ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

28 Οκτ 2015

Τό «ΟΧΙ» τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ
1. Ἡ θρασύτατη ἐπίθεση τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, λειτούργησε ὡς πρόκληση στὴ συνείδηση ὅλου τοῦ Ἔθνους. Ἡ ἀπάντηση ἦταν πανελλήνια, καὶ ἡ ἀπόφαση γιὰ ἀντίσταση καθολική. Καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος -ἡγεσία καὶ σῶµα- συντάχθηκε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγµὴ µὲ τὴν ἀρνητικὴ ἀπάντηση τοῦ τότε Πρωθυπουργοῦ (πού, µολονότι δικτάτορας, τὴν ἱστορικὴ ἐκείνη στιγµὴ ἐξέφραζε τὸ συλλογικό µας φρόνηµα) στὴν ἰταµὴ ἀλαζονεία τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας καὶ τῶν δυνάµεων τοῦ Ἄξονα. Ἡ ἱστορικὴ ἔρευνα ἔχει ἤδη καταγράψει τὴ συµµετοχὴ τοῦ Ἱ. Κλήρου στὸν πόλεµο, µὲ πολλὰ θύµατα, ἀλλὰ καὶ στὴ συνέχειά του, τὴν ἐπάρατη Κατοχὴ (γερµανικὴ–ἰταλικὴ–βουλγαρική), µὲ θυσίες αἱµάτων (ἐκτελέσεις κληρικῶν), ἀλλὰ καὶ προσωπικῆς ἀναλώσεως γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Λαοῦ (παραστάσεις συνεχεῖς στὶς ἡγεσίες τῶν κατοχικῶν δυνάµεων – ὀργάνωση συσσιτίων – περίθαλψη ἀσθενῶν καὶ ἀναξιοπαθούντων) τόσο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας (ἀρχιεπίσκοποι Χρύσανθος καὶ ∆αµασκηνός, ὁ τότε Ἰωαννίνων καὶ µετὰ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων κ.π.α.), ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἁπλοῦ παπᾶ, ποὺ σήκωσαν γιὰ µία ἀκόµη φορά, µὲ καθαρὰ ἐθναρχικὴ συνείδηση, σὲ καιροὺς....
καθολικῆς ἀρρυθµίας, τὸ σταυρὸ τοῦ Ἔθνους µας.
Ὁ ὀρθόδοξος Ἑλλαδικὸς Κλῆρος φάνηκε πάλι ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του.

Ἔχει γι᾽ αὐτὸ κάθε δικαίωµα ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία νὰ συµµετέχει στὸν πανηγυρισµὸ τῆς ἐθνικῆς νίκης ἀπέναντι στὶς ὀρδὲς τοῦ νεο– φραγκικοῦ Ἀττίλα, ποὺ δίκαια καθιέρωσε τὸ Ἔθνος ὡς γιορτή του καὶ ἀφορµὴ συλλογικῆς µνήµης καὶ αὐτοπαιδαγωγίας. Καὶ δὲν συµµετέχει µόνο µὲ τὴν Πανηγυρικὴ ∆οξολογία στὶς 28ης Ὀκτωβρίου, ἡµέρα ἐνάρξεως τοῦ ἔπους, ἀλλὰ καὶ µὲ µία σηµαίνουσα ἀπόφαση, δηλωτικὴ τῆς ταυτίσεως τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώµατος, µὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40–41 καὶ τῆς λειτουργικῆς καταξίωσής του. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Σπυρίδων εἰσηγήθηκε (17.10.1952) καὶ ἔγινε συνοδικὰ δεκτή, τὴν µετάθεση τῆς Ἑορτῆς τῆς Ἁγ. Σκέπης (Παναγίας) ἀπὸ τὴν 1η Ὀκτωβρίου στὶς 28, γιὰ νὰ ἐκφράζεται λειτουργικὰ– ἐκκλησιαστικὰ ἡ παλλαϊκὴ σύνδεση τῆς Ἐθνικῆς Νίκης µὲ τὴν Ὑπέρµαχο τοῦ Γένους µας Στρατηγό. Ὁ µεγάλος ἁγιορείτης Ὑµνογράφος, µοναχὸς Γεράσιµος Μικραγιαννανίτης (†1991) καὶ ὁ Μητροπ. Κερκύρας καὶ Παξῶν Μεθόδιος (†1972) συνέταξαν εἰδικὲς Ἀκολουθίες. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ δὲ µήνυµα τῆς Ἑορτῆς, στὴ νέα µορφή της, προσφέρει καὶ ἡ εἰδικὰ συντεταγµένη «∆οξολογία» τῆς 28ης Ὀκτωβρίου καὶ ἰδιαίτερα ἡ σχετικὴ Εὐχή, κείµενο ἀντάξιο τῆς πατερικῆς εὐχογραφικῆς παραδόσεως.                                                                                          
2. Ὁ Ἑλλαδικὸς Κλῆρος, καταφάσκοντας τὸ µήνυµα τοῦ «ΟΧΙ» καὶ ἐνσαρκώνοντάς το στὶς ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους νεώτερες θυσίες του, ἐκφράζει συνάµα τὶς συνιστῶσες τῆς ἐθνικῆς µας συνειδήσεως, ποὺ ἐνσάρκωσε τὸ ΟΧΙ τοῦ ᾽40 καὶ εἶναι:

α) Ἡ ἀγάπη στὴν ἐλευθερία.                                                    
Ἡ ἐλευθερία εἶναι γιὰ τὴν Ἑλληνορθοδοξία τὸ φυσικὸ κλίµα ἀναπτύξεως καὶ πραγµατώσεως τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου, κοινωνικοῦ ὄντος. Ποιά ὅµως εἶναι ἡ οὐσία τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας, πού συνιστᾶ τήν ἀναφαίρετη κληρονοµία τοῦ Γένους; Ἐλευθερία στήν παράδοση τῆς Ρωµηοσύνης σηµαίνει δυνατότητα ἀπρόσκοπτης σταυρικῆς κοινωνίας, κατακόρυφα µὲ τὸν Θεό, ὁριζόντια δὲ µὲ τοὺς συνανθρώπους. Ἡ κοινωνία αὐτή, στὴν αὐθεντικότητά της, ἀπέναντι µὲν στὸν Θεὸ ἐκφράζεται ὡς ἑκούσια «ὁλοτελής» (Α´ Θεσσ, δ 23) αὐτοπαράδοση στὴ Θεία Ἀγάπη, ἀπέναντι δὲ στοὺς συνανθρώπους ὡς αὐτοπροαίρετη καὶ ἀνιδιοτελὴς αὐτοπροσφορὰ (θυσία) γιὰ τὴ σωτηρία τους. ∆ὲν εἶναι, συνεπῶς, περίεργο, ὅτι ἡ κατ᾽ ἐξοχὴν ἐλεύθερη ἐνέργεια τοῦ ὁλοκαυτώµατος, ὄχι ὡς ἐκτελέσεως ἀπὸ τὸν ἀντίπαλο, ἀλλ᾽ ὡς αὐτοθυσίας (π.χ. Θερµοπύλες, Ζάλογγο, Ἀρκάδι), εἶναι τόσο σύνηθες φαινόµενο στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία. Ἐδῶ ἐντάσσονται ἀκριβῶς ἡ Ἀλαµάνα καὶ τὸ Μανιάκι, ὅπου πρωταγωνιστικὲς µορφὲς εἶναι δύο Κληρικοί, ὁ ∆ιάκος καὶ ὁ Παπαφλέσσας. Στὴν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση ἡ ἐλευθερία1 βιώνεται στὴ σταυρικὴ µορφή της πρῶτα ὡς ἐσωτερικὴ («καρδιακή») καὶ κατόπιν ὡς ἐξωτερική (ἀτοµική, ἐθνική, κοινωνική). Ὡς ἀπελευθέρωση τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν παθῶν καὶ δυνατότητα ἀναπτύξεως τοῦ ἀνθρώπου στὰ ὅρια τῆς ἀγαπητικῆς διαπροσωπικῆς συνυπάρξεως. Ἡ Ὀρθοδοξία βλέπει τὴν ἐλευθερία ὡς τὸ φυσικὸ κλίµα ἀναπτύξεως καὶ πραγµατώσεως τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου, δηλαδὴ κοινωνικοῦ ὄντος.2 Ἔτσι κατανοεῖται ἡ ἀποστολὴ τοῦ ὀρθοδόξου Κλήρου, ἡ ὁποία πρωταρχικὰ δὲν εἶναι θρησκευτικὴ (ἐπιτέλεση  λατρειακῶν πράξεων), ἀλλ᾽ ἀπελευθερωτική, ἐκφραζοµένη ὡς ἐπιστήµη θεραπείας (θεραπευτικὴ ποιµαντική) τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως καὶ ἀπαλλαγή της ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν παθῶν,3 καρπὸς τῶν ὁποίων εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ δουλεία. Στὸ σηµεῖο αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγκειται καὶ ἡ οὐσιώδης διαφορὰ µεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ µὴ Ὀρθοδοξίας. Ἡ δεύτερη ἀναζητεῖ τὴν ἐλευθερία «στὶς ἀντικειµενικὲς προϋποθέσεις τοῦ συλλογικοῦ βίου».4  Ὁ µὴ    ἀναγεννηµένος ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος «µπορεῖ νὰ ἀναλώσει τὴ ζωή του ὁλόκληρη, πολεµώντας τὶς ἀντικειµενικὲς καταστάσεις ἀνελευθερίας, ἐνῶ τὰ γρανάζια τῆς ὑποταγῆς καὶ τῶν ἀλλοτριώσεων τῆς ζωῆς συνεχίζουν νὰ δουλεύουν µέσα του, ἀναπαράγοντας ἀδιάκοπα τὸν  βασανισµό».5 Στὴν Ὀρθοδοξία ὅµως ὅλες οἱ µορφὲς ἐλευθερίας ἑδράζονται στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου.6 Γι᾽ αὐτὸ εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος: «κρεῖσσον γὰρ σοι σεαυτὸν λῦσαι τοῦ συνδέσµου τῆς ἁµαρτίας ἢ ἐλευθερῶσαι δούλους ἐκ δουλείας». Ἡ ἐξωτερικὴ ἐλευθερία  ἱεραρχεῖται στὴν ἐσωτερική. Αὐτὴ ἡ ἀξιωµατικὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἀρχὴ καθόριζε καὶ τὶς στάσεις καὶ συµπεριφορὲς τῶν παραδοσιακῶν στὰ χρόνια τῆς δουλείας. Ἡ τόσο σκανδαλιστικὴ γιὰ τοὺς ἀποξενωµένους ἀπὸ τὴν παράδοση τοῦ Γένους ἀνοχὴ τῆς παρατάσεως τῆς δουλείας γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῆς «ἑνώσεως» µὲ τὸν Πάπα (ἀνθενωτισµός), ὅπου ἐπικρατοῦν ρωµαίϊκα κριτήρια, δὲν µπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς «ἐθελοδουλεία», ἀλλὰ ὡς θυσία γιὰ τὴν διάσωση τῆς ὄντως ἐλευθερίας, τῆς ἐσωτερικῆς.7 Ἡ µακρὰ δὲ ἐµπειρία τοῦ Γένους ἔχει ἀποδείξει, ὅτι ἐνῶ ἡ ἐσωτερικὴ δουλεία (ἁµαρτία) συνεπιφέρει καὶ τὴν ἐξωτερικὴ (ἀδικία), ἡ ἐξωτερικὴ δουλεία δὲν ὁδηγεῖ ἀναγκαστικὰ καὶ στὴν ἐσωτερικὴ ὑποδούλωση, ὅπως δείχνουν τὰ φαινόµενα τῶν κρυπτοχριστιανῶν, τῶν ἀγωνιστῶν τῶν ὀρέων καὶ τῶν Νεοµαρτύρων. Ἡ ἐσωτερικὴ ἐλευθερία εἶναι ὀρθόδοξα ἡ ρίζα ὅλων τῶν µορφῶν ἐξωτερικῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἑνωµένη - ἐθνικὴ καὶ πατριωτική- ἀντίσταση στὴ διάρκεια τῆς κατοχῆς (1941 - 44) εἶναι καρπὸς αὐτοῦ τοῦ φρονήµατος. Ἡ παράδοση τοῦ Γένους ἐνσαρκώνει περαιτέρω τὴ θυσία γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς καρδίας ὡς προϋπόθεση καὶ τῆς ἐξωτερικῆς ἐλευθερίας. Ἡ σωτηρία - θέωση, ἡ καταξίωση, δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπου σὲ πρόσωπο µέσα στὸ δοξασµὸ τῆς ἁγιοτριαδικῆς Χάρης, σηµαίνει τὴν ἀπελευθέρωση τῆς φύσεως ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἀναγκαιότητος, ἡ ὁποία συνιστᾶ ὑποταγὴ στὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο. Προϋποτίθεται ὅµως ὁ βιασµὸς τῆς φύσεως (Λουκ. 12, 49· Ματθ. 10, 34-11, 12), ποὺ πραγµατοποιεῖται µὲ τὴν ἑκούσια ἄρση τοῦ σταυροῦ τῆς ἀσκήσεως (πρβλ. Μάρκ. 8, 33). Μὲ τὴν ἑκούσια στέρηση, τὴν ἑκούσια ἀνάληψη τῆς δουλαγωνίας τῆς σάρκας (Α´ Κορ. 9, 27), πολεµεῖ ὁ Ρωµηὸς τὴν ἐγωκεντρική του διάθεση, γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἐσωτερικὴ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα - δουλεία. Τὸ ἐν Χριστῷ Πρόσωπον, µετέχοντας στὴν ἄκτιστη Θεία Χάρη, ἀληθοποιεῖ, δηλαδὴ Χριστοποιεῖ, τὸ φρόνηµά του καὶ τὶς σχέσεις του. Αὐτὸ σηµαίνει ὁ εὐαγγελικός λόγος: «Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑµᾶς» (Ἰωάνν. 8, 42), δεδοµένου ὅτι στὴ γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἔνσαρκη Ἀλήθεια (πρβλ. Ἰωάνν. 14, 6). Ἡ ὑπαρκτικὴ - ἐµπειρικὴ γνώση τῆς ἀλήθειας ἐλευθερώνει καὶ ἀληθοποιεῖ. Ὁ ἀπελευθερωτικὸς ἀγώνας ὡς θυσία γιὰ τοὺς ἄλλους, µὲ τὰ κριτήρια τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι δυνατός, ὅταν ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐσωτερικὴ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου. Κάθε ἐξωτερικὴ θυσία εἶναι αὐθεντική, ὅταν προηγεῖται ἡ ἐσωτερικὴ ἐλευθερία. Γιατὶ ἡ θυσία γιὰ τὴν ἐλευθερία προϋποθέτει τὴν ἐλευθερωµένη ἀπὸ τὰ πάθη ὕπαρξη. Γι᾽ αὐτὸ εἶναι καὶ τόσο δύσκολη ἡ αὐτοθυσία. «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰωάνν. 15, 13). Τὸ Μαρτύριο, σὲ ὅλες τὶς πιθανὲς ἐκδοχές του, συνιστᾶ ὑπέρβαση τῆς ἐννοίας τῆς ζωῆς ὡς ἀτοµικῆς ἐπιβιώσεως καὶ αὐτοπροσφορὰ στὴν ἀγάπη τοῦ συνανθρώπου ὡς αὐτοπαραίτηση. Μὲ τὸ µαρτύριο ὡς αὐτοθυσία ἡ «ἀπώλεια τῆς ψυχῆς» (Ματθ. 10, 39) ἀποβαίνει σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ὑπαρκτικὴ πραγµάτωση τῆς προσωπικῆς ἑτερότητας καὶ ἐλευθερίας. Ὁ ἀγώνας τοῦ Ράσου στὴ διάρκεια τῆς δουλείας ἦταν µόνιµη θυσία γιὰ τὴ διπλὴ ἐλεύθερία. Ἡ συνέχεια τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως, ἰδιαίτερα στὰ Μοναστήρια, στὰ ὁποῖα ἀναβαπτιζόταν συνεχῶς ὁ λαός, διατηρώντας τὸ ἑλληνορθόδοξο φρόνηµά του, προσεπόριζε στὸ δοῦλο Γένος τὶς ἀναγκαῖες δυνάµεις γιὰ τὴ διασφάλιση τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καὶ ἀκµαίου του φρονήµατος, ποὺ θὰ ὁδηγοῦσε στὶς ἀποφασιστικὲς ἐξεγέρσεις. Ἡ Ἐκκλησία στὸ σύνολό της δὲν µεταβλήθηκε ποτὲ σὲ ὄργανο τοῦ Κατακτητῆ ἐναντίον τῶν συµφερόντων τοῦ Γένους. Ἀντίθετα, ἐπανειληµµένα προέβαλε ἀντίσταση µὲ βαρύτατο µάλιστα ἀντίτιµο (πρβλ. ἐκτελέσεις πατριαρχῶν καὶ ἄλλων Ἱεραρχῶν, ἀλλαξοπατριαρχεῖες κ.λπ.). Τὰ λεγόµενα περὶ ἐθελοδουλείας ἀνατρέπονται ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ράσου σὲ ὅλες τὶς µικρὲς καὶ µεγάλες ἐπαναστατικὲς ἀπόπειρες ἀπὸ τὸν 15ο µέχρι τὸν 19ο αἰώνα, στὶς ὁποῖες ἀναµιγνύονται καὶ ἡσυχαστές, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιµος ὁ Ἁγιορείτης (Γραικός).8 Αὐτὸ τὸ πνεῦµα καὶ αὐτὴ ἡ παράδοση βρῆκαν συνέχεια σ᾽ ὅλες τὶς µετέπειτα περιπέτειες τοῦ Ἔθνους, µὲ κορύφωση τοὺς ἀγῶνες ἀπὸ τὸ 1940 ὡς τὸ Κυπριακὸ (1955 κ.ἑ.).

β) Ἡ ἀστασίαστη ἀπόρριψη τοῦ πολέµου ἀπὸ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία καὶ ὅλο τὸ Ἔθνος:                                                                                                                                    
Ὁ πόλεµος (χρήση βίας γιὰ ὑποδούλωση λαῶν καὶ προσώπων) θεωρεῖται ὀρθόδοξα καρπὸς τῆς  ἀποστασίας ἀπὸ τὴ θεόνοµη ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεως. Ἡ εἰρήνη µεταξὺ ἀνθρώπων καὶ λαῶν εἶναι τὸ διαρκὲς µήνυµα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώµατος στὸν κόσµο («ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύµπαντος κόσµου»). Τὴν ἄµυνα καὶ ἀπόκρουση τῶν ἐχθρῶν, ὡς ὑψίστη µορφὴ αὐτοθυσίας ὑπὲρ τῶν ἄλλων (πρβλ. Ἰω. 15,13), θεωρεῖ ὁ Μ. Ἀθανάσιος «ἔννοµον καὶ ἐπαίνου ἀξίαν», ἀφοῦ πρόκειται γιὰ ἄµυνα «ὑπὲρ σωφροσύνης καὶ εὐσεβείας» (Μ. Βασίλειος). ∆ιότι εἶναι, πράγµατι, ἡ µεγαλύτερη εὐσέβεια ἡ θυσία γιὰ τὴ διάσωση τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος, τὴν ὁποία ἀπειλεῖ ὁ πραγµατικὰ αἴτιος τοῦ πολέµου εἰσβολέας. γ) Ἡ ἀπόκρουση τῆς ἀλλοτριωµένης Εὐρώπης: Τὸ ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικὸ σῶµα ἔχει µακρὰ πεῖρα τῆς ἐπιβουλῆς ἐναντίον του, ὅπως καὶ ἐναντίον τῆς ἀνθρωπότητος, ἀπὸ τὶς δυνάµεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου, ποὺ ἐνσαρκώνουν τὴν ἀλλοτριωµένη ἔκφρασή του. Οἱ ἰδεολογίες τοῦ Φασισµοῦ καὶ Ναζισµοῦ, κορύφωση µακρόσυρτης δυτικοευρωπαϊκῆς διαλεκτικῆς διαδικασίας, δὲν ἦταν παρὰ ἀπόληξη τοῦ ἐπεκτατισµοῦ τοῦ Καρλοµάγνου, τοῦ µεγαλύτερου ἐχθροῦ τοῦ Ἑλληνισµοῦ, τῶν Φράγκων τοῦ 1204, τῶν δυτικῶν προπαγανδῶν τῆς ἑνετοκρατίας καὶ τουρκοκρατίας, ὡς καὶ ἐκείνων µετὰ τὸν 19ο αἰώνα, ποὺ ἀποσκποῦν στὴν πνευµατικὴ ἅλωση αὐτοῦ τοῦ τόπου καὶ τὴν πλήρη ἀποσύνθεσή του. Ἡ ἀντίσταση στοὺς ἀπογόνους τοῦ Καρλοµάγνου τὸ 1940 δὲν ἦταν παρὰ φανέρωση τῆς ζωντανῆς, ἀκόµη, συνείδησης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους µας γιὰ τὴν ὕπαρξη, ἀκόµη, δυνάµεων στὴν Εὐρώπη, πού, ὅταν οἱ συγκυρίες ἐπιτρέψουν νὰ πάρουν τὴ δύναµη (στρατιωτικὴ καὶ οἰκονοµικὴ) στὰ χέρια τους, συνιστοῦν τὴ µεγαλύτερη ἀπειλὴ γιὰ τὴν Εὐρώπη καὶ σύνολη τὴν ἀνθρωπότητα.                                                                                                       
3. Ὁ Ὀρθόδοξος ἐκκλησιαστικὸς χῶρος, στὴν συντριπτική του πλειονοψηφία, διασώζει καὶ σήµερα αὐξηµένηφιλοπατρία, ἕτοιµη νὰ φανερωθεῖ, ὅπως καὶ τὸ 1940, ἂν οἱ σηµερινὲς συγκυρίες τὸ ἀπαιτήσουν. Τὰ πρόσφαταἐθελούσια θύµατα τῆς Ἑλληνικῆς Κύπρου, οἱ ἥρωες Ἰσαὰκ καὶ Σολοµοῦ, δὲν εἶναι θύµατα µόνο τῆς τουρκικῆςἀδιαλλαξίας, ἀλλὰ καὶ δυτικῶν δυνάµεων, ποὺ συντηροῦν τὸ πνεῦµα τοῦ Καρλοµάγνου καὶ τῶν φασιστικῶν καὶναζιστικῶν συνεχιστῶν τῆς πολιτικῆς του, µὲ ἄλλα ὀνόµατα καὶ ἀνανεωµένες µεθόδους. Ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνισµός,ποὺ διασώζει τὴν ἱστορική του µνήµη, γιὰ νὰ εἶναι πάντα θωρακισµένο τὸ Ἔθνος σὲ κάθε νέα ἐπιβουλὴ καί, κυρίως,γιὰ τὴν ἀναγνώριση ἐπιβουλῶν, ποὺ καλύπτονται µὲ τὸ προσωπεῖο τῆς φιλίας καὶ συµµαχίας, ἀναθερµαίνεισυνεχῶς καὶ τὴ συνείδηση, ποὺ ἐξέφρασε τὸ ΟΧΙ τοῦ ᾽40. Αὐτὸ διατυπώνεται µὲ ἀπόλυτη σαφήνεια στὴν «Εὐχὴ» τῆς∆οξολογίας γιὰ τὴν «εὔσηµον ἡµέραν» τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Ἡ στάση τοῦ Ἔθνους (τότε) χαρακτηρίζεται «ἔργονθαυµαστὸν καὶ µέγα», ποὺ «εἰργάσατο ἡ ∆εξιὰ» τοῦ Θεοῦ, ἀποδεικνύοντας ὅτι ὑπάρχει «ἡµέρα Κυρίου ἐπὶ πάνταὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἡµέρα πτώσεως ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ µετέωρον». Ὁ Θεὸς «τοὺς ἐνδόξουςσυνετάραξε µετὰ ἰσχύος καὶ τοὺς ὑψηλοὺς τῇ ὕβρει συνέτριψε µετὰ δυνάµεως». Ἡ ψηλάφηση ὅµως τῆς θείαςπαρουσίας στὸν πόλεµο τοῦ ᾽40 δὲν ὁδηγεῖ σὲ ἐφησυχασµό, ἀλλὰ σὲ πανεθνικὴ ἐγρήγορση: «Νοµοθέτησον ἡµᾶς ἐντῇ ὁδῷ σου καὶ ὁδήγησον πάντας, τοὺς Ἄρχοντας καὶ τὸν Λαόν, ἐπὶ τὴν ἀλήθειάν σου, ὅτι πολλοὶ κυκλόθεν(ὁλόγυρά µας) οἱ ἐχθροὶ ἡµῶν...». Ὁ ἐκκλησιαστικὸς λόγος λειτουργεῖ πάντα ἀφυπνιστικά, ἀλλὰ µακάριοι ὅσοι ἔχουν«ὦτα ἀκούειν»! Ὅσοι µποροῦν (καὶ θέλουν) νὰ τὸν ἀκούουν

Σηµειώσεις: 1. Γενικὲς θεωρήσεις βλ. Εὐαγγέλου Θεοδώρου, ἄρθρο στὴν Θ.Η.Ε. τόμ. 5 (1964) σ. 560-63 (βιβλιογρ.). Νικολ. Μπερντιάγιεφ (μετάφρ. Σάμου Εἰρηναίου), Πνεῦμα καὶ ἐλευθερία, Δοκίμιον χριστιανικῆς φιλοσοφίας, Ἀθῆναι 1952. Γιὰ τὴ νομικὴ διάσταση τοῦ θέματος βλ. στοῦ Ἀναστ. Ν. Μαρίνου, Ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, Ἀθῆναι 1972. : Βασ. Π. Στογιάννου, Ἐλευθερία. Ἡ περὶ ἐλευθερίας διδασκαλία τοῦ Ἀπ. Παύλου καὶ τῶν πνευματικῶν ρευμάτων τῆς ἐποχῆς του, Θεσσαλονίκη 1970. Κων. Ε. Παπαπέτρου, Προσβάσεις..., Ἀθῆναι 1979, σ. 229 ἑ.ἑ. (Οἱ δύο ἔννοιες τῆς ἐλευθερίας: ἡ εἰδολογικὴ καὶ ἡ οὐσιαστική). 2. Βλ. διεξοδικὴ ἀνάλυση τοῦ θέματος στὴ μελέτη τοῦ καθηγ. Μ.Α. Σιώτου, Ἡ θρησκευτικὴ ἀξία τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας. Ἐπιστ. Ἐπετ. τῆς Θεολ. Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν, τ. Κ (1973), σ. 41-70. 3. Βλ. ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου, Ὀρθόδοξη ψυχοθεραπεία — Πατερικὴ θεραπευτικὴ ἀγωγή, Ἔδεσσα 1986 καὶ Θεραπευτικὴ ἀγωγή, Λεβάδεια 1987. Κ.Λ. Μουρατίδου, Χριστοκεντρικὴ Ποιμαντικὴ ἐν τοῖς Ἀσκητικοῖς τοῦ Μ. Βασιλείου, Ἀθῆναι 1962.2 4. Χρ. Γιανναρᾶ, Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἤθους, Ἀθήνα 1979,2 σ. 351. 5. Στὸ ἴδιο, σ. 346. 6. Βλ. Ἱεροθ. Βλάχου, Ὀρθόδοξη ψυχοθεραπεία, ὅπ. π., σ. 114. ἑ.ἑ 147 ἑ.ἑ. 7. Βλ. Πρόχειρα στοῦ Γ. Δ. Μεταλληνοῦ, Τουρκοκρατία. Οἱ Ἕλληνες στὴν Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, Ἀθήνα 1989,2 σ. 85 ἑ.ἑ., 259 ἑ.ἑ. 8. Τίς ἐπὶ μέρους περιπτώσεις βλ. στοῦ Ἀπ. Βακαλόπουλου, Ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, Τόμ. Γ´, Θεσσαλονίκη 1968 (σποραδικά).

6 σχόλια:

  1. Η σημερινή ιεραρχία τι κάνει; Η καύση των νεκρών πέρασε καμία ενημέρωση προς τους πιστούς το μάθημα των θρησκευτικών υποβαθμίστηκε και άλλο υπαρχουν συζητήσεις να λειτουργήσει τζαμί στο Μοναστηράκι καλό είναι να μας διδάσκει η ιστορία και όχι μόνο να την αναφέρουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οἱ γονεῖς τί κάνουν;;
      Ἐμεῖς τί κάνουμε;;
      .Οχι στε[ρες διαμαρτυρίες !!Δουλειά !!
      Τήν δουλειά τους αὐτοί τήν δουλειά μας κι ἐμεῖς.
      ''Οὐδείς σε βλάψει εἰ μή σύ θέλεις''
      Καλλιόπη

      Διαγραφή
  2. 1 --- 6 ) A
    …..Έιιιιι…., Xit λέρες του, ‘’«Αδαμοκαδικού»’’, Αρχιμνημονιακού Υμίρ….!

    …..Σαφώς…., λοιπόν…., πάντα και παντού…., ναι…., όλοι –τους ήταν κι είναι μες σε ‘’«Μεγάλα Κόλπα»’’….,
    και οι τέως εκείνοι – αυτοί…., όλοι –τους ενσαρκωτές ενσαρκωτών Ιδεών…., ‘’«πρωτότοκοι»’’ ή μη….,
    κάτι σαν….. ‘’«παραβάτες του χρόνου»’’ κι οι περισσότερες εξ αυτών Ιδέες…., μα όχι και του Διαχρόνου….,
    και οι νυν αυτοί – εκείνοι …., όλοι –τους αντιστοιχίες εκείνων – αυτών….: νοικιασμένα, όπως, ανδρείκελα
    του επί Γης, ‘’«Αδαμοκαδμικού»’’, Γιαχβαλλαχβραχμοδία…., ‘’εδώ’’, πια και κυρίως, ‘’Υμιρικής’’ ‘’τέτοιας’’….,
    της με ‘’ατέρμονα’’ Σαδισμό Σ,σ,τυγερή Τύραννο…., ιδίως, της Ελλάδας : ‘’1ο’’ πειραματόζωό –της….,
    κατ’ αντιγραφήν , πάλι, των της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης – Μνημονίων ‘’τέτοιων’’….!

    [ …..βρωμιάρα κι ανελέητη ‘’Υμίρεια’’ Ευρώπη….: κομπλεξική ‘’Υμίρεια’’ Ευρωπαϊκή Ένωση….,
    που…., κισμετικά –σου….. κι αφού προσκομίσουν τα κάθε οφέλη –τους οι ‘’ντόπιοι’’ και μη ‘’τέτοιοι’’….,
    η ‘’ρίζα της ζωής –σου είναι στο φέρετρό –της’’…., μήπως θες να –σου αναστήσω τον Δία….,
    να σου ρίξει, κι αυτός, έναν…., μα όχι αλληγορικό, πια…., ‘’«άσεπτο βιασμό»’’ της ‘’«σεπτής ηδονής»’’….,
    στη Γόρτυνα, στην Κρήτη,….. ή στην….. Κονδυλέα…., να γεμίσει….. κονδυλώματα κι η φράου Xit λέρα…!; ]

    Ε…., μάθετέ ‘το, λοιπόν…., κι εγώ….,
    χμ, ο που είμαι, έστω, ‘’«Προμηθέας»’’ μιας μοιραίας φάρσας….,
    ‘’μάλλον’’, ‘’από σπόντα’’ και ξένη επιλογή…., να, έστω, από τον Εξωσυμπαντικό ‘’Πατέρα’’ –μου….,
    ( …..από ‘’7’’, περίπου, χρονώ…., μου είναι γνωστός, και, αυτός ο ρόλος –μου…., μα ‘’νοερά’’….! )
    ο που χρόνια και αιώνες ‘’κλέβω’’ και δίνω φως….. και δεν αφήνω σκοτάδια της γεωνυχτιάς στη μάνα Γη….,
    γιος της Μέρας της Συμπαντόσφαιρας…., λεςςςςς….,
    που βράχο και σταυρό –μου έχω το τέλμα της μαύρης Γης / το περιθώριό –μου αυτό…., όπου ‘’σιωπώ’’….. /
    ο που…., έχοντας σώμα ‘’αιθέριο’’ και λίγοι, μόνο, μπορούν να με ιδούν…., οι που βλέπουν βλέποντας….,…..
    είμαι ‘’ατέρμων’’…., θαρρείςςςςς…., χμ, επίδοξο επί Γης ‘’συναρχότελο’’…., έτσι κι η πατρίδα –μου, ξανά….,
    κι έτσι ‘’άτερμα’’ θα σας τα λέω…., σαφώςςςςς…., με δημιουργική….. σαφήνεια….,
    που, ορέ ψοφίμια, Ζήβας : Ζωντανός είμαι…., πάντα κι αλλιώς, με ένα β…., επίδοξος ‘’Σταυράρτης’’ –της….!

    Έτσι κι η χώρα μου η Ελλάδα…., με τη μοναδικά αινιγματολύτρα…., μα κι έτσι αινιγματοδέτρα…., γλώσσα….,
    θα ξαναγίνει…., όσο, και, Πνευματικά…., το ‘’συναρχότελο’’ της Γης….!
    Ναι, ορέ ‘’«Αδαμοκαδμικοί»’’…., ιδίως, εσείς οι ‘’τέτοιοι’’ : τα βολεμένα Υμιρούδια : σκατομπουμπουρούδια….,
    παρά τα από κόμπλεξ, μίσος, χτυπήματά –σας για εκείνο το «ΟΧΙ» –μας’’ : φρένο στον Πανκρατισμό –σας….,
    εσού…., που μας μισείς Υμίρεια Xit λέρα : Xit χώρα….. για το έπος του ‘40…., ‘’μέρα που ‘ναι και σήμερα’’….!

    Εσού…., ‘’φουσκωμένη’’ από αλαζονεία…., Υμίρεια χώρα…., που σαν φούσκα θα ξεφουσκώσεις….,
    και του….. ‘’τριχο,μαλλιο,γέννητου’’ βολεμένου….,
    με το ‘’Αουτχουμλικό’’ ‘’κέρας της αφθονίας’’ : «γάλα των εθνών»…., λαού –σου….,
    σεις…., που…., συν αποφασίζετε σε ‘’«καθημερινά συμβούλια των θεών»’’, και, για τη μοίρα –μας
    κάτω από την, κατά τας γραφάς –σας, Φλαμουριά….,
    κοπριά και ‘’γκλαμουριά’’ σεις με τους Ευρωπαίους και μη Μνημονιομανείς….,
    μόνο που δεν ξέρετε πως, κατά τας αγράφους –μας, «το ελάφι που θα φάει το φύλλωμά της
    και θα σαπίσει ο κορμός της»….. θα είναι, αλλιώς μεταλλαγμένη, η….. ‘’τρελή’’ ελαφίνα ‘’Αμάλθεια’’….,
    ω γεροντοκόρη Υμιρμανία πάνω σε σχοινί τεντωμένο Μόσχα – Νιου Γιορκ….: ‘’Ιφιγένειά’’ –τους σε λίγο….!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. B
    …..Έτσι, πάλι, κι η αβοήθητη πατρίδα μου η Ελλάδα…., κι ας, γενικώς, είναι άποδη….. δίχως δεκανίκια….,
    έστω, λίκνο παλιού πολιτισμού, χτες…., λίκνο νέου Κενού, σήμερα….,
    η που έψαχνε για άστρα του Παντός….. κι έχτιζε κάστρα του Φωτός….,
    η που χαρτογραφούσε σύμπαντα….,
    χαράζοντας σύνορα στο χάος κι οριοθετώντας το χρόνο….,
    η με, γενικώς, εκφυλισμένο λαό χωρίς οράματα….. και με σύνεργα αυτοκαταστροφής στα χέρια….,
    η που, να, απ’ το στεφάνωμα της Δόξας, έστω…., να, στο στεφάνωμα της Λόξας….,
    σφηνωμένη, από –σαςςςςς, μες σε μυλόπετρες δαιμονισμένου χρόνου….,
    η που εισάγει ‘’μαύρο’’….. κι εξάγει χίμαιρες…., που….. ό,τι λαμπρό –της το έχετε ‘’θαμμένο’’ προ πολλού….,
    κι εκεί που ήγγελε ζωή κι ακμή…., όσο…., αγγέλλει, τώρα κι από –σαςςςςς, παρακμή και θάνατο….,
    ως ‘’άγγελος πεπτωκώς’’…., ‘’πια’’…., και Σ,σ,τυγερά –σας οικτρός….!

    Η χώρα μου…., η με σταματημένο, ‘’πια’’, το χρόνο της….. κι αρχινημένο απ’ το Μηδέν….,
    βασιλεμένη ‘’βασίλισσα’’ και καταξεπεσμένη ‘’ευγενής’’….,
    σαν ‘’της την έπεσαν’’, αρχαιόθεν, τα φακίρια….. με τρικ και προκάτ ‘’θαύματα’’….,
    ιδού…., να ασφυκτιά, ‘’πια’’, μες στη μπόχα και τη σαπίλα….,
    που….. της έμεινε, μονάχα, η….. ‘’φίρμα’’….,
    να την έχει στα….. ‘’Διεθνή Χρηματιστήρια του Πνεύματος’’….,
    ιδού…., και τα ‘’Κεφάλαιά’’ της νόθα και διαστρεβλωμένα….!

    Ιδού…., που…., εδώ και είκοσι, δίσεκτους, αιώνες…., εδώ και δυο, δίσεκτες, χιλιετίες….,
    ‘’μυημένοι’’ κρυπτοδιάτανοι, αντίθεοι με ‘’θεία’’ μάσκα, έξωθεν κι έσωθεν ‘’μασόνια’’ του σατάν ‘’Γιαχβέ’’….,
    της χτίζουν, δόλια, τα….. ‘’μαντεία’’…., μνήματα «του άγνωστου Θεού»…..
    { …..έι, ‘’Γιαχβ’’όφρον σκουλήκι Πλάτωνα…., συνεργέ του Κέβη και του Μέλητου…., εκείνο το…..
    «Ιδού ο κίνδυνος της ανθρωπότητας»…., το που σου είπε, δείχνοντάς –‘τα, ο όσο θεϊκός Σωκράτης….,
    όταν βολτάρατε στην παραλία και βλέπατε τα εμπορικά πλοία του Νου 666 ιμπεριάλ merchant Γιαχβέ’’….,
    πόσο ακριβά το πλήρωσε…!; }
    κι άψαχτη μένει μες στη ‘’Μαστούρα’’ της…..
    κι άπραχτη μες στη ‘’φερτή’’ -- ‘’«σπαρτή»’’ Φθορά της….,
    τρ Ελλάδα, λες, μες στα μαύρα χιόνια και τις άσπρες αντάρες….,
    με ‘’Θεο’’μπαίχτρα και λαομπαίχτρα την πηγή….. ‘’«του γνωστού θεού»’’….,
    που…., αντάμα με το ‘’λάλον ύδωρ’’…., βγάζει και ‘’θεοκτόνα’’ ούρα….!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γ
    Ιδού…., ιδού….. η, ‘’πια’’, ‘’βασίλισσα των….. Ιουδών’’….,
    η που, κάποτε, οριοθετούσε ακρόρια Γνώσης…., με πρωτιά -- ‘’πρωτιά’’….,
    έτσι καθώς είχε ως γειτόνια του Πνεύματος τα….. προπερισυμπάντεια…… αυτή….,
    [ …..ε, μάλλον, θα έφτανε και στο Περισυμπάντειο…., ναι, και θα το ξεπερνούσε….,
    ώστε γνωστός, ‘’πια’’, να της είναι κι «ο άγνωστος Θεός»…., ο ‘’ψαχτός’’ –της…,…..! ]
    ιδού….. η που, ‘’πια’’, δεν βρίσκει γαλαξίες….. μέσα σε αυτόν τον στενό της ορίζοντα….!
    Ιδού….. η πατρίδα μου…., από το, όσο, φως….. μες στο, όσο, ημίφως….,
    με τη χαραυγή της στο σούρουπο και με καταραμένα ‘’στερνά’’….. η με ευλογημένη ‘’αρχή’’….,
    έστω, τέως ακμή...., μα νυν ‘’λυκόφως’’…., οικτρό σφαχτάρι του ‘’Διεθνούς Αδαμοκαδμικού Σφαγείου’’….!

    Ιδού η…., η που ‘’μου έλαχε’’…., πατρίδα μου….. κι η που με διώχνει…., κι ας, κι εμένα, με χρειάζεται….,
    η με πληγωμένες τις αισθήσεις….. και τους αισθητήρες της….,
    ε, από εικόνες εισαγωγής, ‘’πια’’, κι από ομιχλοφόρες φωνές…., ύπουλα και φερεφωνικά αλλοτριωμένη….,
    να την ορίζει Χειμώνας βαρύς…., αξεπέραστος, λεςςςςς…., που ο ήλιος της είναι στα χιόνια….,
    λες και δεν της ανήκει κι η ζωή της…., μαραζωμένη πάνω στο σταυρό της Αντάρας….,
    με….. πνιγμένο μες στην ψυχή της, και, το….. ‘’Όνειρο της χελιδόνας’’….!

    Ιδού…., με…., γενικώς, όχι και τόσο προσφιλή –μου…., λαό….. ‘’χωρίς ταυτότητα’’….,
    έτσι που…., και τώρα…., εξεξεξαγορασμένοι, πουλημένοι, νοικιασμένοι κι εγκάθετοι Αρχόντοι –του
    παζαρεύουν, και, την εθνικότητά της…., πατριδοκάπηλοι, λεςςςςς….,
    χξς΄, λεςςςςς και την αγόρασαν….. οι ξένοι….. κι εμίσεψαν τα αηδόνια….,
    νννννναι…., ώσπου….. ‘’της Άνοιξης το αναρχικό στοιχειό’’ να διώξει τα….. κατθρωπάρια….!

    Να…., λοιπόν…., ξανανέβασα τους, ‘’ταραγμένους’’, 5 κύκλους του σήματος των Ολυμπιακών αγώνων,
    { Χξς΄…., βρε…., οι ‘’ταραγμένοι’’…., τάχα, από τον Μάρκελο…., κύκλοι του ‘’ψυχοdna’’ του Αρχιμήδη….,
    κι αυτοί οι δυο όντες σε παραλία…., είναι το διαστρεβλωμένο σήμα των Ολυμπιακών αγώνων….,
    το με κατεβασμένους τους δύο κύκλους κάτω…., λες κι οι πέντε Ήπειροι είναι σε αυτήν την διάταξη….!
    Ναι…., κι αυτό, είναι υπέρ αποδεικτό…., ναι…., που, τάχα…., σε, μετά, φτιαχτή ‘’ιστορία’’…., ο Αρχιμήδης
    έριξε μια πέτρα στη θάλασσα…., κάνοντας αυτή έτσι ομόκεντρους κύκλους….,
    κι ο Μάρκελος έριξε αμέσως μετά άλλη μια πέτρα και του χάλασε τους ομόκεντρους αυτούς κύκλους….,
    ενώ, μετά, ο Αρχιμήδης αναφώνησε…. «Μή μου τους κύκλους τάραττε….!»….! Ουστ, οξαποπαντού....! }
    προ πολλού….. και να….: συμπαντοdna, ψυχοdna, ‘’ψυχο’’dna,….. μα και….. Αποκαλύψεις –σας….,….!

    Λοιπόν…., ‘’. και –‘’…., απο καλυφτείτε και φυλαχτείτε…., που οι μάσκες –σας θα πέσουν….. και….,….!.....

    www.stergios888.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τί λές ὠρέ ζαβλακουμένου ;;
      Καλλιόπη

      Διαγραφή

Εάν χρησιμοποιείτε συσκευές με λειτουργικό σύστημα Android και δεν αναγνωρίζει το πολυτονικό σύστημα (δεν φαίνονται δηλαδή όλα τα γράμματα στις αναρτήσεις), κατεβάστε από το google store το Mozilla Firefox Browser ώστε να μπαίνετε από αυτόν τον Browser και να επιλυθεί το πρόβλημά σας. Κατεβάστε το από ΕΔΩ.

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.

Φόρτωση...