Ὁ Θεός, ἐνῶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ὑγιέστατο, ἐνῶ θέλει τὴ χαρὰ καὶ τὴν εἰρήνη του, δίδει τὴν ἀσθένεια. Γιατί;
Διότι ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀσπασθεῖ, ὅταν τὴν ἀγαπήσει, ὅταν βγάζει ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του θετικὰ συμπεράσματα, ὅταν ἐξ αἰτίας της παραδίδεται στὸν Θεό, τότε ἡ ἀσθένεια γίνεται τὸ γρηγορότερο μέσο γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἀληθείας καὶ τῆς σωτηρίας.
Γι᾿ αὐτὸ ὁ Θεός, ὡς καλὸς παιδαγωγός, ὅταν ἔχουμε ἁμαρτίες καὶ μάλιστα κρυφές, μᾶς χτυπᾶ μὲ ἀρρώστιες, γιὰ νὰ μὴν τιμωρηθοῦμε στὴν ἄλλη ζωή.
Στοὺς ἀνθρώπους δὲ ποὺ ἔχουν κρυφὴ ἁγιότητα δίδει ἐπίσης ἀρρώστια, γιὰ νὰ μὴν ἀπολαύσουν τὸν μισθό τους ἐδῶ στὴ γῆ, ἀλλὰ στὴν αἰωνιότητα.
Ἐν τέλει, ἡ ἀσθένεια εἶναι ἐκ τῶν ὡραιοτέρων δώρων τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
Μπορεῖ νὰ εἶναι προτιμότερη ἀκόμη καὶ ἐκ τῶν ἐφετῶν, ἐκ τῶν πνευματικοτέρων ἐπιθυμιῶν τῆς καρδιᾶς του...
— Γέρων Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου