Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 27 Ἰουνίου τοῦ 1993.
Μὲ μιὰ ἄλλη φράση, ὁ Χριστὸς καθορίζει τὸν βηματισμὸ τῶν καθημερινῶν ἐπιθυμιῶν μας: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Καὶ, ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι τὸ περιεχόμενο τῆς κάθε μέρας μας, τῆς κάθε μας σκέψεως – καὶ, θὰ ἔλεγε κάποιος, «εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο νὰ τὸ κάνουμε, νὰ ζητοῦμε τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα νὰ προστίθενται ἡμῖν» – ὁ Χριστός, πρὶν νὰ καταλήξει σὲ αὐτὴ τὴ φράση, ἔδωσε τὶς προϋποθέσεις ποὺ μποροῦμε νὰ χαράξουμε πάνω στὴ ζωή μας γιὰ νὰ καταστεῖ δυνατὸν νὰ ποῦμε καὶ ἐμεῖς: «Κύριε, δός μας τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν!». Ποιες εἶναι αὐτὲς οἱ προϋποθέσεις, ὅπως τὶς περιέγραψε τὸ κείμενο τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο;
Τὸ κείμενο ξεκίνησε ἀπὸ μιὰ θεώρηση τῶν αἰσθήσεων, ποὺ πῆρε γιὰ... παράδειγμα τὰ μάτια καὶ εἶπε ὅτι ὁ «λύχνος τοῦ σώματος ἐστὶν ὁ ὀφθαλμός». Καὶ οἱ Πατέρες, ποὺ ἑρμηνεύουν τὸ κείμενο, λένε πὼς ἡ πρόσβασίς μας πρὸς τὸν κόσμο τὸν ἐξωτερικὸ εἶναι οἱ αἰσθήσεις μας. Καὶ ἀνάμεσα καὶ στὰ πράγματα ὅλα, ποὺ εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, καὶ σὲ ἐμᾶς – πρὶν νὰ προλάβουμε νὰ τὰ κοιτάξουμε, πρὶν νὰ προλάβουμε νὰ τὰ ἀγγίξουμε – ὑπάρχει ὁ Θεός! Ὑπάρχει σὲ ὅλα· πρὶν νὰ προλάβουμε νὰ μιλήσουμε καὶ νὰ μιλήσουμε σὲ κάποιον, ἀνάμεσά μας ὑπάρχει ὁ Θεός! Πρὶν νὰ τὰ ἀγγίξουμε, ὁ Θεός! Καὶ πέρα ἀπὸ αὐτό, ὁ Θεός! Τὰ μάτια, λοιπόν, ἔχουν μιὰ δυνατότητα: τὴν ὥρα ποὺ βλέπουν πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ πρὸς τὰ παρακεῖ, νὰ μποροῦν, πρὶν νὰ δοῦν πρὸς τὰ ἐκεῖ, νὰ συλλάβουν πὼς ἀνάμεσα – μὲ τὸν δικό Του, μοναδικὸ, ἀγαπητικὸ τρόπο – στέκεται ὁ Θεός.
Καὶ ἔτσι, κοιτάζοντας παρακεῖ, πιάνοντας μέσα ἀπὸ τὴ ματιά σου τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, κοιτάζεις πρὸς τὰ ἐκεῖ μὲ ἄλλο τρόπο πιά. Καὶ τὸ μάτι σου, καὶ μετὰ ὅλες οἱ αἰσθήσεις σου, γίνονται πιὸ φωτεινὲς καὶ πιὸ καθαρές, γιατί θεωρεῖς πὼς ἀνάμεσα πραγματικὰ ὑπάρχει ὁ Δημιουργός, ποὺ καθορίζει τὴ σχέση σου μὲ τὰ πράγματα. Ἂν αὐτὸ τὸ ξεχάσεις, ἂν ἡ ματιά σου πάει στὰ πράγματα κατευθείαν καὶ ἔχεις μιὰ ἀμεσότητα μαζί τους, χωρὶς νὰ θεωρήσεις τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς νὰ πάρεις τὴν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ, τότε καταλήγεις στὴ δεύτερη προϋπόθεση, στὴ δεύτερη ἀδυναμία σου γιὰ νὰ ζητήσεις τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τότε δουλεύεις «δυσὶ κυρίοις».
Τότε, ἐπειδὴ εἶσαι φτιαγμένος γιὰ νὰ βλέπεις τὰ πράγματα μέσα ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ – καὶ δὲν τὰ βλέπεις ἔτσι – τότε γίνεσαι ἕνας ἄνθρωπος διχασμένος. Τὸ μάτι σου ἔτσι εἶναι φτιαγμένο καὶ θέλει νὰ δεῖ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐσὺ τοῦ κλείνεις τὸν δρόμο καὶ βλέπεις μόνο τὰ ἄλλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Καὶ ἀρχίζει μέσα σου, λέει ἕνας μεγάλος ἀσκητὴς Πατέρας, μέσα σου νὰ διαγράφεται ἕνας διχασμός. Ἄλλο θὰ ἤθελε ἡ αἴσθηση, ποὺ εἶναι δοσμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ δωρεάν, νὰ δεῖ, κι ἐσὺ ἀλλιῶς καὶ μονομερῶς τὰ βλέπεις. Καὶ ἔτσι τὸ μάτι, καὶ ὅλες οἱ αἰσθήσεις, ἀπογυμνώνονται ἀπὸ αὐτὴ τὴ δυνατότητα ποὺ εἶναι ἀνάμεσά μας, τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅλα τὰ κάνουμε ἀπογυμνωμένα. Καὶ ἔτσι προσκρούουμε πάνω στὰ πράγματα μὲ ἕναν τρόπο ἀνώφελο, ὅπως προσκρούουμε πάνω στοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι γύρω μας μὲ ἕναν τρόπο ἀνώφελο. Καὶ ἐπειδὴ ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ σ᾿ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ, τότε ἔρχονται οἱ συγκρούσεις, τότε ἔρχονται οἱ ἀδυναμίες, οἱ ἔχθρες, οἱ δυσκολίες νὰ ἐπικοινωνήσουμε μαζί τους. Καὶ γινόμαστε ἄνθρωποι διχασμένοι, καὶ δουλεύουμε – χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ χωρὶς ποτὲ νὰ «τὸ πιάσουμε» – «δυσὶ κυρίοις», γιατί ἀκριβῶς δὲν «πιάσαμε» αὐτὴ τὴ δυνατότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ στὰ πράγματα καὶ στοὺς ἀνθρώπους γύρω μας.
Καὶ ἐπειδὴ πιὰ τὸ βλέπουμε σὰν διχασμένοι ἄνθρωποι, ἀρχίζει ἡ μέριμνα γιὰ τὰ πράγματα. Ἐπειδὴ προσκρούουμε πάνω στὰ πράγματα μὲ ἕναν τρόπο ἀλλόκοτο καὶ μὲ ἕναν τρόπο παράλογο, ἀρχίζουμε νὰ μεριμνοῦμε γι᾿ αὐτά, μπᾶς καὶ τὰ κάνουμε καλύτερα, μπᾶς καὶ τὰ κάνουμε ὀμορφότερα, μπᾶς καὶ πάρουμε περισσότερες ἀξίες, περισσότερες δυνατότητες ἀπὸ αὐτά, καὶ ἀποκτοῦμε μιὰ παράλογη σχέση μὲ τὰ πράγματα – ποὺ αὐτὴ λέγεται μέριμνα τοῦ κόσμου. Καὶ ἐμεῖς δὲν παύουμε νὰ μεριμνοῦμε γιὰ τὰ πράγματα· ἀλλὰ, ὅταν ἀνάμεσά μας εἶναι ὁ Θεός, ἀλλιῶς θὰ μεριμνοῦμε, μὲ ἄλλες δυνατότητες, μὲ ἄλλη διάθεση, μὲ ἄλλη ἡσυχία, μὲ ἄλλη γαλήνη, μὲ ἄλλες ἡσυχαστικὲς διαθέσεις μεριμνοῦμε. Καὶ τότε, ἂν μεριμνοῦμε μὲ ἄλλες διαθέσεις, ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ καλύπτει τὰ κενά μας, καλύπτει τὶς ἀδυναμίες μας, καλύπτει τοὺς λανθασμένους τρόπους ποὺ τὰ χειριζόμεθα· καὶ τότε, καὶ μόνο τότε, θὰ μποροῦμε νὰ φτάσουμε καὶ νὰ ποῦμε ὅτι ζητοῦμε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν! Καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ εἶναι ἡ καθημερινότητά μας καὶ ἐπειδὴ κάθε μέρα ἔτσι διχαζόμαστε καὶ ἐπειδὴ κάθε μέρα πέφτουμε σὲ δυσκολίες, σὲ δυστυχίες, ἀπελπισίες καὶ ἀδυναμία νὰ ζήσουμε σωστά, ἔρχεται ὁ Κύριος νὰ θυμίσει τὸν λόγο Του: «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ… καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».
Πρόκληση λοιπόν μεγάλη: πρὶν νὰ δεῖτε, πρὶν νὰ ἀκουμπήσετε τὰ πράγματα, πρὶν νὰ δεῖτε καὶ πρὶν νὰ ἀκουμπήσετε τοὺς ἀδελφούς σας, νὰ δεῖτε ἀνάμεσά σας τὴν παρουσία Ἐκείνου. Καὶ τότε ἡ παρουσία Ἐκείνου θὰ γίνει καθοριστικὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ θὰ σταθεῖτε μπροστά τους. Καὶ τότε πραγματικά, αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ δική σας δυνατότητα: νὰ ζητεῖτε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἂν ζητεῖτε, τότε, τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τώρα κάνετε βηματισμὸ μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ βασιλεία, καὶ ἀπὸ τώρα ἡ ζωή σας καθορίζεται ἀπὸ αὐτὴ τὴ βασιλεία, καὶ ἀπὸ τώρα παίρνετε γεύση αὐτῆς τῆς βασιλείας, καὶ τότε γίνεστε ἄνθρωποι ἀλλιώτικοι, ἄνθρωποι μεταμορφωμένοι, ἄνθρωποι ποὺ ζεῖτε μέσα στὸν κόσμο ἀλλὰ μὲ ἄλλα δεδομένα τοῦ κόσμου. Ἄνθρωποι ποὺ ἀγκαλιάζετε μὲ τὶς αἰσθήσεις σας τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὰ ἀγκαλιάζετε μὲ ἕναν ἄλλο πλοῦτο, μὲ ἕναν πλοῦτο ὑπερβάλλοντα, ποὺ ξεπερνᾶ ἁπλῶς τὰ σχήματα καὶ τὰ χρώματα, καὶ τότε γίνεστε ἀλλιώτικοι. Καὶ ζώντας μέσα στὰ σχήματα καὶ στὰ χρώματα, ἔχετε πάνω σας τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ βλέπετε τὰ σχήματα καὶ τὰ χρώματα μέσα ἀπὸ τὸ σχῆμα καὶ τὸ χρῶμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ βλέπετε μπροστά σας τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλα γίνονται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν! Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή μας καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ τ-ώ-ρ-α μας!
Τὸ αὔριο θὰ ἔρθει μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ τώρα. Καὶ νὰ εὐχηθοῦμε αὐτὸ τὸ αὔριο – ἂν εἶναι κοντὰ ἢ ἂν εἶναι ἀργά δὲν τὸ ξέρουμε, Ἐκεῖνος τὸ ξέρει – αὐτὸ τὸ αὔριο νὰ καθοριστεῖ ἀπὸ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο τώρα! Καὶ τότε πραγματικὰ ἡ ζωή σας θὰ γίνει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν!
Μὲ μιὰ ἄλλη φράση, ὁ Χριστὸς καθορίζει τὸν βηματισμὸ τῶν καθημερινῶν ἐπιθυμιῶν μας: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Καὶ, ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι τὸ περιεχόμενο τῆς κάθε μέρας μας, τῆς κάθε μας σκέψεως – καὶ, θὰ ἔλεγε κάποιος, «εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο νὰ τὸ κάνουμε, νὰ ζητοῦμε τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα νὰ προστίθενται ἡμῖν» – ὁ Χριστός, πρὶν νὰ καταλήξει σὲ αὐτὴ τὴ φράση, ἔδωσε τὶς προϋποθέσεις ποὺ μποροῦμε νὰ χαράξουμε πάνω στὴ ζωή μας γιὰ νὰ καταστεῖ δυνατὸν νὰ ποῦμε καὶ ἐμεῖς: «Κύριε, δός μας τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν!». Ποιες εἶναι αὐτὲς οἱ προϋποθέσεις, ὅπως τὶς περιέγραψε τὸ κείμενο τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο;
Τὸ κείμενο ξεκίνησε ἀπὸ μιὰ θεώρηση τῶν αἰσθήσεων, ποὺ πῆρε γιὰ... παράδειγμα τὰ μάτια καὶ εἶπε ὅτι ὁ «λύχνος τοῦ σώματος ἐστὶν ὁ ὀφθαλμός». Καὶ οἱ Πατέρες, ποὺ ἑρμηνεύουν τὸ κείμενο, λένε πὼς ἡ πρόσβασίς μας πρὸς τὸν κόσμο τὸν ἐξωτερικὸ εἶναι οἱ αἰσθήσεις μας. Καὶ ἀνάμεσα καὶ στὰ πράγματα ὅλα, ποὺ εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, καὶ σὲ ἐμᾶς – πρὶν νὰ προλάβουμε νὰ τὰ κοιτάξουμε, πρὶν νὰ προλάβουμε νὰ τὰ ἀγγίξουμε – ὑπάρχει ὁ Θεός! Ὑπάρχει σὲ ὅλα· πρὶν νὰ προλάβουμε νὰ μιλήσουμε καὶ νὰ μιλήσουμε σὲ κάποιον, ἀνάμεσά μας ὑπάρχει ὁ Θεός! Πρὶν νὰ τὰ ἀγγίξουμε, ὁ Θεός! Καὶ πέρα ἀπὸ αὐτό, ὁ Θεός! Τὰ μάτια, λοιπόν, ἔχουν μιὰ δυνατότητα: τὴν ὥρα ποὺ βλέπουν πρὸς τὰ ἐκεῖ καὶ πρὸς τὰ παρακεῖ, νὰ μποροῦν, πρὶν νὰ δοῦν πρὸς τὰ ἐκεῖ, νὰ συλλάβουν πὼς ἀνάμεσα – μὲ τὸν δικό Του, μοναδικὸ, ἀγαπητικὸ τρόπο – στέκεται ὁ Θεός.
Καὶ ἔτσι, κοιτάζοντας παρακεῖ, πιάνοντας μέσα ἀπὸ τὴ ματιά σου τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, κοιτάζεις πρὸς τὰ ἐκεῖ μὲ ἄλλο τρόπο πιά. Καὶ τὸ μάτι σου, καὶ μετὰ ὅλες οἱ αἰσθήσεις σου, γίνονται πιὸ φωτεινὲς καὶ πιὸ καθαρές, γιατί θεωρεῖς πὼς ἀνάμεσα πραγματικὰ ὑπάρχει ὁ Δημιουργός, ποὺ καθορίζει τὴ σχέση σου μὲ τὰ πράγματα. Ἂν αὐτὸ τὸ ξεχάσεις, ἂν ἡ ματιά σου πάει στὰ πράγματα κατευθείαν καὶ ἔχεις μιὰ ἀμεσότητα μαζί τους, χωρὶς νὰ θεωρήσεις τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ χωρὶς νὰ πάρεις τὴν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ, τότε καταλήγεις στὴ δεύτερη προϋπόθεση, στὴ δεύτερη ἀδυναμία σου γιὰ νὰ ζητήσεις τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τότε δουλεύεις «δυσὶ κυρίοις».
Τότε, ἐπειδὴ εἶσαι φτιαγμένος γιὰ νὰ βλέπεις τὰ πράγματα μέσα ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ – καὶ δὲν τὰ βλέπεις ἔτσι – τότε γίνεσαι ἕνας ἄνθρωπος διχασμένος. Τὸ μάτι σου ἔτσι εἶναι φτιαγμένο καὶ θέλει νὰ δεῖ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐσὺ τοῦ κλείνεις τὸν δρόμο καὶ βλέπεις μόνο τὰ ἄλλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Καὶ ἀρχίζει μέσα σου, λέει ἕνας μεγάλος ἀσκητὴς Πατέρας, μέσα σου νὰ διαγράφεται ἕνας διχασμός. Ἄλλο θὰ ἤθελε ἡ αἴσθηση, ποὺ εἶναι δοσμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ δωρεάν, νὰ δεῖ, κι ἐσὺ ἀλλιῶς καὶ μονομερῶς τὰ βλέπεις. Καὶ ἔτσι τὸ μάτι, καὶ ὅλες οἱ αἰσθήσεις, ἀπογυμνώνονται ἀπὸ αὐτὴ τὴ δυνατότητα ποὺ εἶναι ἀνάμεσά μας, τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅλα τὰ κάνουμε ἀπογυμνωμένα. Καὶ ἔτσι προσκρούουμε πάνω στὰ πράγματα μὲ ἕναν τρόπο ἀνώφελο, ὅπως προσκρούουμε πάνω στοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι γύρω μας μὲ ἕναν τρόπο ἀνώφελο. Καὶ ἐπειδὴ ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ σ᾿ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ, τότε ἔρχονται οἱ συγκρούσεις, τότε ἔρχονται οἱ ἀδυναμίες, οἱ ἔχθρες, οἱ δυσκολίες νὰ ἐπικοινωνήσουμε μαζί τους. Καὶ γινόμαστε ἄνθρωποι διχασμένοι, καὶ δουλεύουμε – χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ χωρὶς ποτὲ νὰ «τὸ πιάσουμε» – «δυσὶ κυρίοις», γιατί ἀκριβῶς δὲν «πιάσαμε» αὐτὴ τὴ δυνατότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ στὰ πράγματα καὶ στοὺς ἀνθρώπους γύρω μας.
Καὶ ἐπειδὴ πιὰ τὸ βλέπουμε σὰν διχασμένοι ἄνθρωποι, ἀρχίζει ἡ μέριμνα γιὰ τὰ πράγματα. Ἐπειδὴ προσκρούουμε πάνω στὰ πράγματα μὲ ἕναν τρόπο ἀλλόκοτο καὶ μὲ ἕναν τρόπο παράλογο, ἀρχίζουμε νὰ μεριμνοῦμε γι᾿ αὐτά, μπᾶς καὶ τὰ κάνουμε καλύτερα, μπᾶς καὶ τὰ κάνουμε ὀμορφότερα, μπᾶς καὶ πάρουμε περισσότερες ἀξίες, περισσότερες δυνατότητες ἀπὸ αὐτά, καὶ ἀποκτοῦμε μιὰ παράλογη σχέση μὲ τὰ πράγματα – ποὺ αὐτὴ λέγεται μέριμνα τοῦ κόσμου. Καὶ ἐμεῖς δὲν παύουμε νὰ μεριμνοῦμε γιὰ τὰ πράγματα· ἀλλὰ, ὅταν ἀνάμεσά μας εἶναι ὁ Θεός, ἀλλιῶς θὰ μεριμνοῦμε, μὲ ἄλλες δυνατότητες, μὲ ἄλλη διάθεση, μὲ ἄλλη ἡσυχία, μὲ ἄλλη γαλήνη, μὲ ἄλλες ἡσυχαστικὲς διαθέσεις μεριμνοῦμε. Καὶ τότε, ἂν μεριμνοῦμε μὲ ἄλλες διαθέσεις, ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ καλύπτει τὰ κενά μας, καλύπτει τὶς ἀδυναμίες μας, καλύπτει τοὺς λανθασμένους τρόπους ποὺ τὰ χειριζόμεθα· καὶ τότε, καὶ μόνο τότε, θὰ μποροῦμε νὰ φτάσουμε καὶ νὰ ποῦμε ὅτι ζητοῦμε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν! Καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ εἶναι ἡ καθημερινότητά μας καὶ ἐπειδὴ κάθε μέρα ἔτσι διχαζόμαστε καὶ ἐπειδὴ κάθε μέρα πέφτουμε σὲ δυσκολίες, σὲ δυστυχίες, ἀπελπισίες καὶ ἀδυναμία νὰ ζήσουμε σωστά, ἔρχεται ὁ Κύριος νὰ θυμίσει τὸν λόγο Του: «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ… καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».
Πρόκληση λοιπόν μεγάλη: πρὶν νὰ δεῖτε, πρὶν νὰ ἀκουμπήσετε τὰ πράγματα, πρὶν νὰ δεῖτε καὶ πρὶν νὰ ἀκουμπήσετε τοὺς ἀδελφούς σας, νὰ δεῖτε ἀνάμεσά σας τὴν παρουσία Ἐκείνου. Καὶ τότε ἡ παρουσία Ἐκείνου θὰ γίνει καθοριστικὴ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ θὰ σταθεῖτε μπροστά τους. Καὶ τότε πραγματικά, αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ δική σας δυνατότητα: νὰ ζητεῖτε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἂν ζητεῖτε, τότε, τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τώρα κάνετε βηματισμὸ μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ βασιλεία, καὶ ἀπὸ τώρα ἡ ζωή σας καθορίζεται ἀπὸ αὐτὴ τὴ βασιλεία, καὶ ἀπὸ τώρα παίρνετε γεύση αὐτῆς τῆς βασιλείας, καὶ τότε γίνεστε ἄνθρωποι ἀλλιώτικοι, ἄνθρωποι μεταμορφωμένοι, ἄνθρωποι ποὺ ζεῖτε μέσα στὸν κόσμο ἀλλὰ μὲ ἄλλα δεδομένα τοῦ κόσμου. Ἄνθρωποι ποὺ ἀγκαλιάζετε μὲ τὶς αἰσθήσεις σας τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὰ ἀγκαλιάζετε μὲ ἕναν ἄλλο πλοῦτο, μὲ ἕναν πλοῦτο ὑπερβάλλοντα, ποὺ ξεπερνᾶ ἁπλῶς τὰ σχήματα καὶ τὰ χρώματα, καὶ τότε γίνεστε ἀλλιώτικοι. Καὶ ζώντας μέσα στὰ σχήματα καὶ στὰ χρώματα, ἔχετε πάνω σας τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ βλέπετε τὰ σχήματα καὶ τὰ χρώματα μέσα ἀπὸ τὸ σχῆμα καὶ τὸ χρῶμα τοῦ Θεοῦ. Καὶ βλέπετε μπροστά σας τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλα γίνονται ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν! Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή μας καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ τ-ώ-ρ-α μας!
Τὸ αὔριο θὰ ἔρθει μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ τώρα. Καὶ νὰ εὐχηθοῦμε αὐτὸ τὸ αὔριο – ἂν εἶναι κοντὰ ἢ ἂν εἶναι ἀργά δὲν τὸ ξέρουμε, Ἐκεῖνος τὸ ξέρει – αὐτὸ τὸ αὔριο νὰ καθοριστεῖ ἀπὸ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο τώρα! Καὶ τότε πραγματικὰ ἡ ζωή σας θὰ γίνει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου