Ἡ εἰκόνα τῆς ντροπῆς: Ὅταν ἡ Ἐκκλησία μοιάζει περισσότερο μὲ ἐναλλαγὴ ἐξουσίας παρὰ μὲ πνευματικὴ οἰκογένεια!

Ἡ φωτογραφία ποὺ κυκλοφορεῖ τὶς τελευταῖες ὧρες προκαλεῖ θλίψη, προβληματισμὸ καὶ ἀγανάκτηση. Ἕνας κληρικὸς κάθεται στὸ πλατύσκαλο τῆς Μητροπόλεως Πάφου, δίπλα σὲ λίγες βαλίτσες καὶ προσωπικὰ ἀντικείμενα. Σύμφωνα μὲ ὅσα ἀναφέρονται, πρόκειται γιὰ τὸν Μητροπολίτη Τυχικό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ζητήθηκε νὰ ἀποχωρήσῃ ἀπὸ τὴ Μητρόπολη μετὰ τὶς ἐξελίξεις καὶ τὴν ἄφιξη τοῦ νέου Μητροπολίτου.
Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις ποὺ ἔχουν ληφθεῖ, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς διαφωνίες, τὶς κρίσεις καὶ τὶς ἀντιπαραθέσεις ποὺ προηγήθηκαν, ἡ εἰκόνα αὐτὴ δὲν τιμᾶ κανέναν. Δὲν τιμᾶ τὴν Ἐκκλησία. Δὲν τιμᾶ τὸν θεσμό. Δὲν τιμᾶ τὴν ἴδια τὴ χριστιανικὴ παράδοση ποὺ διδάσκει τὸν σεβασμὸ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἀγάπη ἀκόμη καὶ πρὸς ἐκεῖνον μὲ τὸν ὁποῖο διαφωνοῦμε.
Διότι ἐδῶ δὲν κρίνεται πλέον ἕνα διοικητικὸ ζήτημα. Κρίνεται ὁ τρόπος. Κρίνεται ἡ συμπεριφορά. Κρίνεται ἡ μαρτυρία ποὺ δίδει ἡ Ἐκκλησία πρὸς τὸν λαό της.
Εἶναι δυνατόν νὰ μὴν εἶχε προβλεφθεῖ μία ἀξιοπρεπὴς καὶ ἀνθρώπινη λύση γιὰ τὴ διαμονὴ καὶ τὴ μετάβαση ἑνὸς Μητροπολίτου ποὺ ὑπηρέτησε τὴν Ἐκκλησία ἔστω καὶ ὑπὸ ἀντίξοες συνθῆκες; Εἶναι δυνατόν ἡ εἰκόνα ποὺ μένει νὰ εἶναι ἐκείνη ἑνὸς ἀνθρώπου καθισμένου στὸ κατώφλι, μὲ τὰ λιγοστὰ ὑπάρχοντά του, σὰν... νὰ πρόκειται γιὰ μία ἁπλὴ διαδικασία ἐκκενώσεως γραφείου; Ἢ τὸ ἀκόμη χειρότερο: σὰν νὰ τὸν πετοῦμε στὸν δρόμο; Μὰ εἶναι δυνατόν; Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι, δὲν εἶναι κάποιος τοῦ δρόμου…

Ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νὰ λειτουργεῖ μὲ πνεῦμα διακρίσεως, συγχωρητικότητος, συγκαταβάσεως καὶ φιλανθρωπίας. Ὅταν ὅμως ἡ διοικητικὴ ἐξουσία προβάλλεται πάνω ἀπὸ τὴν ποιμαντικὴ εὐαισθησία, τότε δημιουργεῖται ἡ αἴσθηση ὅτι δὲν παρακολουθοῦμε μία ἐκκλησιαστικὴ διαδικασία ἀλλὰ μία ψυχρὴ ἐναλλαγὴ ἐξουσίας.

Αὐτὸ ποὺ πληγώνει περισσότερο δὲν εἶναι μόνο ἡ συγκεκριμένη εἰκόνα. Εἶναι ἡ αἴσθηση μιᾶς γενικότερης ἐπιθετικότητος, μιᾶς ἀρνήσεως διαλόγου καὶ μιᾶς ἀπουσίας στοιχειώδους μερίμνης γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ ἀντίφαση ἀνάμεσα στὰ λόγια περὶ ἀγάπης, ταπεινώσεως καὶ ἀδελφοσύνης καὶ στὶς εἰκόνες ποὺ τελικὰ φθάνουν στὰ μάτια τῶν πιστῶν.

Ὁ κόσμος δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες νὰ εἶναι ἀλάνθαστοι. Περιμένει ὅμως νὰ εἶναι διαφορετικοί. Νὰ ἀποτελοῦν παράδειγμα ἤθους πρὸς μίμηση καὶ ὄχι διαχειριστὲς συσχετισμῶν δυνάμεως. Νὰ δείχνουν ἔμπρακτα ὅτι ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ἔπεα πτερόεντα, δὲν εἶναι σύνθημα ἀλλὰ στάση ζωῆς.

Ἡ συγκεκριμένη εἰκόνα, εἴτε ἀποτυπώνει ὁλόκληρη εἴτε μόνο μέρος τῆς πραγματικότητος, ἔχει ἤδη χαραχθεῖ στὴ συνείδηση πολλῶν πιστῶν ὡς ἕνα ὀδυνηρὸ σύμβολο. Ἕνα σύμβολο ποὺ γεννᾷ τὸ ἐρώτημα ἂν ἡ Ἐκκλησία πορεύεται μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου ἢ ἂν ἐγκλωβίζεται ὁλοένα καὶ περισσότερο σὲ λογικὲς ἐξουσίας.

Γιατὶ ὅταν ἕνας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας βρίσκεται μόνος στὸ κατώφλι, μὲ τὶς βαλίτσες του δίπλα του, τὸ ζήτημα δὲν εἶναι πλέον ποῖος ἔχει δίκιο καὶ ποῖος ἄδικο. Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν χάθηκε ἡ ἀνθρωπιά.

Καὶ ἂν χάθηκε ἡ ἀνθρωπιά, τότε ἡ μεγαλύτερη ἧττα δὲν εἶναι προσωπική. Εἶναι ἐκκλησιαστική. Εἶναι ἠθική. Εἶναι πνευματική.
Χ-ΨΑΛΜΟΣ / Χριστόδουλος – Κωνσταντῖνος Τζούμας