Ξεκίνησε ἡ Τριήμερη νηστεία τῶν Μοναχῶν

Οἱ καμπάνες σίγησαν πρὶν λίγο, οἱ μοναχοὶ ἔβαλαν μετάνοια ὁ ἕνας στὸν ἄλλο. Ζήτησαν συγχώρεση - ὄχι τυπικά, ἀλλὰ ὡς ἀπαραίτητο ἐφόδιο γιὰ τὸ ταξίδι. Τώρα, οἱ διάδρομοι τῶν Ἱερῶν Μονῶν ἐρημώνουν. Τὸ φῶς τῶν κεριῶν σβήνει σταδιακὰ καὶ οἱ βαριὲς ξύλινες πόρτες των κελλιῶν κλείνουν πίσω ἀπὸ τὸ μαῦρο ράσο. 
Γιὰ τὶς ἑπόμενες τρεῖς ἡμέρες, ὁ χρόνος σταματᾶ. Τὸ «Τριήμερο» ξεκινᾶ. 
Χωρὶς τροφή – Τὸ σῶμα ἀσκεῖται στὴν ἐγκράτεια. 
Χωρὶς νερό – Ἡ δίψα τῆς ψυχῆς γίνεται πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τὴ δίψα τοῦ στόματος. 
Μὲ ἀδιάλειπτη προσευχή – Τὸ κομποσχοίνι γίνεται ἡ μόνη συντροφιὰ στὸ ἡμίφως. 
Εἶναι μιὰ ἑκούσια ἀπομόνωση ποὺ δὲν κρύβει θλίψη, ἀλλὰ μιὰ γλυκιὰ προσμονή. Ὁ μοναχὸς ἀποσύρεται ἀπὸ τὸν κόσμο γιὰ νὰ βρεῖ τὸν ἑαυτό του καί, μέσῳ αὐτοῦ, νὰ προσευχηθεῖ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Σὲ ἐκεῖνο τὸ μικρὸ κελλί, μὲ τὴ μυρωδιὰ τοῦ λιβανιοῦ νὰ ἔχει ποτίσει τοὺς τοίχους, ἡ πεῖνα μετατρέπεται σὲ πνευματικὴ διαύγεια. 
Ἔξω, ὁ Ἄθωνας στέκει ἐπιβλητικὸς μέσα στὴν χειμωνιάτικη ψύχρα. Μέσα, στὴν ἡσυχία, συντελεῖται ἡ μεγαλύτερη μάχη, αὐτὴ τῆς ταπείνωσης. 
Ὅταν μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες οἱ μοναχοὶ θὰ βγοῦν ξανὰ γιὰ τὴν... Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, τὰ πρόσωπά τους, ἂν καὶ χλωμά, θὰ λάμπουν ἀπὸ ἕνα φῶς ποὺ δὲν περιγράφεται μὲ λέξεις. 
Καλὸ στάδιο πατέρες, οἱ προσευχές μας, θὰ σᾶς συνοδεύουν!!