλήλων ἰδιωτικῆς Τραπέζης καί ἡ γενικωτέρα ἀστάθεια τῶν κοινωνικῶν καί πολιτικῶν δομῶν μᾶς ὑποχρεοῖ νά ἐνημερώσωμεν τά εὐσεβῆ μέλη τῆς καθ’ ἡμᾶς τοπικῆς Ἐκκλησίας καί νά προσκαλέσωμεν πάντας εἰς πνευματικήν καί ἠθικήν ἐγρήγορσιν ἀναφέροντες τά κάτωθι:
Ἡ ἄκριτος σπορά ἀπό τῆς μεταπολιτεύσεως καί ἐντεῦθεν ἀνέμων:
ἀπομειώσεως τῶν ἠθικῶν καί πνευματικῶν ἀξιῶν συγκροτήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου,
μεθοδευμένης χυδαιολογίας κατά τῶν ἐννοιῶν πού συνθέτουν τήν ἀνθρώπινη ὀντολογία,
προωθήσεως λόγῳ καί ἔργῳ τοῦ αἰσχροῦ τριπτύχου sex, drugs and power ὡς ἐφαλτηρίου ἀποσκορακίσεως τῶν «παρωχημένων» ἀξιῶν:
α. τῆς οἰκογενείας ὡς σταυροαναστασίμου πορείας μέ μεταφυσική προοπτική,
β. τοῦ Γένους ὡς προτύπου ἡρωϊκῆς μετοχῆς στόν ἀνθρώπινο βίο καί
γ. τῆς θεϊστικῆς ἀναγωγῆς ἀπό τόν κτιστό κόσμο στόν Ἄκτιστο Δημιουργό τῆς ζωῆς,
στούς τομεῖς τοῦ δημοσίου καί ἰδιωτικοῦ βίου, νομοτελειακά ἐπέφερε τήν συγκομιδή θυελλῶν πού ταυτοποιοῦνται στή λυσσώδη καί ἐγκληματική μανία κατά τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας καί τῆς ρωμέϊκης λεβεντιᾶς καί φιλοτίμου.
Ἡ θολοκουλτουριάρικη καί ἱστορικά ἀποτυχημένη δῆθεν «διαφώτιση» μέ τήν «ἐχπαιδευτική μεταρρύθμιση» ἀπονεύρωσε τό ἦθος τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας μέ τήν κατασυκοφάντιση τοῦ ἑλληνορθοδόξου φρονήματος καί διεμόρφωσε τό πνευματικό ὑπόβαθρο διαπλάσεως στυγνῶν ἐγκληματιῶν, πού συμπνίγονται ἀτελῶς στήν ἄχαρη καθημερινότητά τους, πού ἐπιδιώκουν τήν ἀλλαγή τοῦ κόσμου μιμούμενοι τά ἀποτυχημένα κακέκτυπα τοῦ παρελθόντος. Δέν διδάχθηκαν τίποτα ἀπό τήν Γαλλική καί τήν Μπολσεβικική ἐπανάσταση πού ἄνοιξαν στίς χῶρες τους Καιάδες αἵματος, ἐγκλήματος καί καταδολιεύσεως καί τελικά ὡδήγησαν στήν παλινόρθωση τῶν καθεστώτων πού δῆθεν κατήργησαν. Διαπλάθουν τή νέα γενιά χωρίς ὀντολογική ἀναφορά στόν Θεό, στά ἰδεώδη καί τίς ἀξίες, ἐκδιώκουν τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν μαθησιακή κοινότητα καί προωθοῦν κάθε εἴδους διαστροφική καί ψυχοπαθολογική ἑρμηνεία τῆς ζωῆς καί τῆς ἱστορίας γιά νά ἀποδείξουν πόσο ἐπίκαιρος γίνεται ὁ λόγος τῶν ἀρχαίων Ῥωμαίων homo hominis lupus. Εἶναι τόσο ἐθελότυφλοι ὥστε δέν μποροῦν νά ἀντιληφθοῦν ὅτι γκρεμίζοντας ἀπό τίς ψυχές τῶν νέων ἀνθρώπων τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ οὐσιαστικά γκρεμίζουν καί δολοφονοῦν τούς ἰδίους τούς νέους ἀνθρώπους.
Τό κακούργημα τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας τῆς χώρας μας ὀφείλεται κατά βάσιν στήν ἐγκληματική πολιτική τῶν δύο κομμάτων ἐξουσίας, στήν φίμωση τῆς δικαιοσύνης μέ τόν χυδαῖο νόμο περί εὐθύνης ὑπουργῶν, στήν συγκάληψη ἀπό τά «παπαγαλάκια» καί τούς διατάκτες τῶν Μ.Μ.Ε., στίς ἰδεολογικές ἀγκυλώσεις καί τίς ἀνεδαφικές καί ἀνεφάρμοστες προτάσεις τῶν κομμάτων τῆς λεγομένης ἀριστερᾶς, στήν ἠχηρή σιωπή τοῦ πνευματικοῦ κόσμου εἰς τόν ὁποῖον περιλαμβάνεται δυστυχῶς καί ἡ διοικούσα Ἐκκλησία, σέ σημεῖο πού πιστεύει κανείς βασίμως, ὅτι τό ἔγκλημα αὐτό εἶναι ἀπολύτως προμελετημένο. Ὅπως ἀπεκάλυψε ὁ Διοικητής τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος ἀπό τόν Αὔγουστο τοῦ 2009 τά δύο κόμματα ἐξουσίας γνώριζαν ἐπακριβῶς ὅτι τό δημοσιονομικό ἔλλειμα ἀνήρχετο στό 8% τοῦ ΑΕΠ καί ὅτι κάθε μῆνας μετά ταῦτα θά προσέθετε μία μονάδα. Τίθεται λοιπόν τό τραγικό ἐρώτημα: Γιατί τότε πρίν τήν παγκόσμια γνωστοποίηση τῆς κατά γεωμετρική πρόοδο αὐξήσεως τοῦ ἐλλείματος στή χώρα δέν προέβημεν σέ δανεισμό ἀπό τήν ἐλεύθερη ἀγορά τῶν ἀπαιτουμένων ποσῶν ἕως τίς διαρθρωτικές ἀλλαγές καί τήν οἰκονομική ἀνάκαμψη, ὅταν οἱ μονάδες δανεισμοῦ ἀνήρχοντο σέ 170 καί τό ἐπιτόκιο σέ 3% ἕως 4% καί ἔπρεπε νά ὁδηγηθοῦμε στήν «σιδηρά ἀγκάλη» τοῦ λεγομένου «μηχανισμοῦ στήριξης» καί στόν διεθνῆ εὐτελισμό; Μήπως γιά νά θεωροῦμε τούς ὀλετῆρες τῆς χώρας ὡς δῆθεν σωτῆρες καί τόν Καιάδα τῆς καταστροφῆς ὡς δῆθεν μονόδρομο ἐφιαλτικῆς σωτηρίας; Μήπως γιά νά ἐξαναγκασθεῖ νά ἀποδεχθεῖ ἀδιαμαρτύρητα ὁ λαός τήν συνεκμετάλευση τοῦ Αἰγαίου μέ τά Ἀμερικανοεβραϊκά καί Τουρκικά συμφέροντα; Γιατί δέν ἀλλάζει ἡ πολιτική τῶν δύο κομμάτων ἐξουσίας ἀπό τό σφιχταγκάλιασμα καί τό πατρονάρισμα τοῦ Ἀμερικανικοῦ παράγοντα πού μᾶς προκύπτει ὡς σωτήρας ἐνῶ οἱ πάντες γνωρίζουν ὅτι ἡ οἰκονομική μας δυσπραγία συνετελέσθη μέ τήν σύμπραξη τοῦ ἀδηφάγου Ἀμερικανικοῦ τραπεζιτικοῦ συστήματος; Γιατί ἡ φωνή τῆς λογικῆς πού ζητεῖ τήν σύμπραξη μέ τήν Ρωσσική Ὀμοσπονδία, τήν κάθοδο στό Αἰγαῖο καί τήν Μεσόγειο τοῦ Ρωσσικοῦ στόλου, τήν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων κατά τό ἰσχῦον διεθνῶς δίκαιο τῆς θαλάσσης στά 12 μίλια, τήν ἐξόρυξη τοῦ ὀρυκτοῦ μας πλούτου, ὑδρογονανθράκων, οὐρανίου καί χρυσοῦ πού θά μᾶς καταστήσουν οἰκονομικῶς αὐτάρκεις, ἐντελῶς παραθεωρεῖται παρά τίς ἐπιστημονικές καταξιωμένες ἔρευνες καί ἀποδείξεις;
Τελειώνοντας καλῶ πάντας σέ νηφαλιότητα, ἐπαγρύπνιση, ἐγρήγορση καί συστράτευση.


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

5 Μαΐ 2010

Ὀρθοδοξία καὶ Ὀρθοπραξία

Ἡ Ὀρθοδοξία μας δὲν εἶναι ἰδεολογία, ἀλλὰ τρόπος ζωῆς:

Ἀσκητικὸς (ὅσον ἀφορᾶ τὸ καθῆκον ἑκάστου πρὸς τὸν ἑαυτό του),

Ἀγαπητικὸς (ὅσον ἀφορᾶ τὰ καθήκοντα ἑκάστου πρὸς τοὺς συνανθρώπους του) καὶ

Εὐχαριστιακὸς (ὅσον ἀφορᾶ τὰ καθήκοντα ἑκάστου πρὸς τὸν Θεό).
Εἰσαγωγὴ

Ὀρθοδοξία σημαίνει ὀρθὴ δόξα, δηλαδὴ ὀρθὴ γνώμη, ὀρθὴ πίστη.

Ἰδεολογία εἶναι τὸ φιλοσοφικὸ σύστημα ποὺ ἀποβλέπει στὴν μεταρρύθμιση τῆς ἐκπαιδεύσεως, τῆς ἠθικῆς καὶ τοῦ πολιτικοῦ βίου, ἐπὶ τῇ βάσει φυσιολογικῶν καὶ... ψυχολογικῶν γνώσεων καὶ ἀπορρίπτει κάθε μεταφυσικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἐπίδραση.

Στὸν 20ο αἰώνα ἡ ἀνθρωπότητα βασανίστηκε ἀπὸ πολλὲς ἰδεολογίες, οἱ ὁποῖες ξεκίνησαν ὡς διανοητικὲς συλλήψεις φιλοσόφων καὶ φιλοσοφικῶν συστημάτων. Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς ἐτέθησαν σὲ ἐφαρμογὴ μὲ οἰκτρὰ ἀποτελέσματα, ὅπως ἡ φιλοσοφία τοῦ Νίτσε περὶ τοῦ «ὑπερανθρώπου», ἡ ὁποία δημιούργησε τὸν Ναζισμὸ καὶ τὸν Φασισμό. Ὁμοίως ἡ ὑλιστικὴ ἰδεολογία τῶν Μὰρξ καὶ Ἔγκελς δημιούργησε τὸν Κομμουνισμὸ ἢ ἄλλως τὸν «Ὑπαρκτὸ Σοσιαλισμό» κλπ.

Κάθε ἀνθρώπινη ἰδεολογία, αὐτονομημένη ἀπὸ τὸν Θεὸ δημιουργεῖ ἕναν τύπο ἀνθρώπου ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἰδανικὸς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ. Ὅλες οἱ ἰδεολογίες -ὡς ἀνθρώπινες συλλήψεις- τονίζουν ἕνα μέρος τοῦ ἀνθρώπινου ὄντος. Εἴτε τὸ ὑλικό, εἴτε τὸ πνευματικό. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως εἶναι διφυής, ὂν συγχρόνως ὑλικὸ καὶ πνευματικό. Ἐπιπλέον, εἶναι ἐκ γενετῆς ἄρρωστος καὶ καλεῖται ἐπίσης νὰ ζήσει σὲ κοινωνία ἀρρώστων. Στὴ θεολογικὴ γλώσσα ἡ κατάστασή του χαρακτηρίζεται ὡς «πεπτωκυῖα», ποὺ σημαίνει «πεσμένη». Δὲν πλάστηκε ἀρχικὰ, ὅπως εἶναι τώρα, ἀλλὰ ἔχει ἐκπέσει ἀπὸ τὴν κατάσταση ποὺ εἶχε ὅταν δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ χαρακτηρίζεται «προπτωτικὴ κατάσταση». Ἡ οὐσιαστικὴ ἀσθένεια τοῦ ἀνθρώπου, ἀποτέλεσμα τῆς αὐτονομήσεώς του ἀπὸ τὸν Θεό, εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλ. ὁ «ἐγωισμός» μὲ ὅλα τὰ παρακλάδια του.

Αὐτὴ τὴν πραγματικότητα ὅμως ἀγνοοῦν οἱ ἰδεολογίες. Βασίζονται μόνο στὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις καὶ προσπαθοῦν νὰ φτιάξουν κοινωνίες ἐπιβάλλοντας νόμους εἴτε διὰ τῆς πειθοῦς, εἴτε διὰ τῆς βίας. Ἔχοντας ἄγνοια τῆς ψυχικῆς ἀσθένειας τοῦ ἀνθρώπου (τῆς φιλαυτίας), δὲν προσπαθοῦν νὰ θεραπεύσουν τὸν κάθε ἄνθρωπο χωριστά. Πολλάκις, ἀπολυτοποιοῦν μίαν ἱκανότητα ἢ ἀρετὴ (π.χ. ἀνδρεία, δύναμη, φυλετικὴ καθαρότητα, διανοητικὴ ἀνωτερότητα κλπ.).

Ἀντίθετα, ὁ σαρκωθεὶς καὶ ἐνανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς, μὲ τὴ ζωή Του, τὰ θαύματά Του, τὴ διδασκαλία Του, τὴν Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε, μέσα στὴν ὁποία ἔστειλε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ συνεχίσει καὶ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο Του, προτείνει στὴν ἀνθρωπότητα ἕνα νέο τύπο ἀνθρώπου καὶ ἕνα νέο τρόπο ζωῆς, τον θεοκεντρικό. Ὁ ἴδιος ἀποτελεῖ ἕνα ζωντανὸ πρότυπο. Ὅσοι ἄνθρωποι ἐμιμήθησαν τὸν Χριστὸ καὶ ἐφάρμοσαν τὶς ἐντολές Του, ἀποκαλοῦνται «ἅγιοι» ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀποτελοῦν τὴν ἔμπρακτη ἀπόδειξη ὅτι οἱ ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ἐφαρμόσιμες». Δυστυχῶς, ἡ ἀνθρωπότητα δὲν ἔχει πεισθεῖ ἀκόμα ὅτι μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νὰ ζήσει καλύτερα. Βρίσκεται σὲ πορεία ὡριμάσεως. Κάποτε θὰ καταλάβει τὸ πραγματικὸ συμφέρον της καὶ θὰ ἐφαρμόσει τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ὀρθοδοξία δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἰδεολογία, οὔτε νὰ νοηθεῖ ὡς ἁφηρημένη ἰδέα, ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὀρθοδοξία εἶναι σύνθετη λέξη, ποὺ σημαίνει τὴν ὀρθὴ πίστη, τὴν ὀρθὴ πράξη, τὸν ὀρθὸ τρόπο ζωῆς. Εἶναι ὁ τρόπος ζωῆς τοῦ πιστοῦ ὀρθόδοξου Χριστιανοῦ. Τοῦ Χριστιανοῦ ποὺ εἶναι πιστὸς μαθητὴς καὶ μιμητῆς του Χριστοῦ. Ὁ τρόπος ζωῆς αὐτός, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι πρέπει νὰ εἶναι :



α. Ἀσκητικὸς (ὅσον ἀφορᾶ στὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν ἑαυτό του):



Ἡ πνευματικὴ ἄσκηση στὸν Χριστιανὸ εἶναι τελείως ἀπαραίτητη γιὰ νὰ κάνει πνευματικὴ πρόοδο· ὅπως στὸν ἀθλητισμὸ εἶναι ἀδιανόητο νὰ φθάσει κανεὶς σὲ ὑψηλὲς ἐπιδόσεις (γιὰ νὰ διεκδικήσει ἕνα ἔπαθλο, ἕνα μετάλλιο) χωρὶς ἔντονη καὶ πολυετῆ ἄσκηση, ἔτσι καὶ ὁ Χριστιανὸς χρειάζεται νὰ ἀσκεῖται συνεχῶς γιὰ νὰ ἐπιτύχει στὸν πνευματικὸ στίβο. Ὁμοίως, ὅπως ὁ καλὸς ἀθλητὴς δὲν ἀσκεῖται ποτὲ μόνος του, ἀλλὰ πάντοτε ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη ἑνὸς καλοῦ προπονητῆ, ἔτσι καὶ ὁ χριστιανὸς γιὰ νὰ προδεύσει πνευματικά, χρειάζεται νὰ ἀκολουθεῖ τὶς συμβουλὲς ἑνὸς καλοῦ πνευματικοῦ ὁδηγοῦ

Ὁ Χριστιανὸς μὲ τὴ βοήθεια τοῦ πνευματικοῦ του ἀσκεῖται γιὰ νὰ νικήσει τὰ πάθη του καὶ νὰ ἀποκτήσει τὶς ἀντίστοιχες ἀρετές. Ἡ κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἡ ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν δὲν ἀποτελοῦν σκοπὸ ἀλλὰ μέσον στὴν πορεία πρὸς τὸ «καθ' ὁμοίωσιν». Ἔτσι, θὰ λέγαμε ὅτι ἡ κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη εἶναι τὸ πρῶτο στάδιο στὴν πορεία τελειώσεως, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τέλος, ὡς πρὸς τὸ ἐπίπεδο τελειώσεως. Τὰ ἄλλα δυὸ στάδια, λένε οἱ Πατέρες, εἶναι «ὁ φωτισμός» καὶ ἡ «θεωρία». «Θεωρία» ὀνομά- ζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὶς θεοπτικὲς ἐμπειρίες, τὶς ὁποῖες μόνο λίγοι ἄνθρωποι ἀξιώνονται ἐνόσῳ ζοῦν νὰ γευθοῦν, ὅσον ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει. Τὸ τέλος τῆς πορείας εἶναι ἡ ἕνωση μὲ τὸν Θεό, ἡ μετοχὴ στὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, ποὺ καλεῖται «θέωση».

Πρώτη κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρες προϋπόθεση γιὰ τὴ θέωση εἶναι ἡ ταπείνωση, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν πραγματικὴ κατὰ Θεὸν αὐτογνωσία. Γράφει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Ταπείνωση εἶναι ἡ ἐξ ὑψηλοῦ ἐπάρματος καὶ οἰήματος διακένου καὶ φρονήματος ἀλαζονικοῦ πρὸς τὴν ἴδιαν ἀξίαν ἐπάνοδος». Ἡ ταπείνωση καθιστὰ τὸν ἄνθρωπο διαφανῆ στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Χρειάζεται ταπείνωση στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς του εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ἐτέθη ἀπὸ τὸν Δημιουργό, τὴν στιγμὴ τῆς Δημιουργίας. Ὁ Θεὸς προίκισε τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ «κατ' εἰκόνα»[1] καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ φθάσει στὸ «καθ' ὁμοίωσιν», δηλ.μὲ τὸν πνευματικό του ἀγώνα νὰ προσπαθήσει νὰ ὁμοιάσει ἠθικὰ στὸν Θεό.

Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ζεῖ ἐγωκεντρικά, ἀνθρωποκεντρικά, αὐτόνομα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τοποθετεῖ τὸν ἑαυτό του, ὡς κέντρο τοῦ κόσμου τῆς ζωῆς του, δὲν μπορεῖ νὰ κάνει πρόοδο, νὰ ἐπιτελέσει τὸν προορισμό του. Ἐπαναλαμβάνει τὸ λάθος ποὺ ἔπραξε ὁ Ἀδὰμ (τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα). Πίστεψε πὼς μὲ τὶς δικές του μόνο δυνάμεις μποροῦσε νὰ γίνει Θεός, νὰ ὁλοκληρωθεῖ. Μὲ τὴν αὐτονόμησή του ἀπὸ τὸν Θεό ἔχασε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἔγινε ὑποχείριο τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων. Ἔτσι, ἀντὶ νὰ θεοποιηθεῖ, δαιμονοποιήθηκε. Ἀποτέλεσμα ἦταν ὁ θάνατος «ἵνα μὴ τὸ κακὸν αἰώνιον γένηται».

Τὸ λάθος ὅλων τῶν οὐμανιστῶν, ὅλων τῶν αἰώνων καὶ ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν, εἶναι ὅτι δὲν θεωροῦν ἀπαραίτητη τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἱστορία ἔχει νὰ ἐπιδείξει πολλὰ παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν.

Κατὰ συνέπεια χρειάζεται ταπείνωση, γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἄνθρωπος πόσο ἄρρωστος εἶναι, πόσο ἐμπαθής, γεμάτος ἀδυναμίες, μικρότητες καὶ πάθη. Ἂν ἐπιτυγχάνει κάποια πρόοδο πρέπει νὰ πιστεύει ὅτι τὴν ὀφείλει στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι στὶς δικές του δυνάμεις. Ἂν πιστέψει στὶς δικές του δυνάμεις, θὰ πέσει σὲ ὑπερηφάνεια καὶ θὰ χάσει ὅ,τι κέρδισε μὲ πολὺν κόπο καὶ ἀγώνα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἅγιοι ἀκόμα καὶ θαυματουργοί, εἶχαν γιὰ τὸν ἑαυτὸ τους πολὺ μικρὴ ἰδέα. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους πιστεύουν καὶ ζοῦν ὡς οἱ χειρότεροι τῶν ἁμαρτωλῶν. Αἰσθάνονται ἔντονα τὴν ἁμαρτωλότητά τους, διότι ἀντιπαραβάλλουν τὴν ἀτέλειά τους, μὲ τὴν τελειότητα τοῦ Θεοῦ.

Ἔχοντας κατακτήσει τὴν ταπείνωση, ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος μὲ συνεχῆ μετάνοια καὶ ὑπομονὴ τὸν καθημερινὸ ἀγώνα στὴν «ἐν Χριστῷ ζωή». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει χαρακτηριστικὰ «δι' ὑπομονῆς τρεχόμενον τὸν προκείμενον ὑμῖν ἀγώνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν». Ὅπως ὁ δρομέας τοῦ Μαραθωνίου ἔχει πάντα μπροστὰ του τὸ στάδιο καὶ τὸ σημεῖο τοῦ τερματισμοῦ του, τὸ ἴδιο καὶ ὁ Χριστιανὸς ἀποβλέπει στὸν Χριστό, ποὺ θὰ στεφανώσει τὸν ἀγώνα του.

Ἡ καθημερινὴ ἄσκηση τοῦ χριστιανοῦ συνίσταται πρῶτα στὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. «Τήρησον τᾶς ἐντολᾶς» εἶπε πρῶτα στὸν πλούσιο νέο ὁ Χριστός. Μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν ὁ ἄνθρωπος μαθαίνει νὰ ὑπακούει στὸ Θεὸ καὶ καθαρίζεται ἀπὸ τὰ πάθη. Οἱ Πατέρες λέγουν ὅτι μέσα στὶς ἐντολὲς Του κρύβεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός καὶ, ὅταν ὁ χριστιανὸς ἀπὸ ἀγάπη καὶ πίστη στὸ Χριστὸ τὶς τηρεῖ, τότε ἑνώνεται μαζί Του. (πρβλ. « τί μὲ καλεῖτε Κύριε, Κύριε καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω»).

Ὁ ἀγώνας γιὰ νὰ ξεριζωθοῦν τὰ πάθη ἀπὸ μέσα μας δὲν εἶναι καθόλου εὔκολος. Χρειάζεται ὑπομονὴ καὶ κόπος πολὺς γιὰ νὰ καθαρισθεῖ ὁ ἀγρὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὶς πέτρες καὶ τὰ ἀγκάθια τῶν παθῶν, νὰ ὀργωθεῖ ἀπὸ τὴ θεία χάρη, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ πέφτει ὁ σπόρος τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ καρποφορεῖ. Ἀπαιτεῖται μεγάλη καὶ συνεχὴς βία στὸν ἑαυτό μας γιὰ νὰ γίνει αὐτό. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος εἶπε: «ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ ια΄12).

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας διδάσκουν: «Δῶσε αἷμα καὶ λάβε πνεῦμα», δηλαδὴ γιὰ νὰ λάβεις τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πρέπει νὰ δώσεις τὸ αἷμα τῆς καρδιᾶς σου, προκειμένου νὰ καθαρισθεῖς ἀπὸ τὰ πάθη, νὰ μετανοήσεις πραγματικὰ καὶ εἰς βάθος. Τὸ νὰ ἀποκτήσεις τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι κατἀ τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ χριστιανοῦ.



β. Ἀγαπητικὸς (ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τοὺς συνανθρώπους του):



Ὅλες οἱ ἀρετὲς εἶναι ὄψεις τῆς μιᾶς καὶ μεγάλης ἀρετῆς· τῆς ἀγάπης. Δικαίως, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης τοποθέτησε στὴν κορυφὴ ὅλων τῶν ἀρετῶν, τὴν ἀρετή([2]) τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη, εἶναι ἡ δυσκολότερη ἀρετή. Εἶναι αὐτὴ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο ὅμοιο μὲ τὸν Θεό, διότι, ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ κατεξοχὴν Θεία ἰδιότητα. Ὅταν ὁ χριστιανὸς ἀποκτήσει τὴν ἀγάπη, ἔχει ὅλες τὶς ἀρετές. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἐκείνη ποὺ διώχνει ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τὴν αἰτία ὅλων τῶν κακιῶν καὶ ὅλων τῶν παθῶν, ἡ ὁποία κατὰ τοὺς ἁγιους Πατέρες εἶναι ἡ φιλαυτία ἢ ἀλλιῶς ὁ ἐγωισμός. Ἡ φιλαυτία εἶναι ἡ ἀρρωστημένη ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ ἀγάπη ποὺ «ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς». Ἀντίθετα, ἡ ἀγάπη ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ γνήσια χριστιανικὴ ἀγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς».

Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει τοὺς συνανθρώπους του «ἀγαπητικὰ», τότε ἡ συμβίωση μαζί τους γίνεται πολὺ εὐκολότερη. Στήνει γέφυρες ἐπικοινωνίας, ξεπερνᾶ διαφορὲς κοινωνικῶν τάξεων, φυλῆς, χρώματος, ἔθνους, θρησκείας, μορφωτικοῦ ἐπιπέδου, νοοτροπίας, πολιτισμοῦ κλπ.

Ἡ ἀγαπητικὴ συμπεριφορὰ εὐνοεῖ τὴν ἐπιείκεια καὶ τὴν συγχωρητικότητα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν παραβατικὴ συμπεριφορά. Ἡ ἐκδίκηση καὶ οἱ ἀντεκδικήσεις μεταξὺ ἀντιμαχόμενων πολλαπλασιάζουν τὸ κακό. Ἀκόμα καὶ ἡ ἀναμενόμενη ἢ θεωρούμενη νόμιμη τιμωρία (οἱ ποινές), ἐκ μέρους τῆς κοινωνίας πρὸς ἄτομα ποὺ ἔχουν παραβατικὴ συμπεριφορὰ ἢ ἐγκληματοῦν, δὲν ἔχει πάντα καλὰ ἀποτελέσματα. Ἡ ἐπιείκια, συνοδευόμενη μὲ ἀγάπη καὶ κατάλληλη νουθεσία ἔχει πάντα καλύτερα καὶ πιὸ μόνιμα ἀποτελέσματα. Ἡ ἀγάπη ἀποδεικνύεται ὡς ἡ καλύτερη παιδαγωγικὴ μέθοδος. Εὔγλωττο παράδειγμα, ἡ ἀντιμετώπιση τῆς ἐπ' αὐτοφώρῳ συλληφθείσης μοιχευομένης γυναικός, ἀπὸ τὸν Χριστό. Σύμφωνα μὲ τὸ Μωσαϊκὸ νόμο, ἡ γυναίκα αὐτὴ ἔπρεπε νὰ λιθοβοληθεῖ. Ἦλθαν λοιπὸν οἱ κατήγοροί της, κρατώντας πέτρες στὰ χέρια τους, ἕτοιμοι νὰ τὴν λιθοβολήσουν. Ὁ Κύριος τούς εἶπε: «Ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλλέτω» καὶ ἔσκυψε στὴ γῆ γιὰ νὰ μὴν τοὺς βλέπει, κάνοντας σχήματα στὸ χῶμα. Ἕνας ἕνας ἔφευγε, αφήνοντας στὸ τέλος μόνη τὴ γυναίκα. Ὁ Κύριος τῆς ἀπηύθυνε τὸν λόγο λέγοντας : «Οὐδεὶς σὲ κατέκρινε; Αὐτὴ ἀπήντησε «Οὐδεὶς Κύριε». Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπήντησε : Οὐδὲ ἐγὼ σὲ κατακρίνω. Πορεύου καὶ μηκέτι ἁμάρτανε». Ἂς τονίσουμε ἐδῶ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἀμνήστευσε τὴν μοιχεία. Προσπάθησε μὲ ἀγάπη, ἐπιείκεια καὶ προπάντων φιλότιμο νὰ διορθώσει τὴ μοιχαλίδα. Καὶ τῆς ἔδωσε ἕνα μάθημα, ποὺ δὲν ἐπρόκειτο νὰ τὸ ξέχασει ποτέ.

Ἡ συγχωρητικότητα εἶναι τόσο σημαντικὴ ἀρετή, ὥστε ἐτέθη ἀπὸ τὸν Κύριο ὡς προϋπόθεση τῆς συγχωρήσεώς μας ἀπὸ τὸν Θεό: «ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος. Ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοὶς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ στ΄14,15).

Ἡ ἀγάπη εἶναι διδακτή. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καθημερινὰ σὲ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ Μεγάλο Κεφάλαιο τοῦ μέλλοντος. Εἶναι μία νέα πολιτική, τὴν ὁποία ἡ ἀνθρωπότητα δὲν ἔχει ἀκόμα δοκιμάσει, διότι εἶναι ἀνώριμη. Ὅταν καταλάβει τὴν ἀξία της καὶ τὴν ἐφαρμόσει θὰ δεῖ πόσο ἀνώτερη ἀπὸ κάθε ἄλλη πολιτικὴ εἶναι. Ἐπομένως, ἀντὶ γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ χρήματος, μπορεῖ νὰ ἐπιτύχει τὴν Παγκοσμιοποίηση τῆς Ἀγάπης διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὴν Ἐκκλησιοποίηση τοῦ κόσμου.

«Καὶ γενήσεται μία ποίμνη καὶ εἰς ποιμήν» ὁ Χριστός, προβλέπει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Μόνο μία τέτοια παγκοσμιοποίηση τῆς Ἀγάπης, ἐνεργούμενη δι' Ἁγίου Πνεῦματος μπορεῖ νὰ ἔχει μέλλον. Ὅλες οἱ ἄλλες Παγκοσμιοποιήσεις ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπὸ ἐμπαθεῖς ἀνθρώπους θὰ εἶναι θνησιγενεῖς. Μόνον ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ ἑνώσει εἰρηνικὰ καὶ μόνιμα μέσα στὴν Ἐκκλησία Του ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα.



γ. Εὐχαριστιακὸς (ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό):



Ὁ πιστὸς χριστιανός, ἀφότου ἀνακαινισθεῖ μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, λαμβάνει κατὰ χάριν μερικῶς καὶ τὰ ἀξιώματα «τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ», ὅπως λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης: «Ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ (δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ) ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος» (Ἰωὰν α΄,16), δηλαδὴ ὅτι «ἀπὸ τὸν δικό Του πλοῦτο (δηλαδὴ τὸν πλοῦτο τοῦ Χριστοῦ) πήραμε ὅλοι ἐμεῖς τὴ μία δωρεὰ πάνω στὴν ἄλλη».

Ὁ Χριστὸς κατὰ τοὺς Πατέρες, κατέχει τὸ τριπλὸ ἀξίωμα «Βασιλεύς, Προφήτης, καὶ Ἱερεύς. ([3]). Ὡς ἐκ τούτου ὁ χριστιανὸς μετὰ τὸ βάπτισμά του κατέχει τὴ «γενικὴ ἱερωσύνη» ἀποτελεῖ -ὅπως λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος- «Βασίλειον Ἱεράτευμα», δηλαδὴ ἱερατεῖον τοῦ Βασιλέως (Θεοῦ).

Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ πρέπει νὰ ἔχει «εὐχαριστιακὸ χαρακτήρα». Πρῶτον, βεβαίως τὸ σῶμα του καὶ τὸ πνεῦμα του νὰ ἀποτελοῦν «θυσίαν ζῶσαν» γιὰ τὸν Θεό. Ἔπειτα, νὰ ἀπολαμβάνει ὅλα τὰ ἀγαθὰ ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεός, ἀνταποδίδοντας εὐχαριστία εἰς Αὐτόν.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προειδοποιεῖ τοὺς χριστιανοὺς ὅτι σὲ ὕστερους καιροὺς θὰ ἐμφανιστοῦν ψευδοπροφῆτες πλανημένοι, ποὺ θὰ ἐμποδίζουν τὸν γάμο καὶ θὰ διδάσκουν ἀποχὴ ἀπὸ κάποια φαγητὰ «Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονται τινὲς τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων,ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυτηριασμένων τὴν ἰδὶαν συνείδησιν, κωλυόντων γαμεῖν, ἀπέχεσθαι βρωμάτων ἃ ὁ Θεὸς ἔκτισε εἰς μετάληψιν μετ' εὐχαριστίας τοῖς πιστοῖς καὶ ἐπεγνωκόσι τὴν ἀλήθειαν. Ὅτι πᾶν κτίσμα Θεοῦ καλὸν καὶ οὐδὲν ἀπόβλητον. Μετ' εὔχαριστίας λαμβανόμενον. Ἁγιάζεται γὰρ διὰ λόγου καὶ ἐντεύξεως», δηλαδὴ, « Τὸ ¨Ἅγιο Πνεῦμα, μέσω τῶν προφητῶν, λέγει ὅτι στοὺς ἔσχατους καιροὺς θὰ ἀποστατήσουν μερικοὶ ἀπὸ τὴν πίστη καὶ θὰ προσκολληθοῦν σὲ πνεύματα παραπλανητικὰ καὶ σὲ διδασκαλίες δαιμονίων. Θὰ παρασυρθοῦν ἀπὸ ἀπατεῶνες καὶ ὑποκριτὲς ποὺ ἔχουν πωρωμένη τὴν συνείδησή τους. Αὐτοὶ ἀπαγορεύουν τὸν γάμο καὶ ἐπιβάλλουν ἀποχὴ ἀπὸ φαγητὰ ποὺ τὰ ἐδημιούργησεν ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὰ τρῶνε καὶ νὰ τὸν εὐχαριστοῦν ὅσοι πίστεψαν καὶ κατανόησαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, διότι κάθετι ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, εἶναι καλὸ καὶ τίποτα δὲν εἶναι ἀπόβλητο καὶ ἀπαγορευμένο, ὅταν τὸ χρησιμοποιοῦμε εὐχαριστώντας τὸν Θεό. Ἐπειδὴ ἐξαγιάζεται μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν προσευχή» (Α΄Τιιμ. δ΄1-6).

Χρῆστος Σπ.Χριστοδούλου


[1]Τὰ χαρίσματα τοῦ «κατ' εἰκόνα»εἶναι:

α. Ὀ λογικὸς νοῦς, δηλαδὴ οἱ διανοητικὲς ἰκανότητες τοῦ ἀνθρώπου

β. Ἡ συνείδηση, ποὺ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχει μέσα του καὶ τὸν εἰδοποιεῖ γιὰ τὴν ἠθικὴ ποιότητα κάθε πράξεώς του

γ. Τὸ αὐτεξούσιο, δηλαδὴ ἡ ἐλευθερὶα νὰ πράττει αὐτὸ ποὺ ἐπιλέγει

δ. Ἡ προσωπικὴ αὐτοσυνειδησία, δηλαδὴ ἡ ἱκανότητα νὰ αὐτοπροσδιορίζεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς μεταβολὲς τοῦ περιβάλλοντος.

ε. Ἡ δημιουργικότητα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἀποτελεῖ ἀφενὸς ἐκδήλωση τῶν διανοητικῶν ἱκανοτήτων του, ἀφετέρου ἀπόκριση στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ: «ἐργάζεσθε αὐτὸν (ἐννοεῖ τὸν Παράδεισο) καὶ φυλάττειν»

στ. Ἡ τάση πρὸς τὸ θεῖο· τὴν αὐθόρμητη τάση καὶ ἀνάταση τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεό. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ εἶναι ἡ ἔμφυτη θρησκευτικότητα ποὺ παρατηρεῖται σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ ποὺ ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν ¨Ἕλληνα Πλούταρχο μὲ τό: «εὓροις δ'ἂν ἐπιὼν πόλεις ἀγραμμάτους, ἀτειχίστους...κλπ.



[2] Ἀρετὴ κατὰ τὸν ¨Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο εἶναι: ἡ ἀκριβὴς τῶν δογμάτων γνῶσις καὶ ἡ περὶ τοῦ βίου ὀρθότης.



[3] Προφήτης ἐδῶ σημαίνει ὄχι μόνο ὅτι προλέγει τὰ μέλλοντα, ἀλλὰ καὶ μεταφέρει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἱερεύς, εἶναι αὐτὸς ποὺ προσφέρει στὸν Θεὸ μέρος ἀπὸ τὰ δῶρα ποὺ Ἐκεῖνος τοῦ χάρισε λέγοντάς Του «εὐχαριστῶ». (πρβλ «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν σοῖ προσφέρομεν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα»)
ΠΗΓΗ:Ἑνωμένη Ῥωμηοσύνη

Ἀπολυτίκιον Ἁγίας Εἰρήνης



OrthodoxosLogos

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ.


Μέρος 1ον

Μέρος 2ον

Μέρος 3ον

4 Μαΐ 2010

Ἀκοῦστε……


Πατῆστε (Τὸ τώρα) γιὰ νὰ συνδεθεῖτε μὲ τὸν σταθμὸ τῆς Πειραίκης Ἐκκλησίας ὥστε νὰ ἀκούσετε στη 1 η ώρα τὴν ἐκπομπὴ Ἀθέατα Περάσματα τοῦ πατρὸς Ἀνδρέου Κονάνου…..

Μπορετε κόμη ν κούσετε τν κπομπ
σὲ ἐπανάληψη τήν Δευτέρα βράδυ 2 - 3 π.μ., (ξημερώνοντας Τρίτη)

" Ὁμιλία τοῦ πατρὸς Ἀνδρέου Κονάνου μὲ θέμα ~ Ἄκου τὴν καρδιὰ σοὺ~


Δεῖτε καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἔξι βίντεο τοῦ πατρός....












Πεθαμένη ἤ προδομένη;


Τοῦ Σαράντου Ι. Καργάκου
Ναί, ἡ Ἑλλάς δέν εἶναι ποτέ πεθαμένη, εἶναι αἰωνίως προδομένη. Τό εἶχα συνειδητοποιήσει ἀπό τά χρόνια της Κατοχῆς, ὅταν ἄκουγα κι ἔλεγα (χωρίς νά τό ἐννοῶ) τό ἄκρως διδακτικό: «Βαριά θαμμένη, προδομένη ἀπό δειλούς προδότες γιούς σου». Εἶναι ν' ἀπορεῖ κανείς πῶς ὁ τόπος αὐτός κι ὁ κόσμος πού τόν κατοικεῖ κατορθώνουν νά ἐπιβιώνουν μέ τόση παραγωγή προδοτῶν.
Μπορεῖ κατά τήν ἀρχαιότητα νά νικήσαμε κατ' ἐπανάληψη τούς Πέρσες στά πεδία τῶν μαχῶν καί διά τοῦ Ἀλεξάνδρου νά διαλύσαμε τήν αὐτοκρατορία τους, ὡστόσο εἶναι χρέος τιμῆς νά ὁμολογήσουμε ὅτι στή διάρκεια αὐτῶν τῶν πολέμων, πού κράτησαν δύο αἰῶνες, οὐδείς Πέρσης ἐπρόδωσε τήν πατρίδα του γιά νά προσχωρήσει καί νά πολεμήσει στό πλευρό τῶν Ἑλλήνων. Ἀντίθετα, στό πλευρό τῶν Περσῶν, εἴτε ὡς προδότες, εἴτε ὡς μισθοφόροι, ἐπολέμησαν ἀναρίθμητοι Ἕλληνες...
Σήμερα αὐτό πού καταλογίζεται ὡς γενική -ἀλλά μή ὁμολογημένη- διαπίστωση εἶναι πώς ὁ Ἕλληνας προδίδει τήν ἱστορία του, πού σημαίνει ὅτι προδίδει τόν ἑαυτό του. Διότι ἡ Ἱστορία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ ἱστορία τοῦ ἑαυτοῦ μας στό χθές, ἡ ἱστορία αὐτῶν πού μᾶς γέννησαν. Σήμερα τό ἑλληνόπουλο μέσα στόν χῶρο τῆς Ἱστορίας νιώθει σάν ἕλληνας τουρίστας σέ βουδιστικό ναό τῆς Βιρμανίας. Γνωρίζει ὁ νέος βλαστός μας τήν Ἱστορία τοῦ ἀμυδρά, «ρεπουσικά». Στό περίπου, στό «ἔτσι κι ἔτσι». Στό πνεῦμα τοῦ ἔχει ἐμφυτευθεῖ ἐπιτηδείως μία σύγχυση, ἕνα εἶδος ζάλης. Καί λέγω τό «ἐπιτηδείως ἐμφυτευθεῖ» διότι ἡ διδασκομένη στό σχολεῖο Ἱστορία ἔχει γραφτεῖ γιά νά δημιουργήσει στό μυαλό τοῦ παιδιοῦ ἕνα καλειδοσκόπιο, ἔτσι πού τό παιδί νά μήν μπορεῖ νά ξεχωρίσει τίποτα: Οὔτε τό 1821 ἀπό τό 1940. Οἱ Γάλλοι ἔχουν πολλούς ὅρους γιά νά ἐκφράσουν τήν ἔννοια τῆς προδοσίας. Προκειμένου γιά τόν προδότη τῆς πατρίδας χρησιμοποιοῦν τήν ἔκφραση traitre a sa patrie. Εἶναι ἡ κορυφαία στιγμή τοῦ ἀνθρώπινου ξεπεσμοῦ.
Ἐπανερχόμενος στούς Γάλλους -καί μή, παρακαλῶ, μοῦ ἐπικολληθεῖ καί ἡ ταμπέλα τοῦ ξενομανοῦς- θά 'θελα νά θυμίσω μία ὡραία φράση πού χρησιμοποιοῦν γιά νά δηλώσουν τή λεηλασία, τό διαγούμισμα οἴκου περιφανοῦς: tout y est au pillage = ὅλα ἐκεῖ εἶναι πρός διαρπαγή, ὅλοι ἐκεῖ κλέβουν. Μέ αὐτό δέν θέλω νά ὑπαινιχθῶ ὅτι τό ἐν λόγῳ «pillage» ἀφορᾶ στόν δημόσιο κορβανά, στίς λεγόμενες ΔΕΚΟ, ἐπιχειρήσεις κοινῆς ὠφελείας, κοινοτικά προγράμματα. Loin de nous. Ἄπαγε! Ἐννοῶ τό κλέψιμο πού γίνεται εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς ἱστορίας μας. Δέν ἔχει μείνει λίθος ἐπί λίθου. Ἐθνική Τράπεζα θέλουμε νά ἔχουμε. Ἐθνική ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, ἄρσεως βαρῶν ἔχουμε, μόνον ἐθνική Ἱστορία δέν θέλουμε νά ἔχουμε. Γιατί κάποιοι ἀποφάσισαν ὅτι δέν πρέπει νά εἴμαστε ἔθνος. Λές καί τό ἔθνος κάνει κακό στήν ὑγεία, ὅπως τά τσιγάρα «Ἔθνος», πού τόν παλαιό καιρό τά κάπνιζα μανιωδῶς. Ἴσως γι' αὐτό μου κόλλησαν τή ρετσινιά του... ἐθνικιστή!
Σήμερα δυστυχῶς στήν πατρίδα μας, πού λίγοι ἐπιμένουν νά τή λένε πατρίδα, γιά νά ὀρθοτομεῖς τόν λόγο πρέπει νά λιβελογραφεῖς. Λυπᾶμαι πού ἄνθρωπος εὐαίσθητος, ὅπως ἐγώ, ἀναγκάζομαι συχνά πυκνά νά χρησιμοποιῶ λόγο σκληρό. Δέν μπορῶ, ὅμως, νά κάνω ἀλλιῶς. Νιώθω δύσπνοια μέσα σ' αὐτή τήν ἀτμόσφαιρα τῆς γενικῆς καταπτώσεως. Ἡ λέξη merde, χάρη στόν Καμπρόν, δοξάστηκε στό Βατερλῶ καί ταπεινώνεται σήμερα στήν Ἑλλάδα, διότι ἀνεπιτρέπτως παρομοιάζεται ἡ πολιτική καί πνευματική μας ζωή μέ τό merde, πού εἶναι, ἴσως, κάτι ἀνώτερο.
Λυπᾶμαι πού χρησιμοποιῶ τό λεξιλόγιο αὐτό. Ἀλλ' ὁμολογῶ ὅτι ἡ αἰσχρολογία εἶναι πλέον προϋπόθεση γιά τήν ἀκριβολογία. Δυστυχῶς, γιά νά ἀκριβολογεῖ κανείς σήμερα πρέπει νά αἰσχρολογεῖ. Τό αἰσχρό δέν περιγράφεται μέ κομψές ἀλλά μέ αἰσχρές ἐκφράσεις. Πῶς ἀλλιῶς νά ἐκφραστεῖ κανείς ὅταν βλέπει παντοῦ γύρω του, πάνω του, νά κυριαρχοῦν ἡ αἰσχρότητα, ἡ ἀγριότητα καί ἡ ἀχρειότητα; Ἄν στρέψουμε τό βλέμμα μας πρός τήν πολιτική, αὐτομάτως ἔρχεται στή γλῶσσα μας ἡ λέξη τοῦ Καμπρόν. Συνήθως ὁ κοσμάκης λέει πώς οἱ πολιτικοί μας «τά ἔκαναν σκ...». Λάθος! Δέν τά ἔκαναν σκ... Ἤσαν σκ...!
Ἐμφανίζονται κάθε φορᾶ σάν Ἡρακλῆς, πού θά καθαρίσουν τήν κόπρο τοῦ Αὐγεία, ἀλλ' ὅταν εἰσέρχονται στόν στάβλο δέν ἀφαιροῦν προσθέτουν. Λυπᾶμαι, ἀλλ' ἡ εἰκόνα τήν ὁποία προσφέρει ἡ μεταπολιτευτική Ἑλλάδα εἶναι εἰκόνα ἀκάθαρτης Βεσπασιανής.
Ὅταν πρό εἰκοσαετίας περίπου ἐμφανίστηκα γιά πρώτη φορά στήν τηλοψία ἐν μέσῳ δύο πολιτικῶν ὀγκολίθων, ἐδήλωσα πώς ἡ λεγόμενη δημοκρατία μᾶς κινδυνεύει νά ἡττηθεῖ σέ θέματα ἠθικῆς ἀπό τή δικτατορία. Ὄντως, ἡττηθήκαμε. Ἀσχέτως ἄν οἱ ρωγμές στό πολιτικό σύστημα ἔγιναν πιό ἔντονες ἐξαιτίας τῆς δικτατορίας, πού μέ τήν ἀπρόσμενη πτώση τῆς μᾶς ἔφερε ἀπροσδοκήτως στά... ἴδια.
Εἶχα τότε δηλώσει (καί αὐτό δημοσιεύθηκε σέ πολλές ἐφημερίδες) ὅτι οἱ πολιτικοί διατρέχουν τόν κίνδυνο νά μεταβληθοῦν σέ ἔμψυχα πτυελοδοχεῖα. Σήμερα δυστυχῶς αὐτό ἐπιβεβαιώνεται ἀπό εἰδικές μετρήσεις. Σέ λίγο ἡ τάση αὐτή θά ἐκδηλωθεῖ καί πρός τή λεγόμενη μεγαλοδημοσιογραφία.
Ἀπό Τό Παρόν - 02/05/2010

Εκκλησία και Γένος: συμπόρευση ή παρένθεση;


Κωνσταντίνος Χολέβας,Πολιτικός Ἐπιστήμων

Τόν τελευταῖο καιρό ἀκούονται διάφορες φωνές, εἴτε ἀπό Χριστιανούς καλοπροαίρετους εἴτε ἀπό πολεμίους τῆς Ἐκκλησίας, πού ίσχυρίζονται ὅτι ἡ συμπόρευση τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Γένους κατά τή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἦταν μία παρένθεση, ἡ ὁποία πρέπει να κλείσει. Νομίζουν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἡ ἀγωνία καί οἱ ἀγῶνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιά τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδος καί τήν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν κάτι πού προέκυψε κατ’ ἀνάγκην λόγῳ Ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ καί δέν συνδέεται μέ τήν πνευματική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ Ἱστορία ὅμως τούς διαψεύδει. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, οἱ Πατριάρχες, οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Ἅγιοι, οἱ ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς, χωρίς ποτέ νά λησμονοῦν τήν οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας και τό πανανθρώπινο μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, ἔκαναν ὅ, τι μποροῦσαν γιά τήν ἐλευθερία καί τήν προκοπή τοῦ Γένους μας...

Θυμίζω ὁρισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα ἀπό τή συμπόρευση Ἐκκλησίας καί Γένους πολύ πρίν ἀπό τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας:

Περί τό 400 μ.Χ. ὁ Ἐπίσκοπος Πτολεμαΐδος (στή Βόρειο Ἀφρική) Συνέσιος ἀναλαμβάνει τήν ἄμυνα τῆς πόλεως κατά τῶν εἰσβολέων καί δηλώνει ὅτι θά πολεμήσει ὡς Λάκων, μιμούμενος τούς ἀρχαίους Σπαρτιάτες καί τόν Λεωνίδα.

Τό 626, ὅταν ἀπουσίαζε ὁ αὐτοκράτωρ Ἡράκλειος γιά να διώξει τούς Πέρσες από τούς Ἁγίους Τόπους, τήν ἄμυνα τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά τῶν Ἀβάρων ἀναλαμβάνει ὁ Πατριάρχης Σέργιος. Οἱ Ρωμηοί πρόγονοί μας ἀπέδωσαν καί ὀρθῶς τή σωτηρία τῆς Πόλης σέ παρέμβαση τῆς Παναγίας καί ἔκτοτε τό περίφημο κοντάκιο «Τῇ Ὑπερμάχῳ» καθίσταται ὁ πρῶτος Ἐθνικός Ὕμνος τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους.

Τό 960 ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης μεταβαίνει στήν Κρήτη καί ἐπί μῆνες προσεύχεται ὑπέρ τῆς νίκης τοῦ στρατηγοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ, ὁ ὁποῖος τελικά ἐξεδίωξε τούς Ἀραβες ἀπό τήν ἑλληνική Μεγαλόνησο. Στή συνέχεια ὁ Νικηφόρος στέφεται αὐτοκράτωρ καί βοηθεῖ τόν πνευματικό του πατέρα δίδοντας ἠθική καί οἰκονομική βοήθεια στόν Ἀθανάσιο γιά νά ἱδρυθεῖ τό πρῶτο ὀργανωμένο μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ Μεγίστη Λαύρα (963 μ.Χ.)

Τό 1185, ὅταν οἱ Νορμανδοί πολιορκοῦν καί καταλαμβάνουν τή Θεσσαλονίκη, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Εὐστάθιος, λόγιος καί ὑπομνηματιστής τοῦ Ὁμήρου, ἐμψυχώνει τούς ἀγωνιζομένους στά τείχη καί ἐπαινεῖ τά παιδιά τοῦ Κατηχητικοῦ, τούς «παῖδας Μυροβλήτου», πού προφανῶς ἐκεῖνος ἔστειλε νά βοηθήσουν τήν ἄμυνα τῆς πατρίδος. Ὁ ἴδιος κατέγραψε καί τό Χρονικό τῆς ἁλώσεως αὐτῆς.

Γύρω στό 1200 ὁ Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος, ὁ ὁποῖος ἀσκήτευε σέ ἕνα βράχο κοντά στήν Πάφο τῆς Κύπρου, ἔγραψε μία ἐπιστολή μέ πατριωτικό καί ἱστορικό περιεχόμενο καί μέ τίτλο «Περί τῶν κατά χώραν Κύπρον σκαιῶν». Ἡ Ἐπιστολή περιλαμβάνεται στόν Ε΄τόμο τῶν Ἁπάντων τοῦ Ἁγίου, πού κυκλοφορήθηκαν προσφάτως ἀπό τήν Μονή τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου Πάφου, καί ἀποτελεῖ μία σαφῆ παρότρυνση πρός τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνες τοῦ νησιοῦ νά παραμείνουν πιστοί στήν Ρωμανία (Βυζάντιο) καί νά ἀγωνισθοῦν γιά νά ἀπελευθερωθοῦν ἀπό τούς διαφόρους εἰσβολεῖς. Χρησιμοποιεῖ μάλιστα σκληρά λόγια γιά τούς ἐκ δυσμῶν καί ἐξ ἀνατολῶν ἐπιδρομεῖς ἀποκαλῶντας τους «κύνας καί λύκους».

Τόν 14ο αἰῶνα ὁ Θεσσαλονικεύς μέγας θεολόγος και ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας Νικόλαος Καβάσιλας γράφει ἐπαινετικό «Προσφώνημα πρός τόν ἔνδοξον τοῦ Χριστοῦ Μεγαλομάρτυρα Δημήτριον τόν Μυροβλήτην». Ἐκεῖ ὑμνεῖ τόν Ἅγιο Δημήτριο διότι χάρισε νίκες στόν Ἑλληνισμό προστατεύοντας τή Θεσσαλονίκη ἀπό ποικίλους ἐπιδρομεῖς: «Δημήτριος ἦν ἐξ ἀνθρώπων, οὐ μόνον βαρβάροις φόβον ἐνθείς, καί ταῖς ἐκεῖθεν νίκας τήν Ἑλλάδα κοσμήσας».

Ὁ ἀείμνηστος Βρετανός Βυζαντινολόγος Σέρ Στῆβεν Ράνσιμαν στό σπουδαῖο ἔργο του «Ἡ Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως» ἐπισημαίνει ὅτι τό 1453 ἕναν ἀπό τούς δέκα πύργους στά τείχη τῆς Πόλης τόν κρατοῦσαν ἡρωικά Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι μοναχοί πού ἔχυσαν τό αἶμα τους ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος.

Δέν εἶναι, λοιπόν, παρένθεση, ἀλλά μακρά καί συνεχής ἐμμονή στήν παράδοση τῆς Ἑλληνορθοδοξίας ἡ συμπόρευση Ἐκκλησίας καί Γένους. Μία παράδοση πόύ μᾶς διδάσκει νά δεχόμαστε τόν ὑγιῆ πατριωτισμό καί νά ἀποφεύγουμε τά δύο ἄκρα: Ἀπό τή μία πλευρά τόν ἐθνοφυλετισμό καί τόν ρατσισμό καί ἀπό τήν ἄλλη τόν ἐθνομηδενισμό καί τόν ἄπατρι διεθνισμό. Οἱ ὁμιλοῦντες περί παρενθέσεως καλό θά ἦταν νά μελετήσουν καλύτερα τήν ἐκκλησιαστική καί ἐθνική ἱστορία μας.

Ἡ Ἑλλάδα κράτος κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση τῆς κοινωνίας τῶν Ἑλληνορθοδόξων



τοῦ Ἀθανασίου Α. Ἀγγελόπουλου – Προέδρουτου Ι.Ε.Π.Θ.
Δύο γνῶμες προσέλκυσαν τὸ ἐνδιαφέρον μου ὡς ἱστορικοῦ καὶ δὴ ἐκκλησιαστικοῦ Ἱστορικοῦ: τοῦ καθηγητῆ Μ. Σταθόπουλου καὶ τοῦ ἀντιπροέδρου ἐ.τ. τοῦ Στ Ἐ Ἄν. Μαρίνου (βλ. ἔφ. «Ἀπογευματινὴ» 10/11 καὶ 16/11 καὶ «Βῆμα» 22/11). Ὁ κ. καθηγητὴς γνωματεύει ὑπὲρ τῆς ἀπόφασης τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου μὲ σκεπτικὸ ὅτι ἄλλο εἶναι τὸ κράτος καὶ ἄλλο ἡ κοινωνία. Λέγει: «Ἡ κοινωνία δικαιοῦται νὰ ἔχει Θρησκευτικὲς ἀπόψεις...
Το κράτος εἶναι αὐτὸ ποῦ δὲν δικαιοῦται νὰ θρησκεύεται» γιὰ τὰ δικαιώματα «στὶς μειονότητες καὶ στοὺς...μεμονωμένους πολίτες» («Ἀπογευματινὴ» 10/11).
Ἡ διάκριση μεταξὺ κράτους καὶ κοινωνίας ἀνατρέχει στὴν ἱστορικὴ ἀντιπαλότητα τῆς θρησκεύουσας κοινωνίας, στὸ πρόσωπο τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ - Παπισμοῦ, στὴν Ἀρχὴ τῶν ἐθνικῶν κρατῶν στὴ Δύση (π.χ. Γαλλία, Γερμανία, Ἰταλία). Ἡ λύση στὸ πρόβλημα (παπικὸ κράτος, θρησκευτικοὶ πόλεμοι κ.λπ.) ἦταν ὁ πλήρης ἢ μετριοπαθὴς χωρισμὸς κράτους καὶ θρησκείας, εἴτε βίαια εἴτε ἀπὸ συμφώνου. Ἔτσι κάπως συγκροτήθηκαν τὰ λαϊκὰ κράτη τῆς Εὐρώπης, μὲ ἀκραία περίπτωση τὴ Γαλλία. Μὴ λησμονοῦμε ὅτι ἐδῶ φυλακίστηκε ὁ Πάπας. Ὁ τελευταῖος περιορίστηκε στὸ κράτος-σύμβολο τοῦ Βατικανοῦ.
Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι: Τί ἀναλογία μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γαλλίας π.χ. ἢ Ἰταλίας, ὡς πρὸς τὶς γενεσιουργὲς αἰτίες ἵδρυσής τους; Καμία. Ἡ Ἑλλάδα ὡς κράτος συγκροτήθηκε ὄχι λόγω ἀντιπαλότητας θρησκείας καὶ κοινωνίας, ἀντιθέτως μάλιστα, ἕνεκα τῆς πολλῆς στενῆς συνεργασίας τῶν δύο, στὴν οὐσία τοῦ ἑνός, γιατί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦταν καὶ παρέμεινε λαϊκή, ἀπὸ τὰ σπλάχνα τοῦ λαοῦ. Προέκυψε κράτος κατ' εἰκόνα καὶ καθ' ὁμοίωση τῆς κοινωνίας τοῦ Ἑλληνορθόδοξου γένους.
Πῶς αὐτό; Ἡ Ἐκκλησία λειτούργησε ὡς μπροστάρης στὴν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Περὶ τοὺς 80 ἀρχιερεῖς καὶ περίπου 8.000 ἱερεῖς ἔδωσαν τὸ αἷμα τους, πέραν τῶν ὑλικῶν προσφορῶν σὲ ἀμέτρητο χρῆμα καὶ ἐνδιαιτήματα (μονές, μετόχια, ἐκκλησιές, ἱδρύματα κ.λπ.). Οἱ πρωταγωνιστὲς τῆς ἐλευθερίας μὲ λόγους, γραπτὰ καὶ συμπεριφορὲς μιλοῦν γιατί ἀγωνίστηκαν καὶ γιὰ ποιὸ κράτος, «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ γιὰ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία». Ἡ πίστη αὐτὴ ἀποτυπώθηκε στὸ ἐθνικὸ σύμβολο, τὴ σημαία μὲ τὸν σταυρὸ καὶ τὰ χρώματα τῆς Ἑλλάδος, τὸ ἄσπρο καὶ τὸ γαλάζιο. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι στὶς πρῶτες κυβερνήσεις τῆς ἐπαναστατημένης Ἑλλάδος οἱ ἀγωνιστὲς κληρικοὶ-ἐπίσκοποι διορίζονταν ὑπουργοὶ Δικαιοσύνης καὶ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων.
Ἔκτοτε, ἡ συμπόρευση Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας προάγεται ποιοτικὰ στὸ πλαίσιο σιγὰ σιγὰ σαφῶν διακριτῶν ρόλων στὸ ἴδιο κράτος, ὁπού ὡς σήμερα τὸ 98% τῶν πολιτῶν της
ἀνήκουν χαλαρὰ ἢ σφιχτὰ στὸ περιβάλλον αὐτῆς τῆς ἑλληνορθοδοξίας. Σήμερα, μάλιστα, ἡ διακριτότητα αὐτὴ τῶν ρόλων κατέστη σχεδὸν ἰδανική, μὲ τὸ σύστημα ὄχι χωρισμοῦ ἀλλὰ περίπου συναλληλίας σχέσεων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀνεξάρτητη στὰ τοῦ οἴκου της, ὡς πρὸς τὴν ὅλη διοίκησή της, χωρὶς κυβερνητικούς, τέως βασιλικούς, ἐπιτρόπους καὶ γενικοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους. Συνεργασία ἀσκεῖται στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν καὶ πιστῶν, ἄσχετα ἀπὸ θρήσκευμα καὶ χρῶμα, μειοψηφίες ἢ πλειοψηφίες πάσης φύσεως. Ἐδῶ νὰ τονιστεῖ ἡ ὕπαρξη ἀπὸ τὴ Συνθήκη τῆς Λωζάννης καὶ μίας ἐπίσημης θρησκευτικῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας, πρότυπο-παράδειγμα ἴσων δικαιωμάτων μὲ τοὺς συνοίκους χριστιανούς. Σεβασμὸς ἀπὸ κοινοῦ ὁρίζεται στὰ θρησκευτικὰ σύμβολα καὶ στὴ θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν βαλλόμενων γιὰ τοὺς προεκτεθέντες ἱστορικοὺς καὶ πολιτισμοῦ λόγους. Αὐτὰ κατοχυρώνουν τὸ Σύνταγμα, οἱ νόμοι καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὁ Καταστατικὸς Χάρτης - Κώδικας τοῦ Κράτους, κατὰ τοὺς θ. καὶ ἰ. κανόνες της. Γιὰ τέτοιο κράτος ἔχυσαν τὸ αἷμα τοὺς οἱ προπάτορές μας. Σεβαστὴ καὶ φίλη ἡ γνώμη, σεβαστότατη καὶ φίλτατη ὅμως ἡ ἀλήθεια.
Ἐξάλλου ἡ γνώμη τοῦ κ. Μαρίνου ἑδράζεται σ' αὐτὴν τὴν ἱστορικὴ καὶ σημερινὴ πραγματικότητα συμπόρευσης Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας στὸ ἴδιο κράτος. Συμπεραίνει: «Στὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ βάση τὰ ὁριζόμενα στὸ ἑλληνικὸ Σύνταγμα, δὲν θεσπίζεται χωρισμὸς Κράτους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία οὕτως ὥστε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ λαϊκὸ κράτος καὶ συνεπῶς γιὰ ὑποχρέωση τηρήσεως θρησκευτικῆς οὐδετερότητας ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας καί, κατ' ἐπέκτασιν, γιὰ ἀπαγόρευση ἀναρτήσεως θρησκευτικῶν συμβόλων σὲ δημόσιους χώρους». («Βῆμα» 22/11).
Κατοχυρώνεται τὸ συμπέρασμα μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ ΕΔΑΔ γιὰ τὸ ἀνακύψαν ζήτημα τῆς Ἰταλίας, ποὺ ἔχει δεδομένο τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Ἰταλία ἔχει καθεστὼς λαϊκοῦ κράτους, ὅπως καὶ ἡ Γαλλία, πλὴν τῆς Ἀλσατίας καὶ τῆς Λωραίνης, ὅπου ὑφίσταται σεβασμὸς τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων, κατόπιν συμπόρευσης Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας ἐπιτόπου. Ἡ ἀπόφαση δικαιολογεῖ καὶ τὸν σεβασμὸ τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καὶ στὴν Ἑλλάδα, λόγω ἱστορίας καὶ κληρονομιᾶς, ὅπως στὴν Ἀλσατία.
Ἐπὶ λέξει ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν Ἰταλία στὶς ὑπ' ἀριθμ. 30 καὶ 38 διατυπώσεις-αἰτιολογήσεις: «Μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ὑποχρεώσεως νὰ ἐκτίθεται ὁ Ἐσταυρωμένος στὶς σχολικὲς αἴθουσες διδασκαλίας, τὸ Κράτος προσδίδει στὴ ρωμαιοκαθολικὴ θρησκεία μία προνομιακὴ θέση...», διότι «...ἡ ἔννοια τοῦ λαϊκοῦ Κράτους (ὅπως ἡ Ἰταλία, δική μας διευκρίνιση) σημαίνει ὅτι τὸ Κράτος πρέπει νὰ παραμένει οὐδέτερο καὶ νὰ τηρεῖ ἴσες ἀποστάσεις ἔναντι τῶν θρησκειῶν».
Ἀντιθέτως «...οἱ ἐθνικὲς Ἀρχὲς ἔχουν ἕνα εὐρὺ πλαίσιο ἐκτιμήσεως ἐπὶ θεμάτων σύνθετων καὶ εὐαίσθητων, συνδεδεμένων στενῶς μὲ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ τὴν Ἱστορία... στὴν Εὐρώπη ὑπάρχει ποικιλία στάσεων ἔναντί του ζητήματος αὐτοῦ, ὅπως π.χ. στὴν Ἑλλάδα, ὅπου γιὰ ὅλες τὶς πολιτικὲς καὶ στρατιωτικὲς τελετὲς προβλέπεται ἡ ἐνεργὸς συμμετοχὴ ἑνὸς λειτουργοῦ της Ὀρθόδοξης λατρείας, ἐπιπλέον δὲ τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ ὑπάρχει ἐθνικὸ πένθος καὶ ὅλα τὰ γραφεῖα καὶ τὰ ἐμπορικὰ καταστήματα εἶναι κλειστά, ὅπως ἀκριβῶς στὴν Ἀλσατία» (βλ. «Βῆμα», 22/11).
Κατόπιν τούτων, ὁ πολίτης διερωτᾶται γιατί τόση πρεμούρα γιὰ τὴν καθαίρεση τῶν ἱερῶν συμβόλων στὴν πατρίδα μας; Ἀφοῦ καὶ τὸ ΕΔΑΔ κατὰ τὰ ἀνωτέρω δὲν διαφωνεῖ; Ἡ πατρίδα μᾶς πάσχει ἀπὸ ἄλλα οὐσιώδη: τὴ διαφθορὰ καὶ τὴν ἀναξιοκρατία τοῦ κράτους, τὴν τρομοκρατία καὶ τὴν ὑπονόμευση τῆς ποιοτικῆς δημοκρατίας. Τὰ θρησκευτικὰ σύμβολα μᾶς θυμίζουν τὶς ἀρχὲς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς δικαιοσύνης κατὰ τῆς διαφθορᾶς, τῆς ἀξιοκρατίας κατὰ τῆς ἀναξιοκρατίας, τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας κατὰ τῆς τρομοκρατίας γιὰ τὶς ὅποιες οἱ πρόγονοί μας ἀγωνίστηκαν γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς σήμερα κράτος. Ἐὰν θέλουμε ἄλλο κράτος, αὐτὸ εἶναι ζήτημα τῆς κοινωνίας καὶ ὄχι μεμονωμένων πολιτῶν.
Ἀπὸ τὸ Περιοδικὸ τῆς Ι।Μ। Μυτιλήνης «Ποιμὴν»
ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Δ ε λ τ ί ο Τ ύ π ο υ – Ψ ή φ ι σ μ α τῆς Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ».

εἶναι ἡ πατρίδα μας καί τήν θέλουμε πίσω
Ἀρ. Πρωτ. 20100417-01
Στό ἄκουσμα τῆς ἀναγγελίας τῆς ἐκδημίας τοῦ Πνευματικοῦ Προϊσταμένου τῆς Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως (Π.Ο.Ε.) Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Μανώλη τό βράδυ τῆς 16ης Ἀπριλίου 2010, συνῆλθε ἐκτάκτως τήν ἑπομένη τό πρωί, Σάββατο 17 Ἀπριλίου 2010, ἡ ὁλομέλεια τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς... Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» καί ὁμοφώνως ἀπεφάσισε τά ἑξῆς:

1. Νά παραστεῖ ὁ Πρόεδρος καί ἡ ὁλομέλεια τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς στήν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός.
2. Νά ἀναρτηθεῖ μεσίστια ἡ σημαία στά γραφεῖα τῆς Παρατάξεως, ἕως τῆς τελέσεως τοῦ τεσσαρακονθημέρου μνημοσύνου του.
3. Νά ἀναρτηθεῖ ἡ φωτογραφία του σέ περίοπτη θέση στά γραφεῖα τῆς Παρατάξεως, ὡς εὐλογία πνευματική καί ὡς ἔκφραση εὐγνομωσύνης γιά τήν πολυποίκιλη συμπαράστασή του στόν πνευματικό-πολιτικό ἀγῶνα της.
4. Νά τηρηθεῖ ἑνός λεπτοῦ προσευχητική σιγή στήν μνήμη του καί νά γίνει ἀναφορά στό πρόσωπό του κατά τήν ἔναρξη τοῦ συνεδρίου τῆς Παρατάξεως στό γήπεδο τοῦ Sporting, τήν Κυριακή 18 Ἀπριλίου 2010.
5. Νά κοινοποιηθεῖ τό παρόν ψήφισμα μέσῳ τοῦ διαδικτύου καί νά ἀποσταλλεῖ στήν ἐκκλησιαστική ἐφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» καί στόν ἡμερήσιο καί περιοδικό τύπο.

Ο Πρόεδρος

Ἐμμανουήλ Β. Βολουδάκης

Τά μέλη τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς
Σωτήριος Λαιζηνός (Ἐκπρόσωπος Τύπου) Κωνσταντῖνος Βουγᾶς
Γεώργιος Δεμενεόπουλος Μιχαήλ Ἠλιάδης
Γεωργία Καλογεράτου Κομνηνός Καμάμης
Νικόλαος Καρζῆς Μιχαήλ Κολοκοτρώνης
Βασίλειος Μακρῆς Συμεών Νῖνος

Δετε κα να βίντεο π τν εσήγηση το Προέδρου τς Παρατάξεως μμανουλ Β. Βολουδάκη στ Συνέδριο γι τν Οκονομία:

Περὶ συμμετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας στὸ Π.Σ.Ε

Ἡ θέση τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς γιὰ τὴν συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ "Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν"
«Ἦτο ἄραγε ἀπαραίτητον ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, αὐτὸ τὸ πανάχραντον Θεανθρώπινον σῶμα καὶ ὀργανισμὸς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, νὰ ταπεινωθῆ τόσον τερατωδῶς, ὥστε οἱ...ἀντιπρόσωποί της, Θεολόγοι, ἀκόμη καὶ Ἱεράρχες, νὰ ἐπιζητοῦν τὴν ὀργανωτικὴν μετοχὴν καὶ συμπερίληψιν εἰς τὸ «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν»; Ἀλίμονον, ἀνήκουστος προδοσία».
(π. Ἰουστίνος Πόποβιτς, Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός, Θὲς/νίκη 1974, σ. 224).
Πηγή:Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος

2 Μαΐ 2010

Τί σημαίνει μοναχός;


τοῦ μοναχοῦ Μωυσῆ Ἁγιορείτη
ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Πρωτάτον», ἀριθ. 117, Ἰανουάριος-Μάρτιος 2010
Λέγεται ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς ἐρευνητὲς πῶς ἡ λέξη μοναχὸς περιέχει τὴν παλαιοδιαθηκικὴ ἔννοια γιὰ ἀμέριστη, ἑνιαία καρδιά, προσηλωμένη μόνιμα, μόνο στὸν μόνο Θεό. Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος μπορεῖ ν' ἀπαντήσει στὴ βαθειὰ ἐπίγνωση τῆς μοναδικότητας τοῦ ἑνὸς ἀληθινοῦ Θεοῦ μόνο μὲ τὴν ἐνεργοποίσηση ὅλων του τῶν δυνάμεων, δυνατοτήτων καὶ ἐφέσεών του πρὸς ὁλοκληρωτικὴ ἀγάπησή του. Ὁ συνεχὴς καὶ μόνιμος προσανατολισμὸς τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως στὸν Θεὸ χαρακτηρίζεται ὡς ἁπλότητα. Ἡ ἀσκητικότητα καὶ ἡ ἐγκράτεια δίνει ἐσωτερικὴ ἑνότητα καὶ χαρακτηρίζει τοὺς ἀληθινοὺς φίλους τουΘεοῦ, τοὺς ἁπλοὺς καὶ ὄχι ἁπλοϊκούς.
Μοναχὸς κατὰ ἄλλη ἔννοια σημαίνει ὁ ἀπόλυτα συγκεντρωμένος στὸν Θεό, ποῦ προέρχεται ἀπὸ τὴ σημιτικὴ ρίζα ἑνοποιῶ, εἶμαι ἕνας, μοναδικός, μονήρης, δοσμένος ὅλος στὸν Θεό. Στ' ἀραμαϊκά, συριακὰ καὶ κοπτικὰ μοναχὸς σημαίνει ἐπίσης ὁ ἐκλεκτός, ὁ ἕνας, ὁ ἀσκητὴς-ἀγωνιστής. Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης μοναχοὺς ὀνομάζει ὅσους ἔχουν ἀμέριστη καὶ ἑνιαία ζωή, ποῦ τοὺς ἐνώνει στὶς ἱερὲς συνάξεις, σὲ μία θεϊκὴ μονάδα καὶ φιλόθεη τελείωση. Ὁ μοναχὸς κατευθύνει σταθερὰ τὴ ζωή του στὸν Θεό. Ἀποστολὴ τοῦ μονάχου εἶναι νὰ ὁμοιωθεῖ μὲ τὸν Θεό, νὰ ἑνωθεῖ, νὰ θεωθεῖ.
Ὁ ἀββὰς Ἁλωνᾶς λέγει: Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν πεῖ στὴν καρδιά του ὅτι αὐτὸς μόνο καὶ ὁ Θεὸς εἶναι σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, δὲν πρόκειται νὰ βρεῖ ἀνάπαυση. Πρόκειται γιὰ μία ἁγία μοναξιὰ καὶ ὄχι γιὰ νοσηρὴ ἀπομόνωση. Δὲν ἔχει τὰ στοιχεῖα τῆς ἀφιλαδελφίας καὶ ἀφιλανθρωπίας, ἀλλὰ προέχει ἡ αὐτογνωσία καὶ ἡ φιλοθεΐα. Ὁ μοναχὸς προσεύχεται γιὰ τοὺς ἀδελφούς του καὶ δὲν μπορεῖ νὰ μὴ τοὺς ἀγαπᾶ ὅλους. Ἔτσι παρότι ὁ ἀληθινὸς μοναχὸς εἶναι μόνος δὲν πάσχει ἀπὸ μοναξιά, ἐνῶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος τῶν πολύβουων καὶ πολυάνθρωπων μεγαλουπόλεων, ποῦ συνωθεῖται καθημερινὰ ἀπὸ πλήθη κόσμου, πάσχει τρομερὰ ἀπὸ σκληρὴ καὶ ἀφόρητη μοναξιά.
Μία ἄλλη σημασία τῆς λέξεως μοναχὸς κατὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα εἶναι ὁ αὐθύπαρκτος, ὁ ἐλεύθερος, ὁ ἀπόλυτα μεμονωμένος, ὁ μονήρης. Ἀργότερα εἶχε καὶ τὴν ἔννοια ἄγαμος, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἔχοντος μόνο ἕνα ἱμάτιο, μοναχίτων. Προσωπικά μου ἀρέσει ἡ ἑρμηνεία ὅτι μοναχὸς σημαίνει αὐτὸς ποῦ ἔχει δώσει ὅλη τὴν καρδιά του στὸν Θεό, ἔχει ἐσωτερικὴ ἑνότητα καὶ πλήρη ἀφοσίωση στὸν Θεὸ καὶ δὲν εἶναι διχασμένος καὶ δίψυχος. Δίνονται καὶ ἄλλες ἐνδιαφέρουσες ἑρμηνεῖες, προερχόμενες ἀπὸ τὰ συριακά. Μοναχὸς λέγεται αὐτὸς ποῦ ἑκούσια ἐπιλέγει τὴν ἀγαμία, αὐτὸς ποῦ ἔχει μονοτροπὴ ζωή, αὐτὸς ποῦ ἔχει μία ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὸν Μονογενῆ Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ.
Σ' ἑβραϊκὰ κείμενα μοναχὸς σημαίνει καὶ μοναδικός, αὐτὸς ποῦ ἐξελέγη ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὸς ποῦ εἶναι ἀπόλυτα ἀφοσιωμένος στὴν ἐκπλήρωση τοῦ θείου θελήματος, μὲ τὸ ὅποιο μερικὲς φορὲς δὲν συμφωνεῖ ἡ ἀνθρώπινη λογική. Ὁ Θεὸς εἶναι μόνος καὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μόνος, ὁ ἕνας ὑπάρχει γιὰ τὸν ἄλλο, ὁ ἕνας ἀναφέρεται στὸν ἄλλο. Πρόκειται γιὰ μία ὑπέροχη, μεγαλειώδη καὶ καταπληκτικὴ κατάσταση καὶ εἰκόνα.
Τελικὰ μοναχὸς σημαίνει μόνος; Μόνος, ἀλλὰ ὄχι ὅμως αὐτόνομος, ὡς δῆθεν δεδικαιωμένος καὶ ἀποστρεφόμενος τοὺς ἀδελφούς του. Ἡ μοναστικὴ ἐξωτερικὴ μόνωση θὰ πρέπει νὰ σχετίζεται ἀπαραίτητα μὲ τὴν ἐνοειδὴ ἐσωτερικὴ ζωή. Κατὰ τὸν ὅσιο Μακάριο τὸν Αἰγύπτιο μοναχὸς σημαίνει ὃ μόνος, ποῦ δὲν ἔχει γυναίκα, ποῦ ἄφησε τὸν κόσμο ἐξωτερικὰ κι ἐσωτερικά, δηλαδὴ τὰ κοσμικὰ πράγματα καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Μοναχὸς ἐπίσης λέγεται γιατί συνεχῶς ἐπικαλεῖται τὸν Μόνο Θεό, ἀγωνιζόμενος νὰ ἔχει μονοειδῆ λογισμό, στραμένο μόνιμα στὸν Θεό, μὴ καταδεχόμενος λογισμοὺς κακίας...
Τὰ παραπάνω ἔγραψα στὴ ταπεινὴ Καλύβη μᾶς ἕνα βραδυνὸ ποῦ ἔβρεχε, παραμονὲς Χριστουγέννων, ὑστέρα ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ βιβλίου τοῦ Ο. F. Boumarhnou «Μοναχός ἐστι...». Δὲν ξέρω ἂν σᾶς ἔδωσα νὰ καταλάβετε τί σημαίνει μοναχός. Αὐτὸ ποῦ γνωρίζω ὅμως εἶναι καὶ ἀταπεινόλογα καταθέτω, πῶς ἐνῶ φορῶ τὸ ράσο τοῦ μονάχου 35 ἔτη, μοναχὸς ἀληθινὸς ἀκόμη δὲν ἔγινα. Παρακαλῶ εὔχεσθε νὰ μονάσω πραγματικά.
ΠΗΓΗ:ΖΩΗΦΟΡΟΣ

Εἰδήσεις ἀπὸ τὸ Βελιγράδι τὴν πρώτη μέρα τῆς συγκλήσεως τῆς Σερβικῆς Ἱεραρχίας.

Μετὰ ἀπὸ τὸ ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο τῶν Σέρβων ἀρχιερέων, ἔξω ἀπὸ τὸ πατριαρχικὸ μέγαρο συγκεντρώθηκαν Ὀρθόδοξοι Σέρβοι μὲ σκοπὸ νὰ ὑποβάλλουν στὴν Ἱεραρχία ἀναφoρὰ μὲ χιλιάδες ὑπογραφὲς καὶ νὰ διαμαρτυρηθοῦν εἰρηνικὰ γιὰ τὶς παρεκτροπὲς τῶν 5 Μητροπολιτῶν εἰς βάρος τοῦ Μητροπολίτου Ἀρτεμίου καὶ τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν.

Ἡ συλλογὴ τῶν ὑπογραφῶν, μέσα σὲ λίγες μόνο ἡμέρες -ἄρχισε μετὰ τὸ Πάσχα μὲ πρωτοβουλία τοῦ Σέρβου μοναχοῦ Ἀντωνίου καὶ τὴν ὑπέγραψαν μοναχοί, κληρικοὶ καὶ πιστοὶ- Ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπογραφῶν ἔφτασε στὶς...14.500.
Μὲ αὐτὲς ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς τῆς Σερβίας ζητᾶ:
1. Νὰ κόψουν οἱ Σέρβοι ἱεράρχες κάθε σχέση μὲ τὸν Πάπα καὶ τοὺς αἱρετικούς, γιὰ νὰ μὴν ἀλλοιωθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη στὴν Σερβία.
2. Συμπαραστέκονται στὸν ἀγώνα τοῦ ἁγιοτέρου ἐπισκοποῦ τῆς Σέρβικης Ἐκκλησίας τοῦ Ἀρτεμίου, ποὺ διώκεται μὲ τὴν συνοδεία του, γιατί μάχεται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀντιστέκεται σθεναρὰ ἐναντίον τῆς ἀνεξαρτοποιήσεως τοῦ Κοσσυφοπεδίου. Τὸ Κοσσυφοπέδι καὶ τὰ Μετοχία, ποὺ ἀνήκουν στὴν ἐπισκοπὴ τοῦ Ἀρτεμίου καὶ εἶναι καθαρὸς Σέρβικο ἔδαφος, δὲν ὑποχωροῦν στὶς πιέσεις τῶν μεγάλων, ποὺ βομβάρδισαν τὴν Σερβία καὶ δὲν θέλουν τὴν ἀνεξαρτοποίησή τους ἀπὸ τὴν μητέρα πατρίδα. Ψυχὴ τοῦ ἀγῶνος εἶναι ὁ Μητροπολίτης Ἀρτέμιος, γι’ αὐτὸ καὶ διώκεται, μὲ ψευδεῖς καὶ ἀναπόδεικτες κατηγορίες. Δυστυχῶς στὸν διωγμὸ αὐτὸ πρωτοστατοῦν φιλοπαπικοὶ καὶ φιλοδυτικοὶ Σέρβοι ἀρχιερεῖς, ποὺ ξέχασαν ὅπως φαίνεται τοὺς βομβαρδισμούς. Τὸ ἐξωφρενικὸ εἶναι ὅτι οἱ μεγάλες δυνάμεις καὶ ἡ Ἀμερικὴ θέλουν ἡ Σερβία νὰ μπεῖ στὸ ΝΑΤΟ καὶ νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς βομβαρδισμοὺς ποὺ ἔγιναν ἐναντίον τῆς ὡς ἀναγκαῖο κακό. Δηλαδὴ ἡ Σέρβια καλεῖται νὰ πεῖ καὶ εὐχαριστῶ στοὺς φονιάδες της!!!
-Τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς συνεδριάσες ζήτησαν οἱ πιστοὶ νὰ παραδώσουν τὸ κείμενο μὲ τὶς ὑπογραφὲς στὴν Ἱεραρχία, ἀλλὰ μὲ ἐντολὴ τοῦ νέου φιλοπαπικοῦ πατριάρχου Εἰρηναίου, (ποὺ ὁ Πάπας τὸν τίμησε μὲ χρυσὸ δακτυλίδι!!!) ἡ Σέρβικη ἀστυνομία δὲν ἐπέτρεψε στοὺς πιστοὺς νὰ παραδώσουν τὶς ὑπογραφές, μὲ ἐντολὴ τοῦ πατριάρχου!!! Καὶ τοὺς διαβεβαίωσε ὅτι κανένας ἀπὸ τοὺς ἱεράρχας δὲν θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ πατριαρχικὸ μέγαρο γιὰ νὰ τὶς παραλάβει!
ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
-Θὰ συζητηθεῖ στὴν Ἱεραρχία ἡ ἀγοποίηση τοῦ Ἰουστίνου Πόποβιτς καὶ τὰ σοβαρὰ προβλήματα ποὺ δημιουργήθηκαν στὴν Μητρόπολη τοῦ Κοσσυφοπεδίου μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἐπισκοποῦ Ἀρτεμίου.
-Σέρβικες ἐφημερίδες ἔγραψαν ὅτι: Σκοπεύουν νὰ χωρίσουν τὴν Μητρόπολη τοῦ Βελιγραδίου καὶ νὰ προτείνουν στὸν Ἀρτέμιο νὰ ἀναλάβει τὴν νέα ἐπισκοπή, γιὰ νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸ Κόσσοβο, ἀλλὰ ὁ ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος κατὰ πληροφορίες δὲν θὰ τὸ δεχθεῖ.
-Τρία μοναστήρια τοῦ Κοσσόβου ἐπειδὴ μνημονεύουν τὸν κανονικό τους ἐπίσκοπο Ἀρτέμιο τιμωρήθηκαν μὲ τὸ ἐπιτίμιο τῆς ἀκοινωνησίας ἀπὸ τὸν συνταξιοῦχο δεσπότη Ἀθανάσιο Γιέφτς• Καὶ ἡ τιμωρία θὰ ἰσχύσει μέχρι τὸ τέλος τῆς συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας.



Καὶ σὲ Ρουμανικὴ ἀπόδοση.


ŞTIRI DE LA BELGRAD


26.04.2010

PRIMA ZI A ÎNTRUNIRII IERARHIEI SÂRBE


După coliturghisirea arhierească a episcopilor sârbi, în afara Palatului Patriarhal s-au adunat sârbi ortodocşi cu scopul de a înainta Ierarhiei un memoriu cu mii de semnături şi a protesta paşnic pentru deviaţiile celor cinci mitropoliţi în dauna Episcopului Artemie şi a fiilor lui duhovniceşti.
Strângerea de semnături – doar pentru câteva zile după Paşti – a început la iniţiativa monahului sârb Antonie şi au semnat-o monahi, clerici şi credincioşi. Numărul semnăturilor a ajuns la 14.500.

Cu acestea poporul ortodox din Serbia cere:

1. Ierarhii sârbi să întrerupă orice legătură cu Papa şi ereticii pentru ca credinţa ortodoxă în Serbia să nu sufere împuţinare şi falsificare;

2. Sunt alături în luptă de Preasfinţitul Episcop Artemie al Bisericii Sârbe, care este prigonit împreună cu obştea sa, deoarece luptă împotriva ecumenismului şi se împotriveşte dinamic independenţei Kosovolui;

3. Kosovo şi Metohia, care aparţin Episcopiei lui Artemie şi sunt pământ pur sârbesc, nu cedează la presiunile celor mari, care au bombardat Serbia şi nu vor independenţa lor de patria mamă. Suflet al luptei este Mitropolitul Artemie şi de aceea este prigonit şi izgonit cu minciuni şi învinuiri nedovedite. Din nefericire, în această izgonire primul loc îl deţin arhiereii sârbi filocatolici şi filo-occidentali, care – după cum se vede – au uitat bombardările. Absurd este faptul că Marile Puteri şi America vor ca Serbia să intre în NATO şi să recunoască bombardările împotriva ei ca pe un rău necesar. Adică Serbia este chemată să spună şi mulţumesc criminalilor ei!!!

- În prima zi a întrunirii, credincioşii au vrut să predea textul cu semnături Ierarhiei, dar la porunca noului Patriarh filocatolic Irineu, (pe care Papa l-a cinstit cu un inel de aur!!!), Poliţia sârbă nu a permis credincioşilor să predea semnăturile, la porunca Patriarhului!!! Şi i-a asigurat că niciunul din ierarhi nu va ieşi din Palatul Patriarhal pentru a le primi!

TEME SPRE DEZBATERE

- Se va discuta în Ierarhie canonizarea lui Iustin Popovici şi serioasele probleme care au fost create în Mitropolia de Kosovo după îndepărtarea Episcopului Artemie.

- Ziarele sârbeşti au scris că intenţionează să împartă Mitropolia Belgradului şi să-i propună lui Artemie să ia noua Episcopie, pentru a-l îndepărta din Kosovo, dar Episcopul Artemie conform informaţiilor nu va accepta acest lucru.
- Trei mănăstiri din Kosovo, deoarece îl pomenesc pe Episcopul lor canonic Artemie, au fost pedepsite cu canonul opririi de la Împărtăşanie de către Episcopul pensionar Atanasie Jevtici. Şi pedeapsa va fi valabilă până la sfârşitul întrunirii Ierarhiei.
Π.Αὐγουστίνος Καντιώτης

Ὁ Γέρων Ἰωσὴφ ὁ Βατοπαιδινὸς μιλᾶ γιὰ τὴν Ἱερὰ Μονή Βατοπαιδίου


Πηγή:Ἀπόψεις ἠια τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου

Πνευματικὲς Δοκιμασίες - Θεοεγκατάλειψη

Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ
ΘΕΟΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ
(σὲλ 259, ἀποσπάσματα)

Ἡ ὁδὸς τοῦ χριστιανοῦ σὲ γενικὲς γραμμὲς εἶναι τέτοιας λογῆς.

Στὴν ἀρχὴ ὁ ἄνθρωπος προσελκύεται ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ τὴν δωρεὰ τῆς χάρης, κι ὅταν ἔχει πιὰ προσελκυσθεῖ, τότε ἀρχίζει μακρὰ περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη του στὸν Θεό, καὶ δοκιμάζεται «σκληρά».

Στὴν ἀρχὴ οἱ αἰτήσεις πρὸς τὸν.... Θεό, μικρὲς καὶ μεγάλες, ἀκόμη καὶ οἱ παρακλήσεις ποῦ μόλις ἐκφράζονται, ἐκπληρώνονται συνήθως μὲ γρήγορο καὶ θαυμαστὸ τρόπο ἀπὸ τὸ Θεό.

Ὅταν ὅμως ἔλθει ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας, τότε ὅλα ἀλλάζουν καὶ σὰν νὰ κλείνεται ὁ οὐρανὸς καὶ νὰ γίνεται κουφὸς σ' ὅλες τὶς δεήσεις.


Γιὰ τὸ θερμὸ χριστιανὸ ὅλα στὴ ζωὴ τοῦ γίνονται δύσκολα. Ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπέναντί του χειροτερεύει, παύουν νὰ τὸν ἐκτιμοῦν αὐτὸ ποῦ ἀνέχονται σ' ἄλλους, σ' αὐτὸν δὲν τὸ συγχωροῦν, ἡ ἐργασία τοῦ πληρώνεται, σχεδὸν πάντοτε, κάτω ἀπὸ τὸ νόμιμο, τὸ σῶμα τοῦ εὔκολα προσβάλλεται ἀπὸ ἀσθένειες. Ἡ φύση, οἱ ἄνθρωποι, ὅλα στρέφονται ἐναντίον του.

Παρότι τὰ φυσικά του χαρίσματα δὲν εἶναι κατώτερα ἀπὸ τὰ χαρίσματα τῶν ἄλλων, δὲν βρίσκει εὐνοϊκὲς συνθῆκες νὰ τὰ χρησιμοποίηση. Ἐπὶ πλέον ὑπομένει πολλὲς ἐπιθέσεις ἀπὸ τὶς δαιμονικὲς δυνάμεις καὶ τὸ ἀποκορύφωμα εἶναι ἡ ἀνυπόφορη θλίψη ἀπὸ τὴ θεία ἐγκατάλειψη.

Τότε κορυφώνεται τὸ πάθος του, γιατί πλήττεται ὁ ὅλος ἄνθρωπος σ' ὅλα τὰ ἐπίπεδά της ὑπάρξεώς του.

Ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει τὸν ἄνθρωπο;... Εἶναι δυνατὸ αὐτό;...

Κι ἐν τούτοις στὴ θέση τοῦ βιώματος τῆς ἐγγύτητας τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στὴν ψυχὴ τὸ αἴσθημα πῶς Ἐκεῖνος εἶναι ἀπείρως, ἀπροσίτως μακριά, πέρα ἀπὸ τοὺς ἀστρικοὺς κόσμους κι ὅλες οἱ ἐπικλήσεις πρὸς Αὐτὸν χάνονται ἀβοήθητες στὸ ἀχανές του κοσμικοῦ διαστήματος. H ψυχὴ ἐντείνει ἐσωτερικὰ τὴν κραυγή της πρὸς Αὐτόν, ἀλλὰ δὲν βλέπει ἀκόμα οὔτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Ὅλα τότε γίνονται φορτικά.

Ὅλα κατορθώνονται μὲ δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωὴ γεμίζει ἀπὸ μόχθους κι ἀναδεύει μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ αἴσθημα πῶς βαραίνει πάνω του ἡ κατάρα καὶ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν ὅμως περάσουν αὐτὲς οἱ δοκιμασίες, τότε θὰ δεῖ πῶς ἡ θαυμαστὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ τὸν φύλαγε προσεκτικὰ σ' ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς του.

Χιλιόχρονη πείρα, ποῦ παραδίνεται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, λέει πῶς, ὅταν ὁ Θεὸς δεῖ τὴν πίστη τῆς ψυχῆς τοῦ ἀγωνιστῆ γι' Αὐτόν, ὅπως εἶδε τὴν πίστη τοῦ Ἰώβ, τότε τὸν ὁδηγεῖ σὲ ἀβύσσους καὶ ὕψη ποῦ εἶναι ἀπρόσιτα σ' ἄλλους.

Ὅσο πληρέστερη καὶ ἰσχυρότερη εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀνθρώπου στὸ Θεό, τόσο μεγαλύτερο θὰ εἶναι καὶ τὸ μέτρο τῆς δοκιμασίας καὶ ἡ πληρότητα τῆς πείρας, ποῦ μπορεῖ νὰ φτάσει σὲ μεγάλο βαθμό.

Τότε γίνεται ὁλοφάνερο πῶς ἔφτασε στὰ ὅρια, ποῦ δὲν μπορεῖ νὰ ξεπεράσει ὁ ἄνθρωπος.
Πηγή: http://www.egolpion.com/theoegataleipsi.el.aspx
Πηγή:Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.