Στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τοῦ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ (5, 1-11) ὁ Ἰησοῦς συναντᾶ στὴ λίμνη Γεννησαρὲτ τὸν Σίμωνα (Πέτρο) καὶ τοὺς συνεργάτες του νὰ κάνουν τὸ καθημερινό τους ἔργο. Εἶναι ψαρᾶδες, ἄνθρωποι τοῦ μόχθου, ποὺ ἔχουν κοπιάσει ὅλη τὴ νύχτα χωρὶς ἀποτέλεσμα καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα τους. Τὰ δίχτυα τους ἦταν ἄδεια καὶ ἡ ἀπογοήτευση ἦταν μεγάλη. Τὴ στιγμὴ ἐκείνη, μέσα στὴν ἀποτυχία καὶ τὴν κούρασή τους, ἔρχεται ὁ Χριστός.
Ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Σίμωνα νὰ ξαναρίξει τὰ δίχτυα στὴ λίμνη. Ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ ἴσως θὰ ἔλεγε πὼς δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ συνεχίσει. Ὁ Σίμων ἀπήντησε ὅτι δὲν ἔπιασαν τίποτα ὅλη τὴ νύχτα, ἀλλὰ ἀφοῦ ὅμως τὸ λὲς ἐσὺ Δάσκαλε, θὰ σὲ ἐμπιστευτῶ καὶ θὰ τὸ κάνω. Καὶ τότε συνέβη τὸ θαῦμα. Τὰ δίχτυα γέμισαν μὲ ψάρια τόσο πολύ, ὥστε κινδυνεύουν νὰ σκιστοῦν.
Μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη τῆς θείας παρουσίας, ὁ Σίμων... αἰσθάνθηκε τὴν ἀνθρώπινη μικρότητά του καὶ λέγει στὸν Ἰησοῦ: «Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς εἰμι, Κύριε». Ὁ Χριστός, ὅμως, δὲν τὸν ἀπορρίπτει. Ἀντίθετα, τοῦ ἀπευθύνει ἕναν λόγο γεμᾶτο παρηγοριὰ λέγοντάς του: «Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Δηλαδή, μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς δὲν θὰ ἁλιεύεις ψάρια, ἀλλὰ θὰ κερδίζεις ἀνθρώπους γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Αὐτὴ ἡ φράση ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πρῶτες καὶ ἀποφασιστικὲς κλήσεις τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο πρὸς τὸν Σίμωνα ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο. Ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ Τὸν ἐμπιστευθεῖ ἐλεύθερα καὶ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν πρόσκληση τῆς θείας Τοῦ χάριτος. Ὁ ἔμφυτος φόβος πολὺ συχνὰ παραλύει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ φόβος τῆς ἀποτυχίας, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀπόρριψης, τῆς ἀνεπάρκειας. Ὅμως, ὁ Χριστός, καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀναγνωρίζουν τὶς ἀδυναμίες τους καὶ εἶναι πρόθυμοι, νὰ Τὸν ἐμπιστευθοῦν.
Ἡ φράση πρὸς τὸν Σίμωνα: «ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν» σημαίνει ὅτι θὰ γίνει «ἁλιέας ἀνθρώπων». Δηλαδή, ἄνθρωπος ποὺ θὰ ὁδηγεῖ τοὺς συνανθρώπους του ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν ἀπελπισία στὴν ἐλπίδα καὶ ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση στὴ ζωντανὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ἡ σχέση αὐτὴ θὰ βασίζεται στὴν ἀγάπη, τὴν ἀλήθεια καὶ στὴν ἐμπιστοσύνη.
Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ βοηθάει τον πλησίον του νὰ συνδεθεῖ οὐσιαστικὰ μὲ τὸν Χριστό. Νὰ ἔχει Ἐκεῖνον καὶ τὴ διδασκαλία του κέντρο τῆς ζωῆς του. Τὸ μήνυμα τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς τοῦ Λουκᾶ (5,1-11) εἶναι διαχρονικό. Νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν πρόσκληση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὴ ζωή μας σὲ Αὐτόν. Ἡ πίστη στὸ Θεό, δίνει τὴ δυνατότητα στὸν ἄνθρωπο νὰ βιώσει τὸ θαῦμα καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίᾳ καὶ λύτρωση. Ὁ ἀληθινὸς «ἁλιέας ἀνθρώπων» εἶναι ἐκεῖνος πού, μὲ τὴ ζωή του, γίνεται γέφυρα γιὰ νὰ συναντήσει ὁ ἴδιος καὶ ὁ πλησίον του τὸν Χριστό. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποστολὴ δὲν ἀνήκει μόνο στοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ εἶναι πρόσκληση πρὸς κάθε βαπτισμένο χριστιανό, νὰ γίνει μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Κύριος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Σίμωνα νὰ ξαναρίξει τὰ δίχτυα στὴ λίμνη. Ἡ ἀνθρώπινη λογικὴ ἴσως θὰ ἔλεγε πὼς δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ συνεχίσει. Ὁ Σίμων ἀπήντησε ὅτι δὲν ἔπιασαν τίποτα ὅλη τὴ νύχτα, ἀλλὰ ἀφοῦ ὅμως τὸ λὲς ἐσὺ Δάσκαλε, θὰ σὲ ἐμπιστευτῶ καὶ θὰ τὸ κάνω. Καὶ τότε συνέβη τὸ θαῦμα. Τὰ δίχτυα γέμισαν μὲ ψάρια τόσο πολύ, ὥστε κινδυνεύουν νὰ σκιστοῦν.
Μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν ἀποκάλυψη τῆς θείας παρουσίας, ὁ Σίμων... αἰσθάνθηκε τὴν ἀνθρώπινη μικρότητά του καὶ λέγει στὸν Ἰησοῦ: «Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς εἰμι, Κύριε». Ὁ Χριστός, ὅμως, δὲν τὸν ἀπορρίπτει. Ἀντίθετα, τοῦ ἀπευθύνει ἕναν λόγο γεμᾶτο παρηγοριὰ λέγοντάς του: «Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Δηλαδή, μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς δὲν θὰ ἁλιεύεις ψάρια, ἀλλὰ θὰ κερδίζεις ἀνθρώπους γιὰ τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Αὐτὴ ἡ φράση ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πρῶτες καὶ ἀποφασιστικὲς κλήσεις τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνο πρὸς τὸν Σίμωνα ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο. Ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ Τὸν ἐμπιστευθεῖ ἐλεύθερα καὶ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὴν πρόσκληση τῆς θείας Τοῦ χάριτος. Ὁ ἔμφυτος φόβος πολὺ συχνὰ παραλύει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ φόβος τῆς ἀποτυχίας, τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἀπόρριψης, τῆς ἀνεπάρκειας. Ὅμως, ὁ Χριστός, καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀναγνωρίζουν τὶς ἀδυναμίες τους καὶ εἶναι πρόθυμοι, νὰ Τὸν ἐμπιστευθοῦν.
Ἡ φράση πρὸς τὸν Σίμωνα: «ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν» σημαίνει ὅτι θὰ γίνει «ἁλιέας ἀνθρώπων». Δηλαδή, ἄνθρωπος ποὺ θὰ ὁδηγεῖ τοὺς συνανθρώπους του ἀπὸ τὸ σκοτάδι στὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν ἀπελπισία στὴν ἐλπίδα καὶ ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση στὴ ζωντανὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ἡ σχέση αὐτὴ θὰ βασίζεται στὴν ἀγάπη, τὴν ἀλήθεια καὶ στὴν ἐμπιστοσύνη.
Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς χριστιανικῆς μαρτυρίας. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ βοηθάει τον πλησίον του νὰ συνδεθεῖ οὐσιαστικὰ μὲ τὸν Χριστό. Νὰ ἔχει Ἐκεῖνον καὶ τὴ διδασκαλία του κέντρο τῆς ζωῆς του. Τὸ μήνυμα τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς τοῦ Λουκᾶ (5,1-11) εἶναι διαχρονικό. Νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν πρόσκληση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὴ ζωή μας σὲ Αὐτόν. Ἡ πίστη στὸ Θεό, δίνει τὴ δυνατότητα στὸν ἄνθρωπο νὰ βιώσει τὸ θαῦμα καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἐν Χριστῷ σωτηρίᾳ καὶ λύτρωση. Ὁ ἀληθινὸς «ἁλιέας ἀνθρώπων» εἶναι ἐκεῖνος πού, μὲ τὴ ζωή του, γίνεται γέφυρα γιὰ νὰ συναντήσει ὁ ἴδιος καὶ ὁ πλησίον του τὸν Χριστό. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποστολὴ δὲν ἀνήκει μόνο στοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ εἶναι πρόσκληση πρὸς κάθε βαπτισμένο χριστιανό, νὰ γίνει μιὰ ζωντανὴ μαρτυρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου