Ὁ Γέρων Ἐφραίμ Κατουνακιώτης περί Εὐχῆς.

Erythraios

Κανείς ἄς μήν φοβᾶται τον θάνατο…

Κανείς ἄς μή φοβᾶται τό θάνατο, γιατί ἀπό αὐτόν μας ἐλευθέρωσε ὁ θάνατος τοῦ Σωτῆρος. Ὁ ὁποῖος ἄν καί κρατήθηκε ἀπό τό θάνατο, ἐν τούτοις τόν ἐξαφάνισε μέ τή δύναμη τοῦ σεπτοῦ πάθους του. Ὁ Κύριος, ἀφοῦ κατέβηκε στόν ἅδη μέ τήν λογική του ψυχή, τόν νίκησε καί πῆρε ὡς λάφυρα τίς ψυχές ὅσων εἶχαν πεθάνει. Γέμισε μέ πικρία τόν... ἅδη, πού γεύθηκε τήν παναγία σάρκα του. Τό γεγονός αὐτό τό προφήτευσε ὁ Ἠσαΐας, πού κραύγασε θριαμβευτικά: Ὁ ἅδης πικράθηκε ὅταν σέ συνάντησε στά σκοτεινά βασίλειά του (Ἤσ. Ἰδ’ 9). Πικράθηκε• γιατί καταργήθηκε. Πικράθηκε• γιατί ἀπατήθηκε. Πικράθηκε• γιατί νεκρώθηκε. Πικράθηκε• γιατί ἔχασε τήν ἐξουσία πού εἶχε. Πικράθηκε• γιατί δέθηκε ἀπό τόν παντοδύναμο Κύριο. Ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί σου; Ποῦ εἶναι, ἅδη, ἡ νίκη σου; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί σύ ἔχεις κατανικηθεῖ. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί οἱ δαίμονες ἔχουν καταγκρεμιστεῖ. Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί οἱ ἄγγελοι χαίρονται.

(Ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἀπό τόν κατηχητικό λόγο τῆς Ἀναστάσεως.)

Ἀπόψεις γιά τήν Μονή Βατοπαιδίου

Μήν ξεχνοῦμε....

Κάθε Τρίτη 1 μέ 2 ἡ ὥρα, μποροῦμε νά ἀκοῦμε τήν ἐκπομπή τοῦ πατρός Ἀνδρέου Κονάνου στόν...ραδιοφωνικό σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας. Μία ἐκπομπή πού θέλει νά μοιάζει μέ προσευχή ,στό ραδιόφωνο πού μιλάει στήν ψυχή μας.... Στόν σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας μπορεῖται νά συντονιστεῖτε καί ἀπό τό ἰστολόγιό μας , (βρίσκεται στήν ἀριστερή στήλη τοῦ ἰστολογίου). Νά εἶστε σίγουροι πώς θά ἀγγίξει τήν ψυχή σας....

Χριστός Ἀνέστη....

Βυζαντινή μουσική - Δοξαστικό

xrhstos27

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Τή Ἁγία καί μεγάλη Κυριακή του Πασχά, αὐτήν τήν ζωηφόρον Ἀναστασην ἐορτάζομεν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτήρως ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τῷ κράτος εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
***
Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον Κύριον, Ἰησοῦν τόν μόνον ἀναμάρτητον. Τόν σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνοῦμεν, καί τήν ἁγίαν σου ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν• σύ γάρ εἰ Θεός ἠμῶν, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ...οἴδαμεν, τό ὄνομά σου ὀνομάζομεν. Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί, προσκυνήσωμεν τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν ἀνάστασιν• ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ σταυροῦ, χαρά ἐν ὄλω τῷ κόσμω. Διά παντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον, ὑμνοῦμεν τήν ἀνάστασιν αὐτοῦ. Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δί ἠμᾶς, θανάτω θάνατον ὤλεσεν.

Μητροπολίτης Σεβαστιανός γιά τήν Ἀνάσταση τῆς Βορείου Ἠπείρου.

Χριστός Ἀνέστη καί ἡ Βόρειος Ἤπειρος Ἀνέστη.....

Κατηχητικός Λόγος Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἰς τό Πάσχα

Εἰ τίς εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως.

Εἰ τίς εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.

Εἰ τίς ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον.

Εἰ τίς ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.

Εἰ τίς μετά τήν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἐορτασάτω.

Εἰ τίς μετά τήν ἕκτην ἔφθασε, μηδέν ἀμφιβαλλέτω? καί γάρ οὐδέν ζημειοῦται.

Εἰ τίς...ὑστέρησεν εἰς τήν ἐνάτην, προσελθέτω, μηδέν ἐνδοιάζων.

Εἰ τίς εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἑνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα? φιλότιμος γάρ ὧν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον? ἀναπαύει τόν τῆς ἑνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης? καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει? κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται? καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται? καί τήν πράξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν? καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε? ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε? νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθη πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως? πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν? ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα? συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον? ἠλευθέρωσε γάρ ἠμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ἄδην ὁ κατελθῶν εἰς τόν ἄδην. Ἐπικρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκός αὐτοῦ. Καί τοῦτο προλαβῶν Ἠσαΐας ἐβόησεν? ὁ ἅδης φησίν, ἐπικράνθη, συναντήσας σοί κάτω.

Ἐπικράνθη˙καί γάρ κατηργήθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεπαίχθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεκρώθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ καθηρέθη.

Ἐπικράνθη˙καί γάρ ἐδεσμεύθη.

Ἔλαβε σῶμα καί Θεῶ περιέτυχεν.

Ἔλαβε γῆν καί συνήντησεν οὐρανῶ.

Ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καί πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε.

Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;

Ποῦ σου, ἅδη, τό νίκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.

Χριστός γάρ ἐγερθεῖς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

ΠΗΓΗ:ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ

Δεῖτε στιγμές ἀπό τήν ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου, χθές τό βράδυ στο Βατοπαίδι.

ΠΗΓΗ:Ἀπόψεις γιά τήν Μονή Βατοπαιδίου
Δεῖτε τήν περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου, ὅπως ἔγινε χθές τό βράδυ στό Βατοπαίδι. Στήν Ἀκολουθία προΐστατο ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Ἀθανάσιος πού βρίσκεται στή Μονή γιά νά ἑορτάσει τήν Ἀνάσταση ἀλλά καί τήν πανήγυρη τῆς Μονῆς (Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου) πού θά γίνει στίς 6-7 Ἀπριλίου δήλ. τήν ἐρχόμενη Τρίτη καί Τετάρτη τῆς Διακαινησίμου.


ἀκόμη δεῖτε πώς ψάλλανε τά Ἐγκώμια στήν Ἀγρυπνία τοῦ Ὄρθρου τοῦ Μεγάλου Σαββάτου στό Βατοπαίδι. Μετά ἀπό ἐπικοινωνία πού εἴχαμε μέ τή Μονή μάθαμε ὅτι χθές φιλοξενοῦνταν στή Μονή 240 προσκυνητές!!!

Στήν Ἑλλάδα σήμερα τό ἀπόγευμα τό Ἅγιο Φῶς

Μέ εἰδική κυβερνητική πτήση θά φτάσει ἀπό τά Ἱεροσόλυμα στήν Ἀθήνα στίς 18:30 σήμερα τό ἀπόγευμα τό Ἅγιο Φῶς. Κατά τήν ἄφιξή του στό Διεθνές Ἀεροδρόμιο «Ἐλευθέριος Βενιζέλος» θά ἀποδοθοῦν τιμές ἀρχηγοῦ κράτους.
Τό ἀεροσκάφος προβλέπεται νά προσγειωθεῖ περίπου στίς 18:30 καί θά σταθμεύσει στή θέση VIP Β 17. Θά ἀκολουθήσει μέ κάθε ἐπισημότητα ἡ τελετή ὑποδοχῆς.
Ὅσοι πιστοί ἐπιθυμοῦν νά...παρευρεθοῦν στήν τελετή, θά συγκεντρωθοῦν ἔξω ἀπό τήν Πύλη 9 τοῦ ἀεροδρομίου «Ἔλ. Βενιζέλος» καί μετά ἀπό ἔλεγχο ἀσφαλείας θά τούς ἐπιτραπεῖ ἡ εἴσοδος σέ εἰδικά περιφραγμένο χῶρο, ἀπό ὅπου θά μπορέσουν νά τήν παρακολουθήσουν.

Στή συνέχεια, μέ ἄλλες πτήσεις τῆς Aegean Airlines καί τῆς Olympic Air, καθώς καί μέ ἀεροσκάφη τύπου C 130 καί ἑλικόπτερα τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας, τό Ἅγιο Φῶς θά "ταξιδέψει" καί στό πιό ἀπόμακρο χωριό τῆς Ἑλλάδας.
πηγή: zougla.gr
ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ:ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Ἀνάστα ὁ Θεός...

promoNVC

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Τήν χαρμόσυνο Ἀνάσταση γιορτάζοντας τήν Κυριακή του Πάσχα ἀσπαζόμαστε μεταξύ μας τόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμό, δείχνοντας μέ τόν τρόπο αὐτό τήν διακοπή τῆς πρώτης ἔχθρας ἀνάμεσα σέ ἐμᾶς καί τόν Θεό καί τήν διαλλαγή ποῦ ἔγινε φανερή μέ τό πάθος τοῦ....
Σωτῆρος.

Καί ἡ ἑορτή ὀνομάζεται Πάσχα, ἔχοντας ἔτσι τό ἴδιο ὄνομα μέ τό Πάσχα τῶν Ἑβραίων, τό ὁποῖο, στήν γλώσσα τούς σημαίνει διάβαση, διότι ὁ παθῶν καί ἀναστᾶς Ἰησοῦς μᾶς διεβίβασε ἀπό τήν κατάρα τοῦ Ἀδάμ καί τήν δουλεία τοῦ διαβόλου στήν ἀρχαία ἐλευθερία καί μακαριότητα.

Καί αὐτή ἡ μέρα τῆς ἑβδομάδος, κατά τήν ὁποία ἔγινε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ πρώτη ἀπό τίς ὑπόλοιπες μέρες, ἐπειδή ἀφιερώθηκε στήν τιμή τοῦ Κυρίου ὀνομάσθηκε ἀπό τό ὄνομά Του Κυριακή, καί σέ αὐτήν μετατέθηκε ἀπό τούς Ἀποστόλους ἡ ἀργία καί ἡ ἀνάπαυση τῆς ἑορτῆς τοῦ Σαββάτου τοῦ παλαιοῦ νόμου.

Κύριε....

Στά ὅπλα χριστιανοί! Τόν ἐχθρό μας τόν ψηφίσαμε!

ΑΝΑΣΤΑ ΚΥΡΙΕ, ΒΟΗΘΗΣΟΝ ΗΜΙΝ!
Αὐτό τό Πάσχα εἶναι ἀλοιώτικο ἀπό ὅσα ἔχουμε ζήσει μέχρι σήμερα καί ἐμεῖς καί οἱ παλαιότεροι ἀπό ἐμᾶς.
Αὐτό τό Πάσχα μᾶς μεταγγίζει τήν ἀτμόσφαιρα τῶν <Ἐλεύθερων Πολιορκημένων> καί μᾶς κάνει νά νοιώσουμε τήν ψυχολογία τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου. Μᾶς δίνει τήν αἴσθηση ὅτι εἴμαστε πολιορκημένοι μέσα στήν Πατρίδα μας, ὄχι ἀπό ἕνα βάρβαρο ἐχθρό, πού ξέρουμε πώς δέν μπορεῖ νά συγκριθῆ μέ τήν Ἀλήθεια τῆς Παραδόσεώς μας ἀλλά πολιορκημένοι ἀπό ἕνα ὕπουλο ἐχθρό πού θαυμάζουν καί ὑπηρετοῦν, αὐτοί πού μᾶς κυβερνοῦν...
Τώρα, ὁ ἐχθρός βρίσκεται μέσα, ἐντός τῶν τειχῶν, ντυμένος μέ τά διακριτικά του Ἕλληνα, χωρίς, ὅμως, τήν ψυχή καί τήν πίστη τοῦ Ἕλληνα. Γι’ αὐτό δέν νοιώθουμε τήν χαρά καί τόν ἐνθουσιασμό τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων, πού μάχονταν ἕναν ἀλλόθρησκο καί ἀλλόφυλο ἐχθρό, ἀλλά τή θλίψη καί τό ψυχικό βάρος αὐτοῦ πού πρέπει νά ἀντιμετωπίση τόν ἴδιο του τόν ἀδελφό, τόν συνέλληνα, πού συντάχθηκε σέ ὅλα μέ τόν ἐχθρό της Ἀλήθειας καί ταυτίσθηκε μέ τό ἦθος του.
Τώρα, νοιώθουμε ἀπόλυτα τόν ψαλμῳδό: <Εἰ ὁ ἐχθρός ὠνείδισε μέ, ὑπήνεγκα ἄν, καί εἰ ὁ μισῶν ἐπ’ ἐμέ ἐμεγαλορρημόνησεν ἐκρύβην ἄν ἀπ’ αὐτοῦ, σύ δέ ἄνθρωπε ἰσόψυχε, ἡγεμών μου καί γνωστέ μου, ὅς ἐπί τό αὐτό ἐγλύκανας μέ ἐδέσματα, ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθημεν ἐν ὁμονοίK>!
Αὐτό τό Πάσχα μᾶς βρίσκει θορυβημένους, ἀμήχανους, φοβισμένους, γιατί δέν ξέρουμε, οὔτε μποροῦμε νά ὑποψιασθοῦμε τί μᾶς ξημερώνει ἡ αὐριανή ἡμέρα. Τό μόνο πού ξέρουμε εἶναι ὅτι δέν γνωρίζουμε τήν πραγματική ἀλήθεια γιά τίποτε ἀπό αὐτά πού γίνονται καί συντελοῦνται στόν τόπο μας, οὔτε φαίνεται νά εἶναι κανείς διατεθειμένος νά μᾶς μιλήση καθαρά καί ξάστερα γιά τό τί ἀκριβῶς συμβαίνει, γιατί συμβαίνει καί τί σχεδιάζεται ὥστε νά ἀντιμετωπισθῆ ἡ περιπεπλεγμένη καί ἀδιέξοδη κατάσταση πού ἔχει δημιουργηθεῖ.
Μέσα σ’ αὐτήν τήν ἀμήχανη σιωπή τοῦ ἰδιότυπου πολέμου, πού ἐνεργεῖται ὅλο καί πιό ἐπικίνδυνα στήν χώρα μας, ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, πού σφύζει ἰδιαιτέρως τώρα τίς ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, μᾶς παραλαμβάνει ἀσυντόνιστους πνευματικά καί “χαμένους στόν κόσμο μας”, βυθισμένους στόν φόβο γιά τά ἐπερχόμενα στόν τόπο μας καί στήν Οἰκουμένη ὁλόκληρη.
* * *
Αὐτά πού ζοῦμε σήμερα δέν τά ἔχει ξαναζήσει ποτέ ὁ τόπος μας, ἀπό τά πανάρχαια χρόνια ὡς τίς πιό δύσκολες περιόδους τοῦ 20ου αἰῶνα, γιατί ποτέ μέχρι σήμερα δέν εἶχαν βρεθεῖ Κυβερνῆτες πού νά καταφρονοῦν τόσο κατάφωρα τό ἑλληνικό πνεῦμα καί νά μάχονται μέ τόση μανία νά ἐξαλείψουν καί τήν παραμικρή προϋπόθεση πού διευκολύνει τήν πραγμάτωση καί βίωση τῶν ὁδηγιῶν τοῦ Θεοῦ στήν καθημερινή, προσωπική καί δημόσια ζωή.
Ἡ πολεμική μανία τῶν κυβερνητῶν μας ἐναντίον τῆς πίστεως, πού εἶναι τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ Ἔθνους μας, δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα λογικό συμπέρασμα, πού προκύπτει ἀβίαστα μόνο ἀπό τήν πολιτική τους, ἀλλά καί ἔχει διατυπωθεῖ μέ σαφήνεια, ὡς στόχος τοῦ Κυβερνητικοῦ τους προγράμματος.
Τό ἔτος 1992, ὁ πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης, στό βιβλίο του μέ τίτλο “Ἐθνικιστικός Λαϊκισμός ἤ Ἑλληνική πολιτική” στήν πρώτη ἔκδοση καί στή σελίδα 75, ἀναλύοντας τίς πολιτικές τοῦ θέσεις, ἀποκαλύπτει ὅτι βασικός ἄξονας τῆς πολιτικῆς του, γιά τήν κατά τήν γνώμη τοῦ πρόοδο τῆς Ἑλλάδος, εἶναι ἡ ἐνίσχυση τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας ὥστε αὐτοί νά φέρουν ὅσο τό δυνατόν περισσότερα ἐμπόδια γιά νά ἀποτρέψουν τή βίωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. Ἐπειδή δέ, διαπιστώνει ὅτι ἡ οὐσία τοῦ Ἔθνους μᾶς εἶναι ἡ Ἐκκλησία, στρέφεται καί ἐναντίον αὐτῆς τῆς ἰδέας τοῦ Ἔθνους!
Παραθέτουμε τή σχετική παράγραφο κατά γράμμα γιά νά μή θεωρηθοῦμε συκοφάντες: «Ἡ πολιτική μᾶς εἶναι νά ἐνισχύσουμε μέ κάθε τρόπο καί μέ κάθε μέσο τήν ἀδιαφορία ἀπέναντι σέ ἐξελίξεις μέ ἰδεολογικό προσανατολισμό, μία χωρίς ἀπήχηση ἑλληνική χριστιανική παράδοση. Νά ἐμποδίσουμε καί νά ἀποτρέψουμε μέ κάθε κόστος τήν προσήλωση στήν ἰδέα τοῦ Ἔθνους καί στή χριστιανική παράδοση, πού ἀποδυναμώνει καί ἐγκυμονεῖ κινδύνους σέ μία σύγχρονη παρουσία, πού πρέπει νά ἔχει ἡ Ἑλλάδα»!
Ὅταν τόσο ἀπροκάλυπτα ἐμφανίζονται οἱ προθέσεις καί τά ἀντιχριστιανικά σχέδια τῶν κρατούντων γιά τήν ἐξάλειψη τῆς πίστεως ἀπό τήν ζωή τῆς πατρίδος μας, τότε δέν ὑπάρχουν περί-θώρια γιά περιφερειακές μάχες καί ἐξειδικευμένες κριτικές. Τώρα εἶναι ὥρα νά σημάνη Πανελλήνιος Συναγερμός καί νά καλέσουμε τόν λαό νά πάρη τά πνευματικά ὄπλα καί νά ἀπαιτήση τήν ὁριοθέτηση τοῦ τί σημαίνει νά εἶσαι πραγματικός Ἕλληνας, γιατί πραγματικός Ἕλληνας μέχρι χθές ἐσήμαινε τόν Ὀρθόδοξο χριστιανό. Ἀκόμη καί οἱ ἀνά τόν κόσμο Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες χαρακτηρίζονται ἀποκλειστικά μέ τήν φράση <Ἑλληνική Ἐκκλησία>! Ὅλοι γνωρίζουν τήν Ἑλλάδα σάν τήν μόνη ἀμιγῶς Ὀρθόδοξη χώρα, ὅπως ὅλοι, ἐπίσης, γνωρίζουν ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ μοναδική χώρα στόν κόσμο πού κυβερνᾶται –ὅπως οἱ δικτατορίες– ἀπό τήν ἰδεολογική μειοψηφία της, ἀπό μιά δυναμική ἀντιεκκλησιαστική μειοψηφία, μέ κοινοβουλευτικό, ὅμως, μανδύα.
Αὐτά πού γράφουμε εἶναι πολύ ἤπια καί συγκρατημένα, ἄν ἀναλογισθῆ κανείς ὅτι ὁ πολύς κόσμος ἀγνοεῖ τό βάθος τῆς διαβρώσεως πού ἔχει συντελεσθῆ στήν πάλαι ποτέ εὐσεβῆ πατρίδα μας. Ἀρκεῖ νά ἀναφερθοῦμε μόνο σέ ἕνα ἀπό τά πολλά προεδρικά διατάγματα πού ἀγνοεῖ ὁ Ἑλληνικός λαός καί πού, ἄν γνώριζε, θά ἔφριττε. Ἀντλῶ ἀπό τό διαδίκτυο:
<Μέ τό ὑπ’ ἀριθμόν 182 Προεδρικό Διάταγμα (22-3-1978), τό Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο (Κ.Ι.Σ.) ἔγινε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου(!) καί ἔχει (καί ἀσκεῖ) δικαιώματα, τά ὁποῖα μόνο τό Κράτος μπορεῖ νά ἀσκήσει. Εἰδικότερα, μέ αὐτό τό Π.Δ.: “Το Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο (Ἑλλάδος) δικαιοῦται νά εἰσπράττει φόρους, γιά δική του χρήση, ἀπό τούς ἑβραίους πού διαμένουν στήν Ἑλλάδα, ἀντί τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους»!!! Μέ ἁπλά λόγια, κανένας ἑβραῖος δέν πληρώνει φόρο στό ἑλληνικό δημόσιο, ἀλλά μόνο στό Κ.Ι.Σ.!!! Ἐπειδή ὅμως ὁ νόμος «ἐπεκτάθηκε», ἀργότερα, ἀποφασίσθηκε πώς καί οἱ χριστιανοί πού μετέχουν στό Κεντρικό Ἰσραηλιτικό Συμβούλιο (σήμ.: πολλοί πολιτευτές μεταξύ τῶν ἄλλων μετέχουν σ’ αὐτό), ἀπαλλάσσονται τῆς ὑποχρεώσεως καταβολῆς φόρων στό ἑλληνικό δημόσιο…!!! Ἐάν μάλιστα ἀναλογισθοῦμε ὅτι τό Κ.Ι.Σ. ἔχει αὐθαίρετα ἀπαγορεύσει ΜΕ ΑΛΥΣΙΔΕΣ τή διέλευση τῶν Ἑλλήνων ἀπό τήν ὁδό Μελιδόνη στόν Κεραμεικό, ὅπου στεγάζεται ἡ Συναγωγή καί ἄλλα ἑβραϊκά διοικητικά κτίρια, σέ ἕναν χῶρο ὅπου βρίσκονται ἐρείπια τοῦ ἀρχαίου νεκροταφείου τοῦ Κεραμεικοῦ, δημιουργοῦνται πολλά εὔλογα ἐρωτηματικά, ἀναφορικά μέ τήν ταυτότητα αὐτῶν πού κατέχουν πραγματικά τά ἡνία τῆς ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα… Τό Κ.Ι.Σ. πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι μπορεῖ νά δέχεται περιουσίες ἑβραίων καί νά φορολογῆ αὐτούς, ὑποκαθιστώντας τό Ἑλληνικό κράτος, γεγονός πρωτοφανές, εἶναι παράλληλα ἀπαλλαγμένο καί τό ἴδιο ἀπό τήν καταβολή φόρων, ὅσον ἀφορᾶ στή διαχείριση τῶν πόρων του. Ἐπιπλέον τό Κ.Ι.Σ. δέν καταβάλλει κανένα φόρο στό Ἑλλαδικό κράτος γιά τήν ἀπόκτηση, δωρεά, ἀγορά, ὁποιασδήποτε κινητῆς ἤ ἀκίνητης περιουσίας, ἐνῷ παράλληλα δικαιοῦται νά εἰσάγη ἀδασμολόγητα προϊόντα πρός ἑβραϊκή χρήση. Κατ’ ἐπέκταση, τό Κ.Ι.Σ. ἔχει συγκροτήσει ὅπως προκύπτει ἀπό τόν ἐσωτερικό του κανονισμό, ἕναν αὐτάρκη καί αὐτοδιοικούμενο ὀργανισμό πού ἐπεκτείνεται σέ ὅλους τους νομοθετικούς, ἀστυνομικούς, δικαστικούς, διοικητικούς, θρησκευτικούς, ἐκπαιδευτικούς, οἰκονομικούς, κ.α. τομεῖς, ὑποδομή ἡ ὁποία ἀπαιτεῖται γιά τή λειτουργία ἑνός ἀνεξάρτητου κράτους. Τά προνόμια τά ὁποία ἔχουν παραχωρηθεῖ ἀπό τό ἑλληνικό κράτος στό Κ.Ι.Σ. εἶναι παράνομα καί ἀντισυνταγματικά, ἀφοῦ μέ τόν συγκεκριμένο κανονισμό τοῦ Κ.Ι.Σ., αὐτοβούλως ἔχει δημιουργηθεῖ ἕνα “κράτος ἐν κράτει” ἀπό τήν ἑλληνική ἑβραϊκή κοινότητα. Καί μάλιστα, αὐτό τό “κράτος” δέν μετέχει σέ καμμία ὑποχρέωση ἔναντί του ἑλληνικοῦ κράτους καί ἁπλά εἰσπράττει χωρίς ποτέ νά ἀποδίδη τίποτε πρός τό ἑλληνικό δημόσιο>!...
Αὐτά πρέπει νά ἀξιολογηθοῦν σέ συσχετισμό μέ τήν ἐπιχείρηση “λεηλασίας τῆς Ἐκκλησίας”, πού ἔχει ξεκινήσει ἡ Ἑλληνική Βουλή, κατασυκοφαντώντας καί διασύροντας τήν Ἐκκλησία γιά νά ἀποστρέψη τό ἐνδιαφέρον τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τούς πραγματικούς αἰτίους τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως τοῦ λαοῦ καί νά τό στρέψη ἐναντίον τῆς πνευματικῆς Μητέρας τοῦ Ἔθνους μας.
* * *
Γι’ αὐτά καί γιά ἄλλα πολλά τό περιοδικό μᾶς αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά δώση προτεραιότητα στόν ἀγῶνα γιά τήν διάσωση τῆς ἰδιομορφίας τοῦ Ἔθνους μας, γιατί αὐτός ὁ ἀγῶνας γινόταν πάντοτε, ὅταν ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ ἦταν τό <κινδυνευόμενον>.
Ἀπό τά χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου μέχρι χθές, ὅλοι οἱ Ρωμηοί ρίχνονταν στή μάχη <γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν Ἁγία>!
Θέλουμε νά προλάβουμε μερικούς, πού ἐνδέχεται νά μᾶς παρεξηγοῦν ἐπειδή παραμερίζουμε ἄλλα θεολογικά καί ἐορτολογικά θέματα καί ἐπικεντρωνόμαστε σέ θέματα πού ἔχει ἐπικρατήσει νά χαρακτηρίζονται πολιτικά. Ἀπαντοῦμε, λοιπόν, στό δυνητικό ἐρώτημά τους, λέγοντας ὅτι δέν συμμεριζόμαστε τήν ἄποψη πώς τά θέματα πού θίγουμε εἶναι πολιτικά, μέ τήν ἔννοια τῆς ἐμπλοκῆς μας στήν κοσμική ἐξουσία, ἀλλά τά θεωροῦμε κατ’ ἐξοχήν πνευματικά, ἀφοῦ ὁ πολιτισμός, τό φρόνημα τῶν πολιτῶν, ἡ παιδεία, ἡ ἱστορία, ἡ καθημερινή πρακτική, ἡ βιοτή, ἡ τιμιότητα, ὁ σεβασμός, τό ἦθος ἑνός λαοῦ, εἶναι ὁ ἐκφραστής, ὁ καθρέπτης καί ὁ δείκτης τῆς ποιότητος τῶν πιστευμάτων του καί ὄχι μόνο οἱ θρησκευτικές ἤ καί οἱ θεολογικές γνώσεις τῶν ἀνθρώπων, ὅταν αὐτές δέν μποροῦν νά ἀφομοιωθοῦν καί νά μεταποιηθοῦν σέ χριστιανική ζωή.
Ὅταν γράφουμε, λοιπόν, ἐναντίον ἐκείνων πού δηλητηριάζουν τίς πνευματικές ρίζες τοῦ λαοῦ μας, ἐναντίον ἐκείνων πού καλοῦν τόν λαό νά ἀπειθήση στίς ἀρχές καί στίς ἐπιταγές τοῦ Εὐαγγελίου καί νά προσαρμοσθῆ στά κοιλιόπνευστα κελεύσματα τῶν Διεθνῶν Κέντρων ἀποχριστιανισμοῦ τῆς Γής, τότε, πιστεύουμε ὅτι ὁ ἀγῶνας μᾶς δίδεται στήν καρδιά τοῦ ἐχθροῦ της Ἀλήθειας καί ὄχι στό περιθώριο.
Ἀναμφισβήτητα εἶναι σπουδαῖοι οἱ ἀγῶνες ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐναντίον τῶν αἱρέσεων, τοῦ πολιτικοῦ γάμου, τῶν ταυτοτήτων, τῶν ὁλοκληρωτικῶν ἠλεκτρονικῶν ἐλέγχων πού τρομοκρατοῦν τούς χριστιανούς κ.α. Σ’ αὐτούς τούς ἀγῶνες συμμετέχω ὁλόψυχα καί ἀνεπιφύλακτα, μέ τίς μικρές μου δυνάμεις, ἀπό τά πρῶτα μου ἱερατικά χρόνια. Σέ μάχες σκληρές καί σέ καιρούς πού αὐτά τά θέματα εἶχαν κατεπείγουσα προτεραιότητα. Γιατί πάντοτε πρέπει νά εἴμαστε ἄγρυπνοι καί νά μήν ὑποστέλλουμε τήν σημαία τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος οὔτε μπροστά στήν παραμικρή ὑποψία νοθείας τῆς πίστεώς μας.
Ἀλλά αὐτή τή στιγμή δέν ἔχουμε τήν πολυτέλεια νά ὑπερασπισθοῦμε τό πνευματικό μας “παντεσπάνι”, γιατί ἀφανίζεται, χωρίς νά τό πάρουμε εἴδηση, ὁλόκληρη ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας, ἀφοῦ τό ἐπίσημο κράτος ἔχει ἀποδυθεῖ σέ καμουφλαρισμένον ἀπηνῆ διωγμό τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Σήμερα δέν εἶναι πρῶτος ἐχθρός ὁ Οἰκουμενισμός, παρ’ ὅτι παραμένει βασικός ἐχθρός. Καί δέν εἶναι πρῶτος ἐχθρός, γιατί σήμερα δέν κυβερνάει τήν πατρίδα μας τό Βατικανό, ἀλλά ἀμοραλιστές κυβερνῆτες πού δέν ἐπιδιώκουν μόνο νά τροποποιήσουν τήν Ὀρθοδοξία, σύμφωνα μέ τά αἵ-ρετικά δόγματα ἀλλά καί νά ἐξαφανίσουν κάθε πράξη, πίστευμα ἤ καί σύμβολο ἀκόμη πού θυμίζει χριστιανισμό.
Πρέπει κάποτε νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι οἱ μάχες δέν δίδονται πάντοτε στό ἴδιο μέτωπο, γιατί ὁ ἐχθρός ἀλλάζει καί τακτική καί σύστημα. Συνεπῶς, ὅταν προσπαθοῦμε νά διαφωτίσουμε τόν λαό νά ἀποπέμψη κυβερνῆτες, πού εἶναι ξένοι πρός τό φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας καί νά προτρέψη πιστούς ἀνθρώπους νά ἀσχοληθοῦν μέ τά κοινά, τότε ὁ ἀγῶνας μᾶς προασπίζει τήν Ὀρθοδοξία καί ἀπό ὅλους τους ὑπολοίπους ἐχθρούς της, ἀφοῦ οἱ πιστοί ἄρχοντες εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀναδείχθηκαν σέ ὅλες τίς περιόδους τῆς ἱστορίας ὡς ὑπέρμαχοί της.
Τό ἀντίθετο, ὅμως, δέν συμβαίνει. Ὅταν κάνουμε ἀγῶνες μόνο ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἤ ζητιανεύουμε ἀπό τούς ἑκάστοτε κρατοῦντες τά αὐτονόητα πνευματικά μας δικαιώματα, ἀφήνοντας ἀσήμαντες ἀντιεκκλησιατικές μειοψηφίες νά κυβερνοῦν, δηλαδή νά διαφθείρουν τό λαό σέ ὅλους τους τομεῖς καί νά ὑβρίζουν τήν Ἐκκλησία, τότε οἱ ὅποιοι ἀγῶνες μας ὑπέρ τῆς εὐσεβείας μοιάζουν μέ γραφικά ξεσπάσματα, πού ἐκτονώνουν τόν ψυχισμό μας χωρίς, ὅμως, νά φέρνουν κανένα πρακτικό ἀποτέλεσμα. Ἐξ ἄλλου, εἶναι γνωστό ὅτι αὐτοί οἱ κληρικοί πού πρωτοστατοῦν ὑπέρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἀπόλυτα καί κατά πάντα ἐναρμονισμένοι μέ τούς κρατοῦντες, ἀφοῦ εἶναι πιά παγκοίνως γνωστό ὅτι οἱ ἀπό τοῦ αἰῶνος Οἰκουμενισταί εἶναι, σύν τοῖς ἄλλοις, ἄνθρωποι χαλαρῶν πνευματικῶν ἀλλά καί ἠθικῶν δεσμῶν!
Ἡ ὥρα εἶναι περασμένη. Ὅμως τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μπορεῖ καί στήν περασμένη ὥρα νά δώση παράταση. Ἀρκεῖ νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι τόν κίνδυνο σέ ὅλη του τήν ἔκταση καί νά συντονισθοῦμε ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Πατρίδος μας σέ κοινό ἀποτελεσματικό ἀγῶνα, μέ στόχο καίριο, μέ πόθο ἱερό καί τήν ἀδιάλειπτη ἐνδόμυχη ἱκεσία πρός τόν φιλάνθρωπο Θεόν καί Πατέρα μας: <Ἀνάστα Κύριε, βοήθησον ἠμίν ἕνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός Σου>! <Ἀναστησον, Κύριε, τήν Σκηνήν τήν πεπτωκυίαν>, τήν Ἑλλάδα Σου!
Πρ ὠτοπρ. Βασίλειος Ε. Βολουδάκης
<ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ> Νο. 94
πηγή ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ

῾Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ

Μοῦ γράφεις ὅτι ἄκουσες ἀπό τήν γιαγιά σου κάτι (σάν παραμύθι!), γιά τίς πέντε πληγές τοῦ Χριστοῦ. Καί ρωτᾶς: Ποία εἶναι ἡ πραγματικότητα;
Διάβασε τήν Καινή Διαθήκη. Εἶναι ντροπή νά μήν ξέρωμε τήν...Πίστη μας. Ἄφησε στήν ἄκρη κάθε ἄλλο διάβασμα! Ἄρχισε τήν μελέτη σου ἀπό τά ἱερά Εὐαγγέλια. Αὐτή εἶναι ἡ πιό σπουδαία καί ἡ πιό λυτρωτική μελέτη. Πρώτη στήν σειρά, ἔρχεται ἡ γνώση τῆς Πίστεως. Καί μετά ἡ κάθε ἄλλη γνώση. Νά τόν μελετᾶς τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δίνει ἀξία στόν δικό μας λόγο. Ὅπως τά διαμάντινα στά γυναικεῖα κοσμήματα.
Ἡ ἁγία Γραφή δέν μᾶς τό λέει καθαρά ὅτι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ εἶναι πέντε. Μά εἶναι ἡ φοβερή πραγματικότητα: δύο στά χέρια˙ δύο στά πόδια˙ καί μία στά πλευρά. Ἀπό τά καρφιά. Καί ἀπό τίς ἁμαρτίες μας. Τρυπημένα τά χέρια πού εὐλογοῦσαν! Τρυπημένα τά πόδια πού βάδιζαν τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας! Τρυπημένη ἡ πλευρά, πού ἄναψε τήν θεία καί ἱερή φλόγα τῆς ἀγάπης!
Ἔτσι τό θέλησε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ.
-Νά Τοῦ τρυπηθοῦν τά χέρια, γιά τίς ἁμαρτίες πού ἐκάμαμε μέ τά χέρια μας- (φόνους, κλεψιές, βιαιότητες).
-Νά Τοῦ τρυπήσουν τά πόδια, γιά τίς ἁμαρτίες πού ἔκαμαν τά πόδια, (ἕνα δάσος πόδια!), πού ἔτρεξαν νά κάνουν τό κακό, τό κάθε κακό!
-Τοῦ τρύπησαν τήν πλευρά κοντά στήν καρδιά, γιατί ἡ δική μας καρδιά, ἦταν γεμάτη μέ κάθε κακό˙ ἀσέβεια, βλάσφημες σκέψεις, κτηνώδεις ἐπιθυμίες, μῖσος καί φθόνο, καί σχέδια δαιμονικά ἐναντίον ἀδελφῶν, ἐναντίων φίλων, ἐναντίον τοῦ Θεοῦ!
-Τρυπήθηκαν τά χέρια τοῦ Χριστοῦ, γιά νά θεραπευθοῦν οἱ ἁμαρτίες πού ἔκαμαν τά δικά σου χέρια!
-Τρυπήθηκαν τά πόδια Του, γιά νά ἐπιστρέψουν τά πόδια τά δικά σου ἀπό τόν δρόμο τῆς ἀπωλείας!
-Τρυπήθηκε ἡ πλευρά Του, γιά νά καθαρίσει ἡ δική σου καρδιά ἀπό τίς ἁμαρτωλές σκέψεις καί ἐπιθυμίες!
Ὅταν ὁ Κρόμβελ, ὁ φοβερός αὐτός δικτάτορας τῆς Ἀγγλίας, ἄρχισε νά ἁρπάζει τίς περιουσίες τῶν Μοναστηριῶν καί τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔγινε μιά μεγαλειώδεις πορεία διαμαρτυρίας. Μιά διαδήλωση. Χιλιάδες λάβαρα καί πανώ, πού ἔγραφαν «Οἱ πέντε πληγές τοῦ Χριστοῦ». Καί ὁ δικτάτορας ὑποχώρησε. Μετάνοιωσε. Ὄχι γιά ἄλλο λόγο. Σεβάστηκε τά λόγια, πού ἦταν γραμμένα στό πλακάτ: Πέντε εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ!
Μάθε νά τίς σέβεσαι καί σύ!
Πέντε εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ! Πέντε οἱ κρουνοί τοῦ Αἵματός Του. Ἀπό αὐτές ἔρρευσε τό Αἷμα Του, πού ἁγίασε τήν γῆ καί ἐξηγόρασε τό ἀνθρώπινο γένος. Μέ τό Αἷμα Του, πού ἔρρευσε ἀπό τίς πέντε πληγές Του πλένει τόν κάθε πιστό Του.
Σάν θαυματουργός καί παντοδύναμος ὁ Κύριος ἐπῆρε πέντε ψωμιά, καί ἔθρεψε μέ αὐτά πέντε χιλιάδες ψυχές! Ἔτσι καί μέ τό Αἷμα Του. Μπορεῖ νά θρέψει ψυχικά ἑκατομμύρια πιστῶν! Αὐτό εἶναι ἡ Θεία Μετάληψη!
Φρόντισε λοιπόν τήν Μεγάλη Παρασκευή νά σταθῆς κάτω ἀπό τόν Σταυρό Του. Καί παρακάλεσέ Τον. Νά σέ καθαρίσει καί σένα μέ τό Αἷμα Του. Καί νά ζωοποιήσει τήν ψυχή σου. Ὥστε, τήν Ἀνάσταση, νά φωνάζεις καί σύ μαζί μέ τίς ἅγιες μυροφόρες ὅτι Ἀνέστη ὁ Κύριος ὄντως.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς,Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

ΠΗΓΗ:KLISION

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΙΣ

"Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπό τοῦ ξύλου καθελῶν τό ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρά εἰλήσας καί ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῶ, κηδεύσας, ἀπέθετο".

Σέ τόν ἀναβαλλόμενον....

byzmusic

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΕΩΣ

(ΨΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟ ΠΡΩΪ)

Καί ψάλλομεν τά Ἀπολυτίκια. Ἦχος β΄.
Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ ἀπό τοῦ ξύλου καθελῶν τά ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρά εἰλήσας καί ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῶ κηδεύσας ἀπέθετο.

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου»!.....τοῦ καλοῦ...ὑπόκοσμου!...

Ὄχι πρίν δύο χιλιάδες χρόνια ἐκεῖ στά Ἱεροσόλυμα. Ἀλλά ἐδῶ καί τώρα! Ὁ Χριστός ξανασταυρώνεται! Στό πρόσωπο τῶν ἁπανταχοῦ της Γής «ἐλάχιστων ἀδελφῶν» του.
Τῶν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, πού δεινοπαθοῦν ἀπό τήν φτώχεια καί τούς πολέμους καί πεθαίνουν ἀπό τήν πείνα καί τήν... κακουργία.
Ὄχι ἐπειδή οἱ χῶρες τούς εἶναι φτωχές καί οἱ ἴδιοι τεμπέληδες, ὅπως οἱ σταυρωτές καί τά φερέφωνά τους διατυμπανίζουν. Ἀλλά ἐπειδή οἱ σταυρωτές κλέβουν τόν πλοῦτο τῆς χώρας τους καί τόν ἱδρώτα τοῦ προσώπου τους.
Καί ποιοί εἶναι οἱ σταυρωτές;
Ἀναμφίβολα οἱ κακοῦργοι του κάθε τόπου καί τῆς κάθε ἐποχῆς!
Καί ποιοί εἶναι οἱ κακοῦργοι;
Ὄχι, βέβαια, οἱ λήσταρχοι καί οἱ φονιάδες καί οἱ ἀναρχικοί καί «ταραξίες» καί οἱ πάσης φύσεως δακτυλοδεικτούμενοι καί ἀποδιοπομπαῖοι, βαρυποινίτες καί οἱ τρομοκράτες, πού εἶναι κλεισμένοι σέ φυλακές ὕψιστης ἀσφάλειας ἤ ζοῦν σέ τόπους ἐξορίας. ΄Ὄχι αὐτοί!
Ἀλλά οἱ κακουργότεροι μεταξύ τῶν κακούργων: Ἡ ἀφρόκρεμά του, λεγόμενου, «καλοῦ κόσμου»! Ἤ, ὅπως θά ταιρίαζε καλύτερα στήν περίπτωσή τους, τοῦ …καλοῦ ὑπόκοσμου! Οἱ μεγαλύτεροι συνένοχοι-σέ ὅλους τους τόπους καί ὅλες τίς ἐποχές- γιά τή σταύρωση λαῶν καί ἀθώων…
Ποῦ, κατά κανόνα, εἶναι κάποιοι μεγάτιμοι ἐκπρόσωποι τῆς θρησκείας, τοῦ μαμωνᾶ καί τοῦ νόμου…
Ἀλλά γιά τή σταύρωση τοῦ Χριστοῦ καί τῶν «ἐλάχιστων ἀδελφῶν» του δέν εἶναι ἀμέτοχος καί, ὁ δῆθεν ἀνεύθυνος, ὄχλος.
Στήν περίπτωση τοῦ Χριστοῦ τόν ἀκοῦμε νά φωνάζει τό «ἄρον-ἄρον». Καθώς τόν καθοδηγοῦσαν καί τοῦ κανοναρχοῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ φαρισαῖοι.
Ἐνῶ σήμερα τόν βλέπουμε καί τόν ἀκοῦμε νά χειροκροτεῖ καί νά ζητωκραυγάζει καί νά ψηφίζει τούς σταυρωτές τῶν λαῶν. Καθώς τοῦ κανοναρχοῦν τά κομματόσκυλα καί οἱ κομματοκαρχαρίες τῶν ΜΜΕ καί τοῦ οἰκονομικοῦ κατεστημένου…
Καί ἡ ἀποκρουστική αὐτή πραγματικότητα γίνεται ἀκόμη ἀποκρουστικότερη, ὅταν οἱ ὄχλοι αὐτοί, πού χειροκροτοῦν καί ψηφίζουν τήν καταλήστευση καί τόν θάνατο τῶν «ἐλαχίστων ἀδελφῶν» του Χριστοῦ, φιγουράρουν καί ὡς σοῦπερ-χριστιανοί.
Ἔτσι ὥστε νά δίνουν τό προκάλυμμα στούς σταυρωτές τους νά ταυτίζουν τήν ἄδικη καί κακουργοῦσα νομοθεσία τους μέ τή δικαιοσύνη. Τήν ὁποία δικαιοσύνη, συστηματικά μεθοδικά καί προγραμματισμένα δολοφονοῦν. Ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι ἀντίθετη μέ τά συμφέροντά τους.
Καί ἡ τραγική εἰρωνεία εἶναι πώς ἡ ἄδικη νομιμότητα πλήττει, μεταξύ τῶν ἄλλων, καί τή συντριπτική πλειονότητα τοῦ ὄχλου, πού ψηφίζει, χωρίς περίσκεψη καί συναίσθηση, τούς νομοθέτες τῆς ἀδικίας…
Ἔτσι ὥστε κάποιοι εὔλογα νά ἀναρωτιοῦνται: Ἀφοῦ ἔτσι ἔχουν τά πράγματα, τότε πρός τί οἱ ἀγῶνες καί οἱ θυσίες; Δέν εἶναι παραλογισμός καί οὐτοπία!
Καί βέβαια ὄχι. Γιατί μπορεῖ οἱ ἀκατέργαστοι καί ἀσυνείδητοι ὄχλοι νά ἐπιμένουν, μαζί μέ τούς γραμματεῖς καί ἀρχιερεῖς καί φαρισαίους στή δολοφονία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν συνανθρώπων τους καί στήν αὐτοκτονία τή δική τους, ἀλλά ὁ Θεός καί ἡ δικαιοσύνη του, πού ἀενάως δολοφονοῦνται, ἀενάως καί ἀνασταίνονται…
Λοιπόν;
Ὁ Χριστός ξανασταυρώνεται; Ἀλλά καί ἀδιάκοπα ἀνασταίνεται! Ἐπιμένουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ “καλού”…ὑπόκοσμου νά μᾶς προσφέρουν ἀσταμάτητα τή χολή τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς; Κι ἐμεῖς, ἀδιάκοπα, ὅπου βρεθοῦμε κι ὅπου σταθοῦμε νά κρατᾶμε ἀναμμένη τήν ἀναστάσιμη λαμπάδα!
Μαζί μέ τούς Χρυσόστομους καί τούς Τερτσέτηδες. Καί ὅλους τους ἄλλους Σίμωνες Κυρηναίους, πού πεινοῦν καί διψοῦν γιά δικαιοσύνη. Καί πού φορτώνονται τούς σταυρούς τῶν «ἐλάχιστων ἀδελφῶν» του Χριστοῦ….
Πάπα-Ἠλίας

ΠΗΓΗ:ΘΑΝΟΣ-ΕΥΗ

Ἀναστάσιμη Ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Κονίτσης κ. κ.Ἀνδρέου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ , ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ. Πρωτ. 12 Νύκτα Ἀναστάσεως 2010

Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 138η


ΘΕΜΑ: "Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ... καὶ ἐγήγερται τῇ τρίτῃ ἡμέρα" (Α΄ Κορ. ΙΕ΄ 3, 4)

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

Ἡ Μεγάλη Παρασκευή, ἡ ἡμέρα αὐτὴ τῶν πόνων, τῶν δακρύων καὶ τῆς μεγάλης ὀδύνης, εἶναι πλέον παρελθόν. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀφοῦ ἄφησε φωνὴ μεγάλη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ λέγοντας " τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα" (Ἰωάν. ιθ΄ 30), ἐνταφιάσθηκε μετὰ ἀπὸ λίγο στὸ «καινόν», δηλαδὴ στὸ καινούργιο καὶ ἀχρησιμοποίητο, μέχρι τότε, μνημεῖο τοῦ Ἰωσήφ τοῦ ἀπὸ...
Ἀριμαθαίας.

Ὅμως, οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, δεδηλωμένοι ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, δὲν ἡσύχασαν. Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, τὸ Σάββατο, παρ' ὅτι ἦταν ἀπόλυτη ἀργία καί, μάλιστα, ἑωρταζόταν τὸ ἑβραϊκὸ πάσχα, ἔσπευσαν στὸν Πιλᾶτο καὶ ἐζήτησαν φρουρὰ γιὰ τὸν τάφο, φοβούμενοι μήπως τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ κλαπῆ ἀπὸ τοὺς μαθητές Του. Καὶ πραγματικά ! Ἐτοποθέτησαν τὴν φρουρά, ἔβαλαν ἐπάνω στὴν ταφόπλακα τὶς σφραγῖδες τους κι' ἔφυγαν ἥσυχοι καὶ ἱκανοποιημένοι, ὅτι, ἐπὶ τέλους, εἶχαν ἀπαλλαγῆ μιὰ γιὰ πάντα ἀπὸ τὸν μισητὸ ἐχθρό τους.

-Β-

Ἐν τούτοις, τὴν τρίτη ἡμέρα ὁ Κύριος "ἠγέρθη ἐκ τῶν νεκρῶν", παντοδύναμος νικητὴς τοῦ θανάτου καὶ του ἅδου, "καθότι οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι αὐτόν" ἀπὸ τὸν θάνατον (Πράξ. β΄ 24). Διότι ὁ Κύριος ἐνίκησε τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁποία καὶ ἦταν ἡ αἰτία τοῦ θανάτου τῶν ἀνθρώπων. Ἐνίκησε δὲ τὴν ἁμαρτία διότι συνέτριψε τὸ κράτος καὶ τὴν ἐξουσία τοῦ σατανᾶ, ὅπως διακηρήσσει, θεόπνευστος καὶ θεοφώτιστος, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν πρώτη του καθολικὴ ἐπιστολή : "εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου" (Α΄ Ἰωάν. γ΄ 8). Γι' αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τοῦ κανόνος τοῦ Πάσχα θὰ τονίσῃ : "Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πάλην Ἅδου μόνος, λαβὼν ἀνῆλθε πολλὰ τὴς νίκης σκῦλα". Ὁ Χριστός, δηλαδή, ἀφοῦ κατέβηκε στὸν ἅδη μόνος Του γιὰ νὰ παλαίψῃ μαζί του, τὸν ἐνίκησε καὶ ἔφερε πολλὰ λάφυρα ἀπὸ αὐτὴ τὴν νίκη. Ὁ ἴδιος πάλι ὑμνογράφος, σὲ ἕνα τροπάριο τῶν αἴνων, ἀπευθυνόμενος στὸν νικητὴ τοῦ θανάτου Κύριο, θὰ διακηρύξῃ : "Ἔπαθες ὡς ἄνθρωπος, καὶ ἑκουσίως ὑπέμεινας Σταυρόν. Ἀνέστης δὲ τοῦ τάφου..., ἵνα σώσῃς τὸν κόσμον, Κύριε, δόξα σοι".

-Γ-

Ναὶ, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί ! Ὁ Ἰησοῦς σταυρώθηκε γιὰ νὰ μᾶς λυτρώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Καὶ "ἀνέστη ἐκ νεκρῶν" γιὰ νὰ μᾶς δώσῃ τὴν δυνατότητα νὰ πολεμᾶμε καὶ νὰ νικᾶμε τὸν πιὸ ἀδυσώπητο ἐχθρό μας, τὴν ἁμαρτία.

Ὅμως, γιὰ κάποιους συνανθρώπους μας αὐτὸ τὸ κοσμοϊστορικὸ γεγονὸς περνάει χωρὶς νὰ νοιώθουν τὸ βαθύτερο νόημά του. Ἀρκοῦνται σὲ ὡρισμένες ἐξωτερικὲς ἐκδηλώσεις, ἀνταλλάσσουν εὐχές, ἀλλὰ οἱ καρδιὲς δὲν ἀνοίγουν γιὰ νὰ φωτισθοῦν ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο ἀναστάσιμο φῶς. Ἀκριβῶς δὲ γι' αὐτὸ καὶ πολεμᾶνε - κάποτε φανερά, περισσότερο ὅμως ὑπόγεια, ἀλλὰ συστηματικά - κάθε τι τὸ χριστιανικό. Ἔχουμε ἐπισημάνει, κατὰ καιρούς, τὴν ἀπομάκρυνση τῶν Πνευματικῶν ἀπὸ τὰ Σχολεῖα, τήν, ἐν πολλοῖς, κατάργηση τῆς πρωϊνῆς προσευχῆς καὶ τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν μαθητῶν κ.ἄ. Τώρα, τελευταῖα, γίνεται προσπάθεια καταργήσεως τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἐνῷ κάποιοι κύκλοι ξαναφέρνουν στὸ προσκήνιο τῆν διαβόητη θεωρία τοῦ Δαρβίνου, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος κατάγεται ἀπὸ ....τὸν πίθηκο !

Ἀλλὰ γιὰ ὅλους αὐτούς, ποὺ πολεμᾶνε τὸν Ἀναστάντα Ἰησοῦ Χριστό, ἰσχύει τὸ τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου (στὸν κανόνα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου) : "Μάτην φυλάττεις τὸν τάφον κουστωδία · οὐ γὰρ καθέξει τύμβος αὐτοζωΐαν". Ὅπως, ἐπίσης, καὶ ὁ λόγος τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ : "Σκληρόν σοι πρὸς κέντρα λακτίζειν" (Πράξ. κστ΄ 14). Εἶναι σκληρὸ νὰ κλωτσᾷς μὲ γυμνὰ πόδια τὶς μύτες τῶν καρφιῶν ...

-Δ-

Εἶναι ἰδιαίτερα λυπηρὸ οἱ σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας νὰ μὴ διδάσκωνται ἀπὸ τὴν Ἱστορία. Ἐπιμένουν στὴν ἄχαρη προσπάθειά τους, ἐνῷ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχει διακηρύξει ὅτι "οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο". Οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ ἔσβησαν καὶ χάθηκαν...

Ὅμως, ὅσοι πιστεύουμε καὶ λατρεύουμε τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου, ἄς καθαρίζουμε τὶς καρδιές μας "ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος" (Β΄ Κορ. ζ΄ 1) . Κι' ἄς ἀπευθύνουμε εἰς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους τὸν τόσο ἐλπιδοφόρο ἀναστάσιμο χαιρετισμό : ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !

-Ε-

Χαιρετίζω μὲ πολλὲς προσδοκίες καὶ χρηστὲς ἐλπίδες τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ τῆς Κύπρου, τὸν ὅπου γῆς ἀπόδημο Ἑλληνισμό, τὰ ἐργαζόμενα, τὰ μαθητικὰ καὶ τὰ φοιτητικὰ νειᾶτα, τὰ στρατευμένα παιδιὰ τῆς Πατρίδος μας, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας στὸν κόσμο, ποὺ ζοῦν σὲ συνθῆκες φτώχειας καὶ πείνας, καταστροφικῶν ἐμφυλίων πολέμων καὶ φοβερῶν φυσικῶν φαινομένων, ὅπως οἱ κάτοικοι τῆς Ἀϊτῆς, καὶ τῆς Χιλῆς θύματα τῶν προσφάτων φονικῶν σεισμῶν. Εἴθε τὸ ἀναστάσιμο Φῶς νὰ φωτίζῃ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ νὰ τὴν ὁδηγῇ "εἰς νομὰς σωτηρίους".

Ἀδελφοί μου, χρόνια πολλὰ καὶ ἅγια. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Πάσχα μέ τούς Ρωμηούς στίς ἄγνωστες ἐνορίες τῆς Πόλης

Γιά ἄλλη μία φορά, μέ ἔχει τρομάξει καί φέτος ἡ προαναγγελθεῖσα εἰσβολή τῶν Ἑλλήνων στήν Πόλη γιά τό Πάσχα. Τῶν λεωφορείων τοῦ μαζικοῦ τουρισμοῦ πού κουβαλοῦν κόσμο σάν πρόβατα ἀπό τό Πατριαρχεῖο στήν Ἁγία Σοφία καί τήν Πρίγκηπο, ἐξαντλώντας τυπικά καί μηχανικά ἕνα δρομολόγιο στάσεων.
Τῶν κοπαδιῶν πού θά κατακλύσουν ἀλαλάζοντα τή Μεγάλη Ὁδό τοῦ Πέραν, φωνάζοντας οἱ μέν στούς δέ τιμές καί νοστιμιές πού ἐντοπίζουν στίς βιτρίνες. Ὅλων ὅσων θά ἔρθουν καί θά φύγουν χωρίς νά ἔχουν δεῖ, νιώσει ἡ ἀφομοιώσει τίποτε ἀπό τήν Πόλη.
Κουβαλώντας πίσω, στή βαλίτσα τῆς ἡμιμάθειας καί τῶν προκαταλήψεών τους, κάποιες ἐλάχιστες προσθῆκες στίς εἰκόνες τῶν κάρτ-ποστάλ πού ἤδη γνώριζαν, μαζί μέ κάποιες γευστικές ἐμπειρίες καί μερικές – ὄχι πιά τόσο φθηνές! – ἀγορές.
Γιά ὅλους αὐτούς πού, ἄς μου ἐπιτραπεῖ ἡ κακεντρέχεια, θά δυσκολεύονταν νά ξεχωρίσουν μία φωτογραφία τῆς Ἁγίας Σοφίας ἀπό μία του τεμένους Σουλτάναχμετ (τοῦ Μπλέ Τζαμιοῦ), πού νομίζουν ὅτι τό Φανάρι εἶναι ἀκόμη ἑλληνική γειτονιά καί πώς στήν Τουρκία κυβερνᾶ ὁ στρατός, λυπᾶμαι, ἀλλά δέν ἔχω τίποτε νά προτείνω. Ἴσως κάποιους μῆνες ἐντατικῆς ἐπιμόρφωσης... Γιά τούς ὑπόλοιπους, πού δέν ταξιδεύουν μέ γκρούπ καί δέ φοροῦν παρωπίδες, πού δέν ἦλθαν ψάχνοντας δερμάτινα ἤ «μπουζούκια» (δέν ἔχουμε ἀπό αὐτά στήν Πόλη, λυπᾶμαι) ἀλλά τό χρῶμα τῆς Κωνσταντινούπολης, θά τούς πρότεινα νά συνεορτάσουν τό Πάσχα μέ τούς Ρωμηούς καί τούς Ἑλλαδῖτες πού μετοικήσαμε ἐδῶ, κατά τά τοπικά ἔθιμα....

Οἱ περίπου 5000 Ἑλληνορθόδοξοί της Πόλης (Ἑλληνικῆς καί Ἀραβικῆς καταγωγῆς σέ ἴσα περίπου μέρη) καί οἱ διακόσιοι νέοι Ἑλλαδῖτες πού ζοῦμε ἐδῶ μόνιμα θά ἑορτάσουμε τό Πάσχα μαζί μέ τούς Τούρκους καί ἀλλοδαπούς φίλους μας στίς ἄγνωστες γιά τούς πολλούς ἐνορίες τῆς Πόλης. Μακριά ἀπό ὅλο αὐτό τό συρφετό, μακριά ἀπό τόν ἀποκαρδιωτικό συνωστισμό στό Πατριαρχεῖο – λές καί δέν ὑπάρχει ἄλλη ἐνορία πού νά ἑορτάζει τήν Ἀνάσταση! Οἱ ἄγνωστες αὐτές ἐνορίες, συχνά κρυμμένες μέσα στά δάση τῆς εἰδυλλιακῆς Πολίτικης περιφέρειας, θά γεμίζουν αὐτές τίς ἐορτάσιμες ἡμέρες γιά μόνη φορά μέσα στό χρόνο. Ἐλλείψει πιστῶν, πολλές ἀπό τίς 83 Ἑλληνικές ἐκκλησίες τῆς Κωνσταντινούπολης παραμένουν τόν ὑπόλοιπο χρόνο ἀδειανές, μέ μόνη ἐξαίρεση τήν ἡμέρα πού τιμᾶται ὁ Ἅγιός τους.

«Δέν ὑπάρχουν πιά τά ἔθιμά μας. Ἐκεῖνοι πού φύγανε τά πήρανε μαζί τους» παραπονεῖται ὁ Μιχάλης Βασιλειάδης, διευθυντής τῆς «Ἀπογευματινῆς», μίας ἐκ τῶν δύο Ἑλληνικῶν ἐφημερίδων τῆς Πόλης. «Τά ἔθιμα τηροῦνταν ὅταν οἱ Ἕλληνες ζοῦσαν συλλογικά, κοντά ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλο, σέ ἕνα εἶδος γκέτο. Ὅσοι ἀπομένουν σήμερα εἶναι σταγόνα στόν ὠκεανό. Ἔθιμα σέ μία κοινότητα τῆς ὁποίας τά μέλη ζοῦν μεμονωμένα δέ νοοῦνται.» Κάποιες ὡστόσο ἀπό τίς ἰδιόμορφες πασχαλινές συνήθειες τῆς ἄλλοτε ἀκμάζουσας Ὁμογένειας ἐπιβιώνουν, ἄν καί πρέπει νά σημειωθεῖ πώς τό Πάσχα τῶν Πολιτῶν δέν εἶχε ἔθιμα τόσο κραυγαλέα διαφορετικά ἀπό ἐκεῖνα στήν Ἑλλάδα, ὅπως τό Μπακλαχοράνι – τό καρναβάλι τῆς Καθαρᾶς Δευτέρας. Τά ἔθιμα πού ἀξίζει νά ἀναφερθοῦν καί οἱ ἀντίστοιχες ἐνορίες πού προτείνουμε εἶναι οἱ ἑξῆς:
Μεγάλη Τρίτη στόν Πατριαρχικό ναό
Ἡ πνευματική ἀκτινοβολία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ξεπερνᾶ κατά πολύ τόν ὑλικό κόσμο τῶν ἐνδιαιτημάτων του. Τό Πατριαρχεῖο ἐντυπωσιάζει μέ τήν ἁπλότητα τῶν κτιρίων του, ἐνῷ ἡ μεγαλοπρέπεια καί ἡ ἐπιβλητικότητα τῆς Μεγάλης του Γένους Σχολῆς στό διπλανό λόφο τό κάνει νά μοιάζει χωρικά ἀκόμη πιό ἀσήμαντο. Ἡ στενότητα τοῦ χώρου μετατρέπει τό Πατριαρχεῖο σέ κόλαση ὅταν ξεβράζονται ὁμαδικά τά γκρούπ τῶν ἐκδρομέων.

Ἡ καλύτερη στιγμή γιά νά τό ἐπισκεφθεῖ κανείς μεσούσης τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, ἐφόσον βέβαια τό θεωρήσει ἀπαραίτητο παρά τό γεγονός ὅτι ἡ ἐποχή δέν προσφέρεται γιά μία τέτοια ἐπίσκεψη, εἶναι ἡ Μεγάλη Τρίτη. Δέν ἐπικρατεῖ ὁ ἀποκαρδιωτικός συνωστισμός τοῦ τέλους τῆς ἑβδομάδας, ἐνῷ ἡ καλλίφωνη χορωδία τοῦ Πατριαρχικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ψάλλει τό Τροπάριο τῆς Κασσιανῆς κατά τό Βυζαντινό τυπικό. Προτοῦ ἀποτραβηχθεῖ στήν ἐκκλησία, ἐπιβάλλεται νά περιδιαβεῖ κανείς τήν κάποτε ἀμιγῶς Ἑλληνική συνοικία τοῦ Φαναρίου. Νά θαυμάσει τίς ἀνηφοριές μέ τά ὄμορφα Ἑλληνικά τρίπατα σπίτια (1880-1920) καί νά ξετρυπώσει τίς μικρές ἐνορίες κρυμμένες πίσω ἀπό τούς μαντρότοιχούς τους. Ἕλληνες δέν ἀπομένουν ἐδῶ, τά κτίρια ὅμως διασώουν τή μνήμη τῆς κοινότητας. Ἡ Μεγάλη Σχολή μέ τήν αἴθουσα τελετῶν τῆς στολισμένη μέ τοιχογραφίες σέ ἀττικό ρυθμό εἶναι ἰδιαίτερα ἀξιεπίσκεπτη (εἶναι ἀνοικτή τό πρωί καθώς λειτουργεῖ μέ τριάντα περίπου μαθητές). Ἀξιεπίσκεπτη καί ἡ Παναγία τῶν Μογγόλων (Μουχλιώτισσα), μόνη Βυζαντινή ἐκκλησία πού παραμένει σέ χέρια Ἑλληνικά.

Μεγάλη Παρασκευή πρωί: Οἱ Ἑπτά Ἐπιτάφιοι καί ἡ Ζουλόπετρα

Καθαρά Πολίτικο ἔθιμο ἀποτελεῖ τό Προσκύνημα τῶν Ἑπτά Ἐπιταφίων, τό πρωί τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ἀποτελεῖ μάλιστα ἔθιμο κοινό σέ ὅλες τίς Χριστιανικές κοινότητες τῆς Πόλης. «Δέν εἶναι κάτι τό θεσμοθετημένο, ὅποιος θέλει τό κάνει» ἐξηγεῖ ὁ Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἀποφοίτων Ζωγραφείου καί τῆς Ρωμαίικης Κοινότητας Νεοχωρίου Λάκης Βίγκας. «Τό εἶχαν καί οἱ Καθολικοί καί οἱ Ἀρμεναίοι. Ἡ μητέρα μου, πού ἦταν Λεβαντίνα, τό τηροῦσε κι ἐκείνη».

Οἱ πιστοί ἐπισκέπτονται ἑπτά ἐκκλησίες καί περνοῦν κάτω ἀπό τούς ἐπιταφίους τους. «Μέσα στίς ἑπτά συμπεριλαμβάνουν καί ἐκείνη τοῦ νεκροταφείου, ὅπου κεῖνται οἱ συγγενεῖς τους» ἐξηγεῖ ὁ Βασιλειάδης. «Τελοῦν τρισάγια στούς τάφους καί μοιράζουν κόλλυβα. Αὐτές τίς μέρες παραδοσιακά μαζεύονταν καί οἱ ἐπαῖτες ἔξω ἀπό τά Ρωμαίικα κοιμητήρια, στό Σισλί καί τό Μπαλουκλί». Πολλές φορές Πολίτικοι σύλλογοι ὀργανώνουν προσκυνήματα μέ λεωφορεῖα, πού ἐκκινοῦν ἀπό τήν ὄπερα στήν πλατεῖα Τάξιμ. Λεπτομέρειες μπορεῖ νά βρεῖ κανείς στίς δύο Ἑλληνικές ἐφημερίδες τῆς Πόλης, τήν Ἀπογευματινή καί τήν Ἠχώ, ἀλλά καί ἀνηρτημένες στίς ἐκκλησίες.

Στήν καρδιά τοῦ ἄλλοτε Ἑβραϊκοῦ γκέτο τοῦ Μπαλατᾶ (Balat), συνοικίας πού ἐκτείνεται μεταξύ του Φαναρίου καί τῶν Βλαχερνῶν, βρίσκεται ὁ ναός τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν, γνωστός καί ὡς Ἀη-Στράτης. Ἐδῶ προσέρχονται οἱ Ρωμηοί τή Μεγάλη Παρασκευή γιά νά περάσουν τή Ζουλόπετρα, μία στενή ὀπή στή βάση ἑνός τοίχου τοῦ ναοῦ πού βγάζει σέ ἕνα μικρό δωμάτιο. Κατά τήν παράδοση, οἱ πιστοί διέρχονται τό μᾶλλον τρομακτικό αὐτό πέρασμα τρεῖς φορές – ἀρχέγονη πράξη ἐπίκλησης τῆς καλῆς τύχης.

Ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου στήν Πρίγκηπο
Ἡ συγκινητικότερη στιγμή τοῦ Πολίτικου Πάσχα εἶναι ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου στούς δρόμους τῆς Πριγκήπου. Ἡ Παναγία τῆς Πριγκήπου εἶναι ἡ μόνη ρωμαίικη ἐνορία πού πραγματοποιεῖ περιφορά ἔξω στούς δρόμους. Τό ἔθιμο ἀναβίωσε γιά πρώτη φορά τό 2004. Ἡ ἀκολουθία ξεκινᾶ πολύ νωρίς, λίγο μετά τίς πέντε, καί ὁ Ἐπιτάφιος βγαίνει κατά τίς ἐξίμισυ. Τά πλοῖα γιά τά Πριγκηπόνησα ἐκκινοῦν ἀπό τό Καμπάτας, στό στόμιο τοῦ Βοσπόρου, καί ἡ διαδρομή πρός τήν Πρίγκηπο διαρκεῖ περίπου μιάμιση ὥρα. Ὑπάρχουν πολλά δρομολόγια ἀπό νωρίς τό πρωί ὡς ἀργά τό βράδυ.
Θυμᾶμαι ἔντονα τήν πρώτη ἐκείνη περιφορά τοῦ 2004, μετά δεκαετίες ἀπαγορεύσεων. Πίσω ἀπό τήν ἐντυπωσιακή Ἄρ Νουβῶ Σκάλα τῆς Πριγκήπου ὑποδεχόταν τούς προσκυνητές ἕνα μεγάλο πανό: «Καλό Πάσχα στούς Ρωμιούς συμπατριῶτες μας. Δημαρχία Πριγκηποννήσων». Στή μικρή πλατειοῦλα ὅπου σταθμεύουν οἱ ἅμαξες γιά τό γῦρο τοῦ νησιοῦ, βρίσκεται ἡ ἐκκλησία τῆς Παναγίας. Οἱ ψαλμῳδίες ἀκούγονταν ἔξω στήν πλατεῖα, γεμάτη ἀπό ἀστυνομικούς καί ἁμαξάδες. Οἱ τελευταῖοι κουβεντίαζαν ἀμέριμνα. Πελάτες γιά τόν γῦρο δέ βρίσκονταν.
Ὁ δήμαρχος Πριγκηποννήσων ὑποδεχόταν τούς πιστούς στόν ἐξωνάρθηκα. Ἡ Κατερίνα, μεσήλικη Ἑλληνοαμερικανίδα πού γεννήθηκε καί μεγάλωσε στό νησί, δάκρυζε συνεχῶς. «Εἶμαι τόσο συγκινημένη». Ἐκείνη καί ὁ ἐπίσης Πριγκηπινός ἄνδρας της δέν εἶχαν ἐπισκεφθεῖ τή γενέτειρά τους γιά πάνω ἀπό τριάντα χρόνια. «Μέ κακές μνῆμες φύγαμε». «Συγκινήθηκα πού ἦρθε ὁ δήμαρχος. Ποῦ μᾶς δείχνουν πῶς τούς ἀρέσει ἡ παρουσία μας καί ἡ γιορτή μας», μᾶς εἶχε πεῖ ἡ Στέλλα, Πριγκηπινή πού τώρα ζεῖ στή Θεσσαλονίκη.
Ἡ περιφορά ἔκτοτε γεμίζει τήν ἐκκλησία μέ κόσμο. Πριγκηπινοί πού ἐπιστρέφουν στή γενέτειρά τους, ἀλλά καί Πολῖτες ἀπό ὅλη τήν Κωνσταντινούπολη. «Κάθε χρόνο ἐρχόμαστε, ἀπό τότε πού ἐπιτρέψανε τήν περιφορά», λέει ἡ Ἕλλη, πού ἔφθασε μέ τόν σύζυγο, τά παιδιά καί τούς γέρους γονεῖς της ἀπό τό Μέγα Ρεῦμα τοῦ Βοσπόρου. «Ὅταν ἤμασταν νέοι, γεμάτες ἦταν οἱ ἐκκλησίες. Σήμερα, κινδυνεύεις νά βρεθεῖς μόνη μέ τόν παπά» παραπονεῖται ἡ ἡλικιωμένη μητέρα της.

Καθώς ἡ πομπή βγαίνει, οἱ ἁμαξάδες παρατάσσονται σοβαροί καί ἀμίλητοι. Προπορεύονται τά παιδιά μέ τίς λαμπάδες, ἀκολουθεῖ ἡ χορωδία –νέες Ρωμιές ἀπό ὅλη τήν Πόλη– ὁ ἐσταυρωμένος καί οἱ ἱερεῖς, ἐνῷ ἀκολουθοῦν πενήντα περίπου πιστοί μέ ἀναμμένα κεριά. Ἀνάμεσά τους, ξένοι καί Τοῦρκοι δημοσιογράφοι, ἀλλά καί οἱ Τοῦρκοι καί ἀλλοδαποί φίλοι πού μᾶς συνοδεύουν. Μεγάλο ἐκκλησίασμα γιά μία ἑλληνική ἐνορία τῆς Πόλης στό σημεῖο πού ἔχουμε φθάσει σήμερα.

Οἱ ἀστυνόμοι κυκλώνουν τήν πομπή, τῆς ἀνοίγουν δρόμο καί μιλοῦν ἐνίοτε στούς ἀσυρμάτους. Οἱ καταστηματάρχες βγαίνουν στίς πόρτες καί στέκονται ἀμίλητοι. Πολλοί Τοῦρκοι περιεργάζονται ἕνα θέαμα πού, στούς περισσότερους, μοιάζει ὅσο «ἐξωτικό», ὅσο θά ἦταν μία πομπή βουδιστῶν μοναχῶν σέ μία συνοικία τῆς Ἀθήνας. Οἱ περισσότεροι ἔχουν ἔλθει ἀπό τήν Ἀνατολία, δέν πρόλαβάν τους Δέ θυμοῦνται τούς Ἕλληνες καί δέν τούς θυμοῦνται. «Ἄκου, τραγουδοῦν!» Μία κυρία βγαίνει στό παράθυρο μέ τό κινητό ἀνοιχτό, γιά νά ἀκούσει ὁ συνομιλητής.
Μία ἄλλη, στό δικό της, ἔχει ὑψώσει τά χέρια κατά τό Μουσουλμανικό τυπικό δέησης. «Ὁ Θεός νά δεχθεῖ τίς προσευχές σᾶς» φωνάζει καί μᾶς χαμογελᾶ. Ἄν οἱ Τοῦρκοι νιώθουν καλοπροαίρετη περιέργεια, γιά τούς Ρωμιούς κυριαρχεῖ ἡ συγκίνηση. Πολλοί ἀπό τούς γηραιότερους κλαῖνε. Ὁ Ἐπιτάφιος συμβολίζει τό θάνατο τῆς δικῆς τους κοινότητας, πού ἔχει ἀποδεκατισθεῖ. Ἡ Ἀνάσταση τῆς Ὁμογένειας δέν εἶναι καθόλου βέβαιη, καί σίγουρα δέ θά πάρει τρεῖς ἡμέρες.

Ἡ πομπή κάνει τό γύρω της πόλης καί ἐπιστρέφει στήν Παναγία. Ἕνας μεσήλικος κύριος στέκεται στήν πόρτα τοῦ ναοῦ καί εὔχεται στούς πιστούς: «Ἀλλάχ καμπούλ ἐτσίν» (Νά δεχθεῖ ὁ Θεός τίς προσευχές σας). Δέν εἶναι ἐκπρόσωπος καμιᾶς ἀρχῆς καί κανείς δέν τόν παρότρυνε νά τό κάνει. «Πολύ χαίρομαι πού ξανατελεῖται ἡ ἑορτή», λέει. Ὀνομάζεται Ρεφίκ καί εἶναι καταστηματάρχης. «Πρόλαβα νά δῶ τήν Πρίγκηπο μία μικρή Ἑλλάδα. Τότε πολύ λίγοι Τοῦρκοι μέναμε ἐδῶ», λέει. «Θυμᾶμαι τίς γιορτές τοῦ Πάσχα καί τά Θεοφάνια. Τότε κάθε ἐκκλησία ἔβγαζε δικό της Ἐπιτάφιο, καί οἱ πομπές συναντιοῦνταν στό λιμάνι. Ἐκεῖ ἔριχνε ὁ παπάς καί τόν σταυρό τῶν Θεοφανίων. Μετά ὅλα σταμάτησαν καί τό γιατί νομίζω τό γνωρίζετε καλύτερα ἀπό μένα».
Γιά ὅσους τό ταξίδι μέ τό πλοῖο στήν Πρίγκηπο πέφτει μακριά, μποροῦν νά παρακολουθήσουν τήν ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου στήν Παναγία τοῦ Πέραν, πού μόλις φέτος ἄνοιξε μετά ἀπό πολυετῆ ἀνακαίνιση, ἤ τήν Εὐαγγελίστρια Προπόδων Ταταούλων στό Ντολάπντερε. Ἡ Ἁγία Τριάδα Σταυροδρομίου εἶναι πολύ κεντρικότερη, δίπλα στήν πλατεῖα Τάξιμ, ἐνῷ εἰδυλλιακό εἶναι τό περιβάλλον στόν Ἅγιο Γεώργιο στό Τσενγκέλκιοϊ. Ἡ τελευταία αὐτή ἐκκλησία ἔχει τό ὡραιότερο ἴσως ξυλόγλυπτο τέμπλο ναοῦ τῆς Πόλης, ἐνῷ ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου λαμβάνει χώρα στόν τεράστιο κῆπο της.
Ἀνάσταση στό Νιχώρι
Ἡ ἀναστάσιμη ἀκολουθία γεμίζει κάθε χρόνο τίς ἐκκλησίες τοῦ Νεοχωρίου, τῆς πιό δυναμικῆς σήμερα ἀπό τίς Ρωμαίικες κοινότητες τοῦ Βοσπόρου. Τό ἄλλοτε μεγάλο ἑλληνικό χωριό ἔχει ὑμνήσει καί ὁ Καβάφης, πού ἔζησε κάποια χρόνια ἐδῶ, ἀφιερώνοντας ἕνα ποίημα στή φυσική καλλονή του. «Τήν πρασινάδα πού θά ’δης ἐκεῖ νά μήν ἐλπίσης πού σ’ ἄλλο μέρος θά τήν βρής.» Ψηλά στό λόφο, ἡ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου, πού κτίσθηκε τό 1772, χάνεται μέσα στά δένδρα. Αὐτή τῆς Παναγίας Κουμαριώτισσας δεσπόζει στόν κεντρικό δρόμο. Μία ἀπό τίς δύο γίνεται τό ἐπίκεντρό του ἐνδιαφέροντος τό βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου κάθε χρόνο. Φέτος, μᾶς πληροφορεῖ ἡ Μαρίνα Δρυμαλίτου πού συντονίζει τίς πολιτιστικές δραστηριότητες τῆς ὁμογένειας, εἶναι ἡ σειρά τοῦ Ἁγίου Νικολάου, μέ τό ἀριστουργηματικό ἐπίχρυσο εἰκονοστάσιο.

Τό ἐκκλησίασμα εἶναι πάντοτε ἕνα ἐθνικό καί κοινωνικό ψηφιδωτό. Οἱ λίγοι – ἡλικιωμένοι ὡς ἐπί τό πλεῖστον – Νιχωρίτες ὑποδέχονται τούς Ρωμηούς συμπολῖτες τους, πολλοί ἀπό τούς ὁποίους καταφθάνουν μέ Τούρκους καί Ἀρμένιους φίλους, Ρώσους, Σέρβους καί ἄλλους Ὀρθοδόξους της Πόλης, ντόπιους ἤ μετανάστες.
Στό Νιχώρι μαζευόμαστε καί ὅλοι οἱ Ἑλλαδῖτες καί Ἑλληνοκύπριοι πάροικοί της Πόλης, πάντα σχεδόν μέ Τούρκους κοντινούς φίλους, τούς ὁποίους διακατέχει ἡ περιέργεια γιά τά ὑπό ἐξαφάνιση ἔθιμα τῶν γηγενῶν της Πόλης. Ἡ λιτανεία εἶναι κάτι σάν προσκλητήριο γιά μεγάλο μέρος τῆς φιλελεύθερης διανόησης τῆς Πόλης. Τοῦρκοι στορικοί, πανεπιστημιακοί, ἐθνολόγοι, φωτογράφοι, δικηγόροι καί ὅλοι ὅσοι στηρίζουν καί στέκονται πλάι στήν Πολίτικη Ρωμηοσύνη καταφθάνουν στό ναό γιά τήν ἀκολουθία, καί συμμετέχουν στό γεῦμα πού παρέχεται στόν κῆπο τῆς ἐκκλησίας στή συνέχεια.

Στό Νιχώρι ἔρχονται ἀνελλιπῶς ἐδῶ καί χρόνια καί ὁ Ἀχμέτ καί ἡ Νέτζλα Ὄζγκιουνες, πού ἀσπάσθηκαν πρόσφατα τήν Ὀρθοδοξία, καί οἱ κόρες τούς Νεσλιχᾶν καί Μέριτς, ἡ τελευταία παντρεμένη μέ τόν Ἕλληνα ἱστορικό Κώστα Τσιτσελίκη καί κάτοικος Θεσσαλονίκης.
Καί οἱ δύο κόρες δηλώνουν ὅτι δέν τίς ἀπασχολεῖ καθόλου τό θέμα τῆς θρησκείας, ἐνῷ τίς προσελκύουν τά ἔθιμα. Ἡ Ἰντίλ, παντρεμένη μέ Ἕλληνα, ζεῖ καί αὐτή στήν Ἑλλάδα. «Μοῦ ἀρέσει ἡ αἰσθητική της Ὀρθοδοξίας. Ἀλλά οὔτε ἐγώ οὔτε ὁ ἄνδρας μου εἴμαστε θρῆσκοι» ἐξηγεῖ. «Εἶμαι παντελῶς ἄθεος, ἀλλά μου ἄρεσε. Εἶναι μία ὄμορφη παράδοση», λέει ὁ Κενᾶν, φωτογράφος, πού ἔχει συνθλίψει τά αὐγά ὅλης της παρέας. «Σιγά παιδί μου, δέν τά τσουγκρίζουμε μέ τόση φόρα. Δέν εἶσαι ὁ Ὀμέρ Βρυώνης πού πάει νά πάρει τήν Τριπολιτσά», γελάει ἡ Ἑλληνίδα φίλη του, φοιτήτρια στήν Πόλη. Οἱ Τοῦρκοι διασκεδάζουν ἀφάνταστα μέ τό τσούγκρισμα τῶν αὐγῶν.
Οἱ πιστοί ἀποχωροῦν μέ τά κεριά ἀναμμένα καί τά κόκκινα αὐγά στό χέρι. Πολλοί κατευθύνονται πρός τό ἀπέναντι καφενεῖο, ὅπου σερβίρεται μαγειρίτσα καί ἄλλα καλά καί ἐπικρατεῖ πανδαιμόνιο.
Ἕνα νέο ζευγάρι πλησιάζει δειλά δειλά. «Συγγνώμη... σᾶς εἴδαμε μέ τά κεριά... Τί γιορτάζετε; Συγχαρητήρια!» Τούς ἐξηγοῦν. «Μείναμε τόσοι λίγοι πού καταντήσαμε ἀντικείμενο περιεργείας» λέει μία γηραιά Ρωμιά. «Στό τέλος μόνο λέξεις, ὅπως τό paskalya, πού χρησιμοποιοῦν στά τουρκικά γιά τό τσουρέκι, θά τούς θυμίζουν ὅτι ὑπήρξαμε, ζήσαμε ἐδῶ».
Πασχαλινό τραπέζι
Τήν Κυριακή του Πάσχα Ρωμηοί καί Ἑλλαδῖτες, μαζί μέ τούς συγγενεῖς καί τούς φίλους πού τούς ἐπισκέπτονται καί Τούρκους φίλους, μαζεύονται σέ κάποιες ἐνορίες πού στήνουν πασχαλινά τραπέζια. Πρός τό μεσημέρι, ἑορτάζεται ἡ Δεύτερη Ἀνάσταση, καί μετά σερβίρονται στούς πιστούς ἐδέσματα Πασχαλινά.
Μία ἀπό τίς κεντρικότερες ἐνορίες τῆς Πόλης ὅπου προσέρχονται πλήθη γιά τή Δεύτερη Ἀνάσταση καί τό τραπέζι τοῦ Πάσχα εἶναι ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου Διπλοκιονίου, δίπλα στήν ἀγορά τοῦ Μπεσίκτας. Εἶναι μία ἐξαιρετικά συντηρημένη ἐκκλησία μέ ἐντυπωσιακά σκαλισμένο ἐπίχρυσο τέμπλο.
Ἐδῶ τό Εὐαγγέλιο διαβάζεται σέ διάφορες γλῶσσες καί οἱ πιστοί μαζεύονται στήν αἴθουσα τελετῶν, ὅπου μοιράζονται σοκολατένια αὐγά καί παιγνίδια στά παιδιά. Πολλοί ἀπό τούς Ρωμηούς, πού εἴτε παραμένουν ἐδῶ εἴτε ἐπιστρέφουν ἀπό τήν Ἑλλάδα, ἑορτάζουν τό Πάσχα στήν ἐξοχή τοῦ Polonezkoy, χαμένη στά δάση τῆς Ἀσίας.
Στίς ταβέρνες τοῦ ἄλλοτε πολωνικοῦ αὐτοῦ χωριοῦ σερβίρεται χοιρινό καί τοπικό κρασί, ἐνῷ οἱ Ρωμηοί ἑτοιμάζουν εἰδικά μενού γιά τό Πάσχα. Ἔτσι κλείνει ὁ κύκλος τῆς λαμπρότερης ἑορτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, σέ μία πόλη βαριά μέ τίς μνῆμες ἑνός εὐτυχέστερου, γιά τήν ἑλληνική κοινότητά της, παρελθόντος.
Romfea.gr

Πανάχραντη ΕΟΚΑ

ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟ ΜΑΥΡΟ
Τ Ρ Ι Α Ν Τ Α ΕΞΙ χρόνια σταυρωμένος στόν ἀτελείωτο Γολγοθά του, ὁ κυπριακός Ἑλληνισμός, ἀπ’ τό πανάχραντο μεγαλεῖο της Ε.Ο.Κ.Α. καί τήν ἔνδοξη 1η Ἀπριλίου 1955, ἀντλεῖ δυνάμεις ἀντοχῆς.

Ὁ ἔνοπλος ἐθνικοαπελευθερωτικός, ἀντιαποικιακός ἀγῶνας τοῦ 1955-1959, τά Φυλακισμένα Μνήματα, ἡ Ἀγχόνη, ὁ Μαχαιρᾶς, ὁ Ἀχυρῶνας τοῦ Λιοπετρίου, τό Κρησφύγετο τοῦ Δικώμου, τά Κρατητήρια, οἱ Ἀθάνατοι Ἥρωες τῆς ΕΟΚΑ, ἀποτελοῦν τά σπουδαιότερα κι εὐεργετικότερα καί ζωτικότερα ἀρτεσιανά της πολυαίωνης ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἀπό τά ὁποία ἀρδεύεται καί σήμερα τό πεῖσμα ἀντίστασης, ἡ ἄρνηση συνθηκολόγησης καί τό ὅραμα ἀπελευθέρωσης τοῦ λαοῦ...
Π Υ Ξ Ι Δ Ἅ , ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Φάρος ἄσβεστος, ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου. Φωτοδότης τηλαυγής, ὁ Κυριάκος Μάτσης. Ἀνέσπερο φῶς καί εἰκονοστάσι μέ τά ἁγιότερα καί τά ὀσιότερα τοῦ λαοῦ, ὅπως τότε, ὅπως ἔκτοτε, πάντα καί σήμερα, μία πρός μία καί ὅλες μαζί χορεία, οἱ ἡρωικές μορφές τῶν πανενδόξων καί πανευφήμων ἀρχαγγέλων τῆς λευτεριᾶς. Τῶν αὐτοπροαιρέτως θυσιασθέντων ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ: Ὁ ἀμετακίνητος, ἀναλλοίωτος καί κινητήριος σκληρός πυρήνας τῆς συνείδησης αὐτοσεβασμοῦ τοῦ κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ συλλογικά, κάθε ἀξιοπρεποῦς Ἑλληνίδας καί Ἕλληνα τῆς Κύπρου προσωπικά.

Δ Ε Κ Α Ε Τ Ι Ε Σ ΣΥΡΟΜΕΝΟΣ ὁ λαός πρός τό ἀκούσιον πάθος, ἐμπτυσμούς καί μάστιγας καί κολαφισμούς καί σταυρόν καί θάνατον καί προδοσίαν καί τουρκικήν κατοχήν καί ἐκτοπισμόν καί προσφυγιάν καί ἐκτελεσθέντες ἀγνοουμένους καί ἐξευτελισμούς καί κοροϊδίες καί κομματικούς φατριασμούς καί ἀνεπαρκεῖς ἡγεσίες, ὑπομείνας, διαμάντι στήν ψυχή τοῦ κρατάει φυλακτό, τῆς ΕΟΚΑ τό πύρωμα. Τήν ἀντάξια τῶν περιστάσεων πολιτική (ἀνεύρετη, φεῦ, καί τότε καί ἀπό τότε ἕως τώρα) ἀναζητεῖ, γιά τῆς Κύπρου τή σωτηρία. Διότι οἱ δεκαετίες στόν ἀτέρμονα Γολγοθά ἔδειξαν ὅτι δέν ἦταν ἀρκετή γιά τή λύτρωση ἡ ΕΟΚΑ. Ἐπειδή, ὅταν, τότε, ὁ ἁπανταχοῦ της γής Ἑλληνισμός ἦταν ΕΟΚΑ, ἡ κεφαλή του, ἡ ἡγεσία του, ἡ κυβέρνηση τοῦ ἑλλαδικοῦ μας κράτους, δέν ἦταν ΕΟΚΑ. Καί ἐπειδή καί τώρα, ἐπί 36 χρόνια τουρκικῆς κατοχῆς, οὔτε ἐκεῖ, στήν Ἀθῆνα, οὔτε ἐδῶ στή Λευκωσία, ἀξιωθήκαμε νά ἔχουμε ἡγεσία, νά ἔχουμε κυβερνήσεις, νά ἔχουμε κράτη μέ πολιτική ΕΟΚΑ.

Κ Α Ι ΣΗΜΕΡΟΝ ἄγουσι τόν κυπριακό Ἑλληνισμό ἀπό τοῦ Καϊάφα εἰς τό πραιτώριον τῶν τοῦρκο-διζωνικῶν συνεταιρισμῶν. Κραυγάζοντες, ἄρον, ἄρον, σταύρωσον αὐτόν. Ὅταν, ὅμως, ἀξιωθεῖ νά ἔχει ὁ λαός, ἐδῶ καί στήν Ἀθῆνα, ἡγεσία ἱκανή «νά πάρει μίαν ἀνηφοριά, νά πάρει μονοπάτια, νά βρεῖ τά σκαλοπάτια πού πᾶν στή λευτεριά», «θά ψάλλει, ἐπιτέλους, ὁ λαός, Χριστός Ἀνέστη ἀληθῶς»!
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Ἐξέδυσαν μέ τά ἱματιά μου...

NektariosR

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

(ΨΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ)

Στόν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, στήν ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου, ζωντανεύει μπροστά μας ἡ ἀνάβαση τοῦ Χριστύ μέ τούς μαθητές στό ὅρος τῶν...
Ἐλαιῶν, ἡ ἐναγώνια προσευχή, ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα, ἡ καταδίκη του συνεδρίου τῶν Ἰουδαίων, ἡ συνομιλία μέ τόν Πιλάτο, οἱ ἐμπαιγμοί καί τά βασανηστήρια, ἡ ἄνοδος στόν Γολγοθά, ἡ Σταύρωση καί ὁ θάνατος.

''Σήμερον Κρεμᾶται Ἐπί Ξύλου...''

jinxsalonika

Μεγάλη ἑβδομάδα στο Βατοπαίδι

ΠΗΓΗ:ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Τό σπουργιτάκι τοῦ Θεοῦ. (Μέρος 4ο τελευταῖο)

(συνέχεια ἀπό τό Μέρος 3ο )

Τήν ἡμέρα τῆς ἀποδόσεως τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ἕνα χρόνο μετά τήν κοίμησή της, ἐψάλη ἡ Νεκρώσιμη Ἀκολουθία τῆς Στέλλας, στόν Ἱερό Ναό τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ὅπου συνήθιζε νά ἐκκλησιάζεται κατά τήν Πασχάλιο Περίοδο. Ὁ Ἱερέας εἶπε γιά τήν Στέλλα: «Ἔκανε τά...
παλαβά της, ἀλλά ἔλεγε σωστά πράγματα καί πάντα ἐρχόταν γεμάτη τρόφιμα γιά τούς πτωχούς, πρόσφορο, λάδι, νάμα γιά τήν Θεία Λειτουργία... Μάλιστα ἔχει παραγγείλει νά ἁγιογραφηθῆ ἡ Ἁγία Μαρίνα στόν Ναό μας.....».
Στίς 3 Ἰουνίου 2006 ἔγινε τό ἐτήσιο μνημόσυνό της χοροστατοῦντος τοῦ λίαν προσφιλοῦς της Ἐπισκόπου, π. Ἰεροθέου, στό Μοναστήρι τοῦ Γενεθλίου της Θεοτόκου ( Ὁσίας Πελαγίας) στό Ἀκραίφνιο.

Σέ μία ἀπό τίς τελευταῖες μας συναντήσεις μου εἶπε: «Νιώθω γεμάτη ἀπό αὐτή τή ζωή. Ὅλα μου τά ἔχει δώσει ὁ Κύριος. Μόνο μία ἐπιθυμία μου δέν ἔχει ἐκπληρωθῆ: Ἤθελα νά βαπτίσω δυό παιδάκια, πού νά τούς ἔδινα τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καί τῆς Παναγίας μας, ἀλλά κανείς δέ μέ θέλησε γιά κουμπάρα». Ὅταν τῆς πρότεινα ὅτι θά προσπαθήσω νά βαπτίσω ἐγώ τά δυό παιδάκια στή θέση της καί μάλιστα, ὅταν μεγαλώσουν θά τούς μιλήσω γιά τήν «πραγματική νονά τους», καταχάρηκε καί ἀναφώνησε: «Τώρα ἡσύχασα. Εἶμαι ἕτοιμη νά φύγω».–
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Οἱ κατά Χριστόν σαλοί ἀνῆκαν σέ μία κατηγορία ἀνθρώπων πού ἀποφάσιζαν νά ἀκολουθήσουν μία δύσκολη ὁδό. Ζῶντες στίς πόλεις, προσεποιοῦντο τόν τρελλό. Ἔκαναν πράξεις πού θά ἔκανε ἕνας τρελλός, ἀλλά ὅμως οἱ πράξεις αὐτές εἶχαν οὐσιαστικό περιεχόμενο. Οἱ κατά Χριστόν σαλοί εἶχαν σέ ὕψιστο βαθμό νοερά ἐνέργεια, εἶχαν ἀκόμη σώας τάς φρένας, διάλεγαν ὅμως ἕναν σκληρό δρόμο καί τρόπο ζωῆς.....
Ἡ ζωή τῶν κατά Χριστόν σαλῶν ἦταν μία τελεία, ἴσως καί ἀκραία ἐφαρμογή τῆς μωρίας κατά Χριστόν, πού εἶναι ἡ πεμπτουσία ὅλου του πνεύματος τοῦ Εὐαγγελίου. Δέν μποροῦν, βέβαια, ὅλοι νά παριστάνουν τόν κατά Χριστόν σαλό, ὅπως τό εἴδαμε προηγουμένως, γιατί αὐτό εἶναι ἕνα ἰδιαίτερο χάρισμα καί μία ἰδιαίτερη εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὅλοι μποροῦν νά βιώσουν τήν κατά Χριστόν σαλότητα σέ μετριότερη μορφή καί ἀνάλογη προσαρμογή. Καί αὐτό γίνεται ἀντιληπτό ἀπό τό ὅτι ἡ ζωή πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία, ζωή τῆς ἀγάπης, τῆς πίστεως, τῆς ἐγκρατείας ἀποβλέπει καί ἐμπνέεται ἀπό ἕνα ἄλλο πολίτευμα, πού εἶναι σαφῶς ἀντίθετο ἀπό τά ἀνθρώπινα πολιτεύματα. Ὅλη αὐτή ἡ ζωή πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά γίνη εὔκολα ἀντιληπτή ἀπό τούς ἀνθρώπους, πού κέντρο τούς ἔχουν τήν λογική καί τίς αἰσθήσεις. Ἡ χριστιανική ζωή, χωρίς νά καταργῆ τήν λογική καί τίς αἰσθήσεις, κινεῖται πέρα ἀπό αὐτές.
ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση
ΠΗΓΗ:ΘΑΝΟΣ-ΕΥΗ

ΕΝΩΣΙΣ

HKuprosEinaiEllhnikh

Γρηγόρης Αὐξεντίου

LiZaAki

ΕΟΚΑ 1η τ' Ἀπρίλη

zaleykos1821

ΜΗΝΥΜΑ ΔΡ. ΟΛΓΑ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ 1ΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 – ΚΥΠΡΟΣ

WORLD COUNCIL OF HELLENES ABROAD (SAE)

ΔΡ. ΟΛΓΑ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΣΑΕ

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (ΣΑΕ)

Τήν 1η Ἀπριλίου 1955 σύσσωμος ὁ Κυπριακός Ἑλληνισμός ξεκίνησε τόν ἀπελευθερωτικό ἀγώνα ἐνάντια στούς Ἄγγλους κατακτητές.

Ὁ ἀγώνας τῆς ΕΟΚΑ 1955-1959 πού ἔγινε μέ σκοπό τήν ἀποτίναξη τοῦ ἀγγλικοῦ ζυγοῦ καί τήν ἕνωση τῆς Κύπρου μέ τήν μητέρα Ἑλλάδα, ὁδήγησε τελικά στήν ἀνακήρυξη τῆς Κύπρου ὡς...

ἀνεξάρτητου κράτους τό 1960, τήν Κυπριακή Δημοκρατία. Μία πατρίδα πού ἀπό τό 1974 ζεῖ τό δράμα τῆς παράνομης εἰσβολῆς καί κατοχῆς.

Ἡ ἱστορία τῆς Κύπρου σημαδεύτηκε ἀπό τόν ἡρωισμό καί τήν αὐτοθυσία τῶν παλικαριῶν της πού πιστοί στό κάλεσμα τῆς πατρίδας ἔδωσαν τή ζωή τους.

Σήμερα, 55 χρόνια μετά, ἀποτίνουμε φόρο τιμῆς στούς ἀγωνιστές τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγώνα. Ὅλοι μας, ὁδηγούμενοι ἀπό τό φωτεινό τους, ἀπό τό φλογερό τους πάθος γιά τήν ἐλευθερία, παραμένουμε στίς ἐπάλξεις γιά τήν δικαίωση τῆς Κύπρου μας.

Ὅλοι οἱ Ἕλληνες σέ κάθε γωνιά τῆς γής δίνουμε τήν δική μας μάχη γιά τήν ἐπανένωση τῆς Μεγαλονήσου.

Τό μήνυμα τῶν ἀγωνιστῶν τῆς EOKA ἦταν μήνυμα ἀντίστασης καί διεκδίκησης τῶν βασικῶν ἀρχῶν τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Δημοκρατίας καί τῆς Αὐτοδιάθεσης τῶν λαῶν.

Μήνυμα πού σήμερα ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἐπίκαιρο, ἀφοῦ τό 37% τοῦ κυπριακοῦ ἐδάφους βρίσκεται ὑπό τουρκική κατοχή ἐνῶ εἶναι κράτος - μέλος τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν καί ἰσότιμο μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς 'Ἕνωσης.

Γιά τόν καθένα ἀπό ἐμᾶς, τό ἀγωνιστικό πνεῦμα, ἡ αὐτοθυσία, τό ὅραμα μίας πατρίδας, πού μοιράστηκαν τά θρυλικά παλικάρια ἐκείνου τοῦ καιροῦ, εἶναι ἡ πηγή τῆς δύναμής μας, ἡ ἔμπνευση καί τό κίνητρο νά διεκδικήσουμε μία λύση γιά νά δοῦμε τήν Κύπρο μᾶς ἐπανενωμένη, ἐλεύθερη,δημοκρατική, εὐρωπαϊκή.

Βιέννη, 31η Μαρτίου 2010