π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ πολιτικοὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸ λαὸ πειθαρχία στὶς ἀποφάσεις τους καὶ πολλὲς φορὲς τὴν ἐπιβάλλουν μὲ τὴν ἐξουσία ποὺ ἔχουν. Κάτι ποὺ δὲν τὸ πετυχαίνουν πάντα, ἰδίως ὅταν ὑπάρχει λαϊκὴ κατακραυγή. Οἱ δικαστικὲς καὶ ἀστυνομικὲς δυνάμεις δὲν ἐπαρκοῦν καὶ ἀναγκάζονται νὰ ἀναθεωρήσουν τὶς ἀποφάσεις τους καὶ νὰ σεβαστοῦν τὰ δικαιώματα τοῦ λαοῦ, ἱκανοποιώντας τὰ αἰτήματά του γιὰ καλύτερη ζωή.
Στὴν Ἐκκλησία ὅμως μιλοῦμε γιὰ σεβασμὸ στὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν, δηλαδὴ τοὺς ἐπισκόπους καὶ τοὺς ἱερεῖς. Προφανῶς ὁ σεβασμὸς δὲν ἐπιβάλλεται. Σέβεται ὁ πιστὸς ἕνα κληρικό, γιατί βλέπει τὴν ἀρετή του, τὸν ἱερό του ζῆλο καὶ τὸ ποιμαντικό του ἔργο. Ὅταν ὑπάρχει σεβασμὸς στὰ πρόσωπα, εἶναι φυσικὸ ἐπακόλουθο ἡ πειθαρχία, ἡ ὁποία βέβαια διαφέρει ἀπὸ ἐκείνη στὴν κοσμικὴ ἐξουσία. Πρόκειται γιὰ πνευματικὴ ἐπικοινωνία καὶ ὁδηγεῖ στὴν πρόθυμη συνεργασία στὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖ ὁ κληρικός. Γίνεται ὁ πιστός, συνεργάτης του μὲ ἀνιδιοτέλεια, ἀφοσίωση, ταπείνωση καὶ εἰλικρινῆ ἀγάπη.
Ὡστόσο καὶ στὴν Ἐκκλησία πολλὲς φορὲς τὰ πράγματα δὲν εἶναι ρόδινα. Ὅταν λείπει ἡ ἀρετὴ ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἔχουμε δεσποτισμὸ καὶ ἀπολυταρχία, μὲ ἀπειλὲς καὶ τιμωρίες σὲ ὅσους διαφοροποιοῦνται καὶ ἀρνοῦνται νὰ δεχτοῦν τὶς ὑποδείξεις τους καὶ τὶς ἐντολὲς – διαταγές τους. Αὐτὸ συμβαίνει συνήθως μὲ τοὺς... ἐπισκόπους, ποὺ δὲν ἔχουν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ἐνεργοῦν ὡς ἄνθρωποι τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας.
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ρυθμίσει τὴν ψυχή του καὶ τὴ συμπεριφορά του, ὅταν κατέχει κάποιο ἀξίωμα εἶναι ἀδύνατο νὰ ὠφελήσει καὶ νὰ εὐεργετήσει αὐτοὺς ποὺ κυβερνάει. «Ὅταν ἐκεῖνος ἔχει στὴν ψυχὴ του ἄπειρα τυραννικὰ πάθη, πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀποκόψει τὰ τυραννικὰ πάθη τῶν ἄλλων;».
Οἱ κληρικοὶ ὡς πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὴ σωτηρία, πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικοὶ καὶ νὰ μὴ ἀκολουθοῦν τὴν τακτικὴ τῶν Φαρισαίων, τὴν ὁποία ἐπέκρινε ὁ Ἰησοῦς, λέγοντας: «Φτιάχνουν φορτία βαριά, ποὺ δύσκολα σηκώνονται, καὶ τὰ φορτώνουν στοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν θέλουν οὔτε μὲ τὸ δάκτυλό τους νὰ τὰ κινήσουν». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει τὸ λόγο τοῦ Ἰησοῦ: «Ἐδῶ τονίζει τὴ διπλή τους κακία, ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὴ μεγάλη ἀκρίβεια τοῦ βίου ποὺ ἀπαιτοῦσαν ἀδυσώπητα ἀπὸ τοὺς ἄλλους, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τὴ μεγάλη ἐλευθερία ποὺ ἐπέτρεπαν στὸν ἑαυτό τους· δηλαδὴ ἔκαναν τὸ ἀντίθετο ἀπὸ ὅ,τι πρέπει νὰ κάνει ὁ ἄριστος ἄρχοντας, νὰ εἶναι ἀδυσώπητος καὶ αὐστηρὸς δικαστὴς προκειμένου γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τὶς πράξεις του, συγχωρητικὸς δὲ καὶ ἥμερος προκειμένου γιὰ τὶς πράξεις καὶ ἐνέργειες τῶν ἀρχομένων· καὶ στὰ δύο αὐτὰ αὐτοὶ ἔκαναν τὸ ἀντίθετο».
Ὅταν κληρικοὶ καὶ εἰδικότερα οἱ ἐπίσκοποι μὲ τὶς πολλὲς εὐθύνες δὲν ἔχουν τὸ σεβασμὸ τῶν πιστῶν ἀνθρώπων, περισσεύουν οἱ ἀπειλὲς καὶ τὰ πικρά τους λόγια, γεγονὸς ποὺ ἐνοχλεῖ καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς ναοὺς οἱ ἄνθρωποι χωρὶς ἐλπίδα ἐπιστροφῆς. Ἡ εὐθύνη τῶν κληρικῶν εἶναι μεγάλη, γιατί τὸ ποιμαντικό τους ἔργο ἔγινε καταστροφικὸ ἔργο.
Στὴν Ἐκκλησία ὅμως μιλοῦμε γιὰ σεβασμὸ στὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν, δηλαδὴ τοὺς ἐπισκόπους καὶ τοὺς ἱερεῖς. Προφανῶς ὁ σεβασμὸς δὲν ἐπιβάλλεται. Σέβεται ὁ πιστὸς ἕνα κληρικό, γιατί βλέπει τὴν ἀρετή του, τὸν ἱερό του ζῆλο καὶ τὸ ποιμαντικό του ἔργο. Ὅταν ὑπάρχει σεβασμὸς στὰ πρόσωπα, εἶναι φυσικὸ ἐπακόλουθο ἡ πειθαρχία, ἡ ὁποία βέβαια διαφέρει ἀπὸ ἐκείνη στὴν κοσμικὴ ἐξουσία. Πρόκειται γιὰ πνευματικὴ ἐπικοινωνία καὶ ὁδηγεῖ στὴν πρόθυμη συνεργασία στὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖ ὁ κληρικός. Γίνεται ὁ πιστός, συνεργάτης του μὲ ἀνιδιοτέλεια, ἀφοσίωση, ταπείνωση καὶ εἰλικρινῆ ἀγάπη.
Ὡστόσο καὶ στὴν Ἐκκλησία πολλὲς φορὲς τὰ πράγματα δὲν εἶναι ρόδινα. Ὅταν λείπει ἡ ἀρετὴ ἀπὸ τοὺς κληρικούς, ἔχουμε δεσποτισμὸ καὶ ἀπολυταρχία, μὲ ἀπειλὲς καὶ τιμωρίες σὲ ὅσους διαφοροποιοῦνται καὶ ἀρνοῦνται νὰ δεχτοῦν τὶς ὑποδείξεις τους καὶ τὶς ἐντολὲς – διαταγές τους. Αὐτὸ συμβαίνει συνήθως μὲ τοὺς... ἐπισκόπους, ποὺ δὲν ἔχουν πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ἐνεργοῦν ὡς ἄνθρωποι τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας.
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ρυθμίσει τὴν ψυχή του καὶ τὴ συμπεριφορά του, ὅταν κατέχει κάποιο ἀξίωμα εἶναι ἀδύνατο νὰ ὠφελήσει καὶ νὰ εὐεργετήσει αὐτοὺς ποὺ κυβερνάει. «Ὅταν ἐκεῖνος ἔχει στὴν ψυχὴ του ἄπειρα τυραννικὰ πάθη, πῶς θὰ μπορέσει νὰ ἀποκόψει τὰ τυραννικὰ πάθη τῶν ἄλλων;».
Οἱ κληρικοὶ ὡς πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὴ σωτηρία, πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικοὶ καὶ νὰ μὴ ἀκολουθοῦν τὴν τακτικὴ τῶν Φαρισαίων, τὴν ὁποία ἐπέκρινε ὁ Ἰησοῦς, λέγοντας: «Φτιάχνουν φορτία βαριά, ποὺ δύσκολα σηκώνονται, καὶ τὰ φορτώνουν στοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν θέλουν οὔτε μὲ τὸ δάκτυλό τους νὰ τὰ κινήσουν». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει τὸ λόγο τοῦ Ἰησοῦ: «Ἐδῶ τονίζει τὴ διπλή τους κακία, ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὴ μεγάλη ἀκρίβεια τοῦ βίου ποὺ ἀπαιτοῦσαν ἀδυσώπητα ἀπὸ τοὺς ἄλλους, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τὴ μεγάλη ἐλευθερία ποὺ ἐπέτρεπαν στὸν ἑαυτό τους· δηλαδὴ ἔκαναν τὸ ἀντίθετο ἀπὸ ὅ,τι πρέπει νὰ κάνει ὁ ἄριστος ἄρχοντας, νὰ εἶναι ἀδυσώπητος καὶ αὐστηρὸς δικαστὴς προκειμένου γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τὶς πράξεις του, συγχωρητικὸς δὲ καὶ ἥμερος προκειμένου γιὰ τὶς πράξεις καὶ ἐνέργειες τῶν ἀρχομένων· καὶ στὰ δύο αὐτὰ αὐτοὶ ἔκαναν τὸ ἀντίθετο».
Ὅταν κληρικοὶ καὶ εἰδικότερα οἱ ἐπίσκοποι μὲ τὶς πολλὲς εὐθύνες δὲν ἔχουν τὸ σεβασμὸ τῶν πιστῶν ἀνθρώπων, περισσεύουν οἱ ἀπειλὲς καὶ τὰ πικρά τους λόγια, γεγονὸς ποὺ ἐνοχλεῖ καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς ναοὺς οἱ ἄνθρωποι χωρὶς ἐλπίδα ἐπιστροφῆς. Ἡ εὐθύνη τῶν κληρικῶν εἶναι μεγάλη, γιατί τὸ ποιμαντικό τους ἔργο ἔγινε καταστροφικὸ ἔργο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου