Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Ὅταν ἡ κρατικὴ δολοφονία ἑνὸς ἀθώου καὶ βασανισμένου πλάσματος παρουσιάζεται ὡς ἀπόγειο «δημοκρατικῆς» πράξης, τότε μποροῦμε μὲ κάθε ἐπισημότητα νὰ κάνουμε λόγο γιὰ θεσμοθετημένη σατανοκρατία.
Οἱ φοῦρνοι τῶν Ναζὶ ἄνοιξαν ξανὰ καὶ τὰ νέα ἰατρικὰ «Ἄουσβιτς» ποὺ σπρώχνουν τὶς μᾶζες στοὺς κοινωνικοὺς θαλάμους τῆς εὐθανασίας, λειτουργοῦν μὲ τὸ προκάλυμμα τῆς «συμπόνιας» ὅσο θερίζουν ζωὲς μὲ ἀσπλαχνία. Καὶ μὲ μιὰ παρανοϊκὴ ἑρμηνεία τῆς ἐλευθερίας ποὺ ὁρίζει ὅτι ἡ αὐτόβουλη ἀνθρωποθυσία εἶναι ἀποκορύφωμα «προοδευτισμοῦ». Μόνο ποὺ τώρα πλέον οἱ ἀνθρωποθυσίες δὲν γίνονται στοὺς βωμούς τῶν Μάγιας καὶ τῶν Ἀζτέκων, ἀλλὰ στὸν ἰατρικὸ βωμὸ τοῦ χρήματος καὶ τῆς ἑωσφορικῆς πολιτικῆς μείωσης τοῦ πληθυσμοῦ.
Ἡ συγκλονιστικὴ ὑπόθεση τῆς 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στὴν... Ἱσπανία, ξεμπρόστιασε μὲ τὸν πιὸ ὠμὸ τρόπο τὴ σατανικὴ βιομηχανία τοῦ ὑποβοηθούμενου θανάτου, ποὺ λειτουργεῖ μὲ καύσιμο τὴ διαστροφικὴ ἀτζέντα τοῦ δικαιωματισμοῦ. Ἕνα γλυκύτατο κορίτσι μὲ τραγικὴ ζωὴ καὶ ἀκόμα πιὸ τραγικὸ θάνατο, χρησιμοποιήθηκε σὰν ἐξάρτημα ποὺ σμπαραλιάστηκε ἀπὸ ὅλο τὸ κακὸ τοῦ κόσμου μας, καὶ ἔπειτα πετάχτηκε.
Θῦμα μιᾶς κατεστραμμένης οἰκογένειας, ἡ Νοέλια ἀπέκτησε σοβαρὰ ψυχολογικὰ τραύματα ἀπὸ 13 ἐτῶν, ξεκίνησε νὰ κάνει ἀπόπειρες αὐτοκτονίας, αὐτοτραυματιζόταν συστηματικὰ καὶ μπαινόβγαινε σὲ ψυχιατρικὰ ἱδρύματα. Μέχρι ποὺ τὸ ἱσπανικὸ κράτος τὴν «πάρκαρε» σὲ ἕνα κέντρο φιλοξενίας γιὰ εὐάλωτους νέους ὅπου βιάστηκε ὁμαδικὰ ἀπὸ τρεῖς «ἀνήλικους» μετανάστες ποὺ δὲν συνελήφθησαν, οὔτε ἀναγνωρίστηκαν ποτέ. Τσακισμένη ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἀπόγνωση, ἡ Νοέλια πήδηξε ἀπὸ τὸν πέμπτο ὄροφο τοῦ κέντρου φιλοξενίας γιὰ νὰ βάλει τέλος στὴ ζωή της, ἀλλὰ ἔζησε καὶ ἔμεινε παράλυτη ἀπὸ τὴ μέση κάτω.
Καθηλωμένη μὲ χρόνιους σωματικοὺς πόνους καὶ πληγὲς στὴν ψυχή, παραδομένη σὲ μιὰ ζούγκλα ἀδικίας, καὶ ἀπομονωμένη ἀπὸ ἕνα ἀδίστακτο κράτος ἀπανθρωπιᾶς, ἡ Νοέλια πείστηκε ὅτι τὴ συμφέρει ὁ θάνατος καὶ ζήτησε νὰ τῆς γίνει εὐθανασία τὸ 2024. Ὁ πατέρας της, μπλόκαρε τὴ διαδικασία φτάνοντας τὴν ὑπόθεση μέχρι τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, ἀλλὰ ἑνάμισι χρόνο μετά, τελικὰ δόθηκε τὸ πράσινο φῶς γιὰ τὴ θανατικὴ καταδίκη τῆς Νοέλια. Ἑνὸς ἄκακου κοριτσιοῦ ποὺ πέρασε ἀπὸ ὅλους τοὺς σταθμοὺς τῆς ἐπίγειας κόλασής μας, μὲ τερματικὸ σταθμὸ τὴν ἄπειρη ἀπελπισία.
Οἱ φοῦρνοι τῶν Ναζὶ ἄνοιξαν ξανὰ καὶ τὰ νέα ἰατρικὰ «Ἄουσβιτς» ποὺ σπρώχνουν τὶς μᾶζες στοὺς κοινωνικοὺς θαλάμους τῆς εὐθανασίας, λειτουργοῦν μὲ τὸ προκάλυμμα τῆς «συμπόνιας» ὅσο θερίζουν ζωὲς μὲ ἀσπλαχνία. Καὶ μὲ μιὰ παρανοϊκὴ ἑρμηνεία τῆς ἐλευθερίας ποὺ ὁρίζει ὅτι ἡ αὐτόβουλη ἀνθρωποθυσία εἶναι ἀποκορύφωμα «προοδευτισμοῦ». Μόνο ποὺ τώρα πλέον οἱ ἀνθρωποθυσίες δὲν γίνονται στοὺς βωμούς τῶν Μάγιας καὶ τῶν Ἀζτέκων, ἀλλὰ στὸν ἰατρικὸ βωμὸ τοῦ χρήματος καὶ τῆς ἑωσφορικῆς πολιτικῆς μείωσης τοῦ πληθυσμοῦ.
Ἡ συγκλονιστικὴ ὑπόθεση τῆς 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στὴν... Ἱσπανία, ξεμπρόστιασε μὲ τὸν πιὸ ὠμὸ τρόπο τὴ σατανικὴ βιομηχανία τοῦ ὑποβοηθούμενου θανάτου, ποὺ λειτουργεῖ μὲ καύσιμο τὴ διαστροφικὴ ἀτζέντα τοῦ δικαιωματισμοῦ. Ἕνα γλυκύτατο κορίτσι μὲ τραγικὴ ζωὴ καὶ ἀκόμα πιὸ τραγικὸ θάνατο, χρησιμοποιήθηκε σὰν ἐξάρτημα ποὺ σμπαραλιάστηκε ἀπὸ ὅλο τὸ κακὸ τοῦ κόσμου μας, καὶ ἔπειτα πετάχτηκε.
Θῦμα μιᾶς κατεστραμμένης οἰκογένειας, ἡ Νοέλια ἀπέκτησε σοβαρὰ ψυχολογικὰ τραύματα ἀπὸ 13 ἐτῶν, ξεκίνησε νὰ κάνει ἀπόπειρες αὐτοκτονίας, αὐτοτραυματιζόταν συστηματικὰ καὶ μπαινόβγαινε σὲ ψυχιατρικὰ ἱδρύματα. Μέχρι ποὺ τὸ ἱσπανικὸ κράτος τὴν «πάρκαρε» σὲ ἕνα κέντρο φιλοξενίας γιὰ εὐάλωτους νέους ὅπου βιάστηκε ὁμαδικὰ ἀπὸ τρεῖς «ἀνήλικους» μετανάστες ποὺ δὲν συνελήφθησαν, οὔτε ἀναγνωρίστηκαν ποτέ. Τσακισμένη ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἀπόγνωση, ἡ Νοέλια πήδηξε ἀπὸ τὸν πέμπτο ὄροφο τοῦ κέντρου φιλοξενίας γιὰ νὰ βάλει τέλος στὴ ζωή της, ἀλλὰ ἔζησε καὶ ἔμεινε παράλυτη ἀπὸ τὴ μέση κάτω.
Καθηλωμένη μὲ χρόνιους σωματικοὺς πόνους καὶ πληγὲς στὴν ψυχή, παραδομένη σὲ μιὰ ζούγκλα ἀδικίας, καὶ ἀπομονωμένη ἀπὸ ἕνα ἀδίστακτο κράτος ἀπανθρωπιᾶς, ἡ Νοέλια πείστηκε ὅτι τὴ συμφέρει ὁ θάνατος καὶ ζήτησε νὰ τῆς γίνει εὐθανασία τὸ 2024. Ὁ πατέρας της, μπλόκαρε τὴ διαδικασία φτάνοντας τὴν ὑπόθεση μέχρι τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, ἀλλὰ ἑνάμισι χρόνο μετά, τελικὰ δόθηκε τὸ πράσινο φῶς γιὰ τὴ θανατικὴ καταδίκη τῆς Νοέλια. Ἑνὸς ἄκακου κοριτσιοῦ ποὺ πέρασε ἀπὸ ὅλους τοὺς σταθμοὺς τῆς ἐπίγειας κόλασής μας, μὲ τερματικὸ σταθμὸ τὴν ἄπειρη ἀπελπισία.
Τὸ διεστραμμένο «μάρκετινγκ» τῆς κουλτούρας θανάτου
Στὴν ἴδια νεοταξικὴ κουλτούρα ποὺ ἔφτασε νὰ λέγεται σεξουαλικὴ παρενόχληση ἀκόμα καὶ τὸ νὰ λὲς «γειά σου» σὲ μιὰ γυναῖκα, τὰ πραγματικὰ θύματα κτηνώδους κακοποίησης ὅπως ἡ Νοέλια ἀντιμετωπίζονται ὡς ἀντικείμενα πρὸς ἀπόσυρση. Ὁ δημόσιος διάλογος γιὰ τὰ καθάρματα ποὺ βίασαν τὴν κοπέλα, φιμώθηκε. Οἱ φεμινιστικὲς ὀργανώσεις λούφαξαν μέσα στὴν ὑποκρισία τους. Τὰ συστημικὰ μέσα περιγράφουν τὴν κρατικὴ δολοφονία ὡς δικαιωματιστικὴ νίκη τῆς δολοφονημένης (!) καὶ δίνουν ἔμφαση στὶς «600 μέρες ὑπομονῆς» μέχρι νὰ «κερδίσει» (!) τὴν ἱκανοποίηση τοῦ αἰτήματός της νὰ τὴν ἐκτελέσουν!
Εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι ἡ ὑπόθεση τῆς Νοέλια χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὸ νεοταξικὸ σύστημα ὡς ἕνα κτηνῶδες μάρκετινγκ γιὰ τὴ «χρησιμότητα» τῶν θανατο-νόμων. Ἡ κουλτούρα βιασμοῦ ἀπὸ «ἀσυνόδευτους» εἰσβολεῖς, ἡ προστασία τῶν θυτῶν ἐλέῳ ἀτζέντας, ἡ στυγνότητα τοῦ κράτους, ἡ μηδενικὴ πρόνοια καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀσπλαχνία, ὅλοι αὐτοὶ οἱ παράγοντες σπρώχνονται βιαστικὰ κάτω ἀπὸ τὸ χαλὶ γιὰ νὰ μείνει στὴν ἐπιφάνεια μόνο ἡ ὑποταγὴ στὸ κράτος τοῦ θανάτου, ὁ θρίαμβος τῆς ἀπωλείας, ἡ ἐπιβράβευση τῆς ἀπόγνωσης, ἡ μαρτυρικὴ «ἱερότητα» τοῦ μηδενισμοῦ.
Ἡ ἐκτέλεση ἑνὸς ἀθώου παρουσιάζεται σὰν «ξεκούραση». Ἡ ἀπανθρωπιὰ παρουσιάζεται σὰν οἶκτος. Ὁ δήμιος – γιατρὸς παρουσιάζεται σὰν εὐεργέτης. Οἱ βιαστὲς παρουσιάζονται σὰν ἀμελητέα πρόσωπα, κομπάρσοι τοῦ «ἀναπόφευκτου». Ἡ ὤθηση μιᾶς ψυχῆς στὴν αὐτοκτονία, παρουσιάζεται σὰν εὐγενὲς προνόμιο. Μιὰ κανονικότατη πολιτικὴ εὐγονικῆς, ὅπου ὁ ψυχικὰ ἄρρωστος, ὁ πονεμένος καὶ ὁ βασανισμένος εἶναι ἀνεπιθύμητα βάρη ποὺ σπαταλοῦν πόρους. Μιὰ κοινωνία ἄγριων θηρίων ὅπου τὰ πληγωμένα πλάσματα κατασπαράζονται.
Ἡ ἀξία τῆς θεραπείας παραδίδει τὴ θέση της στὸν τερματισμὸ τοῦ «ἐλαττωματικοῦ». Ἡ ἀπόλυτη ἀπόσυρση τοῦ κράτους ἀπὸ τὸν θεσμικὸ ρόλο τῆς προστασίας τῶν πολιτῶν του, μεταμφιέζεται σὲ ὑπεροχὴ «ἀνεκτικότητας». Εἶμαι τόσο δημοκράτης ποὺ ἀνέχομαι ἀκόμα καὶ νὰ σὲ δολοφονήσω! Γιὰ ὁτιδήποτε πάει στραβὰ στὴν ὑγεία σου, μπορεῖς νὰ βασιστεῖς σὲ ἐμένα – τὸ κράτος – ὅτι θὰ σὲ «ἐλεήσω» μὲ μιὰ ἔνεση.
Μὲ ὑποθέσεις σὰν τῆς Νοέλια Καστίγιο, οἱ ἐπίδοξοι βιαστὲς (εἰδικὰ ἂν εἶναι προστατευόμενοι ἀτζέντας) εἰσπράττουν τὸ μήνυμα ὅτι καὶ νὰ λιανίσουν μιὰ ἀθώα γυναῖκα, τὸ πολὺ – πολὺ τὸ κράτος νὰ τὴ διευκολύνει γιὰ αὐτοεξόντωση, ἀντὶ νὰ σαπίσουν οἱ ἴδιοι στὴ φυλακή. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ ἄνθρωποι ποὺ παλεύουν μὲ χρόνια νοσήματα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, βλέπουν ὅτι τὸ κράτος τούς προορίζει γιὰ τὴν πτέρυγα τῶν «δικαιωμένων» αὐτοχείρων.
Καὶ ὁ Θεός; Πουθενὰ ὁ Θεός. Ὁ Χριστὸς δίδαξε νὰ διακονοῦμε τοὺς ἀναγκεμένους γιὰ νὰ σωθοῦμε, καὶ ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει νὰ τοὺς δολοφονοῦμε γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία. Ριζώνει ὁ ἀπόλυτος μηδενισμὸς σὲ κοινωνίες ποὺ γίνεται «δόγμα» ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀθάνατη ψυχή, δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση, δὲν ὑπάρχει μετὰ θάνατον ζωὴ καὶ κρίση, ἀλλὰ ὑπάρχουν μόνο χημικὲς συνάψεις σὲ ἕνα σάρκινο σακὶ ποὺ λέγεται ἄνθρωπος καὶ αὐτὲς πρέπει νὰ τερματίζονται ὅταν ὑπολειτουργοῦν.
Ἡ ὑπόθεση τῆς Νοέλια Καστίγιο ἔδειξε ὀρθάνοιχτο τὸ βάραθρο στὸ ὁποῖο κατακρημνίζεται ἡ νεοταξικὴ κοινωνία. Τὸ σύνθημα «my body – my choice» ποὺ ἐπιστρατεύτηκε γιὰ τὶς ἐκτρώσεις, ἔφτασε τώρα στὸν τελικὸ προορισμό του ποὺ εἶναι ἡ αὐτοδιάθεση τοῦ σώματος στὴν αὐτοκτονία. Ἡ θεσμοποιημένη θανάτωση ὅλων τῶν ἀθώων καὶ τῶν ἀπροστάτευτων. Καλῶς ἤρθαμε στὴν ἐποχὴ τοῦ ψηλαφητοῦ σκότους...
Εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι ἡ ὑπόθεση τῆς Νοέλια χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὸ νεοταξικὸ σύστημα ὡς ἕνα κτηνῶδες μάρκετινγκ γιὰ τὴ «χρησιμότητα» τῶν θανατο-νόμων. Ἡ κουλτούρα βιασμοῦ ἀπὸ «ἀσυνόδευτους» εἰσβολεῖς, ἡ προστασία τῶν θυτῶν ἐλέῳ ἀτζέντας, ἡ στυγνότητα τοῦ κράτους, ἡ μηδενικὴ πρόνοια καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀσπλαχνία, ὅλοι αὐτοὶ οἱ παράγοντες σπρώχνονται βιαστικὰ κάτω ἀπὸ τὸ χαλὶ γιὰ νὰ μείνει στὴν ἐπιφάνεια μόνο ἡ ὑποταγὴ στὸ κράτος τοῦ θανάτου, ὁ θρίαμβος τῆς ἀπωλείας, ἡ ἐπιβράβευση τῆς ἀπόγνωσης, ἡ μαρτυρικὴ «ἱερότητα» τοῦ μηδενισμοῦ.
Ἡ ἐκτέλεση ἑνὸς ἀθώου παρουσιάζεται σὰν «ξεκούραση». Ἡ ἀπανθρωπιὰ παρουσιάζεται σὰν οἶκτος. Ὁ δήμιος – γιατρὸς παρουσιάζεται σὰν εὐεργέτης. Οἱ βιαστὲς παρουσιάζονται σὰν ἀμελητέα πρόσωπα, κομπάρσοι τοῦ «ἀναπόφευκτου». Ἡ ὤθηση μιᾶς ψυχῆς στὴν αὐτοκτονία, παρουσιάζεται σὰν εὐγενὲς προνόμιο. Μιὰ κανονικότατη πολιτικὴ εὐγονικῆς, ὅπου ὁ ψυχικὰ ἄρρωστος, ὁ πονεμένος καὶ ὁ βασανισμένος εἶναι ἀνεπιθύμητα βάρη ποὺ σπαταλοῦν πόρους. Μιὰ κοινωνία ἄγριων θηρίων ὅπου τὰ πληγωμένα πλάσματα κατασπαράζονται.
Ἡ ἀξία τῆς θεραπείας παραδίδει τὴ θέση της στὸν τερματισμὸ τοῦ «ἐλαττωματικοῦ». Ἡ ἀπόλυτη ἀπόσυρση τοῦ κράτους ἀπὸ τὸν θεσμικὸ ρόλο τῆς προστασίας τῶν πολιτῶν του, μεταμφιέζεται σὲ ὑπεροχὴ «ἀνεκτικότητας». Εἶμαι τόσο δημοκράτης ποὺ ἀνέχομαι ἀκόμα καὶ νὰ σὲ δολοφονήσω! Γιὰ ὁτιδήποτε πάει στραβὰ στὴν ὑγεία σου, μπορεῖς νὰ βασιστεῖς σὲ ἐμένα – τὸ κράτος – ὅτι θὰ σὲ «ἐλεήσω» μὲ μιὰ ἔνεση.
Μὲ ὑποθέσεις σὰν τῆς Νοέλια Καστίγιο, οἱ ἐπίδοξοι βιαστὲς (εἰδικὰ ἂν εἶναι προστατευόμενοι ἀτζέντας) εἰσπράττουν τὸ μήνυμα ὅτι καὶ νὰ λιανίσουν μιὰ ἀθώα γυναῖκα, τὸ πολὺ – πολὺ τὸ κράτος νὰ τὴ διευκολύνει γιὰ αὐτοεξόντωση, ἀντὶ νὰ σαπίσουν οἱ ἴδιοι στὴ φυλακή. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ ἄνθρωποι ποὺ παλεύουν μὲ χρόνια νοσήματα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, βλέπουν ὅτι τὸ κράτος τούς προορίζει γιὰ τὴν πτέρυγα τῶν «δικαιωμένων» αὐτοχείρων.
Καὶ ὁ Θεός; Πουθενὰ ὁ Θεός. Ὁ Χριστὸς δίδαξε νὰ διακονοῦμε τοὺς ἀναγκεμένους γιὰ νὰ σωθοῦμε, καὶ ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει νὰ τοὺς δολοφονοῦμε γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία. Ριζώνει ὁ ἀπόλυτος μηδενισμὸς σὲ κοινωνίες ποὺ γίνεται «δόγμα» ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀθάνατη ψυχή, δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση, δὲν ὑπάρχει μετὰ θάνατον ζωὴ καὶ κρίση, ἀλλὰ ὑπάρχουν μόνο χημικὲς συνάψεις σὲ ἕνα σάρκινο σακὶ ποὺ λέγεται ἄνθρωπος καὶ αὐτὲς πρέπει νὰ τερματίζονται ὅταν ὑπολειτουργοῦν.
Ἡ ὑπόθεση τῆς Νοέλια Καστίγιο ἔδειξε ὀρθάνοιχτο τὸ βάραθρο στὸ ὁποῖο κατακρημνίζεται ἡ νεοταξικὴ κοινωνία. Τὸ σύνθημα «my body – my choice» ποὺ ἐπιστρατεύτηκε γιὰ τὶς ἐκτρώσεις, ἔφτασε τώρα στὸν τελικὸ προορισμό του ποὺ εἶναι ἡ αὐτοδιάθεση τοῦ σώματος στὴν αὐτοκτονία. Ἡ θεσμοποιημένη θανάτωση ὅλων τῶν ἀθώων καὶ τῶν ἀπροστάτευτων. Καλῶς ἤρθαμε στὴν ἐποχὴ τοῦ ψηλαφητοῦ σκότους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου