Τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἀνανία Κουστένη († 1945-2021)
Ἕνα κείμενο ἀπὸ τὴν πνευματικὴ παρακαταθήκη τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀνανία Κουστένη, στὸ ὁποῖο ἀναδεικνύεται τὸ οὐσιαστικὸ πρόβλημα τοῦ νεοέλληνα: ἡ κρίση τῆς ταυτότητάς του, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Τριαδικὸ Θεό.
–Ἐκ τῆς διαχειρίσεως τῆς σελίδας «ΒΙΒΛΟΣ & ΙΣΤΟΡΙΑ».
Τὸ πρόβλημα τῶν Νεοελλήνων κι ὅλου τοῦ κόσμου εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀπώλεια τοῦ Θεοῦ του. Καὶ δὲν παρηγορεῖται μὲ τίποτε ἄλλο ὁ ἄνθρωπος!
Ὄχι! Ὄχι! Ὄχι!
Δὲν παρηγορεῖται οὔτε μὲ λεφτὰ οὔτε μὲ ἀξιώματα οὔτε μὲ θέσεις οὔτε μὲ ἐκλογὲς οὔτε μὲ ἐπιτυχίες οὔτε μὲ ἀποτυχίες οὔτε ὅλη τὴ γῆ νὰ ἔχει καὶ ὅλα τὰ σύμπαντα, ἐὰν δὲν ἔχει τὸν Θεό του, δὲν ἔχει τίποτα.
Γι’ αὐτὸ θυμήθηκα πάλι τοὺς στίχους τοῦ Ἐλύτη στὸν «Ἥλιο τὸν Ἠλιάτορα»:...
«Δὲν θέλει πολλὰ ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νά ‘ναι ἥμερος καὶ πρᾶος».
Ἥμερος καὶ πρᾶος, ποιός εἶναι στὴν Καινὴ Διαθήκη;
Ὁ Χριστός! Ἥμερος! Ὡς ἀρνίον ἥμερον ἥμερος καὶ ἄκακος ὁ Ἰησοῦς, στὸν Ἠσαία.
«Πολλὰ δὲν θέλει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νά ‘ναι ἥμερος καὶ ἄκακος». Προσέξτε. «Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!» «Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!» Θεία Εὐχαριστία!
Καὶ τὸ ψωμάκι ὁ ἄρτος ὁ ἐπιούσιος. Καὶ τὸ κρασάκι, τὸ ὁποῖον «εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου». Δηλαδὴ φτιάχνει τὴ διάθεση.
Κι ὁ ἄρτος τί κάνει; «Καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει».
Φᾶτε ὅλα τὰ φαγητά. Ἂν δὲν φᾶτε μιὰ μπουκιὰ ψωμί, νομίζετε καὶ νομίζουμε ὅτι δὲν ἔχουμε φάει τίποτα.
Τὸ ψωμὶ τὸ βλέπετε. Τρῶς μιὰ μπουκιὰ ψωμί, στηρίζεσαι.
Γι’ αὐτό μᾶς δίνει τὸ Σῶμα Του ὁ Χριστὸς μέσα ἀπ’ τὸ ψωμί. Τὸ ὁποῖο μεταποιεῖται, βέβαια. Δὲν εἶναι ψωμί. Εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
«Πολλά», λοιπόν, «δὲν θέλει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νά ‘ναι ἥμερος καὶ ἄκακος. Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!»
Καὶ στὴ συνέχεια: «Χριστούγεννα κι Ἀνάσταση!»
Ὁ ἐθνικὸς ποιητὴς Ὀδυσσέας Ἐλύτης! Ὁ ποιητὴς τοῦ φωτός. Ὁ ποιητὴς τοῦ ἡλίου. Ὁ τελευταῖος Ἕλληνας», ἔγραψε γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο ὁ ἀείμνηστος Ἐλύτης ἕνα ποίημα.
Ἔτσι!
Ἔχει φῶς, ἔχει Ἀνάσταση, ἔχει Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα κι Ἀνάσταση εἶν’ ἡ Ἐκκλησία μας. Ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος. Ὅλα μαζί.
Συμπεριλαμβάνονται ὅλα στὰ Χριστούγεννα, πού ‘ναι ἡ μητρόπολις τῶν ἑορτῶν, καὶ στὴν Ἀνάσταση, πού ‘ναι τί; Ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν.
«Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα, ἑορτῶν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις ἐστὶ πανηγύρεων», ψάλλουμε αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες, μὲ τὸν Κανόνα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
Ὄχι! Ὄχι! Ὄχι!
Δὲν παρηγορεῖται οὔτε μὲ λεφτὰ οὔτε μὲ ἀξιώματα οὔτε μὲ θέσεις οὔτε μὲ ἐκλογὲς οὔτε μὲ ἐπιτυχίες οὔτε μὲ ἀποτυχίες οὔτε ὅλη τὴ γῆ νὰ ἔχει καὶ ὅλα τὰ σύμπαντα, ἐὰν δὲν ἔχει τὸν Θεό του, δὲν ἔχει τίποτα.
Γι’ αὐτὸ θυμήθηκα πάλι τοὺς στίχους τοῦ Ἐλύτη στὸν «Ἥλιο τὸν Ἠλιάτορα»:...
«Δὲν θέλει πολλὰ ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νά ‘ναι ἥμερος καὶ πρᾶος».
Ἥμερος καὶ πρᾶος, ποιός εἶναι στὴν Καινὴ Διαθήκη;
Ὁ Χριστός! Ἥμερος! Ὡς ἀρνίον ἥμερον ἥμερος καὶ ἄκακος ὁ Ἰησοῦς, στὸν Ἠσαία.
«Πολλὰ δὲν θέλει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νά ‘ναι ἥμερος καὶ ἄκακος». Προσέξτε. «Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!» «Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!» Θεία Εὐχαριστία!
Καὶ τὸ ψωμάκι ὁ ἄρτος ὁ ἐπιούσιος. Καὶ τὸ κρασάκι, τὸ ὁποῖον «εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου». Δηλαδὴ φτιάχνει τὴ διάθεση.
Κι ὁ ἄρτος τί κάνει; «Καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει».
Φᾶτε ὅλα τὰ φαγητά. Ἂν δὲν φᾶτε μιὰ μπουκιὰ ψωμί, νομίζετε καὶ νομίζουμε ὅτι δὲν ἔχουμε φάει τίποτα.
Τὸ ψωμὶ τὸ βλέπετε. Τρῶς μιὰ μπουκιὰ ψωμί, στηρίζεσαι.
Γι’ αὐτό μᾶς δίνει τὸ Σῶμα Του ὁ Χριστὸς μέσα ἀπ’ τὸ ψωμί. Τὸ ὁποῖο μεταποιεῖται, βέβαια. Δὲν εἶναι ψωμί. Εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
«Πολλά», λοιπόν, «δὲν θέλει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νά ‘ναι ἥμερος καὶ ἄκακος. Λίγο ψωμί, λίγο κρασί!»
Καὶ στὴ συνέχεια: «Χριστούγεννα κι Ἀνάσταση!»
Ὁ ἐθνικὸς ποιητὴς Ὀδυσσέας Ἐλύτης! Ὁ ποιητὴς τοῦ φωτός. Ὁ ποιητὴς τοῦ ἡλίου. Ὁ τελευταῖος Ἕλληνας», ἔγραψε γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο ὁ ἀείμνηστος Ἐλύτης ἕνα ποίημα.
Ἔτσι!
Ἔχει φῶς, ἔχει Ἀνάσταση, ἔχει Χριστούγεννα.
Χριστούγεννα κι Ἀνάσταση εἶν’ ἡ Ἐκκλησία μας. Ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος. Ὅλα μαζί.
Συμπεριλαμβάνονται ὅλα στὰ Χριστούγεννα, πού ‘ναι ἡ μητρόπολις τῶν ἑορτῶν, καὶ στὴν Ἀνάσταση, πού ‘ναι τί; Ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν.
«Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα, ἑορτῶν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις ἐστὶ πανηγύρεων», ψάλλουμε αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες, μὲ τὸν Κανόνα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου