Γκρινιάζεις στὴν γυναῖκα σου γιὰ τὸ φαγητό;

Σὲ μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἕνας ὑποτακτικὸς ποὺ ἤθελε νὰ περιποιηθεῖ τὸν Γέροντά του, βγῆκε στὸ βουνὸ νὰ μαζέψει χόρτα. Ἀπὸ ἄγνοια, ὅμως, μάζεψε κάποια χόρτα ποὺ ἦταν ἐξαιρετικὰ πικρά, σχεδὸν δηλητηριώδη στὴ γεύση. 

Μαγείρεψε τὰ χόρτα καὶ τὰ σέρβιρε στὸν Γέροντα. Ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ τρώει σιωπηλός. Ἔφαγε ὅλο τὸ πιάτο του χωρὶς νὰ ἀλλάξει ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου του. 

Ὅταν ὁ ὑποτακτικὸς πῆγε νὰ φάει τὰ ὑπόλοιπα, μὲ τὴν πρώτη μπουκιὰ κόντεψε νὰ πνιγεῖ ἀπὸ τὴν πικράδα. «Γέροντα!» φώναξε ἔντρομος. «Αὐτὸ εἶναι φαρμάκι! Γιατί δὲν μοῦ εἴπατε τίποτα; Γιατί τὸ φάγατε ὅλο;» 

Ὁ Γέροντας τὸν κοίταξε μὲ ἀπέραντη γαλήνη καὶ τοῦ εἶπε: 

«Παιδί μου, ἐσὺ κόπιασες νὰ τὰ μαζέψεις, ἐσὺ ἄναψες τὴ φωτιά, ἐσὺ... τὰ μαγείρεψες μὲ ἀγάπη γιὰ νὰ μὲ ταΐσεις. Ποιός εἶμαι ἐγὼ ποὺ θὰ σοῦ ἔλεγα ὅτι ὁ κόπος τῆς ἀγάπης σου εἶναι πικρός; Μοῦ ἔφτανε ἡ γλυκάδα τῆς πρόθεσής σου, ἡ πικράδα τῶν χόρτων δὲν εἶχε σημασία. 

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου παραπονιόμαστε γιὰ τὸ παραμικρὸ (ἂν τὸ φαγητὸ εἶναι κρύο, ἂν τὸ δωμάτιο δὲν ἔχει ζέστη), ἐνῷ ὁ Ἁγιορείτης μοναχὸς μαθαίνει νὰ μεταβολίζει τὸ πικρὸ σὲ γλυκὸ μέσῳ τῆς ἀγάπης. 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο – Ἄγιορειτικες σελίδες. 

πηγή