Εἶναι τὸ ἐρώτημα ποὺ δεχόμεθα οἱ ἱερεῖς συνέχεια τὸν τελευταῖο καιρὸ ἀπὸ ὀρθοδόξους καὶ πνευματικὰ παιδιά.
Ἀπάντηση:
Μπορεῖς νὰ διασκεδάσεις ὅταν γύρω σου χλευάζονται σύμβολα ποὺ ἐσὺ θεωρεῖς ἱερά; Μπορεῖς νὰ διασκεδάζεις δίπλα σὲ μεταμφιεσμένους ἱερεῖς, ψεύτικες καλόγριες, κέρατα, δαιμονικὲς στολὲς καὶ ἀνθρώπους ποὺ παριστάνουν τὸν Χριστό;
Ἡ ψυχαγωγία, στὴν αὐθεντική της μορφή, ἔχει σκοπὸ νὰ ἀνυψώσει τὴν ψυχὴ καὶ νὰ ἑνώσει τοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν ὅμως ἡ διασκέδαση βασίζεται στὸν χλευασμὸ τῶν ἀξιῶν τοῦ ἄλλου, παύει νὰ εἶναι ἑνωτική.
Ἀλήθεια. Μπορεῖς νὰ γελάσεις, ὅταν τὸ ἀντικείμενο τοῦ γέλιου εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐσὺ θεωρεῖς πηγὴ ζωῆς;
Μπορεῖς νὰ συνυπάρξεις, ὅταν ἡ ἀτμόσφαιρα γύρω σου προωθεῖ τὴν ἰσοπέδωση κάθε ἠθικοῦ φραγμοῦ;
Καὶ κάτι τελευταῖο. Ὁ «καλὸς Χριστιανὸς» δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ κρίνει τοὺς ἄλλους ἀπὸ καθέδρας, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ προστατεύει τὴν ἐσωτερική του εἰρήνη. Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τέτοια δρώμενα δὲν εἶναι δεῖγμα μισαλλοδοξίας ἢ ἀντικοινωνικότητας... Εἶναι μιὰ πράξη αὐτοσεβασμοῦ. Εἶναι ἡ συνειδητὴ ἐπιλογὴ νὰ μὴν γίνεσαι θεατὴς σὲ κάτι ποὺ τραυματίζει τὴν αἰσθητικὴ καὶ τὴν πίστη σου.
Ὅταν ἡ «διασκέδαση» τῶν πολλῶν γίνεται ἡ «θλίψη» τῆς δικῆς σου συνείδησης, τότε ἡ σιωπὴ καὶ ἡ ἀποχὴ εἶναι ἡ πιὸ δυνατὴ ὁμολογία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου