Ἀναλυτικὰ ἀναφέρει:
Ἀποτελεῖ κεντρικὴ εἴδηση στὰ Μ.Μ.Ε. ὅτι τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἐπικύρωσε τὴν νομιμότητα τοῦ γάμου ζευγαριῶν τοῦ ἰδίου φύλου καὶ ἔδωσε τὸ πράσινο φῶς σὲ αὐτὰ γιὰ τὴν υἱοθεσία. Ἀσφαλῶς, ἡ Ἑλλάδα, ὡς κοσμικὸ κράτος, εἶναι δυνατὸν νὰ προβαίνει σὲ νομοθετήματα ποὺ ἀντιβαίνουν τοὺς θρησκευτικοὺς κανόνες, ὅπως ὁ συγκεκριμένος. Εἶναι ὅμως λυπηρὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ΣΤΕ δὲν ἔλαβε ὑπόψιν του τὴ μακραίωνη παράδοση, θρησκευτικὴ καὶ κοινωνική, αὐτοῦ τοῦ τόπου, ἀλλὰ καὶ τὴ συνείδηση καὶ τί αἴσθημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Τέτοιου εἴδους νομοθετήματα δὲν ἀπαντοῦν σὲ ἀνάγκες καὶ ἀγωνίες τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως εἶναι τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα καὶ ἡ ὑπογεννητικότητα ποὺ ταλανίζουν τὸν τόπο μας, ἀλλὰ ἀποτελοῦν μίμηση πρακτικῶν ὁρισμένων... δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ ὁποῖες τὰ τελευταῖα χρόνια προέβησαν σὲ ἀνάλογα νομοθετήματα, ὅπως τὴν προσπάθεια ἐπιβολῆς καὶ προτεραιοποίησης τοῦ κοινωνικοῦ φύλου (Gender) ἔναντι τοῦ βιολογικοῦ, ἔχοντας χάσει πραγματικὰ τὸ μέτρο καὶ τὰ ὅρια, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ λαός μας.
Δὲν μᾶς ἀξίζει καὶ ἁρμόζει νὰ πιθηκίζουμε πρότυπα ποὺ μεταφέρονται ἄκριτα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Νὰ γίνεται μάλιστα προσπάθεια ἐπιβολῆς τους καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἀντὶ νὰ ἑνώνει, νὰ διχάζει. Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἦταν πάντοτε συμπεριληπτική, νοιαζόταν γιὰ τὸ «ἐμεῖς», ἐνῷ τώρα μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς καινοφανεῖς θεωρίες ταυτότητας, ποὺ προαναφέραμε, ὁδηγεῖται στὸ «ἐμεῖς» καὶ «ἐσεῖς»: ἀπὸ τὴ μιὰ οἱ ἑτεροφυλόφιλοι καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ὁμοφυλόφιλοι. Πάντοτε ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν ὁμοφυλόφιλοι. Ποτὲ δὲν θεώρησαν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶχε κάποια ἐχθρότητα ἀπέναντί τους. Ἀπεναντίας, πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, ἐπώνυμοι καὶ μὴ ἐπώνυμοι, πίστευαν καὶ πιστεύουν βαθύτατα στὸν Θεό, ἐναποθέτουν στὸν Θεὸ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας τους, ζοῦσαν καὶ ζοῦν μὲ ἐξομολόγηση καὶ μετάνοια. Ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Κληρικοὺς εἴμαστε πνευματικοὶ γνωρίζουμε πολλὲς τέτοιες περιπτώσεις.
Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς καὶ τὸ καίριο ζήτημα τῆς ἐν λόγῳ ἀπόφασης τοῦ ΣΤΕ: ἡ ἀδυναμία νὰ γίνει κανονικότητα. Δὲν θὰ προσκομίσουμε περίπλοκα φιλοσοφικὰ ἐπιχειρήματα, οὔτε χρειάζεται κάποιος νὰ ἔχει ἰδιαίτερες ἐπιστημονικὲς γνώσεις γιὰ νὰ ἀποδείξουμε ὅτι ὁ ὁποιοσδήποτε γάμος μεταξὺ ζευγαριῶν τοῦ ἰδίου φύλου δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ εἶναι κυριολεκτικὰ καὶ οὐσιαστικὰ γάμος, ἔστω καὶ ἐὰν οἱ προωθητές του τὸ ὀνομάζουν ἔτσι. Ἡ βιολογικὴ τάξη, ἡ ὁποία ὑπάρχει στὴ φύση, μαρτυρὰ ὅτι ἡ ἕνωση ὁμόφυλων ζευγαριῶν μπορεῖ νὰ εἶναι συμβολαιογραφικὴ καὶ γραφειοκρατικὴ ἢ σὲ ἐπίπεδο συναισθηματισμῶν, ἀλλὰ ποτὲ γάμος, διότι δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν βιολογικὴ ἀπόκτηση τέκνων, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ὁ συνδυασμὸς τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ αὐτῶν τῶν δύο ἀτόμων ποὺ ἦρθαν σὲ γαμικὴ ἕνωση. Γιὰ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ θιασῶτες αὐτῶν τῶν θεωριῶν πρότειναν ὡς λύση τὴν υἱοθεσία. Ὅμως ἐὰν γίνεται λόγος γιὰ ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποιός θὰ ὑπερασπιστεῖ τὰ δικαιώματα τῶν βρεφῶν ποὺ θὰ υἱοθετηθοῦν ἀπὸ ζευγάρια ὁμοφυλοφίλων καὶ τὰ ὁποῖα θὰ στερηθοῦν εἴτε τὸ πατρικὸ εἴτε τὸ μητρικὸ πρότυπο; Ποιός θὰ τὰ ἐρωτήσει αὐτά; Ποιός θὰ ὁμιλήσει γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν παρένθετων μητέρων, οἱ ὁποῖες θὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ αὐτὸν τὸν σκοπό; Ποιός θὰ ὁμιλήσει γιὰ τὴν ἐργαλειοποίηση, πολλὲς φορές, φτωχῶν γυναικῶν, οἱ ὁποῖες θὰ κληθοῦν νὰ γεννήσουν παιδιὰ τὰ ὁποῖα θὰ δοθοῦν γιὰ υἱοθεσία σὲ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια;
Ἂς μὴν παραβλέψουμε ὅτι ἡ Χριστιανικὴ παράδοση ἀντιλαμβάνεται τὴν οἰκογένεια ὡς κοινωνία προσώπων, θεμελιωμένη στὴ σχέση ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἡ ὁποία εὐλογεῖται καὶ ἁγιάζεται ἐντὸς τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, ἡ ἀνατροφὴ τῶν τέκνων συνδέεται μὲ τὴν συμπληρωματικότητα τῶν δύο φύλων καὶ τὴν ὁλόπλευρη ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας τοῦ παιδιοῦ. Μὲ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ζευγάρια τοῦ ἰδίου φύλου θὰ δοῦμε πρόσωπα νὰ μεγαλώνουν στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι μὲ σωρὸ προβλημάτων καὶ μεγάλης ἀνισορροπίας σὲ σύγκριση μὲ παιδιὰ ποὺ προέρχονται ἀπὸ συμβατικὲς οἰκογένειες, ὅπως ἔδειξαν σχετικὲς ἔρευνες στὶς ΗΠΑ.
Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι ὅλο αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα δὲν ἔχει οὔτε βιολογικές, οὔτε κοινωνικὲς βάσεις. Βασίζεται ἐπάνω σὲ μιὰ αὐταπάτη στὴν ὁποία εἶναι καθηλωμένα τὰ ζευγάρια ἰδίου φύλου, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν ὅτι ἡ βιολογία καὶ ἡ φυσικὴ τάξη δὲν εἶναι ἰδεολογία καὶ συναισθηματισμός, ἀλλὰ ἁπτὴ καὶ χειροπιαστὴ πραγματικότητα, τὴν ὁποία κανένα ἔμβιο ὃν δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑπερβεῖ. Ἡ βιολογία, οἱ φυσικὲς λειτουργίες τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἀποτελοῦν πεπρωμένο, ἐκφράζουν μιὰ ἀδήριτη ἀναγκαιότητα καὶ νομοτέλεια, τὴν ὁποία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑπερβεῖ καὶ νὰ τὴν ὑπερνικήσει ὅσα νομοθετήματα καὶ ἐὰν τὰ νομιμοποιήσει κάποιο ἀνώτατο Συμβούλιο.
Τέτοιου εἴδους νομοθετήματα δὲν ἀπαντοῦν σὲ ἀνάγκες καὶ ἀγωνίες τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅπως εἶναι τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα καὶ ἡ ὑπογεννητικότητα ποὺ ταλανίζουν τὸν τόπο μας, ἀλλὰ ἀποτελοῦν μίμηση πρακτικῶν ὁρισμένων... δυτικῶν κοινωνιῶν, οἱ ὁποῖες τὰ τελευταῖα χρόνια προέβησαν σὲ ἀνάλογα νομοθετήματα, ὅπως τὴν προσπάθεια ἐπιβολῆς καὶ προτεραιοποίησης τοῦ κοινωνικοῦ φύλου (Gender) ἔναντι τοῦ βιολογικοῦ, ἔχοντας χάσει πραγματικὰ τὸ μέτρο καὶ τὰ ὅρια, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ λαός μας.
Δὲν μᾶς ἀξίζει καὶ ἁρμόζει νὰ πιθηκίζουμε πρότυπα ποὺ μεταφέρονται ἄκριτα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Νὰ γίνεται μάλιστα προσπάθεια ἐπιβολῆς τους καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἀντὶ νὰ ἑνώνει, νὰ διχάζει. Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἦταν πάντοτε συμπεριληπτική, νοιαζόταν γιὰ τὸ «ἐμεῖς», ἐνῷ τώρα μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς καινοφανεῖς θεωρίες ταυτότητας, ποὺ προαναφέραμε, ὁδηγεῖται στὸ «ἐμεῖς» καὶ «ἐσεῖς»: ἀπὸ τὴ μιὰ οἱ ἑτεροφυλόφιλοι καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ὁμοφυλόφιλοι. Πάντοτε ὑπῆρχαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν ὁμοφυλόφιλοι. Ποτὲ δὲν θεώρησαν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶχε κάποια ἐχθρότητα ἀπέναντί τους. Ἀπεναντίας, πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, ἐπώνυμοι καὶ μὴ ἐπώνυμοι, πίστευαν καὶ πιστεύουν βαθύτατα στὸν Θεό, ἐναποθέτουν στὸν Θεὸ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας τους, ζοῦσαν καὶ ζοῦν μὲ ἐξομολόγηση καὶ μετάνοια. Ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Κληρικοὺς εἴμαστε πνευματικοὶ γνωρίζουμε πολλὲς τέτοιες περιπτώσεις.
Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς καὶ τὸ καίριο ζήτημα τῆς ἐν λόγῳ ἀπόφασης τοῦ ΣΤΕ: ἡ ἀδυναμία νὰ γίνει κανονικότητα. Δὲν θὰ προσκομίσουμε περίπλοκα φιλοσοφικὰ ἐπιχειρήματα, οὔτε χρειάζεται κάποιος νὰ ἔχει ἰδιαίτερες ἐπιστημονικὲς γνώσεις γιὰ νὰ ἀποδείξουμε ὅτι ὁ ὁποιοσδήποτε γάμος μεταξὺ ζευγαριῶν τοῦ ἰδίου φύλου δὲν εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ εἶναι κυριολεκτικὰ καὶ οὐσιαστικὰ γάμος, ἔστω καὶ ἐὰν οἱ προωθητές του τὸ ὀνομάζουν ἔτσι. Ἡ βιολογικὴ τάξη, ἡ ὁποία ὑπάρχει στὴ φύση, μαρτυρὰ ὅτι ἡ ἕνωση ὁμόφυλων ζευγαριῶν μπορεῖ νὰ εἶναι συμβολαιογραφικὴ καὶ γραφειοκρατικὴ ἢ σὲ ἐπίπεδο συναισθηματισμῶν, ἀλλὰ ποτὲ γάμος, διότι δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν βιολογικὴ ἀπόκτηση τέκνων, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ὁ συνδυασμὸς τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ αὐτῶν τῶν δύο ἀτόμων ποὺ ἦρθαν σὲ γαμικὴ ἕνωση. Γιὰ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ θιασῶτες αὐτῶν τῶν θεωριῶν πρότειναν ὡς λύση τὴν υἱοθεσία. Ὅμως ἐὰν γίνεται λόγος γιὰ ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποιός θὰ ὑπερασπιστεῖ τὰ δικαιώματα τῶν βρεφῶν ποὺ θὰ υἱοθετηθοῦν ἀπὸ ζευγάρια ὁμοφυλοφίλων καὶ τὰ ὁποῖα θὰ στερηθοῦν εἴτε τὸ πατρικὸ εἴτε τὸ μητρικὸ πρότυπο; Ποιός θὰ τὰ ἐρωτήσει αὐτά; Ποιός θὰ ὁμιλήσει γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν παρένθετων μητέρων, οἱ ὁποῖες θὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ αὐτὸν τὸν σκοπό; Ποιός θὰ ὁμιλήσει γιὰ τὴν ἐργαλειοποίηση, πολλὲς φορές, φτωχῶν γυναικῶν, οἱ ὁποῖες θὰ κληθοῦν νὰ γεννήσουν παιδιὰ τὰ ὁποῖα θὰ δοθοῦν γιὰ υἱοθεσία σὲ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια;
Ἂς μὴν παραβλέψουμε ὅτι ἡ Χριστιανικὴ παράδοση ἀντιλαμβάνεται τὴν οἰκογένεια ὡς κοινωνία προσώπων, θεμελιωμένη στὴ σχέση ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἡ ὁποία εὐλογεῖται καὶ ἁγιάζεται ἐντὸς τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, ἡ ἀνατροφὴ τῶν τέκνων συνδέεται μὲ τὴν συμπληρωματικότητα τῶν δύο φύλων καὶ τὴν ὁλόπλευρη ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας τοῦ παιδιοῦ. Μὲ τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ζευγάρια τοῦ ἰδίου φύλου θὰ δοῦμε πρόσωπα νὰ μεγαλώνουν στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι μὲ σωρὸ προβλημάτων καὶ μεγάλης ἀνισορροπίας σὲ σύγκριση μὲ παιδιὰ ποὺ προέρχονται ἀπὸ συμβατικὲς οἰκογένειες, ὅπως ἔδειξαν σχετικὲς ἔρευνες στὶς ΗΠΑ.
Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι ὅλο αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα δὲν ἔχει οὔτε βιολογικές, οὔτε κοινωνικὲς βάσεις. Βασίζεται ἐπάνω σὲ μιὰ αὐταπάτη στὴν ὁποία εἶναι καθηλωμένα τὰ ζευγάρια ἰδίου φύλου, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν ὅτι ἡ βιολογία καὶ ἡ φυσικὴ τάξη δὲν εἶναι ἰδεολογία καὶ συναισθηματισμός, ἀλλὰ ἁπτὴ καὶ χειροπιαστὴ πραγματικότητα, τὴν ὁποία κανένα ἔμβιο ὃν δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑπερβεῖ. Ἡ βιολογία, οἱ φυσικὲς λειτουργίες τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἀποτελοῦν πεπρωμένο, ἐκφράζουν μιὰ ἀδήριτη ἀναγκαιότητα καὶ νομοτέλεια, τὴν ὁποία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ὑπερβεῖ καὶ νὰ τὴν ὑπερνικήσει ὅσα νομοθετήματα καὶ ἐὰν τὰ νομιμοποιήσει κάποιο ἀνώτατο Συμβούλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου