Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Ποιά στιγμὴ εἶναι καλύτερη γιὰ μετάνοια, ἂν ὄχι ἐκείνη ποὺ λιγοστεύει περισσότερο τὸ φῶς τῆς ἀνθρωπότητας; Ἡ πυριτιδαποθήκη ποὺ ἄναψε μονομιᾶς στὴ Μέση Ἀνατολή, μᾶς ἔφερε ἀμέσως σὲ θέση μαθητευόμενων ἀναλυτῶν ἀλλὰ δὲν δείχνει νὰ μᾶς φέρνει ἀκόμα σὲ θέση προσευχόμενων χριστιανῶν.
Διανύουμε μιὰ συγκυρία ποὺ ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία ἀπὸ πνευματικῆς ἐπόψεως, ἀφοῦ λίγο μετὰ τὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς ξέσπασε μιὰ πολεμικὴ σύγκρουση στὴ «γειτονιά» μας ποὺ μοιάζει μὲ προοίμιο τοῦ 3ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ἡ ἀναταραχή μᾶς βρῆκε σὲ πένθιμο Στάδιο, σὰν νὰ ἀντάμωσε ἡ ἐκρηκτικὴ διαστολὴ τοῦ κόσμου μὲ τὴ συστολὴ τῆς ἐγκράτειας ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ δείξουμε ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Σὰν νὰ μᾶς λέει ὁ κρίσιμος καιρός: «νήστεψε τώρα πρὶν χρειαστεῖ νὰ πενθήσεις. Νήστεψε τώρα, πρὶν χρειαστεῖ νὰ πεινάσεις. Ἀπόκοψε τὸ θέλημά σου, πρὶν στὸ ἀποκόψει ἡ βία τῶν γεγονότων. Μετανόησε ἑκουσίως, πρὶν μετανοήσεις κατ’ ἀνάγκην. Πήγαινε νὰ ἐξομολογηθεῖς πρὶν σὲ καταπιοῦν τὰ ἀνομολόγητα».
Ἐμεῖς ὡς λαός, μόνο ἐγκράτεια δὲν δείξαμε ἀφοῦ ὀργιάσαμε δίχως αὔριο... μὲ τὰ καρναβάλια καὶ προϋπαντήσαμε τὴ Σαρακοστὴ μὲ πολύχρωμα κουρέλια ψυχή τε καὶ σώματι. Ἕξι μέρες μετά τὸν Καρνάβαλο ἔπεσαν οἱ πρῶτες βόμβες στὸ Ἰράν, τὴν ἴδια μέρα ποὺ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα τιμούσαμε τὴ μνήμη τῶν θυμάτων γιὰ τὰ τρία χρόνια ἀπὸ τὸ ἔγκλημα τῶν Τεμπῶν.
Γιὰ δεῖτε τώρα γιὰ πότε ἔγινε καπνὸς τὸ ἀποκριάτικο χαροκόπι. Ἔσβησε σὰν στιγμιαία ἡδονὴ ποὺ τὴ διαδέχθηκε μακρὰ ὀδύνη. Πυραυλικὸ κομφούζιο, χτυπήματα στὴν Κύπρο, ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός, συγκέντρωση δυνάμεων στὴ Μεσόγειο, ὅλα δείχνουν σὰν τὸ τελευταῖο δευτερόλεπτο πρὶν τὴν ἀπόλυτη καταιγίδα. Κι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, μοιάζουν σὰν νὰ μᾶς σπρώχνουν οἱ περιστάσεις σὲ μιὰ ὕστατη εὐκαιρία νὰ δείξουμε φιλότιμο ἀπέναντι στὸν Θεό.
Νὰ Ἕλληνα ἡ Σαρακοστή, νὰ οἱ ἀνοιχτὲς ἐκκλησιές, νὰ οἱ Προηγιασμένες, νὰ οἱ Χαιρετισμοί, νὰ τὸ Στάδιο ἕτοιμο νὰ μπεῖς καὶ νὰ τὸ τρέξεις. Τὸ μόνο ἀντίδοτο στὴν παγκόσμια τρέλα εἶναι νὰ περιμαζέψεις ἐπί τέλους τὸ νοῦ σου πίσω ἀπὸ τὸ ἀήττητο ὀχυρὸ τῆς πίστης. Πάψε νὰ ἀγωνιᾶς γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ θὰ χρειαστεῖς πολεμικὰ καταφύγια καὶ ἔλα τώρα στὰ πνευματικὰ καταφύγια, ἐκεῖ ποὺ δοξολογεῖται ὁ τελικὸς νικητὴς Χριστός. Μάζεψε ἐφόδια προσευχῆς. Φτιάξε ἄμυνες γιὰ τὸ ἀνείπωτο. Θωράκισε τὴ γειτονιά σου μὲ Ψαλμούς. Βάλε νὰ μυρίσει λιβάνι πρὶν μυρίσει μπαρούτι.
Ἀλλὰ ποῦ τέτοιο σκεπτικό; Εἴδατε νὰ πυκνώνουν τὰ ἐκκλησιάσματα αὐτὲς τὶς μέρες; Ὁ ἴδιος κόσμος ποὺ πήγαινε καὶ πρὶν στὴν ἐκκλησία – πηγαίνει καὶ τώρα. Δὲν μᾶς συγκινοῦν οἱ καμπάνες, σὰν νὰ φαίνεται ὅτι προτιμᾶμε γιὰ «ξυπνητήρι» τὶς σειρῆνες. Περνᾶνε τὰ γεγονότα ξώφαλτσα σὰν πρωτοσέλιδα σὲ μανταλάκια, βρίσκοντάς μας ἄγονους ἀπὸ φιλότιμο ἀλλὰ γονιμότατους σὲ θεωρίες. Ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ἔχουμε πέντε ἀνοιχτὰ σενάρια μπροστά μας ὡς ἔθνος, ἡ ἀμετανοησία μᾶς σπρώχνει συνεχῶς στὸ χειρότερο.
Ἦρθαν ἔτσι τὰ πράγματα ποὺ ὁ δρόμος τῆς μετανοίας μας ἔρχεται «στὸ πιάτο». Στὴν πορεία γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ μὲ τὰ γεγονότα νὰ «τρέχουν» παράλληλα σὰν ἀδιάκοποι κήρυκες μεταστροφῆς. Ὁ Θεὸς φρόντισε μέχρι αὐτὸ τὸ σημεῖο ὥστε τὰ πάντα νὰ ἔχουν γίνει πλέον ὁρατὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ τὰ «διαβάσει»: ποιοί κυβερνοῦν τὸν κόσμο, τί πρεσβεύει ἡ «ἐλίτ», ποιοί κρύβονται πίσω ἀπὸ τὰ δίπολα ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, σὲ τί ἀποσκοποῦν οἱ πόλεμοι, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Νέα Τάξη.
Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω καὶ ὁ ἔχων ὀφθαλμοὺς βλέπειν, βλεπέτω. Ἡ Ἀποκάλυψη δὲν χρειάζεται πλέον ἄλλες ἀποκαλύψεις γιὰ νὰ φωτιστοῦν ὅλοι οἱ σημερινοὶ δρόμοι ἀπωλείας, ὅλες οἱ προπαγάνδες καὶ τὰ τεχνάσματα τοῦ πονηροῦ. Ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, ἡ πλάνη εἶναι ἀποκλειστικὰ πλέον ζήτημα ἐπιλογῆς.
Τελειώνει ἡ ἐποχὴ τῆς ἐξιχνίασης καὶ ἔφτασε ἡ ἐποχὴ ποὺ ἀπαιτεῖ μόνο δράση, ἐγρήγορση καὶ ριζικὲς ἐπιλογές. Ὁποιοσδήποτε χριστιανὸς πιστεύει ὅτι οἱ παγκόσμιες ἐξελίξεις εἶναι ἀσύνδετες μὲ τὴν προσωπική του μετάνοια, μᾶλλον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομάζεται χριστιανός.
Καὶ οὔτε οἱ προφητεῖες ὠφελοῦν ἂν δὲν φιλτράρονται ἀπὸ φωτισμένο νοῦ ποὺ βιώνει τὴ μετάνοια στὴν πράξη. Θὰ ψάχνουμε νὰ βροῦμε πότε θὰ συμπέσουν δυὸ Πασχαλιὲς μαζί, ὅταν δὲν ἀξιωνόμαστε νὰ μετέχουμε σωστὰ οὔτε στὴ μία; Ἡ πράξη εἶναι ἐκείνη ποὺ μᾶς λείπει ὁλότελα. Αὐτὴ θὰ ρυθμίσει ὅλα τὰ ἄλλα. Ἡ Σαρακοστὴ παρουσιάζεται μπροστά μας σὰν ἔσχατη σανίδα σωτηρίας ἀπὸ τὴ σκανδαλώδη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ γένος μας. Καὶ ἐμεῖς τί κάνουμε; Θὰ ἀλλάξουμε ἢ θὰ βουλιάξουμε..;
Διανύουμε μιὰ συγκυρία ποὺ ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία ἀπὸ πνευματικῆς ἐπόψεως, ἀφοῦ λίγο μετὰ τὴν ἀρχὴ τῆς Σαρακοστῆς ξέσπασε μιὰ πολεμικὴ σύγκρουση στὴ «γειτονιά» μας ποὺ μοιάζει μὲ προοίμιο τοῦ 3ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ἡ ἀναταραχή μᾶς βρῆκε σὲ πένθιμο Στάδιο, σὰν νὰ ἀντάμωσε ἡ ἐκρηκτικὴ διαστολὴ τοῦ κόσμου μὲ τὴ συστολὴ τῆς ἐγκράτειας ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ δείξουμε ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Σὰν νὰ μᾶς λέει ὁ κρίσιμος καιρός: «νήστεψε τώρα πρὶν χρειαστεῖ νὰ πενθήσεις. Νήστεψε τώρα, πρὶν χρειαστεῖ νὰ πεινάσεις. Ἀπόκοψε τὸ θέλημά σου, πρὶν στὸ ἀποκόψει ἡ βία τῶν γεγονότων. Μετανόησε ἑκουσίως, πρὶν μετανοήσεις κατ’ ἀνάγκην. Πήγαινε νὰ ἐξομολογηθεῖς πρὶν σὲ καταπιοῦν τὰ ἀνομολόγητα».
Ἐμεῖς ὡς λαός, μόνο ἐγκράτεια δὲν δείξαμε ἀφοῦ ὀργιάσαμε δίχως αὔριο... μὲ τὰ καρναβάλια καὶ προϋπαντήσαμε τὴ Σαρακοστὴ μὲ πολύχρωμα κουρέλια ψυχή τε καὶ σώματι. Ἕξι μέρες μετά τὸν Καρνάβαλο ἔπεσαν οἱ πρῶτες βόμβες στὸ Ἰράν, τὴν ἴδια μέρα ποὺ ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα τιμούσαμε τὴ μνήμη τῶν θυμάτων γιὰ τὰ τρία χρόνια ἀπὸ τὸ ἔγκλημα τῶν Τεμπῶν.
Γιὰ δεῖτε τώρα γιὰ πότε ἔγινε καπνὸς τὸ ἀποκριάτικο χαροκόπι. Ἔσβησε σὰν στιγμιαία ἡδονὴ ποὺ τὴ διαδέχθηκε μακρὰ ὀδύνη. Πυραυλικὸ κομφούζιο, χτυπήματα στὴν Κύπρο, ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός, συγκέντρωση δυνάμεων στὴ Μεσόγειο, ὅλα δείχνουν σὰν τὸ τελευταῖο δευτερόλεπτο πρὶν τὴν ἀπόλυτη καταιγίδα. Κι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, μοιάζουν σὰν νὰ μᾶς σπρώχνουν οἱ περιστάσεις σὲ μιὰ ὕστατη εὐκαιρία νὰ δείξουμε φιλότιμο ἀπέναντι στὸν Θεό.
Νὰ Ἕλληνα ἡ Σαρακοστή, νὰ οἱ ἀνοιχτὲς ἐκκλησιές, νὰ οἱ Προηγιασμένες, νὰ οἱ Χαιρετισμοί, νὰ τὸ Στάδιο ἕτοιμο νὰ μπεῖς καὶ νὰ τὸ τρέξεις. Τὸ μόνο ἀντίδοτο στὴν παγκόσμια τρέλα εἶναι νὰ περιμαζέψεις ἐπί τέλους τὸ νοῦ σου πίσω ἀπὸ τὸ ἀήττητο ὀχυρὸ τῆς πίστης. Πάψε νὰ ἀγωνιᾶς γιὰ τὴν περίπτωση ποὺ θὰ χρειαστεῖς πολεμικὰ καταφύγια καὶ ἔλα τώρα στὰ πνευματικὰ καταφύγια, ἐκεῖ ποὺ δοξολογεῖται ὁ τελικὸς νικητὴς Χριστός. Μάζεψε ἐφόδια προσευχῆς. Φτιάξε ἄμυνες γιὰ τὸ ἀνείπωτο. Θωράκισε τὴ γειτονιά σου μὲ Ψαλμούς. Βάλε νὰ μυρίσει λιβάνι πρὶν μυρίσει μπαρούτι.
Ἀλλὰ ποῦ τέτοιο σκεπτικό; Εἴδατε νὰ πυκνώνουν τὰ ἐκκλησιάσματα αὐτὲς τὶς μέρες; Ὁ ἴδιος κόσμος ποὺ πήγαινε καὶ πρὶν στὴν ἐκκλησία – πηγαίνει καὶ τώρα. Δὲν μᾶς συγκινοῦν οἱ καμπάνες, σὰν νὰ φαίνεται ὅτι προτιμᾶμε γιὰ «ξυπνητήρι» τὶς σειρῆνες. Περνᾶνε τὰ γεγονότα ξώφαλτσα σὰν πρωτοσέλιδα σὲ μανταλάκια, βρίσκοντάς μας ἄγονους ἀπὸ φιλότιμο ἀλλὰ γονιμότατους σὲ θεωρίες. Ἂν ὑποθέσουμε ὅτι ἔχουμε πέντε ἀνοιχτὰ σενάρια μπροστά μας ὡς ἔθνος, ἡ ἀμετανοησία μᾶς σπρώχνει συνεχῶς στὸ χειρότερο.
Ἦρθαν ἔτσι τὰ πράγματα ποὺ ὁ δρόμος τῆς μετανοίας μας ἔρχεται «στὸ πιάτο». Στὴν πορεία γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ μὲ τὰ γεγονότα νὰ «τρέχουν» παράλληλα σὰν ἀδιάκοποι κήρυκες μεταστροφῆς. Ὁ Θεὸς φρόντισε μέχρι αὐτὸ τὸ σημεῖο ὥστε τὰ πάντα νὰ ἔχουν γίνει πλέον ὁρατὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ τὰ «διαβάσει»: ποιοί κυβερνοῦν τὸν κόσμο, τί πρεσβεύει ἡ «ἐλίτ», ποιοί κρύβονται πίσω ἀπὸ τὰ δίπολα ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, σὲ τί ἀποσκοποῦν οἱ πόλεμοι, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ Νέα Τάξη.
Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω καὶ ὁ ἔχων ὀφθαλμοὺς βλέπειν, βλεπέτω. Ἡ Ἀποκάλυψη δὲν χρειάζεται πλέον ἄλλες ἀποκαλύψεις γιὰ νὰ φωτιστοῦν ὅλοι οἱ σημερινοὶ δρόμοι ἀπωλείας, ὅλες οἱ προπαγάνδες καὶ τὰ τεχνάσματα τοῦ πονηροῦ. Ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς, ἡ πλάνη εἶναι ἀποκλειστικὰ πλέον ζήτημα ἐπιλογῆς.
Τελειώνει ἡ ἐποχὴ τῆς ἐξιχνίασης καὶ ἔφτασε ἡ ἐποχὴ ποὺ ἀπαιτεῖ μόνο δράση, ἐγρήγορση καὶ ριζικὲς ἐπιλογές. Ὁποιοσδήποτε χριστιανὸς πιστεύει ὅτι οἱ παγκόσμιες ἐξελίξεις εἶναι ἀσύνδετες μὲ τὴν προσωπική του μετάνοια, μᾶλλον δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομάζεται χριστιανός.
Καὶ οὔτε οἱ προφητεῖες ὠφελοῦν ἂν δὲν φιλτράρονται ἀπὸ φωτισμένο νοῦ ποὺ βιώνει τὴ μετάνοια στὴν πράξη. Θὰ ψάχνουμε νὰ βροῦμε πότε θὰ συμπέσουν δυὸ Πασχαλιὲς μαζί, ὅταν δὲν ἀξιωνόμαστε νὰ μετέχουμε σωστὰ οὔτε στὴ μία; Ἡ πράξη εἶναι ἐκείνη ποὺ μᾶς λείπει ὁλότελα. Αὐτὴ θὰ ρυθμίσει ὅλα τὰ ἄλλα. Ἡ Σαρακοστὴ παρουσιάζεται μπροστά μας σὰν ἔσχατη σανίδα σωτηρίας ἀπὸ τὴ σκανδαλώδη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ γένος μας. Καὶ ἐμεῖς τί κάνουμε; Θὰ ἀλλάξουμε ἢ θὰ βουλιάξουμε..;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου