π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στρέφουν τὰ μάτια τους σ’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν φανερὰ ἁμαρτήματα καὶ βγάζουν συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα συνήθως ἔχουν μόνιμη ἰσχὺ γι’ αὐτούς, ἀποκλείοντας τὸ ἐνδεχόμενο τῆς μετάνοιας τῶν ἁμαρτωλῶν, ἡ ὁποία ἀνατρέπει τὰ συμπεράσματά τους. Γι’ αὐτοὺς ὅποιος ἔκανε κάτι ποὺ ἦταν ἁμαρτωλὸ καὶ σκανδάλισε πολλούς, μένει στιγματισμένος καὶ καταδικασμένος στὴ συνείδησή τους. Συμβαίνει δὲ αὐτό, γιατί τὰ δικά τους ἁμαρτήματα ποὺ εἶναι ἴδια ἢ καὶ χειρότερα δὲν ἔχουν γίνει γνωστὰ καὶ δὲν ἀνησυχοῦν, οὔτε καὶ μετανοοῦν. Παραμένουν ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ καλλιεργοῦν ἀρνητικὲς ἐντυπώσεις γιὰ τοὺς ἄλλους, ποὺ τὰ ἁμαρτήματά τους ἔγιναν γνωστά. Προφανῶς αὐτὸ εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ τοὺς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ δική τους μετάνοια.
Ἡ μνήμη τῶν ἁμαρτημάτων, ὅταν δὲν ὑπάρχει μετάνοια, βλάπτει πνευματικὰ καὶ συχνὰ ὁδηγεῖ στὴν ἐπανάληψή τους. Ἡ μετάνοια ὅμως δείχνει τὸ δρόμο τῆς μεταστροφῆς, φωτίζει καὶ ἀνοίγει τὸν ὁρίζοντα. Γίνεται ἐφαλτήριο ποὺ διευκολύνει τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν.
Στὴν Ἐκκλησία ἔχουμε μέγιστους ἁγίους, ποὺ ὑπῆρξαν μεγάλοι ἁμαρτωλοί! Ἀπὸ... τὶς μεγάλες ἁμαρτίες, μὲ τὴ μετάνοια ἀνέβηκαν τὴν πνευματικὴ κλίμακα τῶν ἀρετῶν καὶ ἔγιναν αἰώνιο φωτεινὸ ὑπόδειγμα στοὺς καλοπροαίρετους. Πολλοὶ ἅγιοι εἶχαν πρότυπό τους ἄλλους ἁγίους. Εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ ἰδιαίτερα ὠφέλιμη ἡ μεταστροφὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε πρότυπο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Ἂς δοῦμε τί ἦταν ὁ Παῦλος καὶ τί ἔγινε μετὰ τὴ θαυμαστὴ κλήση, ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ Χριστός. Περιγράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὁ Παῦλος ποὺ ἦταν κάποτε λύκος, τώρα γίνεται πρόβατο. Αὐτὸς ποὺ κάποτε ἦταν διώκτης, τώρα γίνεται εὐαγγελιστής. Αὐτὸς ποὺ κάποτε ἦταν ζιζάνιο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τώρα γίνεται σιτάρι. Αὐτὸς ποὺ κάποτε ἦταν πειρατὴς καὶ καταπόντιζε τοὺς Χριστιανούς, τώρα εἶναι κυβερνήτης καὶ ἀπόστολος τοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ. Αὐτὸς ποὺ πολιορκοῦσε τὴν Ἐκκλησία μὲ σκοπὸ νὰ τὴν καταστρέψει, τώρα τῆς ἔχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη. Αὐτὸς ποὺ ἄλλοτε ξερίζωνε τὸ ἀμπέλι τῆς Ἐκκλησίας, τώρα φυτεύει ἀμπέλια (ἱδρύει δηλαδὴ Ἐκκλησίες νέες). Αὐτὸς ποὺ ἦταν κάποτε ἄχρηστο μολύβι, τώρα γίνεται χρυσάφι». Ἐντυπωσιάζει ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ μὲ τὴν ἀποκάλυψη τῆς αἰτίας ποὺ ἀγαποῦσε τὸν Παῦλο μὲ σφοδρότητα: «Γιατί φλέγομαι ἀπὸ σφοδρὴ ἐπιθυμία καὶ ἀγάπη πρὸς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ δὲν παύω νὰ τὸν ἀναφέρω συνεχῶς, καὶ προσβλέποντας στὴν ψυχή του σὰν σὲ κάποια πρότυπη εἰκόνα, ἐκπλήττομαι ἀπὸ τὴν περιφρόνηση τῶν παθημάτων, ἀπὸ τὴν ὑπερβολική του ἀνδρεία, ἀπὸ τὴ θερμή του ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ σκέπτομαι ὅτι ὁλόκληρο τὸ σύνολο τῶν ἀρετῶν τὸ κατόρθωσε ἕνας ἄνθρωπος, ἐπειδὴ τὸ θέλησε. Ἐνῶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς δὲν θέλει οὔτε τὴν πιὸ μικρὴ ἀρετὴ νὰ κατορθώσει καὶ ἀποκτήσει».
Ἡ ἁμαρτία, ὅταν κτυπηθεῖ μὲ τὴ μετάνοια, γίνεται ἀφορμὴ γιὰ σπουδαῖα πνευματικὰ κατορθώματα. Ὑπάρχει καὶ μία ἀναλογία, θὰ λέγαμε. Στὰ μεγάλα ἁμαρτήματα, νὰ παρακολουθοῦμε, μετὰ τὴ μετάνοια, καὶ μεγάλα κατορθώματα. Ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ γίνεται μεγάλος ἅγιος! Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ καλλιεργητὴς τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου μὲ γλυκύτατους καρπούς, τοὺς ὁποίους ἐμμέσως γεύονται κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐπικοινωνοῦν μαζί του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δημιουργοῦνται μικρὲς ἐνάρετες ἑστίες, τὶς ὁποῖες ἔχει μεγάλη ἀνάγκη ἡ κοινωνία μας.
Ἡ μνήμη τῶν ἁμαρτημάτων, ὅταν δὲν ὑπάρχει μετάνοια, βλάπτει πνευματικὰ καὶ συχνὰ ὁδηγεῖ στὴν ἐπανάληψή τους. Ἡ μετάνοια ὅμως δείχνει τὸ δρόμο τῆς μεταστροφῆς, φωτίζει καὶ ἀνοίγει τὸν ὁρίζοντα. Γίνεται ἐφαλτήριο ποὺ διευκολύνει τὴν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν.
Στὴν Ἐκκλησία ἔχουμε μέγιστους ἁγίους, ποὺ ὑπῆρξαν μεγάλοι ἁμαρτωλοί! Ἀπὸ... τὶς μεγάλες ἁμαρτίες, μὲ τὴ μετάνοια ἀνέβηκαν τὴν πνευματικὴ κλίμακα τῶν ἀρετῶν καὶ ἔγιναν αἰώνιο φωτεινὸ ὑπόδειγμα στοὺς καλοπροαίρετους. Πολλοὶ ἅγιοι εἶχαν πρότυπό τους ἄλλους ἁγίους. Εἶναι χαρακτηριστικὴ καὶ ἰδιαίτερα ὠφέλιμη ἡ μεταστροφὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε πρότυπο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Ἂς δοῦμε τί ἦταν ὁ Παῦλος καὶ τί ἔγινε μετὰ τὴ θαυμαστὴ κλήση, ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ Χριστός. Περιγράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ὁ Παῦλος ποὺ ἦταν κάποτε λύκος, τώρα γίνεται πρόβατο. Αὐτὸς ποὺ κάποτε ἦταν διώκτης, τώρα γίνεται εὐαγγελιστής. Αὐτὸς ποὺ κάποτε ἦταν ζιζάνιο γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τώρα γίνεται σιτάρι. Αὐτὸς ποὺ κάποτε ἦταν πειρατὴς καὶ καταπόντιζε τοὺς Χριστιανούς, τώρα εἶναι κυβερνήτης καὶ ἀπόστολος τοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ. Αὐτὸς ποὺ πολιορκοῦσε τὴν Ἐκκλησία μὲ σκοπὸ νὰ τὴν καταστρέψει, τώρα τῆς ἔχει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη. Αὐτὸς ποὺ ἄλλοτε ξερίζωνε τὸ ἀμπέλι τῆς Ἐκκλησίας, τώρα φυτεύει ἀμπέλια (ἱδρύει δηλαδὴ Ἐκκλησίες νέες). Αὐτὸς ποὺ ἦταν κάποτε ἄχρηστο μολύβι, τώρα γίνεται χρυσάφι». Ἐντυπωσιάζει ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ μὲ τὴν ἀποκάλυψη τῆς αἰτίας ποὺ ἀγαποῦσε τὸν Παῦλο μὲ σφοδρότητα: «Γιατί φλέγομαι ἀπὸ σφοδρὴ ἐπιθυμία καὶ ἀγάπη πρὸς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ δὲν παύω νὰ τὸν ἀναφέρω συνεχῶς, καὶ προσβλέποντας στὴν ψυχή του σὰν σὲ κάποια πρότυπη εἰκόνα, ἐκπλήττομαι ἀπὸ τὴν περιφρόνηση τῶν παθημάτων, ἀπὸ τὴν ὑπερβολική του ἀνδρεία, ἀπὸ τὴ θερμή του ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ σκέπτομαι ὅτι ὁλόκληρο τὸ σύνολο τῶν ἀρετῶν τὸ κατόρθωσε ἕνας ἄνθρωπος, ἐπειδὴ τὸ θέλησε. Ἐνῶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς δὲν θέλει οὔτε τὴν πιὸ μικρὴ ἀρετὴ νὰ κατορθώσει καὶ ἀποκτήσει».
Ἡ ἁμαρτία, ὅταν κτυπηθεῖ μὲ τὴ μετάνοια, γίνεται ἀφορμὴ γιὰ σπουδαῖα πνευματικὰ κατορθώματα. Ὑπάρχει καὶ μία ἀναλογία, θὰ λέγαμε. Στὰ μεγάλα ἁμαρτήματα, νὰ παρακολουθοῦμε, μετὰ τὴ μετάνοια, καὶ μεγάλα κατορθώματα. Ὁ ἁμαρτωλὸς νὰ γίνεται μεγάλος ἅγιος! Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ καλλιεργητὴς τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου μὲ γλυκύτατους καρπούς, τοὺς ὁποίους ἐμμέσως γεύονται κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐπικοινωνοῦν μαζί του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δημιουργοῦνται μικρὲς ἐνάρετες ἑστίες, τὶς ὁποῖες ἔχει μεγάλη ἀνάγκη ἡ κοινωνία μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου