Εἶσαι κράτος καὶ δὲν σοῦ βρίσκεται κάποια πρόχειρη πανδημία ὥστε νὰ ποινικοποιήσεις τὶς ἀγκαλιὲς μεταξὺ μελῶν τῆς οἰκογένειας; Κανένα πρόβλημα, ὑπάρχει καλύτερη λύση! Μόνιμη, σίγουρη, ἐγγυημένη, χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ ἔχεις ἀνάγκη κάποιον ἀδέσποτο ἰὸ γιὰ νὰ διαλύσεις τοὺς κοινωνικοὺς δεσμούς. Ἡ μέθοδος εἶναι ἁπλῆ: Παίρνεις τὴν ἤδη «ξεχειλωμένη» ἔννοια τῆς παρενόχλησης, καὶ τὴν τραβᾶς κι ἄλλο, μέχρι ἐκεῖ ποὺ δὲν παίρνει ἄλλο.
Ἔπειτα, ξεκινᾶς μιὰ καμπάνια κατὰ τοῦ βιασμοῦ καὶ ἀντὶ νὰ ἀσχοληθεὶς μὲ τὰ πραγματικὰ αἴτια τῆς πανσεξουαλικῆς ἀποχαλίνωσης, στρέφεσαι ἐναντίον τοῦ μόνου θεσμοῦ ποὺ ἔχει ἀπομείνει γιὰ νὰ τὴν περιορίζει: τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια. Μὲ λίγα λόγια κατηγορεῖς τὸν εὐεργέτη ὡς θύτη, καταφέρνοντας τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ (ὑποτίθεται ὅτι) στοχεύει ἡ διαφημιστικὴ ἐκστρατεία σου: ἀντὶ νὰ προστατεύεις τὰ θύματα – τὰ ἀφήνεις ἀκόμα πιὸ ἀνυπεράσπιστα.
Καὶ τί κάνεις λοιπόν; Σχεδιάζεις ἕνα διαφημιστικὸ ὅπου παρουσιάζεις... τὴν ἀγκαλιὰ ἢ τὸ φιλί του συγγενῆ ὡς πράξη ποὺ ἀπαιτεῖ... συναίνεση. Ἐὰν δὲν δοθεῖ αὐτή, τότε ἡ χειρονομία ἀγάπης ἰσοδυναμεῖ μὲ ψυχοσωματικὸ «βιασμό». Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ δίδαγμα μιᾶς τρισάθλιας woke διαφήμισης ποὺ προβλήθηκε στὴν Ἰρλανδία, στὰ πλαίσια καμπάνιας ποὺ διοργανώθηκε ἀπὸ τὸ Κέντρο Ἀντιμετώπισης Βιασμῶν του Δουβλίνου (DRCC), μὲ τὸν τίτλο «We-Consent» (συναινοῦμε).
Τί ἔδειχνε αὐτὴ ἡ διαφήμιση; Ἕνα ἀνδρόγυνο ἡλικιωμένων πᾶνε γιὰ ἐπίσκεψη στὸ σπίτι τῶν δύο ἐγγονιῶν τους καὶ χτυποῦν τὸ κουδούνι. Τὸ ἕνα ἐγγόνι (τὸ ἀγοράκι) σπεύδει νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα καὶ ἀγκαλιάζει χαρούμενο τοὺς παπποῦδες του. Τὸ ἄλλο ἐγγόνι (τὸ κοριτσάκι) στέκεται πιὸ πίσω ἀμήχανο, ἐπειδὴ δὲν τοῦ ἀρέσουν οἱ χειρονομίες οἰκειότητας.
Τὰ πρόσωπα τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς φαίνονται σὲ γκρὸ πλὰν νὰ πλησιάζουν «ἀπειλητικὰ» (σὲ ἀργὴ κίνηση) τὴν ἐγγονή τους γιὰ νὰ τὴ φιλήσουν καὶ νὰ τὴν ἀγκαλιάσουν, ἐνῷ ἐκείνη κάνει γκριμάτσες δυσφορίας, σὰν νὰ πρόκειται νὰ τή... βασανίσουν. Ἡ διαφήμιση τελειώνει μὲ τὸ σλόγκαν: «Ἡ ἀγκαλιὰ δὲν εἶναι ἀρεστὴ σὲ ὅλους, ἀκόμα καὶ ἂν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ τοὺς ἀγαπᾶνε. Ἄβολο; Ἴσως. Σημαντικό; Ἀπόλυτα. Τό ‘’We-Consent’’ εἶναι ἐδῶ γιὰ νὰ βοηθήσει».
Ἔπειτα, ξεκινᾶς μιὰ καμπάνια κατὰ τοῦ βιασμοῦ καὶ ἀντὶ νὰ ἀσχοληθεὶς μὲ τὰ πραγματικὰ αἴτια τῆς πανσεξουαλικῆς ἀποχαλίνωσης, στρέφεσαι ἐναντίον τοῦ μόνου θεσμοῦ ποὺ ἔχει ἀπομείνει γιὰ νὰ τὴν περιορίζει: τὴν παραδοσιακὴ οἰκογένεια. Μὲ λίγα λόγια κατηγορεῖς τὸν εὐεργέτη ὡς θύτη, καταφέρνοντας τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ (ὑποτίθεται ὅτι) στοχεύει ἡ διαφημιστικὴ ἐκστρατεία σου: ἀντὶ νὰ προστατεύεις τὰ θύματα – τὰ ἀφήνεις ἀκόμα πιὸ ἀνυπεράσπιστα.
Καὶ τί κάνεις λοιπόν; Σχεδιάζεις ἕνα διαφημιστικὸ ὅπου παρουσιάζεις... τὴν ἀγκαλιὰ ἢ τὸ φιλί του συγγενῆ ὡς πράξη ποὺ ἀπαιτεῖ... συναίνεση. Ἐὰν δὲν δοθεῖ αὐτή, τότε ἡ χειρονομία ἀγάπης ἰσοδυναμεῖ μὲ ψυχοσωματικὸ «βιασμό». Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ δίδαγμα μιᾶς τρισάθλιας woke διαφήμισης ποὺ προβλήθηκε στὴν Ἰρλανδία, στὰ πλαίσια καμπάνιας ποὺ διοργανώθηκε ἀπὸ τὸ Κέντρο Ἀντιμετώπισης Βιασμῶν του Δουβλίνου (DRCC), μὲ τὸν τίτλο «We-Consent» (συναινοῦμε).
Τί ἔδειχνε αὐτὴ ἡ διαφήμιση; Ἕνα ἀνδρόγυνο ἡλικιωμένων πᾶνε γιὰ ἐπίσκεψη στὸ σπίτι τῶν δύο ἐγγονιῶν τους καὶ χτυποῦν τὸ κουδούνι. Τὸ ἕνα ἐγγόνι (τὸ ἀγοράκι) σπεύδει νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα καὶ ἀγκαλιάζει χαρούμενο τοὺς παπποῦδες του. Τὸ ἄλλο ἐγγόνι (τὸ κοριτσάκι) στέκεται πιὸ πίσω ἀμήχανο, ἐπειδὴ δὲν τοῦ ἀρέσουν οἱ χειρονομίες οἰκειότητας.
Τὰ πρόσωπα τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς φαίνονται σὲ γκρὸ πλὰν νὰ πλησιάζουν «ἀπειλητικὰ» (σὲ ἀργὴ κίνηση) τὴν ἐγγονή τους γιὰ νὰ τὴ φιλήσουν καὶ νὰ τὴν ἀγκαλιάσουν, ἐνῷ ἐκείνη κάνει γκριμάτσες δυσφορίας, σὰν νὰ πρόκειται νὰ τή... βασανίσουν. Ἡ διαφήμιση τελειώνει μὲ τὸ σλόγκαν: «Ἡ ἀγκαλιὰ δὲν εἶναι ἀρεστὴ σὲ ὅλους, ἀκόμα καὶ ἂν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ τοὺς ἀγαπᾶνε. Ἄβολο; Ἴσως. Σημαντικό; Ἀπόλυτα. Τό ‘’We-Consent’’ εἶναι ἐδῶ γιὰ νὰ βοηθήσει».
Φανταστεῖτε σὲ τί σουρεαλιστικὲς καταστάσεις ὁδηγεῖ αὐτὴ ἡ διεστραμμένη ἀποστείρωση τῆς ζωῆς μας:
«Ἐγγονούλα μου, ἔχω τὴν ἔγκρισή σου νὰ σὲ φιλήσω στὸ μάγουλο γιατί σὲ πεθύμησα ἢ νιώθεις ‘’ἀπειλὴ’’ στὴν τοποθεσία ‘’σπίτι τῆς γιαγιᾶς’’;»
«Γιε μου, ἔχω τὴν ἄδειά σου νὰ σοῦ χαϊδέψω τὰ μαλλάκια στὸ κεφάλι ἢ θὰ πατήσεις τὸ panic button καὶ θὰ προσγειωθεῖ ἡ ἀντιτρομοκρατικὴ στὸ σαλόνι μας;»
«Ἀγάπη μου, ἂν πλύνεις τα πιάτα σήμερα θὰ ἐπανεξετάσω τὸ αἴτημα σοῦ γιὰ ἄρση μὴ συναίνεσης»
«Τὰ εἰλικρινά μου συλλυπητήρια, ἀλλὰ καταδικάζω τὸν τελευταῖο ἀσπασμὸ γιατί ὁ μακαρίτης ἐξακολουθεῖ νὰ μὴ δίνει συγκατάθεση»
Καὶ ἅμα τὸ συμφωνητικὸ ἀφορᾶ παραπάνω ἀπὸ δύο πρόσωπα, λ.χ. σὲ ἕνα οἰκογενειακὸ Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, πρὶν μποῦν στὸ σπίτι οἱ καλεσμένοι ἴσως θὰ πρέπει νὰ καρφιτσώνουν μιὰ κονκάρδα στὸ πέτο σὰν τοὺς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ: συναινῶ/δὲν συναινῶ.
«Ἐγγονούλα μου, ἔχω τὴν ἔγκρισή σου νὰ σὲ φιλήσω στὸ μάγουλο γιατί σὲ πεθύμησα ἢ νιώθεις ‘’ἀπειλὴ’’ στὴν τοποθεσία ‘’σπίτι τῆς γιαγιᾶς’’;»
«Γιε μου, ἔχω τὴν ἄδειά σου νὰ σοῦ χαϊδέψω τὰ μαλλάκια στὸ κεφάλι ἢ θὰ πατήσεις τὸ panic button καὶ θὰ προσγειωθεῖ ἡ ἀντιτρομοκρατικὴ στὸ σαλόνι μας;»
«Ἀγάπη μου, ἂν πλύνεις τα πιάτα σήμερα θὰ ἐπανεξετάσω τὸ αἴτημα σοῦ γιὰ ἄρση μὴ συναίνεσης»
«Τὰ εἰλικρινά μου συλλυπητήρια, ἀλλὰ καταδικάζω τὸν τελευταῖο ἀσπασμὸ γιατί ὁ μακαρίτης ἐξακολουθεῖ νὰ μὴ δίνει συγκατάθεση»
Καὶ ἅμα τὸ συμφωνητικὸ ἀφορᾶ παραπάνω ἀπὸ δύο πρόσωπα, λ.χ. σὲ ἕνα οἰκογενειακὸ Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, πρὶν μποῦν στὸ σπίτι οἱ καλεσμένοι ἴσως θὰ πρέπει νὰ καρφιτσώνουν μιὰ κονκάρδα στὸ πέτο σὰν τοὺς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ: συναινῶ/δὲν συναινῶ.
Ἀλλὰ νὰ σοβαρευτοῦμε...
Θυμηθεῖτε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πανδημίας, πόσοι ἀπὸ τοὺς τηλέ - «εἰδικοὺς» παπαγάλιζαν συνεχῶς ὅτι οἱ παπποῦδες πρέπει νὰ μείνουν μακριὰ ἀπὸ τὰ ἐγγόνια τους καὶ νὰ μποῦν σὲ οἰκειοθελῆ ἀπομόνωση. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίθετο: ὅτι τὰ ἐγγόνια πρέπει νὰ ξεχάσουν τὴν ἀγκαλιὰ τῶν παππούδων, ἂν δὲν θέλουν νὰ τοὺς στείλουν στὸν ἄλλο... κόσμο. Μέχρι καὶ ἐπιδοτούμενο βιβλίο ἀπὸ τὸν ἐθνικό μας παραμυθᾶ (τὸν Τριβιζὰ) εἶχε κυκλοφορήσει γιὰ νὰ φορτώσει προκαταβολικὲς ἐνοχὲς στὰ παιδάκια.
Περιττὸ νὰ ἐπισημάνω τὸν ξεδιάντροπο ἡλικιακὸ ρατσισμὸ ποὺ ἐμπνέουν τέτοιου τύπου καμπάνιες σὰν τὴν ἰρλανδική, ὅπου οἱ ἡλικιωμένοι παρουσιάζονται σὰν ἀπεχθεῖς «κακοποιητὲς» ποὺ σαλιώνουν τὰ μάγουλά μας καὶ συνθλίβουν τὰ παΐδια μας, ἐκδηλώνουν ἐκείνη τὴν ἀκατανόητη «χημικὴ σύναψη» ποὺ ἀποκαλεῖται ἀγάπη δίχως νὰ τοὺς ἐκδώσουμε πρῶτα ἀριθμὸ πρωτοκόλλου. Διότι εἶναι ἀπολίτιστα κατάλοιπα μιᾶς «τοξικῆς» κουλτούρας τοῦ παρελθόντος ποὺ πρέπει νὰ ἐκλείψει. Ἡ ἀθωότητα τῆς συγγενικῆς ἀγάπης πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ μολυνθεῖ ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῆς καχυποψίας: ἐκεῖνος ποὺ ἀγκαλιάζει νὰ φοβᾶται ὅτι θὰ βρεθεῖ κατηγορούμενος καὶ ἐκεῖνος ποὺ (δὲν θέλει νὰ) ἀγκαλιάζεται, νὰ δελεάζεται ἀπὸ τὴ ναρκισσιστικὴ ντόπα της αὐτοθυματοποίησης.
Ἀκόμα καὶ στό - πλήρως ἁλωμένο ἀπὸ τὸν δικαιωματισμό – κράτος τῆς Ἰρλανδίας, ἡ διαφήμιση ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων. Ἡ φυσικὴ ἐκδήλωση οἰκογενειακῆς τρυφερότητας, παρουσιάστηκε ὡς δυνητικὴ κακοποίηση ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση ὡς κοινωνικὸ παράπτωμα. Ζωντάνεψαν στὰ μάτια τοῦ κοινοῦ οἱ ταινίες ἐπιστημονικῆς φαντασίας ὅπου κάθε ἀνθρώπινο ἄγγιγμα ἔχει ποινικοποιηθεῖ καὶ ἡ μόνη σωματικὴ ἀλληλοεπίδραση γίνεται μέσῳ εἰκονικῆς πραγματικότητας. Κάθε ἐπαφὴ καὶ πρόστιμο – κάθε ἁγνὴ παρόρμηση καὶ «ἁμαρτία». Μιὰ ἐπιδιωκόμενη κοινωνία ἀπομονωμένων «κυττάρων», ἀνίκανων νὰ συνθέσουν (κοινωνικοὺς) ἱστούς, ἀνίκανων νὰ συνθέσουν ὄργανα (ἀντίστασης), ἀνίκανων νὰ συνθέσουν λαϊκὸ σῶμα.
Ὁ σάλος ποὺ προκάλεσε ἡ διαφήμιση παρακίνησε ἀκόμα καὶ τὸν Ἰρλανδὸ Ὑπουργὸ Δικαιοσύνης, Τζὶμ Ὁ’Κάλαχαν, νὰ τὴ χαρακτηρίσει ὡς «ἀκατάλληλη ὅσο καὶ ἐξευτελιστικὴ γιὰ τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες», προσπερνῶντας τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἴδιο τὸ ὑπουργεῖο του ἦταν χορηγὸς τῆς κατάπτυστης καμπάνιας. Τὸ σπὸτ ἀποσύρθηκε, ἀλλὰ τὸ DRCC συνέχισε νὰ τὸ ὑπερασπίζεται δηλώνοντας ὅτι «βασίζονταν στὴν ἰδέα ὅτι τὰ ὅρια πρέπει νὰ γίνονται σεβαστὰ ἀπὸ μικρὴ ἡλικία καὶ ὅτι πρέπει ἐπίσης νὰ σεβόμαστε τὰ ὅρια τῶν ἄλλων».
Ἀλλὰ ποιά ὅρια; Ἐκεῖνα τὰ τεχνητὰ ὅρια ποὺ συνεχῶς ἐπινοεῖ ἡ δικαιωματιστικὴ «θρησκεία», ὥστε νὰ ἐγκλωβίσει τὸν κάθε ἄνθρωπο μέσα σὲ δεκάδες ἀόρατα σύνορα, ἀποξενώνοντάς τον ἀπὸ κάθε φυσικὴ συμπεριφορά, ἀπὸ κάθε αὐθορμητισμό, ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη ἀντίδραση, ἀπὸ κάθε ἀνάπτυξη διαπροσωπικοῦ δεσμοῦ καὶ κυρίως ἀπὸ κάθε σκέψη (ἀκόμα καὶ ἴχνος της) νὰ μπεῖ στὴ θέση τοῦ ἄλλου. Ἀκόμα καὶ ἂν δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ φιλιὰ καὶ οἱ ἀγκαλιὲς τοῦ παπποῦ, ἂς κάνω μιὰ παραχώρηση γιὰ νὰ τοῦ δώσω χαρά. Γιατί ἐκεῖνος ἴσως ὑποφέρει ἀπὸ μοναξιὰ καὶ ἴσως ἔχει περισσότερη ἀνάγκη νὰ ἐκδηλωθεῖ θερμά, ἀπ’ ὅτι ἔχω ἐγώ. Ἀλλὰ ὄχι. Αὐτὰ πρέπει νὰ ἐκλείψουν. Θέλουν ἄμεση ἐγγύτητα σὲ καθετὶ τὸ ψηφιακὸ καὶ χαοτικὴ ἀπόσταση σὲ καθετὶ τὸ φυσικό. Μιὰ κατάμεστη κοινωνία ξένων, ἐφαπτόμενων στὸ δικαίωμα νὰ ξεχωρίζουν – ἀλλὰ ὄχι στὸ δικαίωμα νὰ ἀλληλοσυμπληρώνουν τὸν λόγο ποὺ ζοῦν...
Περιττὸ νὰ ἐπισημάνω τὸν ξεδιάντροπο ἡλικιακὸ ρατσισμὸ ποὺ ἐμπνέουν τέτοιου τύπου καμπάνιες σὰν τὴν ἰρλανδική, ὅπου οἱ ἡλικιωμένοι παρουσιάζονται σὰν ἀπεχθεῖς «κακοποιητὲς» ποὺ σαλιώνουν τὰ μάγουλά μας καὶ συνθλίβουν τὰ παΐδια μας, ἐκδηλώνουν ἐκείνη τὴν ἀκατανόητη «χημικὴ σύναψη» ποὺ ἀποκαλεῖται ἀγάπη δίχως νὰ τοὺς ἐκδώσουμε πρῶτα ἀριθμὸ πρωτοκόλλου. Διότι εἶναι ἀπολίτιστα κατάλοιπα μιᾶς «τοξικῆς» κουλτούρας τοῦ παρελθόντος ποὺ πρέπει νὰ ἐκλείψει. Ἡ ἀθωότητα τῆς συγγενικῆς ἀγάπης πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ μολυνθεῖ ἀπὸ τὸ δηλητήριο τῆς καχυποψίας: ἐκεῖνος ποὺ ἀγκαλιάζει νὰ φοβᾶται ὅτι θὰ βρεθεῖ κατηγορούμενος καὶ ἐκεῖνος ποὺ (δὲν θέλει νὰ) ἀγκαλιάζεται, νὰ δελεάζεται ἀπὸ τὴ ναρκισσιστικὴ ντόπα της αὐτοθυματοποίησης.
Ἀκόμα καὶ στό - πλήρως ἁλωμένο ἀπὸ τὸν δικαιωματισμό – κράτος τῆς Ἰρλανδίας, ἡ διαφήμιση ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων. Ἡ φυσικὴ ἐκδήλωση οἰκογενειακῆς τρυφερότητας, παρουσιάστηκε ὡς δυνητικὴ κακοποίηση ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση ὡς κοινωνικὸ παράπτωμα. Ζωντάνεψαν στὰ μάτια τοῦ κοινοῦ οἱ ταινίες ἐπιστημονικῆς φαντασίας ὅπου κάθε ἀνθρώπινο ἄγγιγμα ἔχει ποινικοποιηθεῖ καὶ ἡ μόνη σωματικὴ ἀλληλοεπίδραση γίνεται μέσῳ εἰκονικῆς πραγματικότητας. Κάθε ἐπαφὴ καὶ πρόστιμο – κάθε ἁγνὴ παρόρμηση καὶ «ἁμαρτία». Μιὰ ἐπιδιωκόμενη κοινωνία ἀπομονωμένων «κυττάρων», ἀνίκανων νὰ συνθέσουν (κοινωνικοὺς) ἱστούς, ἀνίκανων νὰ συνθέσουν ὄργανα (ἀντίστασης), ἀνίκανων νὰ συνθέσουν λαϊκὸ σῶμα.
Ὁ σάλος ποὺ προκάλεσε ἡ διαφήμιση παρακίνησε ἀκόμα καὶ τὸν Ἰρλανδὸ Ὑπουργὸ Δικαιοσύνης, Τζὶμ Ὁ’Κάλαχαν, νὰ τὴ χαρακτηρίσει ὡς «ἀκατάλληλη ὅσο καὶ ἐξευτελιστικὴ γιὰ τοὺς παπποῦδες καὶ τὶς γιαγιάδες», προσπερνῶντας τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἴδιο τὸ ὑπουργεῖο του ἦταν χορηγὸς τῆς κατάπτυστης καμπάνιας. Τὸ σπὸτ ἀποσύρθηκε, ἀλλὰ τὸ DRCC συνέχισε νὰ τὸ ὑπερασπίζεται δηλώνοντας ὅτι «βασίζονταν στὴν ἰδέα ὅτι τὰ ὅρια πρέπει νὰ γίνονται σεβαστὰ ἀπὸ μικρὴ ἡλικία καὶ ὅτι πρέπει ἐπίσης νὰ σεβόμαστε τὰ ὅρια τῶν ἄλλων».
Ἀλλὰ ποιά ὅρια; Ἐκεῖνα τὰ τεχνητὰ ὅρια ποὺ συνεχῶς ἐπινοεῖ ἡ δικαιωματιστικὴ «θρησκεία», ὥστε νὰ ἐγκλωβίσει τὸν κάθε ἄνθρωπο μέσα σὲ δεκάδες ἀόρατα σύνορα, ἀποξενώνοντάς τον ἀπὸ κάθε φυσικὴ συμπεριφορά, ἀπὸ κάθε αὐθορμητισμό, ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη ἀντίδραση, ἀπὸ κάθε ἀνάπτυξη διαπροσωπικοῦ δεσμοῦ καὶ κυρίως ἀπὸ κάθε σκέψη (ἀκόμα καὶ ἴχνος της) νὰ μπεῖ στὴ θέση τοῦ ἄλλου. Ἀκόμα καὶ ἂν δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ φιλιὰ καὶ οἱ ἀγκαλιὲς τοῦ παπποῦ, ἂς κάνω μιὰ παραχώρηση γιὰ νὰ τοῦ δώσω χαρά. Γιατί ἐκεῖνος ἴσως ὑποφέρει ἀπὸ μοναξιὰ καὶ ἴσως ἔχει περισσότερη ἀνάγκη νὰ ἐκδηλωθεῖ θερμά, ἀπ’ ὅτι ἔχω ἐγώ. Ἀλλὰ ὄχι. Αὐτὰ πρέπει νὰ ἐκλείψουν. Θέλουν ἄμεση ἐγγύτητα σὲ καθετὶ τὸ ψηφιακὸ καὶ χαοτικὴ ἀπόσταση σὲ καθετὶ τὸ φυσικό. Μιὰ κατάμεστη κοινωνία ξένων, ἐφαπτόμενων στὸ δικαίωμα νὰ ξεχωρίζουν – ἀλλὰ ὄχι στὸ δικαίωμα νὰ ἀλληλοσυμπληρώνουν τὸν λόγο ποὺ ζοῦν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου