Ἡ Τουρκία, ἤδη ἀπὸ τὸ 1986, εἶχε ἀναγνωρίσει ρητῶς, μὲ δική της κανονιστικὴ πράξη (ὑπ’ ἀριθ. 86/11264 τῆς 17ης Δεκεμβρίου 1986), τὴν ἐλευθερία τρίτων κρατῶν νὰ ποντίζουν ὑποβρύχια καλώδια ἀκόμη καὶ ἐντὸς τῆς τουρκικῆς Ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΑΟΖ) στὴ Μαύρη Θάλασσα.
Ἡ συγκεκριμένη ρύθμιση ἀποκτᾶ σήμερα ἰδιαίτερη νομικὴ καὶ γεωπολιτικὴ σημασία, καθὼς ἡ Ἄγκυρα ἀξιώνει προηγούμενο συντονισμὸ καὶ ἀδειοδότηση γιὰ δραστηριότητες πόντισης ὑποβρυχίων καλωδίων καὶ συναφεῖς ἔρευνες σὲ περιοχὲς τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, τὶς ὁποῖες θεωρεῖ τμῆμα τῆς ὑφαλοκρηπῖδας της.
Ὅπως ἐπεσήμανε ὁ Νομικὸς καὶ Διεθνολόγος Θεόδωρος Κατσοῦρφος στὴ ραδιοφωνικὴ ἐκπομπή τοῦ Λάμπρου Καλαρρύτη («Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες», 8/10/26), τὸ ἄρθρο 3 τῆς ἐν λόγῳ τουρκικῆς κανονιστικῆς πράξης προβλέπει ὅτι «τὰ ἄλλα κράτη μποροῦν νὰ ἀπολαύουν τῆς ἐλευθερίας πόντισης ὑποβρυχίων... καλωδίων καὶ ἀγωγῶν στὴν ἐν λόγῳ Ζώνη» ("other States shall enjoy the freedom of the laying of submarine cables and pipelines in this zone").
Ἡ τουρκικὴ ρύθμιση τοῦ 1986 συμβαδίζει, στὸν βασικὸ πυρῆνα της, μὲ τὴν ἐλευθερία ποὺ κατοχυρώνεται στὸ ἄρθρο 79 τῆς Σύμβασης τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας (UNCLOS) καὶ βρίσκεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν τουρκικὴ θέση ὅτι κάθε δραστηριότητα πόντισης καλωδίων στὴν ὑφαλοκρηπῖδα τῆς Τουρκίας πρέπει νὰ συντονίζεται προηγουμένως μὲ τὴν Ἄγκυρα.
Συνεπῶς, ἀκόμη ὅμως καὶ ἂν ὑποθέταμε, γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ νομικοῦ μας συλλογισμοῦ, ὅτι ἡ ἐπίμαχη διαδρομὴ τοῦ GSI διέρχονταν ἀπὸ τουρκικὴ ὑφαλοκρηπῖδα, αὐτὸ δὲν θὰ σήμαινε αὐτομάτως ὅτι ἡ Τουρκία διαθέτει γενικὸ δικαίωμα ἀπαγόρευσης τῆς πόντισης τοῦ καλωδίου.
Ἡ προγενέστερη τουρκικὴ κανονιστικὴ πράξη ἀποτελεῖ, ἑπομένως, ἕνα σημαντικὸ τεκμήριο κρατικῆς πρακτικῆς, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἀξιοποιηθεῖ κατὰ τὴν ἐξέταση τῆς διεθνοῦς νομιμότητας τῶν σημερινῶν τουρκικῶν ἀξιώσεων στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο.
Ἡ συγκεκριμένη ρύθμιση ἀποκτᾶ σήμερα ἰδιαίτερη νομικὴ καὶ γεωπολιτικὴ σημασία, καθὼς ἡ Ἄγκυρα ἀξιώνει προηγούμενο συντονισμὸ καὶ ἀδειοδότηση γιὰ δραστηριότητες πόντισης ὑποβρυχίων καλωδίων καὶ συναφεῖς ἔρευνες σὲ περιοχὲς τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, τὶς ὁποῖες θεωρεῖ τμῆμα τῆς ὑφαλοκρηπῖδας της.
Ὅπως ἐπεσήμανε ὁ Νομικὸς καὶ Διεθνολόγος Θεόδωρος Κατσοῦρφος στὴ ραδιοφωνικὴ ἐκπομπή τοῦ Λάμπρου Καλαρρύτη («Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες», 8/10/26), τὸ ἄρθρο 3 τῆς ἐν λόγῳ τουρκικῆς κανονιστικῆς πράξης προβλέπει ὅτι «τὰ ἄλλα κράτη μποροῦν νὰ ἀπολαύουν τῆς ἐλευθερίας πόντισης ὑποβρυχίων... καλωδίων καὶ ἀγωγῶν στὴν ἐν λόγῳ Ζώνη» ("other States shall enjoy the freedom of the laying of submarine cables and pipelines in this zone").
Ἡ τουρκικὴ ρύθμιση τοῦ 1986 συμβαδίζει, στὸν βασικὸ πυρῆνα της, μὲ τὴν ἐλευθερία ποὺ κατοχυρώνεται στὸ ἄρθρο 79 τῆς Σύμβασης τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὸ Δίκαιο τῆς Θάλασσας (UNCLOS) καὶ βρίσκεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν τουρκικὴ θέση ὅτι κάθε δραστηριότητα πόντισης καλωδίων στὴν ὑφαλοκρηπῖδα τῆς Τουρκίας πρέπει νὰ συντονίζεται προηγουμένως μὲ τὴν Ἄγκυρα.
Συνεπῶς, ἀκόμη ὅμως καὶ ἂν ὑποθέταμε, γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ νομικοῦ μας συλλογισμοῦ, ὅτι ἡ ἐπίμαχη διαδρομὴ τοῦ GSI διέρχονταν ἀπὸ τουρκικὴ ὑφαλοκρηπῖδα, αὐτὸ δὲν θὰ σήμαινε αὐτομάτως ὅτι ἡ Τουρκία διαθέτει γενικὸ δικαίωμα ἀπαγόρευσης τῆς πόντισης τοῦ καλωδίου.
Ἡ προγενέστερη τουρκικὴ κανονιστικὴ πράξη ἀποτελεῖ, ἑπομένως, ἕνα σημαντικὸ τεκμήριο κρατικῆς πρακτικῆς, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἀξιοποιηθεῖ κατὰ τὴν ἐξέταση τῆς διεθνοῦς νομιμότητας τῶν σημερινῶν τουρκικῶν ἀξιώσεων στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου