.jpg)
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ πέμπτῃ τῶν Νηστειῶν, διετάχθημεν μνήμην ποιεῖσθαι τῆς Ὁσίας Μὴτρὸς ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας.
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1997.
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1997.
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ
Πιστεύω πὼς δύσκολα μπορεῖ νὰ ξαναγραφεῖ κείμενο τὸ ὁποῖο, μὲ τόση ἁπλότητα, γραφικότητα, διεισδυτικότητα καὶ ρεαλισμό, νὰ περιγράψει τὸ εἶναι καὶ τὸ γίγνεσθαι τῆς περπατησιᾶς τοῦ ἀνθρώπου πάνω στὴ γῆ. Αὐτὸ τὸ ἔκανε ὁ Χριστός μας μέσα ἀπὸ τὸ κείμενο τὸ εὐαγγελικὸ ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο, ὅπου μέσα ἀπὸ δύο κεντρικοὺς ἄξονες τῆς διηγήσεως ποὺ ἀκούσαμε, τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, περιγράφεται πραγματικὰ ὅλο τὸ σύνολο τῆς ζωῆς μας πάνω στὴ γῆ, τῆς προσωπικῆς μας στάσης πρὸς τὸν κόσμο καὶ τῆς σχέσης μὲ τὴν ὁποία «κυριαρχοῦμε» καὶ «κυριεύουμε» τὰ πράγματα. Μὲ πολὺ λίγα λόγια νὰ προσπαθήσω αὐτὸ τὸ πραγματικὰ ἁπλό, ἀλλά, τὴν ἴδια ὥρα, πολὺ βαθὺ κείμενο νὰ τὸ ἑρμηνεύσω στὴν ἀγάπη σας, γιατί πραγματικὰ ἀποτελεῖ ἄξονα τῆς καθημερινῆς ζωῆς μας.
Εἶναι δύο οἱ πόλοι τῆς διηγήσεως. Στὸ πρῶτο κεντρικὸ σύστημα, ὁ Χριστὸς... ὁμιλεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό Του. Ἀρχίζει ἀπὸ ἐκείνη τὴ φράση ποὺ λέει ὅτι «ἀναβαίνομεν» στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ καταλήγει πρὸς τὴν Ἀνάστασή Του. Καὶ ἀνάμεσα στὰ δύο αὐτὰ τὰ μεγάλα γεγονότα, τὸ «ἀναβαίνομεν» (καὶ ποιός δὲν θέλει νὰ ἀνέβει;) καὶ «θὰ ἀναστηθῶ» (καὶ ποιός δὲν θέλει νὰ ἀναστηθεῖ;), μπαίνουνε, ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται, τὰ δύσκολα. Ὁμιλεῖ γιὰ τὸ «παραδοθήσεται», τὸ «μαστιγώσουσιν» καὶ τὰ λοιπὰ· περιγράφει τὴ μαρτυρική του πορεία πάνω στὴ γῆ. Τὸ «ἀναβαίνομεν» καὶ τὸ «ἀνιστάμεθα» ὁ Χριστὸς τὰ λέει γιὰ τὸ πρόσωπό Του, καὶ ἀνάμεσα στὰ αὐτὰ τὰ δύο βάζει τὸ μαρτυρικό, φαίνεται, στοιχεῖο.
Προσέξτε, γιὰ νὰ ἁπαλύνει τὸ μαρτυρικὸ καὶ γιὰ νὰ δείξει ποὺ εἶναι ἀκριβῶς βατό, καὶ εἶναι δυνατό, χρησιμοποιεῖ τὸ ρῆμα «παραδίδω» μὲ δύο τρόπους. Λέει, «παραδοθήσεται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Θὰ παραδοθεῖ· σημαίνει ποὺ ὁ ἴδιος ἔχει μιὰ στάση θετική: «παραδοθήσεται». Δὲν Τὸν πᾶνε ὅπου θέλουνε. Καὶ μετά, «παραδώσουσιν» Αὐτὸν· Τὸν παίρνουνε λοιπὸν τὸν Χριστό, νομίζουν ποὺ Τὸν κυριαρχοῦνε, καὶ μετὰ δὲν ξέρουνε τί νὰ Τὸν κάνουνε καὶ Τὸν πᾶνε ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ. Εἶναι τὸ περπάτημα τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα στὸν Ἄννα, στὸν Καϊάφα καὶ στὸν Πιλάτο. Τὸν ἔχουν στὰ χέρια τους καὶ δὲν μποροῦν τί νὰ κάνουνε μὲ Αὐτόν. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ πορεία μας ποὺ κυμαίνεται ἀνάμεσα στὴν ἀνάβαση καὶ στὴν ἀνάσταση, καὶ ἔτσι πάντα εἶναι τὰ πράγματα, μπορεῖ νὰ φαίνεται ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὰ δύσκολα, ποὺ τὰ λέμε μαρτυρικὰ· ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν διαλυθεῖ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἀκούγοντας τὸ μαρτυρικὸ καὶ τὸ δύσκολο, θὰ ξέρει πώς, ἐφόσον ἡ πορεία του εἶναι ἀνοδικὴ καὶ εἶναι ἀναστάσιμη, τὸ «ἀνάμεσα» εἶναι στὰ χέρια του. Καὶ ὁ Χριστὸς παραδίδεται, δηλαδή, ἀφήνεται νὰ φαίνεται ὅτι κάνουν αὐτὸ ποὺ θέλουν πάνω Του, καὶ μετὰ τοὺς ἔχει στὰ χέρια Του Ἐκεῖνος. Ἐκεῖνος τοὺς πάει ὅπου θέλει. Τὸ ἄγγιγμά Του, λέει ὁ Χρυσόστομος, πάνω στοὺς διῶκτες του ἦταν ἁγιαστικό. Ἀκόμη καὶ οἱ σταυρωτές Του ἁγίασαν. Ἀκόμη καὶ οἱ σταυρωτές Του ὁμολόγησαν. Αὐτὸ τὸ «παραδίδομαι», αὐτὸ τὸ ὅτι φαίνεται μαρτυρικό, ἐφόσον τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, σημαίνει ποὺ γίνεται καὶ γιὰ δικό μας προσωπικὸ καλό, ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ κόσμου καὶ γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ κόσμου. Ποτὲ τὸ μαρτυρικὸ νὰ μὴν τὸ θεωρήσουμε κάτι τὸ ὁποῖο μᾶς πιέζει καὶ μᾶς ἐξουθενώνει γιατί ἀκριβῶς πίσω ἀπὸ ἐκεῖ κρύβεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ κρύβεται ὁ περαιτέρω, ἔμμεσος, ἀλλὰ πραγματικός, ἁγιασμὸς τῶν διωκτῶν μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος πόλος. Ἡ προσωπική μας στάση μπρὸς στὴ ζωή.
Νὰ ἀνεβοῦμε, νὰ ἀναστηθοῦμε – τὰ δύσκολα ποὺ ζοῦμε κάθε μέρα· καὶ ἂν τὰ κυριαρχήσουμε, νὰ ξέρουμε ποὺ πίσω ἀπὸ ἐκεῖ κρύβεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅλα τὰ ἄλλα, μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θὰ προσδιορίσουν τὸν ἁγιασμὸ τῶν ἄλλων. Γι’ αὐτό, βλέπετε, ὅταν περνοῦμε δύσκολες στιγμές, ὅταν πειραζόμαστε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἡ προοπτική μας νὰ μὴν εἶναι πόσο ἀντέχουμε ἢ δὲν ἀντέχουμε ἐμεῖς. Ἡ προοπτική μας νὰ εἶναι τί ἁγιασμὸς μπορεῖ νὰ περάσει ἀπ’ τὴ δική μας ἀπαντοχή. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ προοπτικὴ τῆς δυσκολίας καὶ τοῦ πειρασμοῦ ποὺ ἔρχεται. Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει μέσα ἀπὸ ἐμᾶς, μέσα ἀπὸ τὸ σταυρό μας, πολλοὶ ἄλλοι νὰ ἁγιαστοῦν γύρω μας. Ἂν αὐτὸ τὸ ἀποτάξουμε καὶ τὸ πετάξουμε, χάνουμε τὴν εὐκαιρία τῆς ἀναβάσεως καὶ τῆς ἀναστάσεως.
Καὶ στὸν δεύτερο πόλο τῆς διηγήσεως, ὁ Χριστὸς στρέφεται νὰ περιγράψει τὸ τί σημαίνει κυριαρχία καὶ τὸ τί σημαίνει ἐξουσία γιατί πολλοὶ λέει θέλουν, δοκοῦν, θέλουν, νὰ κυριαρχήσουν καὶ νὰ ἐξουσιάσουν πάνω στὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Προσέξτε τὰ δύο ρήματα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Χριστός: δὲν λέει «κυριεύουν» καὶ «ἐξουσιάζουν», λέει «κατακυριεύουν» καὶ «κατεξουσιάζουν». Ἐνῷ τὸ «κυριαρχῶ» καὶ τὸ «ἐξουσιάζω» εἶναι δωρεὰ δοθεῖσα ἀπὸ τὸ Θεό μας. Ἐκεῖνος ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο νὰ κυριεύει πάνω στὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὰ ἐξουσιάζει, ποὺ σημαίνει ἁγιαστικά, διακονικὰ καὶ ἐν ταπεινώσει. Αὐτὸ τὸ «κατακυριεύω» καὶ τὸ «κατεξουσιάζω» δηλώνει ἀκριβῶς τὴ διάλυση τῶν δωρεῶν καὶ τῶν ἁγιασμένων δομῶν ποὺ ἔχουν μέσα τους οἱ λέξεις «κυριεύω» καὶ «ἐξουσιάζω».
Εἴμαστε φτιαγμένοι νὰ κυριαρχήσουμε στὰ πράγματα. Πρῶτα στὰ πάθη μας καὶ μετὰ πάνω στὸν κόσμο, καὶ νὰ ἐξουσιάσουμε ὄντας διάκονοι καὶ λειτουργῶντας τὸν ἁγιασμὸ τῶν πραγμάτων. Δὲν σᾶς εἶπα πρὶν ἀπὸ λίγο πὼς καὶ ἡ δυσκολία καὶ τὸ μαρτύριο εἶναι γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν ἄλλων; Ἂν λοιπὸν τὸ καταλάβουμε, μὲ τὸ δικό μας μαρτύριο θὰ διακονήσουμε τὴν ἀλλαγή, τὴν μεταμόρφωση τοῦ κόσμου. Ἂν δὲν τὸ καταλάβουμε, τότε θὰ πάρουμε τὴν ἄλλη στάση καί, ἀντὶ νὰ ἐξουσιάσουμε στὰ πράγματα σταυρικά, θὰ «κατεξουσιάσουμε» καὶ θὰ «κατακυριεύσουμε», ὅπως κάνουνε, εἶπε ὁ Χριστός μας, οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου, καὶ τότε θὰ διαλύσουμε τὸν κόσμο. Θὰ τὸν κάνουμε συντρίμμια ἀπὸ τὸ ἐγωιστικὸ περπάτημά μας πάνω στὴ γῆ. Καὶ τότε ἀκριβῶς, ἀντὶ νὰ ἀφήσουμε ἴχνη ἀναστάσιμα στὶς καρδιὲς τῶν ἄλλων, θὰ ἀφήσουμε τὰ ἴχνη τῆς βίας καὶ τὰ ἴχνη τῆς ἐξαφανίσεως τῆς δικῆς τους προσωπικῆς στάσεως.
Γι’ αὐτὸ λέει, οἱ δικοί μου μαθηταὶ εἶναι γιὰ νὰ διακονοῦν τὸν κόσμο· γι’ αὐτὸ ἦρθα ἐγὼ καὶ γι’ αὐτὸ ἤρθατε ἐσεῖς. Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς σὲ αὐτὲς τὶς λίγες γραμμὲς ἀποτελοῦν πραγματικὰ τὸ ὁλοκληρωτικὸ σύστημα σκέψης, τὸ πῶς στεκόμαστε πάνω στὴ γῆ καὶ τί κάνουμε γιὰ τὸν κόσμο. Ὅ,τι ἄλλο καὶ νὰ ἀναλύσουμε, ὅ,τι ἄλλο καὶ νὰ ποῦμε, γιὰ τὸν πόνο, γιὰ τὴν ἀδικία, γιὰ τὴ διαμαρτυρία, εἶναι ἀποτυχία ἂν δὲν καταλάβουμε αὐτὸ τὸ περιεχόμενο. Καὶ ὁ Χριστός μας, πορευόμενος πρὸς τὸ πάθος, τὸ ἔδωσε στοὺς μαθητές Του, γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητευτοῦν καὶ νὰ μὴν τὰ χάσουν καὶ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ γίνουν οἱ ἴδιοι κήρυκες, βιωματικοὶ κήρυκες, αὐτῶν τῶν ἀληθειῶν.
Αὐτὰ λοιπὸν τὰ ὁποῖα σήμερα ἀποκαλύφθηκαν στὴν ἀγάπη μας εἶναι γιὰ νὰ ζήσουμε μέσα ἀπὸ μιὰ σκληρὴ ἀλλὰ ἀναστάσιμη πραγματικότητα. Καὶ ἂν δὲν τὰ ζήσουμε ἀποτασσόμεθα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἁπλῶς κατακυριεύουμε τὰ πράγματα καὶ τὰ ἐξουσιάζουμε, γινόμαστε δυνάστες καὶ διαλυτὲς τῶν πραγμάτων. Καὶ τότε δὲν μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ μιὰ κοινωνία ποὺ θὰ ἔχει ἰσορροπία καὶ μιὰ κοινωνία ποὺ μπορεῖ νὰ δώσει κάτι στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου. Γιατί, ἀπὸ τὰ μικρὰ μεγέθη ποὺ ἔχουμε στὰ χέρια μας, τὰ διαλύουμε ὅλα· καὶ μετὰ περιμένουμε οἱ ἄλλοι νὰ κάνουνε κάτι γιά μας.
Θὰ διακονήσουμε καὶ θὰ μαρτυρήσουμε ἀναστάσιμα, ἂν θέλουμε πραγματικὰ νὰ καταλάβουμε τί σημαίνει τὸ περπάτημά μας πάνω στὴ γῆ καὶ τί σημαίνει τὸ περπάτημα τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Εἶναι δύο οἱ πόλοι τῆς διηγήσεως. Στὸ πρῶτο κεντρικὸ σύστημα, ὁ Χριστὸς... ὁμιλεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό Του. Ἀρχίζει ἀπὸ ἐκείνη τὴ φράση ποὺ λέει ὅτι «ἀναβαίνομεν» στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ καταλήγει πρὸς τὴν Ἀνάστασή Του. Καὶ ἀνάμεσα στὰ δύο αὐτὰ τὰ μεγάλα γεγονότα, τὸ «ἀναβαίνομεν» (καὶ ποιός δὲν θέλει νὰ ἀνέβει;) καὶ «θὰ ἀναστηθῶ» (καὶ ποιός δὲν θέλει νὰ ἀναστηθεῖ;), μπαίνουνε, ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται, τὰ δύσκολα. Ὁμιλεῖ γιὰ τὸ «παραδοθήσεται», τὸ «μαστιγώσουσιν» καὶ τὰ λοιπὰ· περιγράφει τὴ μαρτυρική του πορεία πάνω στὴ γῆ. Τὸ «ἀναβαίνομεν» καὶ τὸ «ἀνιστάμεθα» ὁ Χριστὸς τὰ λέει γιὰ τὸ πρόσωπό Του, καὶ ἀνάμεσα στὰ αὐτὰ τὰ δύο βάζει τὸ μαρτυρικό, φαίνεται, στοιχεῖο.
Προσέξτε, γιὰ νὰ ἁπαλύνει τὸ μαρτυρικὸ καὶ γιὰ νὰ δείξει ποὺ εἶναι ἀκριβῶς βατό, καὶ εἶναι δυνατό, χρησιμοποιεῖ τὸ ρῆμα «παραδίδω» μὲ δύο τρόπους. Λέει, «παραδοθήσεται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Θὰ παραδοθεῖ· σημαίνει ποὺ ὁ ἴδιος ἔχει μιὰ στάση θετική: «παραδοθήσεται». Δὲν Τὸν πᾶνε ὅπου θέλουνε. Καὶ μετά, «παραδώσουσιν» Αὐτὸν· Τὸν παίρνουνε λοιπὸν τὸν Χριστό, νομίζουν ποὺ Τὸν κυριαρχοῦνε, καὶ μετὰ δὲν ξέρουνε τί νὰ Τὸν κάνουνε καὶ Τὸν πᾶνε ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ. Εἶναι τὸ περπάτημα τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα στὸν Ἄννα, στὸν Καϊάφα καὶ στὸν Πιλάτο. Τὸν ἔχουν στὰ χέρια τους καὶ δὲν μποροῦν τί νὰ κάνουνε μὲ Αὐτόν. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ πορεία μας ποὺ κυμαίνεται ἀνάμεσα στὴν ἀνάβαση καὶ στὴν ἀνάσταση, καὶ ἔτσι πάντα εἶναι τὰ πράγματα, μπορεῖ νὰ φαίνεται ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὰ δύσκολα, ποὺ τὰ λέμε μαρτυρικὰ· ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν διαλυθεῖ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἀκούγοντας τὸ μαρτυρικὸ καὶ τὸ δύσκολο, θὰ ξέρει πώς, ἐφόσον ἡ πορεία του εἶναι ἀνοδικὴ καὶ εἶναι ἀναστάσιμη, τὸ «ἀνάμεσα» εἶναι στὰ χέρια του. Καὶ ὁ Χριστὸς παραδίδεται, δηλαδή, ἀφήνεται νὰ φαίνεται ὅτι κάνουν αὐτὸ ποὺ θέλουν πάνω Του, καὶ μετὰ τοὺς ἔχει στὰ χέρια Του Ἐκεῖνος. Ἐκεῖνος τοὺς πάει ὅπου θέλει. Τὸ ἄγγιγμά Του, λέει ὁ Χρυσόστομος, πάνω στοὺς διῶκτες του ἦταν ἁγιαστικό. Ἀκόμη καὶ οἱ σταυρωτές Του ἁγίασαν. Ἀκόμη καὶ οἱ σταυρωτές Του ὁμολόγησαν. Αὐτὸ τὸ «παραδίδομαι», αὐτὸ τὸ ὅτι φαίνεται μαρτυρικό, ἐφόσον τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, σημαίνει ποὺ γίνεται καὶ γιὰ δικό μας προσωπικὸ καλό, ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ κόσμου καὶ γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ κόσμου. Ποτὲ τὸ μαρτυρικὸ νὰ μὴν τὸ θεωρήσουμε κάτι τὸ ὁποῖο μᾶς πιέζει καὶ μᾶς ἐξουθενώνει γιατί ἀκριβῶς πίσω ἀπὸ ἐκεῖ κρύβεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ κρύβεται ὁ περαιτέρω, ἔμμεσος, ἀλλὰ πραγματικός, ἁγιασμὸς τῶν διωκτῶν μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος πόλος. Ἡ προσωπική μας στάση μπρὸς στὴ ζωή.
Νὰ ἀνεβοῦμε, νὰ ἀναστηθοῦμε – τὰ δύσκολα ποὺ ζοῦμε κάθε μέρα· καὶ ἂν τὰ κυριαρχήσουμε, νὰ ξέρουμε ποὺ πίσω ἀπὸ ἐκεῖ κρύβεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅλα τὰ ἄλλα, μέσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θὰ προσδιορίσουν τὸν ἁγιασμὸ τῶν ἄλλων. Γι’ αὐτό, βλέπετε, ὅταν περνοῦμε δύσκολες στιγμές, ὅταν πειραζόμαστε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἡ προοπτική μας νὰ μὴν εἶναι πόσο ἀντέχουμε ἢ δὲν ἀντέχουμε ἐμεῖς. Ἡ προοπτική μας νὰ εἶναι τί ἁγιασμὸς μπορεῖ νὰ περάσει ἀπ’ τὴ δική μας ἀπαντοχή. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ προοπτικὴ τῆς δυσκολίας καὶ τοῦ πειρασμοῦ ποὺ ἔρχεται. Ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει μέσα ἀπὸ ἐμᾶς, μέσα ἀπὸ τὸ σταυρό μας, πολλοὶ ἄλλοι νὰ ἁγιαστοῦν γύρω μας. Ἂν αὐτὸ τὸ ἀποτάξουμε καὶ τὸ πετάξουμε, χάνουμε τὴν εὐκαιρία τῆς ἀναβάσεως καὶ τῆς ἀναστάσεως.
Καὶ στὸν δεύτερο πόλο τῆς διηγήσεως, ὁ Χριστὸς στρέφεται νὰ περιγράψει τὸ τί σημαίνει κυριαρχία καὶ τὸ τί σημαίνει ἐξουσία γιατί πολλοὶ λέει θέλουν, δοκοῦν, θέλουν, νὰ κυριαρχήσουν καὶ νὰ ἐξουσιάσουν πάνω στὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Προσέξτε τὰ δύο ρήματα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Χριστός: δὲν λέει «κυριεύουν» καὶ «ἐξουσιάζουν», λέει «κατακυριεύουν» καὶ «κατεξουσιάζουν». Ἐνῷ τὸ «κυριαρχῶ» καὶ τὸ «ἐξουσιάζω» εἶναι δωρεὰ δοθεῖσα ἀπὸ τὸ Θεό μας. Ἐκεῖνος ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο νὰ κυριεύει πάνω στὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὰ ἐξουσιάζει, ποὺ σημαίνει ἁγιαστικά, διακονικὰ καὶ ἐν ταπεινώσει. Αὐτὸ τὸ «κατακυριεύω» καὶ τὸ «κατεξουσιάζω» δηλώνει ἀκριβῶς τὴ διάλυση τῶν δωρεῶν καὶ τῶν ἁγιασμένων δομῶν ποὺ ἔχουν μέσα τους οἱ λέξεις «κυριεύω» καὶ «ἐξουσιάζω».
Εἴμαστε φτιαγμένοι νὰ κυριαρχήσουμε στὰ πράγματα. Πρῶτα στὰ πάθη μας καὶ μετὰ πάνω στὸν κόσμο, καὶ νὰ ἐξουσιάσουμε ὄντας διάκονοι καὶ λειτουργῶντας τὸν ἁγιασμὸ τῶν πραγμάτων. Δὲν σᾶς εἶπα πρὶν ἀπὸ λίγο πὼς καὶ ἡ δυσκολία καὶ τὸ μαρτύριο εἶναι γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῶν ἄλλων; Ἂν λοιπὸν τὸ καταλάβουμε, μὲ τὸ δικό μας μαρτύριο θὰ διακονήσουμε τὴν ἀλλαγή, τὴν μεταμόρφωση τοῦ κόσμου. Ἂν δὲν τὸ καταλάβουμε, τότε θὰ πάρουμε τὴν ἄλλη στάση καί, ἀντὶ νὰ ἐξουσιάσουμε στὰ πράγματα σταυρικά, θὰ «κατεξουσιάσουμε» καὶ θὰ «κατακυριεύσουμε», ὅπως κάνουνε, εἶπε ὁ Χριστός μας, οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου, καὶ τότε θὰ διαλύσουμε τὸν κόσμο. Θὰ τὸν κάνουμε συντρίμμια ἀπὸ τὸ ἐγωιστικὸ περπάτημά μας πάνω στὴ γῆ. Καὶ τότε ἀκριβῶς, ἀντὶ νὰ ἀφήσουμε ἴχνη ἀναστάσιμα στὶς καρδιὲς τῶν ἄλλων, θὰ ἀφήσουμε τὰ ἴχνη τῆς βίας καὶ τὰ ἴχνη τῆς ἐξαφανίσεως τῆς δικῆς τους προσωπικῆς στάσεως.
Γι’ αὐτὸ λέει, οἱ δικοί μου μαθηταὶ εἶναι γιὰ νὰ διακονοῦν τὸν κόσμο· γι’ αὐτὸ ἦρθα ἐγὼ καὶ γι’ αὐτὸ ἤρθατε ἐσεῖς. Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Χριστὸς σὲ αὐτὲς τὶς λίγες γραμμὲς ἀποτελοῦν πραγματικὰ τὸ ὁλοκληρωτικὸ σύστημα σκέψης, τὸ πῶς στεκόμαστε πάνω στὴ γῆ καὶ τί κάνουμε γιὰ τὸν κόσμο. Ὅ,τι ἄλλο καὶ νὰ ἀναλύσουμε, ὅ,τι ἄλλο καὶ νὰ ποῦμε, γιὰ τὸν πόνο, γιὰ τὴν ἀδικία, γιὰ τὴ διαμαρτυρία, εἶναι ἀποτυχία ἂν δὲν καταλάβουμε αὐτὸ τὸ περιεχόμενο. Καὶ ὁ Χριστός μας, πορευόμενος πρὸς τὸ πάθος, τὸ ἔδωσε στοὺς μαθητές Του, γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητευτοῦν καὶ νὰ μὴν τὰ χάσουν καὶ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ γίνουν οἱ ἴδιοι κήρυκες, βιωματικοὶ κήρυκες, αὐτῶν τῶν ἀληθειῶν.
Αὐτὰ λοιπὸν τὰ ὁποῖα σήμερα ἀποκαλύφθηκαν στὴν ἀγάπη μας εἶναι γιὰ νὰ ζήσουμε μέσα ἀπὸ μιὰ σκληρὴ ἀλλὰ ἀναστάσιμη πραγματικότητα. Καὶ ἂν δὲν τὰ ζήσουμε ἀποτασσόμεθα τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἁπλῶς κατακυριεύουμε τὰ πράγματα καὶ τὰ ἐξουσιάζουμε, γινόμαστε δυνάστες καὶ διαλυτὲς τῶν πραγμάτων. Καὶ τότε δὲν μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ μιὰ κοινωνία ποὺ θὰ ἔχει ἰσορροπία καὶ μιὰ κοινωνία ποὺ μπορεῖ νὰ δώσει κάτι στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου. Γιατί, ἀπὸ τὰ μικρὰ μεγέθη ποὺ ἔχουμε στὰ χέρια μας, τὰ διαλύουμε ὅλα· καὶ μετὰ περιμένουμε οἱ ἄλλοι νὰ κάνουνε κάτι γιά μας.
Θὰ διακονήσουμε καὶ θὰ μαρτυρήσουμε ἀναστάσιμα, ἂν θέλουμε πραγματικὰ νὰ καταλάβουμε τί σημαίνει τὸ περπάτημά μας πάνω στὴ γῆ καὶ τί σημαίνει τὸ περπάτημα τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου