Δωρεὰ Καινῆς Διαθήκης ἢ δωρεὰ συγχύσεως;

Ἡ εἴδηση ὅτι ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Ἀλεξανδρουπόλεως παρέλαβε περισσότερα ἀπὸ 400 ἀντίτυπα τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀπὸ Προτεστάντες ἐκπροσώπους παρουσιάστηκε ὡς μία ὄμορφη χειρονομία χριστιανικῆς ἀγάπης καὶ συνεργασίας. Καὶ βεβαίως, κανείς δὲν ἀρνεῖται ὅτι ἡ εὐγένεια, ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ καλή διάθεση ἀποτελοῦν ἀρετές. Ὅμως ἐδῶ γεννᾶται ἕνα σοβαρὸ ἐρώτημα: εἶναι πράγματι φυσιολογικὸ μία Ὀρθόδοξη Μητρόπολις νὰ πανηγυρίζει διὰ τὴν παραλαβὴ Καινῶν Διαθηκῶν ἀπὸ ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖ αἱρετικούς καὶ ἐκτὸς τῆς πληρότητος τῆς Πίστεως;
Ἢ μήπως ζοῦμε πλέον σὲ μία ἐποχή ὅπου ὅλα ἔχουν γίνει ἕνα εὐχάριστο θρησκευτικὸ κοκτέιλ, στὸ ὁποῖο οἱ δογματικὲς διαφορὲς θεωροῦνται μία ἐνοχλητικὴ λεπτομέρεια ποὺ χαλάει τὴν ἀτμόσφαιρα;
Διότι ἂν οἱ διαφορὲς μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Προτεσταντισμοῦ εἶναι τόσο... ἀσήμαντες, τότε πρὸς τί οἱ ἀγῶνες τῶν Ἁγίων γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς πίστεως; Καὶ ἂν πάλι οἱ διαφορὲς εἶναι πραγματικές καὶ σοβαρές, τότε ποιό μήνυμα δίδεται στὸν ἀπλὸ πιστό, ὅταν βλέπει τὸν Ὀρθόδοξο ποιμενάρχη νὰ δέχεται μὲ χαμόγελα καὶ δημόσιους ἐπαίνους μία τέτοια πρωτοβουλία;

Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅταν ἡ ἀγάπη ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Διότι ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση δὲν δίδαξε ποτέ μία συναισθηματικὴ «ἀγάπη» ποὺ θυσιάζει τὴν ἀλήθεια γιὰ χάρη τῶν καλῶν δημοσίων σχέσεων. Ἡ γνήσια ἀγάπη λέγει τὴν ἀλήθεια, ἔστω καὶ ἐὰν αὐτὴ ἐνοχλεῖ. Ἡ ψευδοαγάπη, ἀντιθέτως, χαμογελᾶ, κρύβει τὰ προβλήματα κάτω ἀπὸ τὸ χαλί καὶ διακηρύσσει ὅτι «ὅλα εἶναι καλὰ» γιὰ νὰ μὴν σπάσουν αὐγά.

Ἀλλὰ ἕνας Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης δὲν χειροτονήθηκε γιὰ νὰ μὴν σπάει αὐγά. Χειροτονήθηκε γιὰ νὰ φυλάσσει τὸ ποίμνιο. Νὰ διακρίνει τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη. Νὰ προειδοποιεῖ γιὰ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους. Νὰ ἀγρυπνεῖ.

Καὶ ἐδῶ προκύπτει ἕνα ἀκόμη σοβαρότερο ζήτημα. Τί θὰ συμβεῖ ἐὰν κάποια ἀπλὴ καὶ ἀνυποψίαστη ψυχὴ ἐκλάβει τέτοιες δημόσιες κινήσεις ὡς μία ἔμμεση ἐκκλησιαστικὴ ἐπιβεβαίωση τοῦ Προτεσταντισμοῦ; Τί θὰ συμβεῖ ἐὰν θεωρήσει ὅτι «ἀφοῦ ὁ Μητροπολίτης τοὺς τιμᾶ καὶ συνεργάζεται μὲ αὐτούς, δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ τοὺς ἀκολουθήσω»; Πόση εὐθύνη θὰ ἔχει τότε ὁ ποιμένας γιὰ τὴ σύγχυση ποὺ δημιουργήθηκε;

Κάποιοι θὰ ἀπαντήσουν ὅτι αὐτὰ εἶναι ὑπερβολές. Ὅμως ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας διδάσκει ὅτι οἱ πλάνες δὲν ἐπικρατοῦν συνήθως μὲ βίαιο τρόπο. Ἐπικρατοῦν ὅταν θολώνουν τὰ ὅρια. Ὅταν οἱ διακρίσεις παύουν νὰ εἶναι σαφεῖς. Ὅταν ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ πλάνη παρουσιάζονται ὡς δύο διαφορετικὲς «ἐκδοχὲς» τοῦ ἰδίου πράγματος.

Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη εἰρωνεία. Οἱ ὑποστηρικτὲς τῆς οἰκουμενιστικῆς λογικῆς θεωροῦν ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο δείχνουν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, τοὺς ἀδικοῦν. Διότι ἐὰν ἡ Ὀρθοδοξία πράγματι πιστεύει ὅτι κατέχει τὴν πληρότητα τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, τότε ποιά μεγαλύτερη ἀγάπη ὑπάρχει ἀπὸ τὸ νὰ τὸ μαρτυρήσει καθαρὰ; Καὶ ποιά μεγαλύτερη ἀδιαφορία ἀπὸ τὸ νὰ σιωπᾷ γιὰ νὰ διατηρεῖται μία ἐπιφανειακὴ εἰρήνη;

Ἡ ἀγάπη χωρὶς ἀλήθεια γίνεται ψέμα. Ἡ ἀλήθεια χωρὶς ἀγάπη γίνεται σκληρότητα. Ἡ Ὀρθοδοξία πάντοτε πορευόταν μὲ τὰ δύο μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πιστὸς λαὸς δικαιολογημένα ἀναρωτιέται: ὅταν μία Μητρόπολη δέχεται μὲ τόση θέρμη τέτοιες κινήσεις, φυλάσσει τὰ ὅρια τῆς πίστεως ἢ συμβάλλει στὴ διάχυσή τους;

Ἔνα ἐρώτημα ποὺ ἀξίζει νὰ ἀπαντηθεῖ, πρὶν ἡ σύγχυση παρουσιαστεῖ ὡς ἐκκλησιαστικὴ ἀρετή καὶ πρὶν ἡ ὁμολογία τῆς ἀληθείας θεωρηθεῖ ἔλλειψη ἀγάπης.