Ποῖος λοιπὸν εἶναι αὐτός, ὅπως πολλὲς φορὲς λέμε, ποὺ πιστεύει ὅτι δὲν χάνει τὸν καιρό του μὲ τὴν ἀνέμελη ζωή του καὶ τὰ πανοῦργα τεχνάσματα τοῦ διαβόλου; Ποῖος βαδίζει προσέχοντας, χωρὶς νὰ παρασύρεται ἀπὸ τὴν ἀνεμελιά, ἑτοιμαζόμενος κάθε μέρα γιὰ τὸν θάνατο, συμπαρασύροντας τὸν ἑαυτό του καὶ παρουσιάζοντας καθαρὸ τὸ ἔργο του, καὶ τὸ πνευματικὸ καὶ τὸ σωματικό, μπροστὰ στὸν παντοδύναμο Θεό;
Ποῖος εἶναι αὐτὸς ποὺ σηκώνει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς στὸν οὐρανὸ καὶ βλέπει τὰ κάλλη αὐτῶν ποὺ ὑπάρχουν ἐκεῖ, ἀμυδρὰ βέβαια, καὶ μεταθέτει ὅλο τὸν ἔρωτά του στὴν ἐπιθυμία του γι’ αὐτὰ ἐκεῖ, συμπορευόμενος μετέωρος μαζὶ μὲ τὶς ἀνώτατες δυνάμεις, καὶ μὴ θεωρώντας γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸν τίποτε δυσάρεστο, ἀλλὰ ὑποφέροντας καὶ τὴ βρισιὰ καὶ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν κακοπάθεια καὶ τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα καὶ τὸ κρύο καὶ τὴ ζέστη, καὶ κυλιόμενος μέσα στὴν ἀδελφότητα σὰν ἅγιος λίθος, ὅπως εἶναι γραμμένο;
Καὶ ὅμως ἐγὼ βλέπω ἀνάμεσά σας ὄχι ἕνα, οὔτε δύο, ἀλλὰ πολλούς, σύμφωνα μ’ αὐτὸ ποὺ συζητοῦμε, ὅλους πειθαρχικοὺς καὶ προσηλωμένους, προσηνεῖς καὶ μειλίχιους, ὑπάκουους καὶ φιλόπονους, ποὺ δέχονται εὔκολα τὸ ἄγγελμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ μένουν πιστοὶ σ’ αὐτό. Καὶ μπορεῖ βέβαια νὰ μὴν ἔχουν μεγάλη μόρφωση, οὔτε νὰ ἔχουν ἀσχοληθεῖ μὲ σοφίσματα καὶ ἀναγνώσματα καὶ ἀποστηθίσεις καὶ ψαλμῳδίες, ἔχουν ὅμως ἕνα, αὐτὸ ποὺ ζητᾶ... ὁ λόγος, καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐξομοιώνουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὸν Χριστό, δηλαδὴ τὴν ταπεινοφροσύνη καὶ τὴν πραότητα.
Γιατὶ λέει· «Μάθετε ἀπὸ μένα, ὅτι εἶμαι πρᾶος καὶ ταπεινὸς στὴν καρδιά» (Ματθ. 11, 29). Προσηλωθεῖτε λοιπόν, ἀγαπητά μου παιδιά, στὸ φῶς καὶ στὴν ἀλήθεια, στὴν εἰλικρίνεια καὶ στὴ μακαριότητα, στὴν πραότητα καὶ στὴν καλοσύνη, καὶ μὴ νομίζετε ὅτι αὐτὰ τὰ λέω θέλοντας ν’ ἀποσπάσω δόξα γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἀλλὰ τὰ λέω γιὰ σᾶς ποὺ ποθῶ καὶ ἀγαπῶ, τοὺς κυρίους καὶ δεσπότες μου, καὶ ἀνθρώπους βέβαια τοῦ Θεοῦ, γιὰ τοὺς ὁποίους καὶ ἀγωνίζομαι καὶ προσπαθῶ, καὶ γενικὰ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων. Γι’ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ, περιορίστε τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ κάθε θυμὸ καὶ ἀπὸ κάθε κακία. Γιατὶ λέει· «υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, ὣς πότε θὰ ἔχετε σκληρὴ καρδιά; Γιατὶ ἀγαπᾶτε αὐτὰ ποὺ εἶναι μάταια καὶ ἐπιδιώκετε τὸ ψέμα;» (Ψαλμ. 73, 10) γιατὶ «χλευάζει ὁ ἐχθρός, καὶ προκαλεῖ τὴν ὀργή σου ὁ ἀντίθετός μας»; (Ψαλμ. 4, 31).
Συγχωρῆστε με· ντρέπομαι τοὺς ἀγγέλους, ποὺ βλέπουν τὰ ἔργα μας, ἐπειδὴ εἶναι φύλακές μας. Ντρέπομαι τοὺς ἁγίους καὶ ὁσίους πατέρες μας, τῶν ὁποίων τὴ συμπεριφορὰ ἐπιλέξαμε καὶ τὴ ζωὴ ἀκολουθοῦμε. Ἂς ἐκτελοῦμε, τέκνα μου, τὰ ὅσια μὲ τρόπο ὅσιο, καὶ ἂς ἐκτελοῦμε τὰ ἅγια μὲ τρόπο ἅγιο. Μὴν εἶστε, σᾶς παρακαλῶ, σκληροὶ καὶ ἀπείθαρχοι καὶ ἀντιρρησίες καὶ φωνακλᾶδες καὶ ὀξύθυμοι καὶ καυχησιάρηδες, οὔτε εἴρωνες καὶ συκοφάντες καὶ κακολόγοι, οὔτε φλύαροι καὶ χωρατατζῆδες καὶ ἀθυρόστομοι.
Νὰ εἶστε φίλοι τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τῆς πορνείας, φιλήσυχοι καὶ ὄχι φλύαροι, κακοντυμένοι καὶ ὄχι φίλοι τοῦ καλλωπισμοῦ. Νὰ κοιτᾶτε κάτω, ἀλλὰ νὰ ἔχετε τὸν νοῦ σας στραμμένο πρὸς τὰ ἄνω, προσέχοντας ἀπὸ παντοῦ τὸν ἑαυτό σας, μήπως, ἔχοντας ἀφύλακτο τὸν ἑαυτό σας, σᾶς συμβεῖ κανένα χτύπημα ἀπὸ τὰ βέλη τῆς ἁμαρτίας.
Καὶ τὶ θὰ προκύψει ἀπὸ αὐτά; Ἀντὶ τῶν κόπων θὰ ἔρθει ἡ ἀνάπαυση, ἀντὶ τῶν ἀγώνων τὰ στεφάνια, ἀντὶ τῶν ὕβρεων οἱ τιμὲς καὶ οἱ δόξες, ἀντὶ τῶν ταπεινώσεων οἱ εὐφημίες καὶ οἱ ἔπαινοι, ἀντὶ τῶν συγχωρήσεων οἱ συγγνῶμες καὶ οἱ χαρές, ἀντὶ τῆς ὑποταγῆς, ἡ ἀρχηγία «δέκα πόλεων» (Λουκᾶ 19, 17), ἀντὶ τῆς στέρησης τῶν γονέων καὶ τῶν συγγενῶν, ἡ κληρονομιὰ μαζὶ μὲ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀντὶ τῆς ἀποκοπῆς τοῦ θελήματος, ἡ συνεύρεση μαζὶ μὲ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ πρῶτα εἶναι πρόσκαιρα καὶ ἐλαφρότατα καὶ φεύγουν πετώντας, ἐνῷ τὰ ἄλλα εἶναι αἰώνια καὶ ἀθάνατα καὶ δὲν ἔχουν τέλος.
Ἂν θέλετε νὰ κερδίσετε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἂν θέλετε νὰ ἀπολαύσετε τὴν ἀθάνατη ζωή, ἂν θέλετε νὰ ἐπιτύχετε τὴν υἱοθεσία, ἂν θέλετε νὰ γίνετε κάτοικοι τοῦ Παραδείσου, ἂν θέλετε νὰ μπεῖτε στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, ἂν θέλετε νὰ ἀπολαύσετε τὸν ἀχειροποίητο νυμφῶνα, ἢ νὰ ἀπολαύσετε κάτι τι ἄλλο, σᾶς ἐπιτρέπεται, καὶ μπορεῖτε νὰ τὸ ἁρπάξετε, καὶ εἶναι ἕτοιμο καὶ βρίσκεται ἤδη στὸ χέρι σας. Ἂν ὅμως ἐπιθυμεῖτε τὴν ἄλλη μερίδα, θὰ καταντήσετε στὸ πῦρ τὸ αἰώνιο, στὸ δηλητηριῶδες σκουλήκι, στὴ φλόγα τῆς κολάσεως, στὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν, στὴν τάξη τῶν ἐριφίων, στὴν καταδίκη τῶν καταραμένων, καὶ ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ, τὸ ὁποῖο εὔχομαι νὰ μὴ σᾶς συμβεῖ.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ τὰ ἀποφύγουμε, μὴ γένοιτο, ἂν δὲ ζήσουμε καλά, ὅπως εἶπα, τέκνα μου, ἂν δὲν ἀκολουθήσουμε τὸν εὐθὺ δρόμο, ἂν δὲν ἀγαπήσουμε τὴν τάξη. Καὶ θὰ κερδίσει κανεὶς ἔτσι καὶ τὴν ψυχή του, καὶ τοὺς ἀδελφούς του, καὶ ἐμένα τὸν ἄθλιο, ἐνεργώντας σωστὰ καὶ πορευόμενος ὅπως ἀρέσει στὸν Θεό, καὶ ὄντας «ἔντιμος μπροστὰ στὸν Κύριο», καὶ ὁ λόγος του καὶ τὸ πρόσωπό του, καὶ θὰ εἶναι μακάριος καὶ θὰ ἀφήσει μακάρια ἀνάμνηση.
Τὶ ὠφελεῖ λοιπὸν στὸν σκληρὸ ἡ σκληρότητα, στὸν ἀπείθαρχο ἡ ἀπείθεια, στὸν βαρήκοο ἡ βαρηκοΐα καὶ στὸν ὑπερήφανο ἡ ὑπερηφάνεια; Ἢ μήπως δὲν ἀποταμιεύει γιὰ τὸν ἑαυτό του «ὀργὴ γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς ὀργῆς καὶ δίκαιης κρίσης καὶ ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 2, 5); Ἢ μήπως δὲν θὰ μοιάζει τὸ ἔργο του μὲ ξύλα καὶ χόρτα καὶ καλάμια», ὁπότε θὰ ἐκπληρωθεῖ σ’ αὐτὸν τὸ «ἐὰν τὸ ἔργο κάποιου καεῖ, θὰ τιμωρηθεῖ, ἐνῷ αὐτὸς θὰ σωθεῖ, ἀλλὰ μὲ τέτοιο τρόπο, ὅπως σώζεται κανεὶς ἀπὸ πυρκαγιά» (Α΄ Κορ. 3, 15);
Γιατὶ στὸν μελλοντικὸ κόσμο θὰ καθαρισθοῦμε μὲ τὴ φωτιὰ τῆς κολάσεως ἀπὸ τὴν ὑλική μας κακία, καὶ θὰ μείνουμε στὴν κατάσταση τοῦ νὰ καιγόμαστε αἰώνια, ἀλλὰ χωρὶς νὰ κατακαιγόμαστε, βλέποντας τὴ δόξα τῶν ἁγίων καὶ ἐπιθυμώντας την, ἀλλὰ θὰ τὴ στερούμαστε, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ κλαῖμε καὶ θὰ θρηνοῦμε ἀνώφελα.
Νὰ μὴ φθάσει λοιπὸν κανείς μας, παιδιά μου, στὸ μέτρο αὐτὸ καὶ στὴν κατάσταση ἐκείνη. Γι’ αὐτό, ὅσο εἴμαστε ἐδῶ, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας μὲ τὴ φωτιὰ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ μὴ γνωρίσουμε τὴ μελλοντικὴ φλόγα, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης
Ποῖος εἶναι αὐτὸς ποὺ σηκώνει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς στὸν οὐρανὸ καὶ βλέπει τὰ κάλλη αὐτῶν ποὺ ὑπάρχουν ἐκεῖ, ἀμυδρὰ βέβαια, καὶ μεταθέτει ὅλο τὸν ἔρωτά του στὴν ἐπιθυμία του γι’ αὐτὰ ἐκεῖ, συμπορευόμενος μετέωρος μαζὶ μὲ τὶς ἀνώτατες δυνάμεις, καὶ μὴ θεωρώντας γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸν τίποτε δυσάρεστο, ἀλλὰ ὑποφέροντας καὶ τὴ βρισιὰ καὶ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν κακοπάθεια καὶ τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα καὶ τὸ κρύο καὶ τὴ ζέστη, καὶ κυλιόμενος μέσα στὴν ἀδελφότητα σὰν ἅγιος λίθος, ὅπως εἶναι γραμμένο;
Καὶ ὅμως ἐγὼ βλέπω ἀνάμεσά σας ὄχι ἕνα, οὔτε δύο, ἀλλὰ πολλούς, σύμφωνα μ’ αὐτὸ ποὺ συζητοῦμε, ὅλους πειθαρχικοὺς καὶ προσηλωμένους, προσηνεῖς καὶ μειλίχιους, ὑπάκουους καὶ φιλόπονους, ποὺ δέχονται εὔκολα τὸ ἄγγελμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ μένουν πιστοὶ σ’ αὐτό. Καὶ μπορεῖ βέβαια νὰ μὴν ἔχουν μεγάλη μόρφωση, οὔτε νὰ ἔχουν ἀσχοληθεῖ μὲ σοφίσματα καὶ ἀναγνώσματα καὶ ἀποστηθίσεις καὶ ψαλμῳδίες, ἔχουν ὅμως ἕνα, αὐτὸ ποὺ ζητᾶ... ὁ λόγος, καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ἐξομοιώνουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὸν Χριστό, δηλαδὴ τὴν ταπεινοφροσύνη καὶ τὴν πραότητα.
Γιατὶ λέει· «Μάθετε ἀπὸ μένα, ὅτι εἶμαι πρᾶος καὶ ταπεινὸς στὴν καρδιά» (Ματθ. 11, 29). Προσηλωθεῖτε λοιπόν, ἀγαπητά μου παιδιά, στὸ φῶς καὶ στὴν ἀλήθεια, στὴν εἰλικρίνεια καὶ στὴ μακαριότητα, στὴν πραότητα καὶ στὴν καλοσύνη, καὶ μὴ νομίζετε ὅτι αὐτὰ τὰ λέω θέλοντας ν’ ἀποσπάσω δόξα γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἀλλὰ τὰ λέω γιὰ σᾶς ποὺ ποθῶ καὶ ἀγαπῶ, τοὺς κυρίους καὶ δεσπότες μου, καὶ ἀνθρώπους βέβαια τοῦ Θεοῦ, γιὰ τοὺς ὁποίους καὶ ἀγωνίζομαι καὶ προσπαθῶ, καὶ γενικὰ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων. Γι’ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ, περιορίστε τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ κάθε θυμὸ καὶ ἀπὸ κάθε κακία. Γιατὶ λέει· «υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, ὣς πότε θὰ ἔχετε σκληρὴ καρδιά; Γιατὶ ἀγαπᾶτε αὐτὰ ποὺ εἶναι μάταια καὶ ἐπιδιώκετε τὸ ψέμα;» (Ψαλμ. 73, 10) γιατὶ «χλευάζει ὁ ἐχθρός, καὶ προκαλεῖ τὴν ὀργή σου ὁ ἀντίθετός μας»; (Ψαλμ. 4, 31).
Συγχωρῆστε με· ντρέπομαι τοὺς ἀγγέλους, ποὺ βλέπουν τὰ ἔργα μας, ἐπειδὴ εἶναι φύλακές μας. Ντρέπομαι τοὺς ἁγίους καὶ ὁσίους πατέρες μας, τῶν ὁποίων τὴ συμπεριφορὰ ἐπιλέξαμε καὶ τὴ ζωὴ ἀκολουθοῦμε. Ἂς ἐκτελοῦμε, τέκνα μου, τὰ ὅσια μὲ τρόπο ὅσιο, καὶ ἂς ἐκτελοῦμε τὰ ἅγια μὲ τρόπο ἅγιο. Μὴν εἶστε, σᾶς παρακαλῶ, σκληροὶ καὶ ἀπείθαρχοι καὶ ἀντιρρησίες καὶ φωνακλᾶδες καὶ ὀξύθυμοι καὶ καυχησιάρηδες, οὔτε εἴρωνες καὶ συκοφάντες καὶ κακολόγοι, οὔτε φλύαροι καὶ χωρατατζῆδες καὶ ἀθυρόστομοι.
Νὰ εἶστε φίλοι τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τῆς πορνείας, φιλήσυχοι καὶ ὄχι φλύαροι, κακοντυμένοι καὶ ὄχι φίλοι τοῦ καλλωπισμοῦ. Νὰ κοιτᾶτε κάτω, ἀλλὰ νὰ ἔχετε τὸν νοῦ σας στραμμένο πρὸς τὰ ἄνω, προσέχοντας ἀπὸ παντοῦ τὸν ἑαυτό σας, μήπως, ἔχοντας ἀφύλακτο τὸν ἑαυτό σας, σᾶς συμβεῖ κανένα χτύπημα ἀπὸ τὰ βέλη τῆς ἁμαρτίας.
Καὶ τὶ θὰ προκύψει ἀπὸ αὐτά; Ἀντὶ τῶν κόπων θὰ ἔρθει ἡ ἀνάπαυση, ἀντὶ τῶν ἀγώνων τὰ στεφάνια, ἀντὶ τῶν ὕβρεων οἱ τιμὲς καὶ οἱ δόξες, ἀντὶ τῶν ταπεινώσεων οἱ εὐφημίες καὶ οἱ ἔπαινοι, ἀντὶ τῶν συγχωρήσεων οἱ συγγνῶμες καὶ οἱ χαρές, ἀντὶ τῆς ὑποταγῆς, ἡ ἀρχηγία «δέκα πόλεων» (Λουκᾶ 19, 17), ἀντὶ τῆς στέρησης τῶν γονέων καὶ τῶν συγγενῶν, ἡ κληρονομιὰ μαζὶ μὲ τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀντὶ τῆς ἀποκοπῆς τοῦ θελήματος, ἡ συνεύρεση μαζὶ μὲ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ πρῶτα εἶναι πρόσκαιρα καὶ ἐλαφρότατα καὶ φεύγουν πετώντας, ἐνῷ τὰ ἄλλα εἶναι αἰώνια καὶ ἀθάνατα καὶ δὲν ἔχουν τέλος.
Ἂν θέλετε νὰ κερδίσετε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἂν θέλετε νὰ ἀπολαύσετε τὴν ἀθάνατη ζωή, ἂν θέλετε νὰ ἐπιτύχετε τὴν υἱοθεσία, ἂν θέλετε νὰ γίνετε κάτοικοι τοῦ Παραδείσου, ἂν θέλετε νὰ μπεῖτε στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, ἂν θέλετε νὰ ἀπολαύσετε τὸν ἀχειροποίητο νυμφῶνα, ἢ νὰ ἀπολαύσετε κάτι τι ἄλλο, σᾶς ἐπιτρέπεται, καὶ μπορεῖτε νὰ τὸ ἁρπάξετε, καὶ εἶναι ἕτοιμο καὶ βρίσκεται ἤδη στὸ χέρι σας. Ἂν ὅμως ἐπιθυμεῖτε τὴν ἄλλη μερίδα, θὰ καταντήσετε στὸ πῦρ τὸ αἰώνιο, στὸ δηλητηριῶδες σκουλήκι, στὴ φλόγα τῆς κολάσεως, στὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν, στὴν τάξη τῶν ἐριφίων, στὴν καταδίκη τῶν καταραμένων, καὶ ὅ,τι ἄλλο μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ, τὸ ὁποῖο εὔχομαι νὰ μὴ σᾶς συμβεῖ.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ τὰ ἀποφύγουμε, μὴ γένοιτο, ἂν δὲ ζήσουμε καλά, ὅπως εἶπα, τέκνα μου, ἂν δὲν ἀκολουθήσουμε τὸν εὐθὺ δρόμο, ἂν δὲν ἀγαπήσουμε τὴν τάξη. Καὶ θὰ κερδίσει κανεὶς ἔτσι καὶ τὴν ψυχή του, καὶ τοὺς ἀδελφούς του, καὶ ἐμένα τὸν ἄθλιο, ἐνεργώντας σωστὰ καὶ πορευόμενος ὅπως ἀρέσει στὸν Θεό, καὶ ὄντας «ἔντιμος μπροστὰ στὸν Κύριο», καὶ ὁ λόγος του καὶ τὸ πρόσωπό του, καὶ θὰ εἶναι μακάριος καὶ θὰ ἀφήσει μακάρια ἀνάμνηση.
Τὶ ὠφελεῖ λοιπὸν στὸν σκληρὸ ἡ σκληρότητα, στὸν ἀπείθαρχο ἡ ἀπείθεια, στὸν βαρήκοο ἡ βαρηκοΐα καὶ στὸν ὑπερήφανο ἡ ὑπερηφάνεια; Ἢ μήπως δὲν ἀποταμιεύει γιὰ τὸν ἑαυτό του «ὀργὴ γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς ὀργῆς καὶ δίκαιης κρίσης καὶ ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 2, 5); Ἢ μήπως δὲν θὰ μοιάζει τὸ ἔργο του μὲ ξύλα καὶ χόρτα καὶ καλάμια», ὁπότε θὰ ἐκπληρωθεῖ σ’ αὐτὸν τὸ «ἐὰν τὸ ἔργο κάποιου καεῖ, θὰ τιμωρηθεῖ, ἐνῷ αὐτὸς θὰ σωθεῖ, ἀλλὰ μὲ τέτοιο τρόπο, ὅπως σώζεται κανεὶς ἀπὸ πυρκαγιά» (Α΄ Κορ. 3, 15);
Γιατὶ στὸν μελλοντικὸ κόσμο θὰ καθαρισθοῦμε μὲ τὴ φωτιὰ τῆς κολάσεως ἀπὸ τὴν ὑλική μας κακία, καὶ θὰ μείνουμε στὴν κατάσταση τοῦ νὰ καιγόμαστε αἰώνια, ἀλλὰ χωρὶς νὰ κατακαιγόμαστε, βλέποντας τὴ δόξα τῶν ἁγίων καὶ ἐπιθυμώντας την, ἀλλὰ θὰ τὴ στερούμαστε, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ κλαῖμε καὶ θὰ θρηνοῦμε ἀνώφελα.
Νὰ μὴ φθάσει λοιπὸν κανείς μας, παιδιά μου, στὸ μέτρο αὐτὸ καὶ στὴν κατάσταση ἐκείνη. Γι’ αὐτό, ὅσο εἴμαστε ἐδῶ, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας μὲ τὴ φωτιὰ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ μὴ γνωρίσουμε τὴ μελλοντικὴ φλόγα, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου