Ὁ ἀββᾶς Στέφανος ὁ Καππαδόκης μᾶς διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: «Πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια ἤμουν στὴ Ραϊθοῦ καὶ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη, ἐνῷ στεκόμουν στὴν ἐκκλησία καὶ τελοῦνταν ἡ ἁγία ἀναφορά, βλέπω δυὸ ἀναχωρητὲς νὰ μπαίνουν στὴν ἐκκλησία. Ἦταν γυμνοί, ἀλλὰ κανένας ἄλλος ἀπὸ τοὺς πατέρες δὲν εἶδε ὅτι ἦταν γυμνοὶ ἐκτὸς ἀπὸ μένα. Ὅταν λοιπὸν μετάλαβαν τὸ ἄχραντο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ μας, βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ μαζί τους κι ἐγώ. Ὅταν βγήκαμε ἀπὸ τὸ κάστρο κάνω μετάνοια μπροστά τους λέγοντας: «Κάντε ἀγάπη καὶ πᾶρτε με μαζί σας». Κατάλαβαν αὐτοὶ ὅτι τοὺς εἶδα γυμνοὺς καὶ λένε: «Καλᾶ κάθεσαι, ἡσύχαζε στὸν τόπο σου». Καὶ πάλι ἐγὼ γιὰ δεύτερη φορὰ ἔκανα μετάνοια παρακαλῶντας νὰ μὲ πάρουν μαζί τους καὶ πάλι μοῦ ἀποκρίθηκαν:... «Δὲν μπορεῖς νά ‘ρθεις μαζί μας. Καλὰ κάθεσαι, ἡσύχαζε». Καὶ ἀφοῦ προσευχήθηκαν μπροστά μου, πέρασαν πάνω ἀπὸ τὰ νερὰ τῆς θάλασσας καὶ ἔφυγαν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θάλασσας».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου