Ἡ Ἀννούλα στεκόταν μπροστὰ στὸν καθρέφτη κρατῶντας μιὰ πολύχρωμη στολὴ ἀρλεκίνου. «Μαμά, ἡ κυρία στὸ κατηχητικὸ εἶπε ὅτι τὸ καρναβάλι εἶναι ξένο πρὸς τὴν πίστη μας. Δηλαδή, ἂν ντυθῶ, ὁ Θεὸς θὰ θυμώσει;»
Ἡ Ἑλένη ἄφησε τὸ κομποσκοίνι της στὴν ἄκρη. Ἤξερε ὅτι αὐτὴ ἡ ἐρώτηση δὲν ἤθελε θεολογικὴ ἀνάλυση, ἀλλὰ μητρικὴ ἀγκαλιά. Πλησίασε τὴν κόρη της καὶ κάθισε στὸ χαλὶ δίπλα της.
«Κοίταξε, ἀγάπη μου», ξεκίνησε μὲ φωνὴ χαμηλή.
«Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο μὲ ἕνα πανέμορφο, μοναδικὸ πρόσωπο. Τὸ καρναβάλι εἶναι ἕνα παιχνίδι μὲ μάσκες. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ παιχνίδι, ἀλλὰ τὸ νὰ ξεχάσουμε ποιοί εἴμαστε κάτω ἀπὸ τὴ μάσκα».
Τὸ Σάββατο τὸ ἀπόγευμα, ἡ κεντρικὴ πλατεῖα τῆς πόλης ἔσφυζε ἀπὸ ζωή. Μουσικές, κομφετὶ καὶ παιδιὰ ποὺ ἔτρεχαν μεταμορφωμένα σὲ νεράϊδες καὶ ἱππότες. Ἡ Ἀννούλα, ντυμένη ἀρλεκίνος, κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς μητέρας της.
Κάποια στιγμή, εἶδε ἕνα μικρότερο παιδάκι νὰ κλαίει γιατί ἔχασε τὸ μπαλόνι του. Χωρὶς δεύτερη σκέψη, ἡ Ἀννούλα ἔβγαλε τὴ μάσκα της γιὰ νὰ δεῖ καλύτερα, ἔσκυψε καὶ τοῦ χάρισε τὸ δικό της.
Ἡ Ἑλένη τὴν κοίταξε καὶ ἔνιωσε μιὰ βαθιὰ ἀνακούφιση. «Νὰ... ἡ ἀπάντηση», σκέφτηκε. «Ἡ ὀρθόδοξη μητέρα δὲν φοβᾶται τὴ γιορτή, φοβᾶται τὴν ἀλλοίωση τῆς ψυχῆς. Ἀλλὰ ἡ Ἀννούλα μου, ἀκόμα καὶ μὲ τὰ πολύχρωμα ροῦχα τοῦ ἀρλεκίνου, ἐνεργεῖ μὲ τὴν καρδιὰ ἑνὸς χριστιανοῦ».
Τὸ ἴδιο βράδυ, οἱ δρόμοι ἄδειασαν σιγά-σιγά. Ἡ φασαρία ἔδωσε τὴ θέση της στὴ σιωπὴ τοῦ Τριωδίου. Ἡ Ἑλένη βοήθησε τὴν κόρη της νὰ βγάλει τὴ στολὴ καὶ νὰ πλυθεῖ.
«Μαμά», εἶπε ἡ Ἀννούλα καθὼς ξάπλωνε, «ἔνιωσα ὅτι ὅσο φοροῦσα τὴ μάσκα, ἤμουν κάποια ἄλλη. Ἀλλὰ ὅταν τὴν ἔβγαλα γιὰ νὰ βοηθήσω τὸ παιδάκι, ἔνιωσα πάλι ὁ ἑαυτός μου. Σὰν νὰ γύρισα σπίτι».
«Αὐτὸ εἶναι ἡ Κατάνυξη, Ἀννούλα», τῆς ψιθύρισε ἡ Ἑλένη, σκεπάζοντάς την. «Νὰ βγάζουμε τὶς μάσκες ποὺ φορᾶμε ὅλο τὸν χρόνο —τὶς μάσκες τοῦ ἐγωισμοῦ, τοῦ θυμοῦ, τῆς ἐπίδειξης— καὶ νὰ ἐπιστρέφουμε στὸ φῶς ποὺ ἔχουμε μέσα μας. Τὸ καρναβάλι κρατάει λίγο, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια μας εἶναι γιὰ πάντα».
Ἡ ἱστορία ἔκλεισε μὲ τὴν Ἑλένη νὰ στέκεται στὸ εἰκονοστάσι. Κατάλαβε πὼς ἡ ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν εἶναι μιὰ λίστα μὲ «μή», ἀλλὰ ἕνας τρόπος νὰ διδάσκεις στὸ παιδὶ πῶς νὰ παραμένει φῶς, ἀκόμα καὶ μέσα στὸ πιὸ πολύχρωμο σκοτάδι τῆς γιορτῆς.
Ἡ Ἑλένη ἄφησε τὸ κομποσκοίνι της στὴν ἄκρη. Ἤξερε ὅτι αὐτὴ ἡ ἐρώτηση δὲν ἤθελε θεολογικὴ ἀνάλυση, ἀλλὰ μητρικὴ ἀγκαλιά. Πλησίασε τὴν κόρη της καὶ κάθισε στὸ χαλὶ δίπλα της.
«Κοίταξε, ἀγάπη μου», ξεκίνησε μὲ φωνὴ χαμηλή.
«Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο μὲ ἕνα πανέμορφο, μοναδικὸ πρόσωπο. Τὸ καρναβάλι εἶναι ἕνα παιχνίδι μὲ μάσκες. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ παιχνίδι, ἀλλὰ τὸ νὰ ξεχάσουμε ποιοί εἴμαστε κάτω ἀπὸ τὴ μάσκα».
Τὸ Σάββατο τὸ ἀπόγευμα, ἡ κεντρικὴ πλατεῖα τῆς πόλης ἔσφυζε ἀπὸ ζωή. Μουσικές, κομφετὶ καὶ παιδιὰ ποὺ ἔτρεχαν μεταμορφωμένα σὲ νεράϊδες καὶ ἱππότες. Ἡ Ἀννούλα, ντυμένη ἀρλεκίνος, κρατοῦσε σφιχτὰ τὸ χέρι τῆς μητέρας της.
Κάποια στιγμή, εἶδε ἕνα μικρότερο παιδάκι νὰ κλαίει γιατί ἔχασε τὸ μπαλόνι του. Χωρὶς δεύτερη σκέψη, ἡ Ἀννούλα ἔβγαλε τὴ μάσκα της γιὰ νὰ δεῖ καλύτερα, ἔσκυψε καὶ τοῦ χάρισε τὸ δικό της.
Ἡ Ἑλένη τὴν κοίταξε καὶ ἔνιωσε μιὰ βαθιὰ ἀνακούφιση. «Νὰ... ἡ ἀπάντηση», σκέφτηκε. «Ἡ ὀρθόδοξη μητέρα δὲν φοβᾶται τὴ γιορτή, φοβᾶται τὴν ἀλλοίωση τῆς ψυχῆς. Ἀλλὰ ἡ Ἀννούλα μου, ἀκόμα καὶ μὲ τὰ πολύχρωμα ροῦχα τοῦ ἀρλεκίνου, ἐνεργεῖ μὲ τὴν καρδιὰ ἑνὸς χριστιανοῦ».
Τὸ ἴδιο βράδυ, οἱ δρόμοι ἄδειασαν σιγά-σιγά. Ἡ φασαρία ἔδωσε τὴ θέση της στὴ σιωπὴ τοῦ Τριωδίου. Ἡ Ἑλένη βοήθησε τὴν κόρη της νὰ βγάλει τὴ στολὴ καὶ νὰ πλυθεῖ.
«Μαμά», εἶπε ἡ Ἀννούλα καθὼς ξάπλωνε, «ἔνιωσα ὅτι ὅσο φοροῦσα τὴ μάσκα, ἤμουν κάποια ἄλλη. Ἀλλὰ ὅταν τὴν ἔβγαλα γιὰ νὰ βοηθήσω τὸ παιδάκι, ἔνιωσα πάλι ὁ ἑαυτός μου. Σὰν νὰ γύρισα σπίτι».
«Αὐτὸ εἶναι ἡ Κατάνυξη, Ἀννούλα», τῆς ψιθύρισε ἡ Ἑλένη, σκεπάζοντάς την. «Νὰ βγάζουμε τὶς μάσκες ποὺ φορᾶμε ὅλο τὸν χρόνο —τὶς μάσκες τοῦ ἐγωισμοῦ, τοῦ θυμοῦ, τῆς ἐπίδειξης— καὶ νὰ ἐπιστρέφουμε στὸ φῶς ποὺ ἔχουμε μέσα μας. Τὸ καρναβάλι κρατάει λίγο, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια μας εἶναι γιὰ πάντα».
Ἡ ἱστορία ἔκλεισε μὲ τὴν Ἑλένη νὰ στέκεται στὸ εἰκονοστάσι. Κατάλαβε πὼς ἡ ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν εἶναι μιὰ λίστα μὲ «μή», ἀλλὰ ἕνας τρόπος νὰ διδάσκεις στὸ παιδὶ πῶς νὰ παραμένει φῶς, ἀκόμα καὶ μέσα στὸ πιὸ πολύχρωμο σκοτάδι τῆς γιορτῆς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου