«Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζῆ μὲ κοσμικὸ φρόνημα καὶ δὲν φυλάσσει τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν εἶναι νηφάλιος καὶ τοῦ ὁποίου τὸ πνεῦμα δὲν ἀγρυπνεῖ γιὰ τὸν Θεόν, κατὰ θείαν συγκατάβασι, πρόνοια καὶ ἀγάπη, περιπίπτει σὲ μία κατάστασι ὄχι ἐξ Ἰησοῦ συνισταμένην ἀλλὰ ἀργαλέαν, ἀνυπόφορη.
Πέφτει σὲ στενοχώρια, σὲ ἀγωνία, σὲ λήθαργο, σὲ κόπωση• δὲν μπορεῖ νὰ σηκώση τὰ χέρια του, δὲν μπορεῖ νὰ περπατήσει, δὲν μπορεῖ νὰ κάνει μετάνοιες, δὲν μπορεῖ νὰ χαμογελάσει.
Βλέπει τὸν Γέροντά του ὁ μοναχὸς καὶ λέγει μέσα του• "Αραγε, θὰ μοῦ κάνει πάλι παρατήρηση; Βλέπει ὁ ἄνδρας τὴν γυναῖκα καὶ ἀλλάζει δρόμο, πάει στὸ καφενεῖο.
Βλέπει ἡ γυναίκα τὸν ἄνδρα καὶ ἀναρωτιέται μὲ ἀγωνία: Τί θὰ μοῦ πει πάλι;
Ὅταν εἴμαστε ἔτσι, δὲν μποροῦμε νὰ σηκώσωμε οὔτε τὸν ἑαυτό μας οὔτε τὸν ἄλλον, πολλῷ μᾶλλον τὸν Θεόν.»
Πέφτει σὲ στενοχώρια, σὲ ἀγωνία, σὲ λήθαργο, σὲ κόπωση• δὲν μπορεῖ νὰ σηκώση τὰ χέρια του, δὲν μπορεῖ νὰ περπατήσει, δὲν μπορεῖ νὰ κάνει μετάνοιες, δὲν μπορεῖ νὰ χαμογελάσει.
Βλέπει τὸν Γέροντά του ὁ μοναχὸς καὶ λέγει μέσα του• "Αραγε, θὰ μοῦ κάνει πάλι παρατήρηση; Βλέπει ὁ ἄνδρας τὴν γυναῖκα καὶ ἀλλάζει δρόμο, πάει στὸ καφενεῖο.
Βλέπει ἡ γυναίκα τὸν ἄνδρα καὶ ἀναρωτιέται μὲ ἀγωνία: Τί θὰ μοῦ πει πάλι;
Ὅταν εἴμαστε ἔτσι, δὲν μποροῦμε νὰ σηκώσωμε οὔτε τὸν ἑαυτό μας οὔτε τὸν ἄλλον, πολλῷ μᾶλλον τὸν Θεόν.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου