Ο ἀνειλικρινὴς φίλος εἶναι ἄνθρωπος ἰδιοτελής, ἄφιλος, κρυψίνους, ἐγωιστής, ὑποκριτής. Φορᾶει τὸ προσωπεῖο τῆς φιλίας γιὰ νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ ὁτιδήποτε χρήσιμο μπορεῖ νὰ προκύψει. Λέει ψέματα ὅταν μιλᾶει γιὰ φιλία καὶ ἔχει δόλο μέσα του ὅταν παριστάνει τὸν ἀφοσιωμένο. Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες.
Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες. Ἐπιδεικνύει φιλία ὅταν ὅλα πᾶνε καλά, ἀλλὰ ὅταν ὁ φίλος του περνᾶει δύσκολα τὸν ἀπαρνεῖται. Τὸν θυμᾶται ὅταν αὐτὸς εἶναι εὐτυχισμένος καὶ ἀπὸ μακριὰ ζητᾶει νὰ μάθει γι᾿ αὐτόν. Εὔχεται εὐτυχία σ᾿ αὐτὸν ποὺ ἤδη εὐτυχεῖ καὶ ὑγεία στὸν ὑγιῆ.
Σὲ αὐτὸν ποὺ πράττει σωστά, τοῦ εὔχεται εὐπραγία. Ἐνῶ ἔχει δόξα, τοῦ εὔχεται εὐδοξία, κι ἐνῶ ὁ φίλος του εἶναι πλούσιος, τοῦ στέλνει πλούσια δῶρα. Κάνει δὲ ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ δείξει φιλία πρὸς ἐπίδειξη.
Τὸν ξεχνᾶει ὅμως γρήγορα ὅταν πέσει σὲ ἀτύχημα καὶ... δὲν ρωτᾶει γι᾿ αὐτόν. Ἐνῶ εἶναι γείτονάς του, δὲν ἐνδιαφέρεται· τὸν ἀποφεύγει καὶ τὸν καταριέται. Τοῦ καταλογίζει ἀνοησία γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δυσκολεύεται κάπου, τὸν ξεχνᾶει στὴν ἀσθένειά του, δὲν τὸν πλησιάζει στὴ δυστυχία του, σὰν ἀτυχήσει τὸν ἀποστρέφεται, ταπεινωμένο τὸν ἐξουθενώνει, ὅταν πτωχεύσει δὲν θέλει κὰν νὰ τὸν βλέπει, ὅταν πεινᾶει δὲν τὸν φροντίζει, ἀκόμη καὶ ὅταν πάει νὰ πεθάνει δὲν τὸν ἐλεεῖ. Τέτοιος εἶναι ὁ ἀνειλικρινὴς φίλος.
Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες. Ἐπιδεικνύει φιλία ὅταν ὅλα πᾶνε καλά, ἀλλὰ ὅταν ὁ φίλος του περνᾶει δύσκολα τὸν ἀπαρνεῖται. Τὸν θυμᾶται ὅταν αὐτὸς εἶναι εὐτυχισμένος καὶ ἀπὸ μακριὰ ζητᾶει νὰ μάθει γι᾿ αὐτόν. Εὔχεται εὐτυχία σ᾿ αὐτὸν ποὺ ἤδη εὐτυχεῖ καὶ ὑγεία στὸν ὑγιῆ.
Σὲ αὐτὸν ποὺ πράττει σωστά, τοῦ εὔχεται εὐπραγία. Ἐνῶ ἔχει δόξα, τοῦ εὔχεται εὐδοξία, κι ἐνῶ ὁ φίλος του εἶναι πλούσιος, τοῦ στέλνει πλούσια δῶρα. Κάνει δὲ ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ δείξει φιλία πρὸς ἐπίδειξη.
Τὸν ξεχνᾶει ὅμως γρήγορα ὅταν πέσει σὲ ἀτύχημα καὶ... δὲν ρωτᾶει γι᾿ αὐτόν. Ἐνῶ εἶναι γείτονάς του, δὲν ἐνδιαφέρεται· τὸν ἀποφεύγει καὶ τὸν καταριέται. Τοῦ καταλογίζει ἀνοησία γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δυσκολεύεται κάπου, τὸν ξεχνᾶει στὴν ἀσθένειά του, δὲν τὸν πλησιάζει στὴ δυστυχία του, σὰν ἀτυχήσει τὸν ἀποστρέφεται, ταπεινωμένο τὸν ἐξουθενώνει, ὅταν πτωχεύσει δὲν θέλει κὰν νὰ τὸν βλέπει, ὅταν πεινᾶει δὲν τὸν φροντίζει, ἀκόμη καὶ ὅταν πάει νὰ πεθάνει δὲν τὸν ἐλεεῖ. Τέτοιος εἶναι ὁ ἀνειλικρινὴς φίλος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου