Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Μεγάλη Πέμπτη. «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων Βασιλεύς...».
Πόσους συλλογισμοὺς χωρᾶ ἡ εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ καταματωμένου μετώπου ποὺ στρεφόταν πρὸς τὸ ἀνηφόρι τοῦ Γολγοθᾶ; Ὄχι μόνο «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», ἀλλὰ ἕως τὸν καιρὸ τοῦτο, στὶς μέρες μας, συνεχίζουμε αὐτὴν τὴ φρικτὴ στέψη σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ὅλα τὰ ἄστρα τοῦ σύμπαντος δὲν ἐπαρκοῦν γιὰ διάδημα τῆς δόξας Του.
Τὸ στεφάνι ἀπὸ ἀγκάθια ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα φόρεσε περιπαικτικὰ στὴν ἄχραντη κεφαλὴ τοῦ Ἰησοῦ, δὲν εἶναι μιὰ στεγνὴ ὑπόμνηση ἑνὸς γεγονότος, οὔτε μιὰ διδαχὴ μόνο τῆς ἄκρας ταπείνωσης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι μιὰ διαρκὴς ὑπενθύμιση τῆς ἄνομης «ἀντιβασιλείας» μας.
Κάθε φορὰ ποὺ ἐμεῖς νιώθουμε βασιλιᾶδες στὸ παλάτι τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μας, ἀπονέμουμε ἀγκάθια στὸν Βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριο... τῶν κυριευόντων. Κάθε φορὰ ποὺ στρογγυλοκαθόμαστε στὸν θρόνο τῆς ἀμετανοησίας μας, Ἐκεῖνος δέχεται τὰ ραπίσματα ποὺ πρέπουν στὴν ἀφεντιά μας. Κρατῶντας μὲ οἴηση ὅλα τὰ σκῆπτρα τῆς ματαιοδοξίας μας, ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ παραδίδουμε κάλαμο «ἐπὶ τὴν δεξιὰν» τοῦ Κυρίου.
Σταυρώνουμε τὸν Χριστὸ μὲ κάθε βλάσφημη «στέψη» μας, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐθύπαρκτος, ὅτι εἶναι ἀπόλυτος κύριος τοῦ ἑαυτοῦ του, ὅτι εἶναι θεὸς χωρὶς Θεό, ὅτι εἶναι ἐλεύθερος νὰ φτάνει ὡς τὶς ἐσχατιὲς τοῦ κακοῦ χωρὶς νὰ ἀπολογεῖται πουθενά.
Δὲν ὑπάρχει κάποιο πιὸ ἐπιθετικὸ καὶ σκληρὸ «ὅπλο» στὴ χλωρίδα ἀπὸ τὸ ἀγκάθι. Καὶ γιατί πολλὰ φυτὰ ἀναπτύσσουν ἀγκάθια; Εἶναι ἕνας ἰσχυρὸς μηχανισμὸς ἄμυνας ἀπέναντι στοὺς φυσικοὺς ἐχθρούς. Ἕνας τρόπος νὰ κρατηθεῖ σὲ ἀπόσταση ὁ ἀνεπιθύμητος εἰσβολέας. Καὶ ἂν τολμήσει νὰ πλησιάσει, νὰ τιμωρηθεῖ μὲ πόνο καὶ αἷμα. Ἕνας ἀνεπιθύμητος «εἰσβολέας» ἦταν – καὶ εἶναι ἀκόμα – ὁ Χριστός, γιὰ ὅσους Τὸν θεωροῦν ἀπειλὴ γιὰ τὰ κοσμικὰ «βασίλειά» τους, γιὰ τὶς ὑπερήφανες βλέψεις τους καὶ τὰ πάθη τους.
Τί πιὸ φρικτὰ ταιριαστὸ γιὰ ἕνα ἀχάριστο ἀνθρώπινο γένος, νὰ γίνει ὁλόκληρο ἕνας ἀκάνθινος κλοιὸς καὶ νὰ περισφίξει τὴ Θεανθρώπινη ἀγάπη; Νὰ δηλώσει στὸν Χριστὸ μὲ ὅλη τὴ στυγνὴ ἐπισημότητα, ὅτι δὲν Τὸν ἐπιθυμεῖ, δὲν Τὸν ἀναγνωρίζει, δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ τὴ Βασιλεία Του. Νὰ γκρεμίσει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴ δόξα Του καὶ νὰ τὸν ἀνακηρύξει βασιλέα τῆς χλεύης καὶ τῆς λήθης.
Κι ὅμως δὲν βλέπει ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος, ὅτι μέσα ἀπὸ τὰ ἀγκάθια εἶναι σπαρμένος ὁ δρόμος τῆς Βασιλείας, ποὺ πρῶτος Ἐκεῖνος τὸν ἄνοιξε ὑπομένοντας τὰ ἔσχατα Πάθη. Ὁ Χριστὸς δέχεται ἑκουσίως καὶ τὸν πιὸ ὀξὺ πόνο, καθαγιάζει τὴν ὀδύνη, δοκιμάζεται ἀπὸ κάθε λογῆς φθορά, γίνεται ὅλος μιὰ πληγὴ ποὺ ἀνεβαίνει στὸν Σταυρό. Ἡ τυφλὴ ἀνθρωπότητα τὸν ἀνταμείβει μὲ στεφάνι αἰσχύνης, κι Ἐκεῖνος συντρίβει ὅλα τὰ ἀγκάθια τοῦ κόσμου.
«Χαῖρε ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰοὐδαίων...», ἔλεγαν εἰρωνικὰ οἱ Ρωμαῖοι στὸν ἀναμάρτητο Χριστό, τὴν ὥρα ποὺ τὰ ξύλινα κεντριὰ πλήγωναν ἀδυσώπητα τὴν κεφαλή Του, σὰν πληγὲς ἀπὸ ὅλες τὶς ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Οἱ Πρωτόπλαστοι παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὸν παράδεισο, μὲ τὴ διαταραγμένη γῆ πλέον νὰ ἀνταποδίδει «ἀκάνθας καὶ τριβόλους» ἀντὶ γιὰ γλυκεῖς καρπούς. Μέχρι ποὺ ἔφτασε ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Χριστός, νὰ ἄρει τὴν τιμωρία κάνοντας τὸ ἀγκάθι -στέμμα, «γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα» (Γάλ., 3: 13).
Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ αἰώνιο ἀκανθῶδες ζήτημα, ἡ Ἀλήθεια ποὺ κεντάει τοὺς ἐφησυχασμούς μας, τὸ ἀντιλεγόμενο σημεῖο ποὺ ρέει αἷμα καὶ συγχώρεση. Μὲ ἀγκάθια, μὲ καρφιὰ καὶ μὲ λόγχη, κάθε αἰχμὴ ποὺ ζητᾶ νὰ διαπεράσει μὲ μῖσος τὴν ἄμετρη δόξα τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἤδη νικηθεῖ διαπαντός. Ἔχει ἤδη μετουσιωθεῖ σὲ ἄφεση ἁμαρτιῶν καὶ σωτηρία. Ἀρκεῖ μόνο νὰ παραδώσουμε τὸ στέμμα τῆς ψυχῆς μας σὲ Ἐκεῖνον ποὺ τοῦ ἀνήκει.
Σήμερα ἡ Σταύρωση ματώνει τὴν καρδιὰ τῆς πλάσης. Καταφθάνει ὅμως ἡ ἁγία Ἀνάσταση, ποὺ δὲν εἶναι ἁπλᾶ ἀγκάθι, δὲν εἶναι καρφί, ἀλλὰ ὁλόκληρη «δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ» τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Πειστήριο αἰώνιο. Καύχημα ἀναντίρρητο καὶ ὑπέρλαμπρο. Τὸ μονάκριβο κόσμημα τῆς πίστης μας ποὺ γλυκοχαράζει πάντα πίσω ἀπὸ κάθε σκοτεινὴ ὥρα τῆς ζωῆς μας.
Πόσους συλλογισμοὺς χωρᾶ ἡ εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ καταματωμένου μετώπου ποὺ στρεφόταν πρὸς τὸ ἀνηφόρι τοῦ Γολγοθᾶ; Ὄχι μόνο «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», ἀλλὰ ἕως τὸν καιρὸ τοῦτο, στὶς μέρες μας, συνεχίζουμε αὐτὴν τὴ φρικτὴ στέψη σὲ Ἐκεῖνον ποὺ ὅλα τὰ ἄστρα τοῦ σύμπαντος δὲν ἐπαρκοῦν γιὰ διάδημα τῆς δόξας Του.
Τὸ στεφάνι ἀπὸ ἀγκάθια ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα φόρεσε περιπαικτικὰ στὴν ἄχραντη κεφαλὴ τοῦ Ἰησοῦ, δὲν εἶναι μιὰ στεγνὴ ὑπόμνηση ἑνὸς γεγονότος, οὔτε μιὰ διδαχὴ μόνο τῆς ἄκρας ταπείνωσης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ πάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι μιὰ διαρκὴς ὑπενθύμιση τῆς ἄνομης «ἀντιβασιλείας» μας.
Κάθε φορὰ ποὺ ἐμεῖς νιώθουμε βασιλιᾶδες στὸ παλάτι τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μας, ἀπονέμουμε ἀγκάθια στὸν Βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριο... τῶν κυριευόντων. Κάθε φορὰ ποὺ στρογγυλοκαθόμαστε στὸν θρόνο τῆς ἀμετανοησίας μας, Ἐκεῖνος δέχεται τὰ ραπίσματα ποὺ πρέπουν στὴν ἀφεντιά μας. Κρατῶντας μὲ οἴηση ὅλα τὰ σκῆπτρα τῆς ματαιοδοξίας μας, ἐμεῖς εἴμαστε ποὺ παραδίδουμε κάλαμο «ἐπὶ τὴν δεξιὰν» τοῦ Κυρίου.
Σταυρώνουμε τὸν Χριστὸ μὲ κάθε βλάσφημη «στέψη» μας, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐθύπαρκτος, ὅτι εἶναι ἀπόλυτος κύριος τοῦ ἑαυτοῦ του, ὅτι εἶναι θεὸς χωρὶς Θεό, ὅτι εἶναι ἐλεύθερος νὰ φτάνει ὡς τὶς ἐσχατιὲς τοῦ κακοῦ χωρὶς νὰ ἀπολογεῖται πουθενά.
Δὲν ὑπάρχει κάποιο πιὸ ἐπιθετικὸ καὶ σκληρὸ «ὅπλο» στὴ χλωρίδα ἀπὸ τὸ ἀγκάθι. Καὶ γιατί πολλὰ φυτὰ ἀναπτύσσουν ἀγκάθια; Εἶναι ἕνας ἰσχυρὸς μηχανισμὸς ἄμυνας ἀπέναντι στοὺς φυσικοὺς ἐχθρούς. Ἕνας τρόπος νὰ κρατηθεῖ σὲ ἀπόσταση ὁ ἀνεπιθύμητος εἰσβολέας. Καὶ ἂν τολμήσει νὰ πλησιάσει, νὰ τιμωρηθεῖ μὲ πόνο καὶ αἷμα. Ἕνας ἀνεπιθύμητος «εἰσβολέας» ἦταν – καὶ εἶναι ἀκόμα – ὁ Χριστός, γιὰ ὅσους Τὸν θεωροῦν ἀπειλὴ γιὰ τὰ κοσμικὰ «βασίλειά» τους, γιὰ τὶς ὑπερήφανες βλέψεις τους καὶ τὰ πάθη τους.
Τί πιὸ φρικτὰ ταιριαστὸ γιὰ ἕνα ἀχάριστο ἀνθρώπινο γένος, νὰ γίνει ὁλόκληρο ἕνας ἀκάνθινος κλοιὸς καὶ νὰ περισφίξει τὴ Θεανθρώπινη ἀγάπη; Νὰ δηλώσει στὸν Χριστὸ μὲ ὅλη τὴ στυγνὴ ἐπισημότητα, ὅτι δὲν Τὸν ἐπιθυμεῖ, δὲν Τὸν ἀναγνωρίζει, δὲν ὑπάρχει τόπος γιὰ τὴ Βασιλεία Του. Νὰ γκρεμίσει τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴ δόξα Του καὶ νὰ τὸν ἀνακηρύξει βασιλέα τῆς χλεύης καὶ τῆς λήθης.
Κι ὅμως δὲν βλέπει ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος, ὅτι μέσα ἀπὸ τὰ ἀγκάθια εἶναι σπαρμένος ὁ δρόμος τῆς Βασιλείας, ποὺ πρῶτος Ἐκεῖνος τὸν ἄνοιξε ὑπομένοντας τὰ ἔσχατα Πάθη. Ὁ Χριστὸς δέχεται ἑκουσίως καὶ τὸν πιὸ ὀξὺ πόνο, καθαγιάζει τὴν ὀδύνη, δοκιμάζεται ἀπὸ κάθε λογῆς φθορά, γίνεται ὅλος μιὰ πληγὴ ποὺ ἀνεβαίνει στὸν Σταυρό. Ἡ τυφλὴ ἀνθρωπότητα τὸν ἀνταμείβει μὲ στεφάνι αἰσχύνης, κι Ἐκεῖνος συντρίβει ὅλα τὰ ἀγκάθια τοῦ κόσμου.
«Χαῖρε ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰοὐδαίων...», ἔλεγαν εἰρωνικὰ οἱ Ρωμαῖοι στὸν ἀναμάρτητο Χριστό, τὴν ὥρα ποὺ τὰ ξύλινα κεντριὰ πλήγωναν ἀδυσώπητα τὴν κεφαλή Του, σὰν πληγὲς ἀπὸ ὅλες τὶς ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Οἱ Πρωτόπλαστοι παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὸν παράδεισο, μὲ τὴ διαταραγμένη γῆ πλέον νὰ ἀνταποδίδει «ἀκάνθας καὶ τριβόλους» ἀντὶ γιὰ γλυκεῖς καρπούς. Μέχρι ποὺ ἔφτασε ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Χριστός, νὰ ἄρει τὴν τιμωρία κάνοντας τὸ ἀγκάθι -στέμμα, «γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα» (Γάλ., 3: 13).
Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ αἰώνιο ἀκανθῶδες ζήτημα, ἡ Ἀλήθεια ποὺ κεντάει τοὺς ἐφησυχασμούς μας, τὸ ἀντιλεγόμενο σημεῖο ποὺ ρέει αἷμα καὶ συγχώρεση. Μὲ ἀγκάθια, μὲ καρφιὰ καὶ μὲ λόγχη, κάθε αἰχμὴ ποὺ ζητᾶ νὰ διαπεράσει μὲ μῖσος τὴν ἄμετρη δόξα τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἤδη νικηθεῖ διαπαντός. Ἔχει ἤδη μετουσιωθεῖ σὲ ἄφεση ἁμαρτιῶν καὶ σωτηρία. Ἀρκεῖ μόνο νὰ παραδώσουμε τὸ στέμμα τῆς ψυχῆς μας σὲ Ἐκεῖνον ποὺ τοῦ ἀνήκει.
Σήμερα ἡ Σταύρωση ματώνει τὴν καρδιὰ τῆς πλάσης. Καταφθάνει ὅμως ἡ ἁγία Ἀνάσταση, ποὺ δὲν εἶναι ἁπλᾶ ἀγκάθι, δὲν εἶναι καρφί, ἀλλὰ ὁλόκληρη «δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ» τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Πειστήριο αἰώνιο. Καύχημα ἀναντίρρητο καὶ ὑπέρλαμπρο. Τὸ μονάκριβο κόσμημα τῆς πίστης μας ποὺ γλυκοχαράζει πάντα πίσω ἀπὸ κάθε σκοτεινὴ ὥρα τῆς ζωῆς μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου