Τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἘΣΤΙΑΣ δὲν εἶναι μία ἀκόμη εἰδησεογραφικὴ ὑπερβολή. Εἶναι ἡ δημόσια ἀποκάλυψις ἑνὸς σχεδίου τῆς κυβερνήσεως Μητσοτάκη ποὺ, ἐὰν ἐφαρμοσθῇ, θὰ εἰσαγάγῃ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἑλλάδα τὴ συστηματικὴ χρήση βιομετρικῶν δεδομένων γιὰ τὴν παρακολούθηση τῆς παρουσίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων.
Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν ἐπεχείρησε νὰ θεσπίσῃ τὴν καταγραφὴ προσελεύσεως καὶ ἀποχωρήσεως τῶν ἐργαζομένων τοῦ Δημοσίου διὰ δακτυλικῶν ἀποτυπωμάτων καὶ ἄλλων βιομετρικῶν στοιχείων. Ὅμως ἡ ἴδια ἡ Ὁλομέλεια τῆς Ἀρχῆς Προστασίας Δεδομένων Προσωπικοῦ Χαρακτῆρος, μὲ τὴ Γνωμοδότηση 4/2026, ἔκρινε ὅτι ἡ προτεινομένη ρύθμισις προσκρούει στὶς θεμελιώδεις ἀρχὲς τοῦ Γενικοῦ Κανονισμοῦ Προστασίας Δεδομένων (GDPR).
Τὸ Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν ἐπεχείρησε νὰ θεσπίσῃ τὴν καταγραφὴ προσελεύσεως καὶ ἀποχωρήσεως τῶν ἐργαζομένων τοῦ Δημοσίου διὰ δακτυλικῶν ἀποτυπωμάτων καὶ ἄλλων βιομετρικῶν στοιχείων. Ὅμως ἡ ἴδια ἡ Ὁλομέλεια τῆς Ἀρχῆς Προστασίας Δεδομένων Προσωπικοῦ Χαρακτῆρος, μὲ τὴ Γνωμοδότηση 4/2026, ἔκρινε ὅτι ἡ προτεινομένη ρύθμισις προσκρούει στὶς θεμελιώδεις ἀρχὲς τοῦ Γενικοῦ Κανονισμοῦ Προστασίας Δεδομένων (GDPR).
Διαπίστωσε ὅτι δὲν ἀποδεικνύεται οὔτε ἡ ὕπαρξις «οὐσιαστικοῦ δημοσίου συμφέροντος» οὔτε ἡ «ἀπόλυτος ἀναγκαιότης» χρήσεως βιομετρικῶν δεδομένων. Τόνισε ὅτι δὲν ἐξετάσθησαν ἐπαρκῶς ἡπιώτερα μέσα ἐλέγχου, ὅπως ἠλεκτρονικὰ παρουσιολόγια ἢ προσωποποιημένες κάρτες.
Ἀκόμη σοβαρότερον, ἡ Ἀρχὴ ἐπεσήμανε ὅτι ἡ καθολικὴ καὶ ὑποχρεωτικὴ χρήση βιομετρικῶν μετατρέπει τὴ σωματικὴ ταυτότητα τοῦ ἐργαζομένου σὲ «διαρκὲς μέσον ἐλέγχου καὶ ἐπιτηρήσεως», ἐγκαθιδρύοντας «καθεστὼς συνεχοῦς παρακολουθήσεως».
Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁμιλεῖ γιὰ «καθεστὼς καθολικῆς ἐπιτηρήσεως» καὶ γιὰ γενικευμένη καὶ ἀδιάκριτη ἐπεξεργασία βιομετρικῶν δεδομένων, ἡ ὁποία ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τοῦ ἀπολύτως ἀναγκαίου.
Οἱ λέξεις αὐτὲς δὲν προέρχονται ἀπὸ κάποιον «συνωμοσιολόγο», οὔτε ἀπὸ πολιτικὴ ἀντιπολίτευση. Προέρχονται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ συνταγματικῶς κατοχυρωμένη ἀνεξάρτητη ἀρχὴ ποὺ εἶναι ἐπιφορτισμένη μὲ τὴν προστασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων.
Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁμιλεῖ γιὰ «καθεστὼς καθολικῆς ἐπιτηρήσεως» καὶ γιὰ γενικευμένη καὶ ἀδιάκριτη ἐπεξεργασία βιομετρικῶν δεδομένων, ἡ ὁποία ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τοῦ ἀπολύτως ἀναγκαίου.
Οἱ λέξεις αὐτὲς δὲν προέρχονται ἀπὸ κάποιον «συνωμοσιολόγο», οὔτε ἀπὸ πολιτικὴ ἀντιπολίτευση. Προέρχονται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ συνταγματικῶς κατοχυρωμένη ἀνεξάρτητη ἀρχὴ ποὺ εἶναι ἐπιφορτισμένη μὲ τὴν προστασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων.
Τὸ πραγματικὸ διακύβευμα
Τὸ θέμα δὲν ἀφορᾷ μόνον τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους.
Τὸ θέμα δὲν ἀφορᾷ μόνον τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους.
Ἡ κυβέρνησις παρουσιάζει τὸ μέτρο ὡς τεχνικὸ ἐργαλεῖο καταγραφῆς ὡραρίου. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, πρόκειται γιὰ κάτι πολὺ βαθύτερον.
Πρόκειται γιὰ τὴ σταδιακὴ οἰκοδόμηση μιᾶς νέας ἀρχιτεκτονικῆς διακυβερνήσεως, ὅπου ἡ φυσικὴ παρουσία, ἡ ταυτότης, ἡ ἐργασία, οἱ συναλλαγὲς καὶ τελικῶς ἡ κοινωνικὴ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου πιστοποιοῦνται καὶ ἐλέγχονται διὰ ψηφιακῶν ὑποδομῶν.
Πρόκειται γιὰ τὴ σταδιακὴ οἰκοδόμηση μιᾶς νέας ἀρχιτεκτονικῆς διακυβερνήσεως, ὅπου ἡ φυσικὴ παρουσία, ἡ ταυτότης, ἡ ἐργασία, οἱ συναλλαγὲς καὶ τελικῶς ἡ κοινωνικὴ συμμετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου πιστοποιοῦνται καὶ ἐλέγχονται διὰ ψηφιακῶν ὑποδομῶν.
Τὸ βιομετρικὸ παρουσιολόγιο δὲν εἶναι ἕνα μεμονωμένο μέτρο.
Εἶναι ἕνα ἀκόμη κομμάτι ἑνὸς εὐρυτέρου παζλ.
Εἶναι ἕνα ἀκόμη κομμάτι ἑνὸς εὐρυτέρου παζλ.
Τὸ ἴδιο διάστημα προωθοῦνται ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Μητσοτάκη ἡ νέα ψηφιακὴ ταυτότης, ἡ ἀποθήκευσις βιομετρικῶν δεδομένων στὸ ἐνσωματωμένο τσιπ, ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς ὡς μοναδικὸ ἀναγνωριστικό, ἡ διαλειτουργικότης τῶν μητρώων τοῦ κράτους, ἡ ἐνοποίησις τῶν πληροφοριακῶν συστημάτων, ἡ συγκέντρωσις ὁλοέν καὶ περισσοτέρων δεδομένων σὲ ἐνιαῖες ψηφιακὲς ὑποδομές.
Ὅλα αὐτὰ παρουσιάζονται ἀποσπασματικῶς. Ὅμως, στὴν πραγματικότητα, ἀποτελοῦν τμήματα ἑνιαίου σχεδιασμοῦ. Ὁ πολίτης παύει σταδιακῶς νὰ εἶναι πρόσωπο ποὺ δρᾷ ἐλευθέρως μέσα στὴν κοινωνία καὶ μετατρέπεται σὲ ψηφιακὸ ὑποκείμενο, τοῦ ὁποίου οἱ δραστηριότητες πιστοποιοῦνται, καταγράφονται καὶ διασταυροῦνται διὰ ἑνιαίων συστημάτων.
Τὸ παράδοξον ποὺ ἀπαιτεῖ ἀπάντηση
Καὶ ἐδῶ γεννᾶται ἕνα κρίσιμο ἐρώτημα.
Καὶ ἐδῶ γεννᾶται ἕνα κρίσιμο ἐρώτημα.
Ἡ Ἀρχὴ Προστασίας Δεδομένων ἔκρινε ὅτι ἡ ὑποχρεωτικὴ χρήση βιομετρικῶν γιὰ τὴν κάρτα ἐργασίας τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων παραβιάζει τὸν GDPR, ἐπειδὴ δημιουργεῖ συνθήκες καθολικῆς ἐπιτηρήσεως καὶ ἐπειδὴ δὲν ἀποδεικνύεται ἡ ἀπόλυτος ἀναγκαιότης της.
Πῶς, τότε, ἡ ἴδια Ἀρχὴ ἐθεώρησε συμβατὴ τὴ νέα ψηφιακὴ ταυτότητα, ἡ ὁποία ἐπίσης περιλαμβάνει βιομετρικὰ δεδομένα; Πῶς εἶναι συμβατὴ ἡ συγκέντρωσις δακτυλικῶν ἀποτυπωμάτων καὶ ψηφιακῆς φωτογραφίας σὲ κρατικὸ ἔγγραφο ταυτοποιήσεως; Πῶς εἶναι συμβατὴ ἡ ἀποθήκευσις τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ στὸ ἴδιο ψηφιακὸ περιβάλλον;
Καὶ κυρίως: Πῶς ἀξιολογεῖται ἡ συνολικὴ ἐπίδρασις τῆς διασυνδέσεως ὅλων αὐτῶν τῶν συστημάτων; Διότι τὸ πραγματικὸ ζήτημα δὲν εἶναι τὸ κάθε μέτρο ἀπομονωμένο. Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ ἄθροισμα.
Ἕνα βιομετρικὸ παρουσιολόγιο, ἀφ’ ἑαυτοῦ, εἶναι ἕνα μέτρο. Μία ψηφιακὴ ταυτότης, ἀφ’ ἑαυτῆς, εἶναι ἕνα μέτρο. Ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς, ἀφ’ ἑαυτοῦ, εἶναι ἕνα μέτρο. Ἡ διαλειτουργικότης τῶν μητρώων εἶναι ἕνα μέτρο. Ὅταν, ὅμως, ὅλα συνδυασθοῦν σὲ μία ἐνιαία ψηφιακὴ ἀρχιτεκτονική, τότε δὲν ἔχομε πλέον ἐπιμέρους ἐργαλεῖα διοικήσεως. Ἔχομε τὶς προϋποθέσεις μιᾶς πρωτοφανοῦς δυνατότητος παρακολουθήσεως, χαρτογραφήσεως καὶ ἐλέγχου τῆς κοινωνικῆς ζωῆς.
Πῶς, τότε, ἡ ἴδια Ἀρχὴ ἐθεώρησε συμβατὴ τὴ νέα ψηφιακὴ ταυτότητα, ἡ ὁποία ἐπίσης περιλαμβάνει βιομετρικὰ δεδομένα; Πῶς εἶναι συμβατὴ ἡ συγκέντρωσις δακτυλικῶν ἀποτυπωμάτων καὶ ψηφιακῆς φωτογραφίας σὲ κρατικὸ ἔγγραφο ταυτοποιήσεως; Πῶς εἶναι συμβατὴ ἡ ἀποθήκευσις τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ στὸ ἴδιο ψηφιακὸ περιβάλλον;
Καὶ κυρίως: Πῶς ἀξιολογεῖται ἡ συνολικὴ ἐπίδρασις τῆς διασυνδέσεως ὅλων αὐτῶν τῶν συστημάτων; Διότι τὸ πραγματικὸ ζήτημα δὲν εἶναι τὸ κάθε μέτρο ἀπομονωμένο. Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ ἄθροισμα.
Ἕνα βιομετρικὸ παρουσιολόγιο, ἀφ’ ἑαυτοῦ, εἶναι ἕνα μέτρο. Μία ψηφιακὴ ταυτότης, ἀφ’ ἑαυτῆς, εἶναι ἕνα μέτρο. Ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς, ἀφ’ ἑαυτοῦ, εἶναι ἕνα μέτρο. Ἡ διαλειτουργικότης τῶν μητρώων εἶναι ἕνα μέτρο. Ὅταν, ὅμως, ὅλα συνδυασθοῦν σὲ μία ἐνιαία ψηφιακὴ ἀρχιτεκτονική, τότε δὲν ἔχομε πλέον ἐπιμέρους ἐργαλεῖα διοικήσεως. Ἔχομε τὶς προϋποθέσεις μιᾶς πρωτοφανοῦς δυνατότητος παρακολουθήσεως, χαρτογραφήσεως καὶ ἐλέγχου τῆς κοινωνικῆς ζωῆς.
Ἡ θέσις τῆς «ἘΞΟΔΟΥ»
Ἡ Πανελλήνιος Κίνησις κατὰ τοῦ Ψηφιακοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ «ἘΞΟΔΟΣ» ἔχει ἐπανειλημμένως τονίσει ὅτι τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἡ τεχνολογία καθ’ ἑαυτήν.
Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ ὑποχρεωτικότης. Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ συγκέντρωσις ἐξουσίας. Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ δημιουργία μηχανισμῶν ποὺ ἐπιτρέπουν τὴν καθολικὴ ἐπιτήρηση καὶ τὴ δυνατότητα κοινωνικοῦ ἐλέγχου.
Ἡ τεχνολογία δύναται νὰ ὑπηρετῇ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν δύναται, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος νὰ μετατρέπεται σὲ ἀντικείμενο διαρκοῦς ψηφιακῆς ἐπιτηρήσεως.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ γνωμοδότησις τῆς ἈΠΔΠΧ ἔχει ἰδιαιτέρα σημασία. Ἀποτελεῖ μία θεσμικὴ προειδοποίηση ὅτι ὑπάρχουν ὅρια τὰ ὁποῖα δὲν δύναται νὰ ὑπερβαίνῃ ἡ κρατικὴ ἐξουσία, ἀκόμη καὶ ὅταν ἐπικαλεῖται τὴν ἀποτελεσματικότητα ἢ τὸν ἐκσυγχρονισμό.
Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ ὑποχρεωτικότης. Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ συγκέντρωσις ἐξουσίας. Τὸ ζήτημα εἶναι ἡ δημιουργία μηχανισμῶν ποὺ ἐπιτρέπουν τὴν καθολικὴ ἐπιτήρηση καὶ τὴ δυνατότητα κοινωνικοῦ ἐλέγχου.
Ἡ τεχνολογία δύναται νὰ ὑπηρετῇ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν δύναται, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος νὰ μετατρέπεται σὲ ἀντικείμενο διαρκοῦς ψηφιακῆς ἐπιτηρήσεως.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ γνωμοδότησις τῆς ἈΠΔΠΧ ἔχει ἰδιαιτέρα σημασία. Ἀποτελεῖ μία θεσμικὴ προειδοποίηση ὅτι ὑπάρχουν ὅρια τὰ ὁποῖα δὲν δύναται νὰ ὑπερβαίνῃ ἡ κρατικὴ ἐξουσία, ἀκόμη καὶ ὅταν ἐπικαλεῖται τὴν ἀποτελεσματικότητα ἢ τὸν ἐκσυγχρονισμό.
Ἀπαίτησις ἀνακλήσεως
Ἡ κυβέρνησις ὀφείλει νὰ ἀποσύρῃ ὁριστικῶς τὸ συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Ὄχι νὰ τὸ ἐπαναφέρῃ μὲ μικρὲς τροποποιήσεις. Ὄχι νὰ τὸ μεταθέσῃ χρονικῶς. Νὰ τὸ ἐγκαταλείψῃ.
Τὰ βιομετρικὰ δεδομένα δὲν δύνανται νὰ μετατραποῦν σὲ ἐργαλεῖο καθημερινοῦ διοικητικοῦ ἐλέγχου. Καὶ ταυτοχρόνως ὀφείλει νὰ ἀνοίξῃ μία πραγματικὴ δημόσια συζήτηση γιὰ τὴ συνολικὴ κατεύθυνση τοῦ ψηφιακοῦ μετασχηματισμοῦ τῆς χώρας.
Διότι τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται σήμερα δὲν ἀφορᾷ μόνον τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ἀφορᾷ ὅλους μας. Θέλομε μία κοινωνία ὅπου ἡ τεχνολογία ὑπηρετεῖ τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου ἢ μία κοινωνία ὅπου ἡ τεχνολογία μετατρέπεται σὲ μηχανισμὸ καθολικῆς ἐπιτηρήσεως;
Ἡ ἀπάντησις εἰς αὐτὸ τὸ ἐρώτημα θὰ καθορίσῃ τὸ μέλλον τῆς δημοκρατίας, τῆς ἰδιωτικότητος καὶ, τελικῶς, τῆς ἰδίας τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας.
Τὰ βιομετρικὰ δεδομένα δὲν δύνανται νὰ μετατραποῦν σὲ ἐργαλεῖο καθημερινοῦ διοικητικοῦ ἐλέγχου. Καὶ ταυτοχρόνως ὀφείλει νὰ ἀνοίξῃ μία πραγματικὴ δημόσια συζήτηση γιὰ τὴ συνολικὴ κατεύθυνση τοῦ ψηφιακοῦ μετασχηματισμοῦ τῆς χώρας.
Διότι τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται σήμερα δὲν ἀφορᾷ μόνον τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Ἀφορᾷ ὅλους μας. Θέλομε μία κοινωνία ὅπου ἡ τεχνολογία ὑπηρετεῖ τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου ἢ μία κοινωνία ὅπου ἡ τεχνολογία μετατρέπεται σὲ μηχανισμὸ καθολικῆς ἐπιτηρήσεως;
Ἡ ἀπάντησις εἰς αὐτὸ τὸ ἐρώτημα θὰ καθορίσῃ τὸ μέλλον τῆς δημοκρατίας, τῆς ἰδιωτικότητος καὶ, τελικῶς, τῆς ἰδίας τῆς ἀνθρωπίνης ἐλευθερίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου