Ἕνα ἀδυσώπητο καὶ ἐξόχως ἀπογοητευτικὸ ἐρώτημα κυκλοφορεῖ εὐρέως στὰ χείλη ὅλων ὅσων ἔχουν τὰ αἰσθητήρια τῆς ψυχῆς τους ἀνοιχτὰ καὶ συλλαμβάνουν τὰ σύγχρονα μηνύματα. Τελικὰ δηλαδὴ μὴπως ὅσα βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε εἶναι «σημεῖα τῶν καιρῶν»; Ἐὰν μάλιστα θὰ θέλαμε νὰ τὰ χαρακτηρίζαμε, ἴσως ἡ μόνη λέξη ποὺ θὰ θέταμε ὡς προμετωπίδα εἶναι μία. Ἀποστασία! Τὸ δὲ τραγικὸ σὲ ὅλη τὴν ὑπόθεση εἶναι πὼς αὐτὴ διαφημίζεται ὡς ὁ σωστὸς τρόπος ζωῆς, καὶ ἡ ἁμαρτία στεφανώνεται καὶ χειροκροτεῖται. Καὶ δὲν εἶναι ἐκτὸς πραγματικότητας ἡ προσπάθεια τῶν ἐχθρῶν τοῦ Γένους μας γιὰ ἀποχριστιανοποίηση τῶν Ἑλλήνων, ὥστε νὰ εἴμαστε εὔκολη λεία τῶν διεθνῶν συμφερόντων καὶ ὁλοκληρωτικῶν ἰδεολογιῶν.
Ἡ ἐδῶ ἐγχώρια ἄθεη κουλτούρα, οἱ νομιζόμενοι καὶ ὡς... «πνευματικοὶ ἄνθρωποι» ὅλων τῶν πολιτικῶν ἀποχρώσεων καὶ οἱ ἑτεροκίνητοι τηλεπαρουσιαστὲς καὶ δημοσιογράφοι, προσπαθοῦν μὲ τὰ γραφόμενα καὶ λεγόμενά τους νὰ μᾶς ἀφαιρέσουν τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα, καὶ τὴν ἀγάπη, καὶ ὡς ἀντίδοτο νὰ φέρουν μιὰ γήινη ὑπερβολικὴ εὐημερία, φυσικὰ ἐρήμην τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄρνηση τῆς αἰωνιότητας. Ἡ αὐτοκτονία νέων παιδιῶν μας, μὲ ἠθικοὺς αὐτουργοὺς ὅλους τοὺς παραπάνω, βεβαιώνει τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές! Ἀριστεύουμε στὴν ἁμαρτία ὡς λαὸς καὶ ὡς πρόσωπα. Γίναμε πρωτοπόροι στὴ διαφθορά, στοὺς φόνους τῶν ἀγέννητων παιδιῶν, στὴ βλασφημία, στὴν αἰσχρολογία, ἀπὸ τὶς σχολικὲς αὐλές, τὰ πεζοδρόμια, τὶς γειτονιές, τοὺς ἐξῶστες μέχρι τὶς θεατρικὲς παραστάσεις. Τὸ δὲ τελειωτικὸ χτύπημα ἔδωσε ἡ σύγχρονη ἀντίχριστη φιλοσοφία μὲ τὸν παραπλανητικὸ τίτλο «ἐπανεκκίνηση», ἡ ὁποία ἀμετάκλητα ἔχει ἐξορίσει ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Μὲ τὴν φιλοσοφία αὐτὴ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι κατὰ βάθος ἔρημος καὶ μόνος, φτωχὸς καὶ νηστικός, δυστυχὴς καὶ δειλός. Γιατί; Διότι τοῦ λείπει ὁ Θεός. Καὶ στὴ θέση του τοποθέτησαν ὑπερβολικὰ ἀνθρώπινα εἴδωλα… Καὶ ἕνα τελευταῖο ἀπὸ μιὰ ἁγιασμένη ἄγρυπνη ἀσκητικὴ συνείδηση: «Μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς μας ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν διάβολο εἶναι τὸ κοσμικὸ πνεῦμα». (Ἅγ. Παΐσιος).
Ἡ ἐδῶ ἐγχώρια ἄθεη κουλτούρα, οἱ νομιζόμενοι καὶ ὡς... «πνευματικοὶ ἄνθρωποι» ὅλων τῶν πολιτικῶν ἀποχρώσεων καὶ οἱ ἑτεροκίνητοι τηλεπαρουσιαστὲς καὶ δημοσιογράφοι, προσπαθοῦν μὲ τὰ γραφόμενα καὶ λεγόμενά τους νὰ μᾶς ἀφαιρέσουν τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα, καὶ τὴν ἀγάπη, καὶ ὡς ἀντίδοτο νὰ φέρουν μιὰ γήινη ὑπερβολικὴ εὐημερία, φυσικὰ ἐρήμην τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄρνηση τῆς αἰωνιότητας. Ἡ αὐτοκτονία νέων παιδιῶν μας, μὲ ἠθικοὺς αὐτουργοὺς ὅλους τοὺς παραπάνω, βεβαιώνει τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές! Ἀριστεύουμε στὴν ἁμαρτία ὡς λαὸς καὶ ὡς πρόσωπα. Γίναμε πρωτοπόροι στὴ διαφθορά, στοὺς φόνους τῶν ἀγέννητων παιδιῶν, στὴ βλασφημία, στὴν αἰσχρολογία, ἀπὸ τὶς σχολικὲς αὐλές, τὰ πεζοδρόμια, τὶς γειτονιές, τοὺς ἐξῶστες μέχρι τὶς θεατρικὲς παραστάσεις. Τὸ δὲ τελειωτικὸ χτύπημα ἔδωσε ἡ σύγχρονη ἀντίχριστη φιλοσοφία μὲ τὸν παραπλανητικὸ τίτλο «ἐπανεκκίνηση», ἡ ὁποία ἀμετάκλητα ἔχει ἐξορίσει ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Μὲ τὴν φιλοσοφία αὐτὴ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι κατὰ βάθος ἔρημος καὶ μόνος, φτωχὸς καὶ νηστικός, δυστυχὴς καὶ δειλός. Γιατί; Διότι τοῦ λείπει ὁ Θεός. Καὶ στὴ θέση του τοποθέτησαν ὑπερβολικὰ ἀνθρώπινα εἴδωλα… Καὶ ἕνα τελευταῖο ἀπὸ μιὰ ἁγιασμένη ἄγρυπνη ἀσκητικὴ συνείδηση: «Μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς μας ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸν διάβολο εἶναι τὸ κοσμικὸ πνεῦμα». (Ἅγ. Παΐσιος).
Ἡ ὥρα τῆς Ὀρθοδοξίας!
Ἡ ἀπογοητευτικὴ κατάθεση ὅλων τῶν παραπάνω δὲν αὐξάνει τὴν κατάθλιψη οὔτε στενεύει τοὺς ὁρίζοντες κάθε χαρᾶς καὶ ἐλπίδας. Μᾶλλον γιγαντώνει τὴν ἐπιθυμία γιὰ τὴν πιὸ ἡρωική μας ἔξοδο-διέξοδο ἀπὸ τὰ γρανάζια καὶ τὰ πλοκάμια τῶν ἀντιχρίστων σατανικῶν δυνάμεων.
Στὸν ἀντίποδα τῆς ἄ-χριστης, χωρὶς Χριστὸν φιλοσοφίας, οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἔχουν οὐράνιες προοπτικές. Ἡ χριστιανική μας ζωὴ πρέπει νὰ εἶναι μία ἀδιάκοπη πορεία μὲ τελικὸ σκοπὸ τὸν ἐξαγιασμὸ καὶ τὴ θέωσή μας, μέσα ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ καὶ τὶς συμπληγάδες πέτρες τῶν καθημερινῶν δοκιμασιῶν. Ἄρα, ὁ δρόμος μας ὁ ἀνηφορικὸς δὲν εἶναι στρωμένος μὲ ροδοπέταλα, ἀλλὰ ὑπερισχύουν τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ τριβόλια, τὰ ποικίλα πάθη ποὺ μᾶς πληγώνουν καὶ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ξεστρατίζουν ἀπὸ τὴ θεοφιλῆ πορεία μας.
Εἶναι ὅμως καιρὸς νὰ θέσουμε εἰλικρινὰ τὸν δάκτυλό μας ἐπὶ «τὸν τύπον τῶν ἥλων» γιὰ νὰ δοῦμε καὶ τὴ δική μας προσωπικὴ εὐθύνη στὸν σημερινὸ χαλασμὸ τῆς κοινωνίας μας, μὲ δύο συγκλίνουσες σκέψεις:
«…τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει τὸν κίνδυνο, δὲν ὑπάρχει ἡ δέουσα πνευματικὴ ἐγρήγορση καὶ ἀντίσταση, δὲν ὑπάρχουν προφητικὲς μορφές - ἐκτὸς ἐξαιρέσεων - ποὺ μὲ παρρησία καὶ αὐτοθυσία θὰ καταγγείλουν τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, θὰ καλέσουν τὸν εὐσεβῆ λαὸ σὲ πνευματικὴ ἐπιστράτευση, θὰ ποῦν τὸ νέο ΟΧΙ τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνισμοῦ στὴ νέα καὶ χειρότερη πνευματικὴ αἰχμαλωσία ποὺ ἀπειλεῖ τὸ γένος μας…».
«…καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Ἀπούστατα. Γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἀντίστασις, δὲν ὑπάρχει ἀντίστασις πνευματική, δηλαδὴ πίστις Θεοῦ ζῶσα, προσευχή, συνέπεια καὶ ἀκρίβεια ζωῆς. Κυρίως δὲν ὑπάρχει ἀντίστασις πνευματικῶν ἀνθρώπων. Οἱ χριστιανοὶ σιωπήσαμε. Ἐχάσαμε ἐν πολλοῖς τὴν φωτιστικὴ καὶ ἁλιστικὴ μας ἰδιότητα (τὸ ἅλας τῆς γῆς) καὶ καταποτούμεθα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων (μᾶς καταπατοῦν οἱ ἄνθρωποι). Ὑποχωρήσαμε. Ἐκκοσμικευθήκαμε. Συμβιβασθήκαμε, καὶ δυστυχῶς συνευδοκοῦμε (συμφωνοῦμε) ἀρκετοὶ στὴν ὁμαδικὴ αὐτοχειρία ποὺ τολμοῦμε ὡς λαός…».
Στὸν ἀντίποδα τῆς ἄ-χριστης, χωρὶς Χριστὸν φιλοσοφίας, οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἔχουν οὐράνιες προοπτικές. Ἡ χριστιανική μας ζωὴ πρέπει νὰ εἶναι μία ἀδιάκοπη πορεία μὲ τελικὸ σκοπὸ τὸν ἐξαγιασμὸ καὶ τὴ θέωσή μας, μέσα ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ καὶ τὶς συμπληγάδες πέτρες τῶν καθημερινῶν δοκιμασιῶν. Ἄρα, ὁ δρόμος μας ὁ ἀνηφορικὸς δὲν εἶναι στρωμένος μὲ ροδοπέταλα, ἀλλὰ ὑπερισχύουν τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ τριβόλια, τὰ ποικίλα πάθη ποὺ μᾶς πληγώνουν καὶ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ξεστρατίζουν ἀπὸ τὴ θεοφιλῆ πορεία μας.
Εἶναι ὅμως καιρὸς νὰ θέσουμε εἰλικρινὰ τὸν δάκτυλό μας ἐπὶ «τὸν τύπον τῶν ἥλων» γιὰ νὰ δοῦμε καὶ τὴ δική μας προσωπικὴ εὐθύνη στὸν σημερινὸ χαλασμὸ τῆς κοινωνίας μας, μὲ δύο συγκλίνουσες σκέψεις:
«…τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει τὸν κίνδυνο, δὲν ὑπάρχει ἡ δέουσα πνευματικὴ ἐγρήγορση καὶ ἀντίσταση, δὲν ὑπάρχουν προφητικὲς μορφές - ἐκτὸς ἐξαιρέσεων - ποὺ μὲ παρρησία καὶ αὐτοθυσία θὰ καταγγείλουν τὰ ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, θὰ καλέσουν τὸν εὐσεβῆ λαὸ σὲ πνευματικὴ ἐπιστράτευση, θὰ ποῦν τὸ νέο ΟΧΙ τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνισμοῦ στὴ νέα καὶ χειρότερη πνευματικὴ αἰχμαλωσία ποὺ ἀπειλεῖ τὸ γένος μας…».
«…καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Ἀπούστατα. Γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἀντίστασις, δὲν ὑπάρχει ἀντίστασις πνευματική, δηλαδὴ πίστις Θεοῦ ζῶσα, προσευχή, συνέπεια καὶ ἀκρίβεια ζωῆς. Κυρίως δὲν ὑπάρχει ἀντίστασις πνευματικῶν ἀνθρώπων. Οἱ χριστιανοὶ σιωπήσαμε. Ἐχάσαμε ἐν πολλοῖς τὴν φωτιστικὴ καὶ ἁλιστικὴ μας ἰδιότητα (τὸ ἅλας τῆς γῆς) καὶ καταποτούμεθα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων (μᾶς καταπατοῦν οἱ ἄνθρωποι). Ὑποχωρήσαμε. Ἐκκοσμικευθήκαμε. Συμβιβασθήκαμε, καὶ δυστυχῶς συνευδοκοῦμε (συμφωνοῦμε) ἀρκετοὶ στὴν ὁμαδικὴ αὐτοχειρία ποὺ τολμοῦμε ὡς λαός…».
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐδῶ
«Ἰατρεῖον ἐστί τὸ τῆς ἐκκλησίας ὄνομα» καὶ ὡς φιλόστοργη μητέρα μὲ τὸν παρήγορο Λόγο της καὶ τὴ δροσιστικὴ καὶ παρήγορη διδασκαλία της ἀνατροφοδοτεῖ τὴν Πίστη μας ποὺ καὶ αὐτὴ μὲ τὴ σειρά της μᾶς κάνει νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν κόσμο, τοὺς ἀνθρώπους, τὴ ζωή καὶ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴ δυστροπία, τὴν πλήξη, τὴ σκυθρωπότητα. Ἡ Πίστη ἀνανεώνει καὶ ἀνασταίνει· μὲ αὐτὴν ἡ ἀγάπη γκρεμίζει τὰ τείχη τῆς ἀδιαφορίας καὶ τῆς καχυποψίας, τὰ τείχη τῆς ἀπομόνωσης σ᾿ ἕναν ἐγωϊσμὸ τραυματισμένο. Τέλος, καὶ ψυχολογικὰ ἡ πίστη στὴν παρουσία ἑνὸς φιλεύσπλαγχνου καὶ πανταχοῦ παρόντος Θεοῦ μειώνει τὸ ἄγχος καὶ τὴν κατάθλιψη, προσφέρει μιὰ βαθειὰ αἴσθηση ἀσφάλειας καὶ ἐνισχύει τὴν ἐσωτερικὴ πεποίθηση ὅτι δὲν εἴμαστε μόνοι.
Ἡ σωτήρια διέξοδος
«Δόξα σοι ὁ Θεὸς νὰ λὲς κάθε μέρα! Σὲ αὐτὴν τὴν φράση κρύβεται ἡ εὐγνωμοσύνη, ἡ αἰσιοδοξία καὶ ἡ ἐλπίδα γιὰ μιὰ ὄμορφη ἡμέρα. Ἕνα “Δόξα σοι ὁ Θεός” καὶ ὅλοι οἱ δαίμονες πέφτουν μέσα στὴ θάλασσα»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου