18 Νοε 2026

Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας: O ἐγγυημένος διδάσκαλος καὶ κατηχητὴς τῆς Ἀληθείας

Μέσα στὴ βαβελιανὴ σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας, τὴν ὁποία ἔχει ἐπιβάλει τὸ οἰκουμενιστικὸ ρεῦμα, σαστισμένος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ βρίσκεται νὰ παρακολουθεῖ τ
ὰ τεκταινόμενα, ἀδυνατῶντας νὰ ἐπισυναγάγει τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ καὶ νὰ συγκροτήσει σκέψη, ὥστε νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ σὲ ποιά πίστη τέλος πάντων εἶναι ταγμένος, ἀπ' ὅσες «κυκλοφοροῦν». Γι' αὐτὸ ἐπικρατεῖ καὶ ἀπόλυτη σιωπὴ ἐν πλήρῃ ἀπορίᾳ, παρ' ὅλο ποὺ τὸ «μεγάλο γεγονὸς» τῆς πρὸ δεκαετίας «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ξεκαθαρίσει τὰ πράγματα καὶ μᾶλλον τὰ περιέπλεξε. 
Ἀνατράπηκαν ἄρδην παραδοσιακὰ πράγματα, πάτριες διδασκαλίες καὶ παρακαταθῆκες. Παραγκωνίστηκαν οἱ ἀποκεκαλυμμένες στοὺς ἁγίους ἀλήθειες, θεωρήθηκαν ὡς μὴ χρειαζούμενες πλέον - μεταπατερικὴ παράκρουση - καὶ προωθοῦνται ἀνυπόστατα γεννήματα τῆς ὑπεροψίας καὶ ἐφευρήματα τῆς «ἐπιστήμης» τῆς θεολογίας, ἀπὸ ἀφώτιστα κεφάλια, κυρίως ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ ἐπίπεδα, μέσα στὰ πανεπιστημιακὰ ἱδρύματα. Διότι οἱ Οἰκουμενιστὲς διακονοῦν τὸ μεγάλο κίνημα τῆς Παγκοσμιοποίησης. 
Ἡ ἐκκοσμίκευση, αὐτὴ ἡ μεγάλη «πόρνη», προσφέρεται καὶ ἱκανοποιεῖ... ὅλα τὰ πάθη τοῦ ἀνθρώπου. Ἔχει τοὺς τρόπους της, τὰ κλειδιά, γιὰ νὰ ἀνοίγει τὶς καρδιὲς καὶ νὰ τὶς κλέβει κυριολεκτικὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ διακονήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα τάχτηκαν καί, ἀλίμονο, ἔδωσαν ὅρκο νὰ τὰ φυλάξουν ἕως θανάτου. Θλιβερὴ ἀλήθεια! 
Χωρὶς πάσης ἀμφιβολίας, ἐπικρατεῖ πνευματικὸ χάος καὶ σύγχυση ἀνάμεσα στοὺς χριστιανούς, στὸ πλήρωμα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Τὸ παρελθὸν εἶναι πολὺ μακριὰ καὶ τὰ θησαυρίσματά του ἔχουν περάσει στὸ περιθώριο. Τίποτε δὲν ἐννοεῖται ὡς δεδομένο, καθὼς τὸ μάθαμε τόσα χρόνια ἀπὸ τοὺς ἁγίους καὶ φυσικὰ δὲν εἶναι αὐτονόητο, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Τίποτε, οὔτε καὶ αὐτὸ τὸ Ἅγιο Ὄνομά της. 
Σήμερα μιλοῦν γιὰ Ἐκκλησία καὶ συμπεριλαμβάνουν στὴν ἔννοια αὐτή, ὄχι μόνο τοὺς αἱρετικούς, ποὺ εἶναι χαρακτηριστική, χοντροκομμένη περίπτωση προδοσίας, ἀλλὰ προσδίδουν σ' αὐτὴν καὶ ἄλλες «καινοτόμες», καινοφανεῖς καὶ δαιμονικὲς ὀνομασίες καὶ φοβερὰ προσδιοριστικὰ ἐγκεφαλοκατασκευάσματα, ἀκατανόητα στὸν κόσμο βέβαια, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς σοφοὺς κατασκευαστὲς τῆς νέας Βαβέλ. Κατασκευαστές, οἱ ὁποῖοι ἀσχολοῦνται μόνο μὲ τὸν ἐγκέφαλό τους, παραβλέποντας καὶ ἀπαξιώνοντας Βίους Ἁγίων, ἀκολουθίες Μηναίων, Παρακλητικῆς καὶ τῶν λοιπῶν βιβλίων τῆς λατρείας τῆς Ἐκκλησίας. 
Ναί, κάτι τέτοιοι, λεγόμενοι καθηγητές, παντὸς εἴδους, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κακὸ ποὺ κάνουν στὰ παιδιά, στοὺς φοιτητές, βγαίνουν καὶ στὶς ἐνορίες καὶ στὰ πνευματικὰ κέντρα τῶν Μητροπόλεων καὶ πουλᾶνε «ἐπιστήμη». Ἐξαπολύουν μὲ τὶς ὧρες τὶς ἐξυπνάδες τους, ὑπὸ τὴν ἀνοχὴ καὶ ἀποδοχὴ τῶν οἰκείων ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὶς ἐμπειρίες τῶν ἁγίων καὶ κάνουν ζημιὰ καὶ στοὺς ἁπλοῦς καὶ καλοπροαίρετους χριστιανούς. Ὅλο αὐτὸ τὸ παιχνίδι τῶν Οἰκουμενιστῶν προκαλεῖ πνευματικὴ σύγχυση καὶ γενικότερα ἐσωτερικὴ ἀναστάτωση, μὲ ἀπειλούμενη τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ πονάει. 
Κλειδὶ ἀσφαλείας γιὰ τὴν φιλότιμη καὶ ἁγνὴ ψυχὴ σ' αὐτὴν τὴν κατάσταση, πέρα ἀπὸ τὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἶναι ἅπασα ἡ ὑμνολογία ἡ περιεχόμενη στὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀκόμη δὲν τὰ «πείραξαν» οἱ Οἰκουμενιστές, ἂν καὶ προβλέπεται, μ' ὅλα αὐτὰ ποὺ διδάσκουν, πὼς αὐτὰ θὰ εἶναι ὁ ἑπόμενος στόχος τους στὸ ἄμεσο μέλλον. Διότι δὲν μπορεῖ νὰ παραμένουν ὡς ἔχουν, καθότι θὰ ἀποκαλύπτουν ὡς μάρτυρες τῆς Ἀληθείας τὴν πλάνη καὶ τὶς κακοδοξίες τους. Ἐκεῖ θὰ καταφύγουμε, γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ἀπάντηση στὰ ἐρωτήματά μας. 
Διότι οἱ ὕμνοι εἶναι στὴν οὐσία «μεταποίηση» τῶν Γραφῶν καὶ προσφορὰ στοὺς πιστοὺς σὲ ποιητικὴ μορφή, πάντα μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία προσφέρεται στοὺς ὑμνογράφους. Ἐκεῖ ὑπάρχει ξεκάθαρη ἡ Ἀλήθεια. Καὶ γίνεται εὔκολα κατανοητὴ καὶ καθοδηγητικὴ στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ περνᾶμε. Ἂς κλείσουμε τὰ αὐτιά μας στὶς προφάσεις ὅτι εἶναι δυσνόητοι. Εἶναι ὅμως θεόσταλτοι! Ἁγιοπνευματικὰ δῶρα προσλαμβανόμενα καὶ ἀφομοιούμενα μυστικῶς ἀπὸ κάθε καλοπροαίρετη ταπεινὴ ψυχή! Πέρα ἀπὸ τὶς ἀκολουθίες στὴν Ἐκκλησία, ἂς τὰ διαβάσουμε καὶ κατὰ μόνας, ξεκινῶντας ἀπὸ τὸ Ψαλτήρι, τὸ ὁποῖο δὲ λείπει ἀπὸ καμιὰ προσευχή της καὶ θὰ νιώσουμε τὴν ψυχικὴ ἀγαλλίαση ποὺ προσφέρουν. Διότι εἶναι τραγούδια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τῶν Πατέρων μας. 
Ἐν κατακλεῖδι, θά 'ρθεῖ καιρός, ἂν δὲν ἔχει ἔρθει ἤδη, ποὺ θὰ λέμε μεταξύ μας τὶς λέξεις «Ἐκκλησία», «Χριστός», «Θεός», ὄντας μέσα στὴν Ἐκκλησία, καὶ δὲν θὰ μποροῦμε νὰ συνεννοηθοῦμε. Ἄρα, μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, σήμερα, ποὺ μποροῦμε νὰ τὴν ὀνοματίζουμε μὲ ἀσφάλεια: «Ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ», ὅπως λέει καὶ τὸ ἀπολυτίκιο: «Ὁ Θὲὸς τῶν Πὰτέρων ἡμῶν ὁ ποιῶν ἀεὶ μεθ' ἡμῶν κατὰ τὴν σὴν ἐπιείκειαν, μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεος σοῦ ἀφ' ἡμῶν, ἀλλὰ ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις , ἐν εἰρήνῃ κὺβέρνησον τὴν ζῶὴν ἡμῶν». 
 
Σάββας Ἠλιάδης 
Δάσκαλος 
Κιλκίς, 15-11-2026 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.