Ἀναφέρομαι σὲ αὐτοὺς ὄχι μὲ ἐμπάθεια οὔτε, βεβαίως, μὲ κάποιο ἴδιον ὄφελος. Δὲν θέλω νὰ κατακρίνω· μόνο θὰ κρίνω καταστάσεις καὶ γεγονότα ποὺ ἀφοροῦν, κυρίως, τὴ στάση τῶν ἀρχιερέων ἀπέναντι στοὺς ἱερεῖς ποὺ διαφεντεύουν. Δὲν χρησιμοποιῶ τυχαίως τὴ λέξη.
Μιλᾶμε γιὰ σχέση ἀφέντη μὲ δοῦλο· σχέση Καίσαρα μὲ ἀκολούθους καὶ ὄχλο· σχέση ἑνὸς δικτάτορα μὲ τὸν λαό.
Τώρα, στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου, αὐτὴ ἡ σχέση ἔχει... περάσει ἀπὸ διάφορα ἐπίπεδα. Ἔτσι βλέπουμε πολλὲς προσωπικότητες, πολλοὺς διαφορετικοὺς χαρακτῆρες, πολλὲς φιλοσοφίες καὶ κατευθύνσεις τῆς ἀπολυταρχίας, ἄλλους στόχους καὶ διαφορετικὸ ὕφος.
Μὲ ἕνα, ὅμως, κοινὸ χαρακτηριστικὸ σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀντιδημοκρατικοὺς δικτάτορες, παποκαισάρες:
Δὲν ἀνέχονται ἄλλη γνώμη ἀπὸ τὴ δική τους καὶ διαφυλάττουν μέχρι θανάτου τὸ ὑποτιθέμενο καὶ ἱερό, γιὰ αὐτούς, ἀλάθητό τους. Καὶ λέω «μέχρι θανάτου» καὶ τὸ ἐννοῶ, διότι, προκειμένου νὰ ἐπιβεβαιώσουν σὲ ὅποιον ἀπορεῖ τὴν ὀρθότητα τῶν ἀποφάσεών τους, εἶναι ἱκανοὶ νὰ σκοτώσουν, μὲ συκοφαντίες, ψεύδη καὶ καταδίκες, τὸν ἀντίδικό τους, ποὺ τόλμησε νὰ μιλήσει διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν Καίσαρα.
Μάλιστα, ἂν τὰ ψέματα καὶ οἱ δικαιολογίες δὲν ἀρκοῦν, εἶναι ἕτοιμοι νὰ προχωρήσουν καὶ σὲ πιὸ δραστικὰ μέτρα τελικῆς ἐξόντωσης καὶ μόλυνσης μὲ τὸ δηλητήριο τῆς κακῆς φήμης τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τόλμησε.
Καί, βέβαια, μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ἀναφέρομαι σὲ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς. Στὴν προκειμένη περίπτωση, λοιπόν, πάντα — ὄχι σχεδὸν πάντα, ἀλλὰ πάντα, στὸ 100% τῶν περιπτώσεων — τὸ θῦμα εἶναι ὁ ἱερέας, ποὺ βρίσκεται νὰ τιμωρεῖται μὲ ἀπαγορεύσεις, μεταθέσεις, λοιδορίες καὶ ἐπαπειλούμενη ἔξοδο ἀπὸ τὴ Μητρόπολη.
Καὶ ὅλα αὐτά, ἐνῷ ὁ ἱερέας συνήθως ἔχει παιδιά, γυναῖκα, ἐγγόνια, ὑποχρεώσεις καὶ ἀνάγκη ἐπιβίωσης, ποὺ ὁ ἀρχιερέας οὔτε κἂν ὑποψιάζεται, γιατί δὲν νοιάζεται. Γιατί, ἐὰν ἤθελε, θὰ μποροῦσε νὰ μπεῖ στὴ θέση τοῦ ἱερέα καὶ νὰ συμπονέσει, νὰ κατανοήσει καὶ νὰ ἀνεχτεῖ ἕτερο λόγο, ἕτερη θέση καὶ ἄποψη.
Ὅλα πληρωμένα καὶ τακτοποιημένα κάθε μῆνα· μισθοὶ καὶ ὠφελήματα δυσθεώρητα γιὰ κοινοὺς παπᾶδες ποὺ δὲν ἀνήκουν στὴν αὐλὴ τοῦ Καίσαρα. Καὶ ἔρχεται νὰ πολεμήσει ἕναν τέτοιο ὑπήκοό του.
Πολὺ φθηνὴ πράξη... Πολὺ εὔκολο θῦμα ὁ ἱερέας.
Εἶναι σὰν ἕνας πατέρας νὰ τιμωρεῖ τὸ παιδί του μὲ φυλακὴ σὲ κάποιο ὑπόγειο, ἐπειδὴ φώναξε καὶ ἔσπασε τὴν ἡσυχία καὶ τὸν ὕπνο τοῦ πατέρα του.
Δυσανάλογα αὐστηρὴ καὶ ἀκατανόητη ποινή, ποὺ μοιάζει νὰ προέρχεται ἀπὸ τὰ βάθη μιᾶς σκληρῆς καὶ ἀνάλγητης ὕπαρξης ἑνὸς δικτάτορα, πού, παρ' ὅτι ἔχει εὐγενικὴ καὶ καλοσυνάτη ὄψη κάποιες φορές, δὲν μπορεῖ πραγματικὰ νὰ κρυφτεῖ.
Τὸ παράδειγμα τοῦ πατέρα, πάντως, δὲν εἶναι καὶ πολὺ δόκιμο, γιατί στὴν περίπτωση τῶν ἀρχιερέων ἡ ἔννοια τοῦ πατέρα, ὅπως ἀκούει κανεὶς τὴ λέξη, μᾶς μεταφέρει σὲ κάποια ζεστή, οἰκογενειακὴ ἀτμόσφαιρα, μὲ ἀγάπη καὶ παιδαγωγία καὶ πολὺ κατανόηση.
Καμία σχέση, δυστυχῶς.
Θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπῆρχε καὶ ἄλλη λέξη στὸ ἑλληνικὸ λεξιλόγιο γιὰ τὸν ἀνάλγητο, μνησίκακο, ἐχθρικὸ καὶ ψυχρό, ἀπόλυτο καὶ ἀσυμβίβαστο δικτάτορα ἀρχιερέα, ποὺ ἔχει καταχρηστικῶς τὸ ὄνομα «πατέρας».
Γι' αὐτὸ εἶπε ὁ Κύριος: «Καὶ πατέρα σας μὴν ὀνομάσετε κανέναν στὴ γῆ, γιατί ἕνας εἶναι ὁ Πατέρας σας: ὁ οὐράνιος.» (Κατὰ Ματθαῖον 23:9)
Ἤξερε ποιοί θὰ ὀνομαστοῦν ψευδώνυμοι πατέρες καὶ ποιοί θὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὸν χαρακτῆρα καὶ τὸ βάθος, τὴν οὐσία τοῦ ἀληθινοῦ πατέρα, πρὸς ἴδιον ὄφελος καὶ εἰς βάρος τῶν ὑπολοίπων.
Μόνο πατέρες, λοιπόν, δὲν εἶναι πρὸς τοὺς ἱερεῖς τους.
Θεωροῦν ὅτι ὅλα εἶναι καὶ πρέπει νὰ εἶναι ὑπὸ τὸν δικό τους ἔλεγχο καὶ μανδύα.
Ἐπεμβαίνουν κάθε φορὰ ποὺ αἰσθάνονται ὅτι κινδυνεύει ἡ αὐθεντία τους· κάθε φορὰ ποὺ κάποιος κλέβει λίγο ἀπὸ τὴ δόξα καὶ τὴν τιμὴ τῶν ἀνθρώπων πρὸς αὐτοὺς· ὅταν κάποιος ἐκφράζει προβληματισμὸ ἢ καὶ κρίνει τὸν αὐταρχισμό, τὸν γεροντισμὸ ἢ καὶ τὴν ἁγιοποίηση ἀκομη καὶ πρὸ κοιμήσεως τοῦ ἀρχιερέως.
Ὁ Ἀρχιερέας στὴν ἐπαρχία του πρέπει νὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἱερεῖς ὁ ἅγιος ποὺ πρέπει νὰ προσκυνηθεῖ. Ὅποιος ἱερέας δὲν προσκυνᾶ τίθεται σὲ ἀμφισβήτηση, σὲ κριτική, σὲ αὐστηρὴ παρακολούθηση.
Μάλιστα, ὅταν ὑπάρχουν παραπάνω ἐνδείξεις γιὰ διαφορετικὴ στάση, γίνεται ἡ παρακολούθηση αὐστηρὴ καὶ λεπτομερής, μὲ κατασκόπους καὶ σπιούνους, αὐλικοὺς ἱερεῖς καὶ λαϊκούς, ποὺ μποροῦν νὰ σοῦ φέρουν στὸ πιάτο ὅ,τι ζητήσεις.
Θέλει ὁ ἀρχιερέας νὰ βρεῖ κάποιο λάθος στὸν λόγο τοῦ ἱερέα ἀπὸ ἄμβωνος; Θὰ τὸν βρεῖ ὁ σπιοῦνος ἢ θὰ τὸν κατασκευάσει, ἀρκεῖ νὰ εἶναι ἀρεστὸς στὸν Καίσαρα.
Θέλει νὰ τοῦ χρεώσουν κάποια λανθασμένη πνευματικὴ καθοδήγηση; Εὔκολο. Λένε ὅ,τι θέλουν, ὅπως τὸ θέλουν.
Εἴπαμε: εἶναι τὸ πιὸ εὔκολο θῦμα ὁ ἱερέας.
Δὲν μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδικήσει — δὲν τοῦ δίνουν δικαίωμα λόγου ἐπ' αὐτοῦ —, δὲν μπορεῖ κἂν νὰ δημοσιοποιήσει τὴν ἐγκληματικὴ αὐτὴ ἐπίθεση ποὺ δέχεται ἀπὸ τὸν Καίσαρα καὶ τὸ περιβάλλον του ἢ ἀπὸ τὸ περιβάλλον του καὶ τὸν Καίσαρα, μὲ ὅποια σειρὰ θέλετε, γιατί μιὰ συμβαίνει τὸ ἕνα καὶ μιὰ τὸ ἄλλο.
Ἡ οὐσία παραμένει ὅτι ὁ ἱερέας τίθεται σὲ ποινή, τίθεται σὲ διαρκῆ ἔλεγχο καὶ πίεση, ἀποκόπτεται ἀπὸ τὸ ποίμνιο καὶ τὴν Ἐκκλησία τοῦ λαοῦ του καὶ παραμένει ἁπλᾶ λειτουργὸς τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὄχι γιὰ κανέναν ἄλλο λόγο, ἀλλὰ γιατί ὑπάρχουν κενὰ καὶ ἀνάγκες ποὺ πρέπει νὰ καλυφθοῦν καὶ χρειάζεται εὔλογος χρόνος γιὰ τὸ ἑπόμενο βῆμα καὶ σκοπό των παποκαισάρων: νὰ φύγει αὐτὸς ὁ ἱερέας μόνος του, ἀπογοητευμένος καὶ καταπληγωμένος ἀπὸ ἔλλειψη ἀγάπης, πατρικῆς κατανόησης καὶ ἀνάσας ἐλευθερίας.
Πνίγεται καὶ φεύγει, γιὰ νὰ ἀνασάνει τελικά.
Τότε ὅλα ἐπανέρχονται στὴν κανονικότητα τῆς Μητροπόλεως, μὲ τὸν ἀρχιερέα νὰ παραμένει ἀλάθητος, ἀλύγιστος καὶ παντοδύναμος καὶ τὸν δύσμοιρο ἱερέα νὰ ἐξορίζεται οὐσιαστικὰ γιὰ κανέναν λόγο ἢ παράπτωμα, παρὰ μόνο διότι ἐκφράστηκε ἀνοικτὰ καὶ ἐλεύθερα ἐναντίον τοῦ ἀρχιερέα σὲ σοβαρὰ θέματα πίστεως καὶ πιθανῆς ἔκπτωσης τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.
Εἶναι φανερὸ σὲ ὅσους κατοικοῦν τὴν Ἱερουσαλὴμ πὼς αὐτὴ ἡ στάση εἶναι ὑποκινούμενη ἢ καὶ ἐπιβαλλόμενη ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, ποὺ θέλει νὰ σιωπήσει κάθε ἀντίθετη φωνή, ποὺ θέλει νὰ πατάξει κάθε λογικὴ ἢ θεολογικὴ ἀνησυχία, ποὺ θέλει νὰ κοιμίζει, στὸν διαρκῆ ὕπνο τῆς ἀγνωσίας καὶ τοῦ «ὠχαδερφισμοῦ», τοὺς πιστούς, ὥστε νὰ εἶναι πάντα τὰ εὔκολα θύματα τῆς ἐκμετάλλευσης καὶ τῆς ποδηγέτησής τους ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε ἀρχιερεῖς, ποὺ ἐκτελοῦν ὡς πειθήνια ὄργανα τὶς ἐντολὲς τῶν οἰκουμενιστῶν, εἴτε τὸ ξέρουν εἴτε ὄχι, εἴτε τὸ παραδέχονται εἴτε ὄχι, εἴτε ἔχουν τὸ προσωπεῖο τοῦ ἀναμάρτητου ἁγίου εἴτε κινοῦνται ἀνοικτὰ καὶ ἀπροκάλυπτα στὰ κελεύσματα καὶ χορεύουν τὸν Οἰκουμενιστικὸ χορό.
Θὰ πεῖ κανείς: «Καὶ τί μένει στὸν ἱερέα νὰ πράξει;»
Δύο πράγματα ὑπάρχουν στὰ χέρια του, ποὺ ἐλέγχει μὲ τὴν ἐλευθερία του.
Νὰ ὑπακούσει ἀπολύτως καὶ νὰ σιωπήσει, ἀποδεχόμενος μὲ πόνο καρδιᾶς τὸν αὐταρχισμὸ καὶ τὴν κακοδοξία.
Ἡ ἄλλη ἐπιλογή του εἶναι νὰ μείνει σταθερὸς στὴν πατερικὴ διδασκαλία καὶ ἑρμηνεία τοῦ Εὐαγγελίου.
Καὶ τότε, βέβαια, θὰ δεχθεῖ τὸ μένος καὶ ὅλο τὸν πονηρὸ μηχανισμὸ τιμωρίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Μέχρι τελικῆς ἐξόντωσης ἢ καὶ ἐκδιωγμοῦ, ὥστε ὁ δύσκολος καὶ ἀπροσκύνητος παπᾶς νὰ πάει ἀλλοῦ, γιὰ νὰ μὴν «χρεωθοῦμε» τὴν παρουσία του.
Φαίνεται ὁ ἱερέας, λοιπόν, νὰ μένει χωρὶς διεξόδους ἀληθινές, μιᾶς καί, μὴν ξεχνᾶμε, μιλᾶμε γιὰ ἔγγαμο συνήθως ἱερέα, μὲ πολλὲς ὑποχρεώσεις, οἰκονομικὲς καὶ ὄχι μόνο, ποὺ ὀφείλει νὰ ἀνταπεξέλθει.
Ἄλλωστε, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀδυναμία τοῦ ἱερέα ποὺ ἐκμεταλλεύεται ὁ ἑκάστοτε δεσπότης: τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει οἰκονομικὴ ἐξάρτηση τοῦ ἱερέα ἀπὸ τὴ Μητρόπολή του.
Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ δεσπότης ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ σταυρώσει ἢ νὰ ἐλευθερώσει τὸν ἱερέα του — ὄχι ἐπάνω στὸν Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ, ὅπως ὁ καημένος ὁ Πιλάτος («ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαὶ σὲ καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαὶ σέ;») ἀλλὰ στὸν σταυρὸ τῆς πενίας, τῆς ἀδικίας, τῆς ἐξορίας καὶ τῆς συκοφαντίας, ποὺ συνήθως συνοδεύει ἢ προηγεῖται τῆς ἐξορίας, ὥστε τὸ ἀφήγημα τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἱερέα νὰ γίνεται πιστευτὸ ἀπὸ τὶς μᾶζες.
Δὲν χρειαζόταν μιὰ λογικοφανὴς δικαιολογία, ἄλλωστε, γιὰ νὰ σταυρωθεῖ ὁ Κύριός μας;
Πάντα βρίσκονται καὶ ψευδομάρτυρες καὶ ψευδομάρτυρες, προκειμένου νὰ λάβει ὁ ἄδικος σκοπὸς τὴ νομιμότητα.
Φαίνεται πὼς μέσα στὸ Οἰκουμενιστικὸ παραλήρημα καὶ τὸν κανονικὸ διωγμὸ ποὺ ὑφίστανται ὅσοι ἀντιλέγουν, ὑπάρχει μόνο μία λύση, ποὺ δὲν θὰ δοοθεῖ ἀπὸ ἐμᾶς — τοὺς ἀνθρώπους, ἐννοῶ — ἀλλὰ θὰ δοθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ θὰ καθαρίσει, μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλον τρόπο, τὴν ἄμπελό Του ἀπὸ τὰ ζιζάνια.
Θὰ ἔρθει ἡ ὥρα Του, ὅταν οἱ οἰκουμενιστικὲς δυνάμεις θὰ μοιάζουν ἀδύναμες καὶ φτωχὲς μπρὸς στὴν ἐξέλιξη καὶ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ.
Θὰ διαχωριστεῖ ἡ ᾖρα ἀπὸ τὸ στάρι.
Θὰ πεταχτεῖ τὸ σάπιο μὲ σκληρὸ ἀλλὰ θεραπευτικὸ χειρουργεῖο.
Εὔχομαι, ἀδελφοί μου, ἀλλὰ καὶ ἄνθρωποι τῆς κριτικῆς σκέψης, νὰ ἔχετε ζωντανὸ τὸ φρόνημα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συμπόνιας.
Ὁ ἀγαπῶν θὰ νικήσει, γιατί ἡ ἀγάπη μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ Χριστός.
«Ὁ μένων ἐν τῇ ἀγὰπῃ ἐν τῷ Θὲῷ μένει καὶ ὁ Θὲὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Ἰωάννη, κεφάλαιο 4, ἐδάφιο 16).
Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη: Ἡ ἴδια ἡ φύση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη.
Ἡ ἕνωση μὲ τὸν Θεό: Ὅποιος ζεῖ καὶ παραμένει στὴν ἀγάπη, ζεῖ σὲ ἁρμονία καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.
Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ: Ὁ Θεὸς κατοικεῖ μέσα σὲ ὅποιον ἐκφράζει τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη στὴν καθημερινή του ζωή.
Ὁπότε ὁ καθένας μπορεῖ νὰ λάβει τὴ θέση ποὺ τοῦ ἀξίζει, θέτοντας τὸν ἑαυτό του στὸν καθρέπτη τῆς ἀγάπης, ὄχι της ἀγαπολογίας.
ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΟΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου