Ὁ Ἐπίσκοπος Παλαιῶν Πατρὼν Γερμανὸς ἦταν ὁ Ἐθνεγέρτης τοῦ Μωρηᾶ, μαζὶ μὲ τοὺς ὁπλαρχηγοὺς καὶ τοὺς προκρίτους.
Γεννήθηκε στὴ Δημητσάνα στὰ 1778. Πῆγε στὴ Σχολὴ τῆς γενέτειράς του. Καὶ δάσκαλο εἶχε τὸν Ἀγάπιο. Ἀργότερα κατέβηκε στὸ Ἄργος, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος. Καὶ μετὰ πῆγε στὴ Σμύρνη, ὅπου συνάντησε τὸ συμπατριώτη του, τὸν Μητροπολίτη Γρηγόριο, καὶ κατόπιν Ἐθνομάρτυρα Πατριάρχη. «Κι ὁ Γρηγόριος, ποὺ ἄλλο δὲ ζητοῦσε παρὰ νὰ βοηθάει νέους γιὰ νὰ γίνουν χρήσιμοι στὴν Ἐκκλησία καὶ στὸ Ἔθνος», τοῦ ἔδωσε ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ σπουδάσει στὴ Σχολὴ τῆς Σμύρνης. Ἐκεῖ ὁ διάκονος Γερμανὸς παρακολούθησε θεολογικὰ μαθήματα, Φιλοσοφία, Φιλολογία καὶ γαλλικὴ λογοτεχνία. Ἔτσι ἔγινε ἕνας μορφωμένος κληρικός, τόσο δύσκολο γιὰ τὰ χρόνια ἐκεῖνα τῆς σκλαβιᾶς. Δὲν ἦταν ὅμως μόνο αὐτὰ ποὺ ἔκανε ὁ σεβαστὸς Ἱεράρχης γιὰ τὸ συμπατριώτη του. Τοῦ ἔδινε κι ἕνα ἄλλο ἀνεκτίμητο δῶρο: τὸν ἑαυτό του, ζωντανὸ παράδειγμα, γεμάτο ζῆλο κι ἀφοσίωση στὴν ἱερή του ἀποστολή.
Ὅταν ἀνέβηκε στὸν Πατριαρχικὸ θρόνο ὁ Γρηγόριος ὁ Ἐ', τὸν ἀκολούθησε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ὁ Γερμανός. Κι ἔγινε τότε τὸ «δεξὶ» χέρι τοῦ Πατριάρχη... Τὸ αὐστηρό του ἦθος, ἡ σοβαρότητά του, ἡ ἀξιοπρέπειά του τὸν ἐπέβαλλαν στὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὴν ἑλληνικὴ κοινότητα.
Ὁ Γερμανὸς γράφει τὴν ἑξῆς χαρακτηριστικὴ φράση:
«Ὁ ἄνθρωπος ποὺ νοιώθει εὐγνωμοσύνη πρὸς τοὺς συνεργάτες του, εἶναι ἕτοιμος νὰ...













