– Μιὰ ψηφιακὴ ἀφίσα ἀπεικονίζει τὸν Μητροπολίτη Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου μὲ τὴ στάση τοῦ Παντοκράτορα, αἰωρούμενο κολοσσιαῖο πάνω ἀπὸ τὴν πόλη τοῦ Κιλκίς, μετατρέποντας τὸ ποίμνιο σὲ σκηνικὸ καὶ τὴν πόλη σὲ ὑποπόδιο.
– Τὸ μάρκετινγκ τῆς εἰκόνας χρησιμοποιεῖ γενικόλογες λέξεις-σημαῖες («Ἱστορία, Παράδοση, Πίστη») ποὺ δανείζονται ἐξίσου εὔκολα οἱ τουριστικὲς καμπάνιες καὶ οἱ προεκλογικὲς δυνάμεις.
– Ὁ τίτλος «Δέσποτα» δὲν σημαίνει ἀφέντης ἀλλὰ ποιμένας μὲ τὸ ραβδί, ἐνῶ ἡ ἀρετὴ τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἡ ταπείνωση καὶ ὄχι τὸ μεγαλείο, καθὼς ὁ καλὸς ποιμένας περπατᾶ δίπλα στὸ κοπάδι καὶ δὲν πλανᾶται πάνω του.
– Ἡ αὐτοπροβολὴ σὲ θεϊκὴ στάση ἐκφράζει μιὰ κατάληψη τοῦ ρόλου ποὺ ἀπαιτεῖ εὐθύνη δίπλα στὴν κοινότητα καὶ ὄχι εἰκονογραφικὴ ὑπέρβαση.
Ὑπάρχει μιὰ στάση ποὺ ἡ Ἐκκλησία τὴν κράτησε, αἰῶνες τώρα, γιὰ Ἕναν καὶ μόνον: τὰ ὑψωμένα χέρια ποὺ εὐλογοῦν τὸν κόσμο ἀπὸ ψηλά. Εἶναι ἡ στάση τοῦ Παντοκράτορα στοὺς τρούλους, τῆς Πλατυτέρας στὶς κόγχες. Δὲν εἶναι στάση ἀνθρώπου — εἶναι στάση θείου. Καὶ νὰ ποὺ σήμερα τὴ βρίσκουμε σὲ μιὰ ψηφιακὴ ἀφίσα, μὲ τὸν Μητροπολίτη Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου νὰ αἰωρεῖται... κολοσσιαῖος πάνω ἀπὸ τὸ Κιλκίς, μέσα σὲ ἡλιοβασίλεμα παραγγελίας.
Κάποιος κάθισε, ἄνοιξε τὸ Photoshop καὶ ἀποφάσισε ὅτι ὁ ποιμένας χωρᾶει νὰ γίνει εἰκόνισμα τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἡ πόλη — σπίτια, δρόμοι, τὸ ἀνοιχτὸ θέατρο — συρρικνώθηκε σὲ ὑποπόδιο. Τὸ ποίμνιο ἔγινε σκηνικό. Καὶ ἀπὸ πάνω, τὸ μάρκετινγκ: «Ἱστορία, Παράδοση, Πίστη», τρεῖς λέξεις-σημαῖα ποὺ τὶς δανείζονται ἐξίσου εὔκολα τὰ τουριστικὰ σποτ καὶ οἱ προεκλογικὲς καμπάνιες.
Ἐδῶ ἀκριβῶς γεννιέται ἡ ἐρώτηση. Ὁ τίτλος «Δέσποτα» ποὺ τοῦ ἀπευθύνει τὸ ἐκκλησίασμα δὲν σημαίνει ἀφέντης· σημαίνει αὐτὸν ποὺ κρατάει τὸ ραβδὶ τοῦ βοσκοῦ, ὄχι τὸ σκήπτρο τοῦ κυρίαρχου. Ἡ ἀρετὴ τοῦ ἐπισκόπου λέγεται ταπείνωση — κι ἕνας πιστὸς τὸ ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα: ὁ καλὸς ποιμένας περπατᾶ μέσα στὸ κοπάδι, δὲν πλανᾶται πάνω του σὰν θεότητα.
Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ τὸ ἀξίωμα οὔτε τὸ ἔργο. Αὐτὸ ποὺ ξενίζει εἶναι ἡ αἰσθητικὴ τοῦ μεγαλείου — ἡ μετατόπιση ἀπὸ τὸν ταπεινὸ λειτουργὸ στὸν εἰκονιζόμενο ἡγεμόνα. Γιατὶ ἡ εἰκόνα δὲν εἶναι ἀθώα: ὅποιος αὐτοπροβάλλεται σὲ στάση Θεοῦ, κάτι λέει γιὰ τὸ πῶς ἀντιλαμβάνεται τὸν ρόλο του.
Σεβασμιώτατε, ἡ πόλη δὲν χρειάζεται ἕναν προστάτη ποὺ στέκεται ἀπὸ πάνω της. Χρειάζεται ἕναν ποιμένα ποὺ στέκεται δίπλα της. Δὲν εἶσαι Θεός. Εἶσαι Δέσποτας. Κι αὐτό, ἂν τὸ πάρει κανεὶς στὰ σοβαρά, εἶναι ἀρκετὰ μεγάλη εὐθύνη ὥστε νὰ μὴ χρειάζεται φωτομοντάζ.
Π.Β.Π.
πηγή: thracenews.gr, 01-06-2026
– Τὸ μάρκετινγκ τῆς εἰκόνας χρησιμοποιεῖ γενικόλογες λέξεις-σημαῖες («Ἱστορία, Παράδοση, Πίστη») ποὺ δανείζονται ἐξίσου εὔκολα οἱ τουριστικὲς καμπάνιες καὶ οἱ προεκλογικὲς δυνάμεις.
– Ὁ τίτλος «Δέσποτα» δὲν σημαίνει ἀφέντης ἀλλὰ ποιμένας μὲ τὸ ραβδί, ἐνῶ ἡ ἀρετὴ τοῦ ἐπισκόπου εἶναι ἡ ταπείνωση καὶ ὄχι τὸ μεγαλείο, καθὼς ὁ καλὸς ποιμένας περπατᾶ δίπλα στὸ κοπάδι καὶ δὲν πλανᾶται πάνω του.
– Ἡ αὐτοπροβολὴ σὲ θεϊκὴ στάση ἐκφράζει μιὰ κατάληψη τοῦ ρόλου ποὺ ἀπαιτεῖ εὐθύνη δίπλα στὴν κοινότητα καὶ ὄχι εἰκονογραφικὴ ὑπέρβαση.
Ὑπάρχει μιὰ στάση ποὺ ἡ Ἐκκλησία τὴν κράτησε, αἰῶνες τώρα, γιὰ Ἕναν καὶ μόνον: τὰ ὑψωμένα χέρια ποὺ εὐλογοῦν τὸν κόσμο ἀπὸ ψηλά. Εἶναι ἡ στάση τοῦ Παντοκράτορα στοὺς τρούλους, τῆς Πλατυτέρας στὶς κόγχες. Δὲν εἶναι στάση ἀνθρώπου — εἶναι στάση θείου. Καὶ νὰ ποὺ σήμερα τὴ βρίσκουμε σὲ μιὰ ψηφιακὴ ἀφίσα, μὲ τὸν Μητροπολίτη Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου νὰ αἰωρεῖται... κολοσσιαῖος πάνω ἀπὸ τὸ Κιλκίς, μέσα σὲ ἡλιοβασίλεμα παραγγελίας.
Κάποιος κάθισε, ἄνοιξε τὸ Photoshop καὶ ἀποφάσισε ὅτι ὁ ποιμένας χωρᾶει νὰ γίνει εἰκόνισμα τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἡ πόλη — σπίτια, δρόμοι, τὸ ἀνοιχτὸ θέατρο — συρρικνώθηκε σὲ ὑποπόδιο. Τὸ ποίμνιο ἔγινε σκηνικό. Καὶ ἀπὸ πάνω, τὸ μάρκετινγκ: «Ἱστορία, Παράδοση, Πίστη», τρεῖς λέξεις-σημαῖα ποὺ τὶς δανείζονται ἐξίσου εὔκολα τὰ τουριστικὰ σποτ καὶ οἱ προεκλογικὲς καμπάνιες.
Ἐδῶ ἀκριβῶς γεννιέται ἡ ἐρώτηση. Ὁ τίτλος «Δέσποτα» ποὺ τοῦ ἀπευθύνει τὸ ἐκκλησίασμα δὲν σημαίνει ἀφέντης· σημαίνει αὐτὸν ποὺ κρατάει τὸ ραβδὶ τοῦ βοσκοῦ, ὄχι τὸ σκήπτρο τοῦ κυρίαρχου. Ἡ ἀρετὴ τοῦ ἐπισκόπου λέγεται ταπείνωση — κι ἕνας πιστὸς τὸ ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα: ὁ καλὸς ποιμένας περπατᾶ μέσα στὸ κοπάδι, δὲν πλανᾶται πάνω του σὰν θεότητα.
Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ τὸ ἀξίωμα οὔτε τὸ ἔργο. Αὐτὸ ποὺ ξενίζει εἶναι ἡ αἰσθητικὴ τοῦ μεγαλείου — ἡ μετατόπιση ἀπὸ τὸν ταπεινὸ λειτουργὸ στὸν εἰκονιζόμενο ἡγεμόνα. Γιατὶ ἡ εἰκόνα δὲν εἶναι ἀθώα: ὅποιος αὐτοπροβάλλεται σὲ στάση Θεοῦ, κάτι λέει γιὰ τὸ πῶς ἀντιλαμβάνεται τὸν ρόλο του.
Σεβασμιώτατε, ἡ πόλη δὲν χρειάζεται ἕναν προστάτη ποὺ στέκεται ἀπὸ πάνω της. Χρειάζεται ἕναν ποιμένα ποὺ στέκεται δίπλα της. Δὲν εἶσαι Θεός. Εἶσαι Δέσποτας. Κι αὐτό, ἂν τὸ πάρει κανεὶς στὰ σοβαρά, εἶναι ἀρκετὰ μεγάλη εὐθύνη ὥστε νὰ μὴ χρειάζεται φωτομοντάζ.
Π.Β.Π.
πηγή: thracenews.gr, 01-06-2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου