Ἡ Μαρίζα ἀνοίγει τὴν καρδιά της καὶ μᾶς ταξιδεύει στὰ Κύθηρα, τὸ νησὶ ποὺ ἡ ἴδια καὶ ὁ σύζυγός της ἀποκαλοῦν «παράδεισο». Μέσα ἀπὸ τὸ βίντεό της, καταγράφει τὴν καθημερινότητά τους μακριὰ ἀπὸ τὴν πόλη καὶ ἀποτυπώνει μὲ εἰλικρίνεια τί σημαίνει νὰ ζεῖς μόνιμα στὴν ἑλληνικὴ ἐπαρχία.
Ἀπὸ τὶς ἁπλές, αὐθεντικὲς στιγμὲς τῆς ἡμέρας τους καὶ τὶς περιπλανήσεις στὴ φύση, μέχρι τὰ μικρὰ «μυστικὰ» τοῦ νησιοῦ ποὺ μόνο οἱ ντόπιοι γνωρίζουν, ἡ Μαρίζα παρουσιάζει μιὰ ζωὴ πιὸ ἀργή, πιὸ συνειδητὴ καὶ πιὸ κοντὰ στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ περιβάλλον.
Τὸ ρεπορτὰζ δὲν ἀποφεύγει καὶ τὶς δυσκολίες. Ἡ μετακόμιση στὰ Κύθηρα... ἔφερε προκλήσεις: τὴν ἀναζήτηση σπιτιοῦ καὶ ἐργασίας, τὴν προσαρμογὴ στοὺς ρυθμοὺς τοῦ νησιοῦ καὶ τὶς μετακινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπόσταση ἀπὸ τὶς ἀνέσεις τῆς πόλης. Παρ’ ὅλα αὐτά, οἱ χαρὲς φαίνεται νὰ ὑπερτεροῦν.
Ἡ ἤρεμη καθημερινότητα, ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴ φύση καὶ ἡ αἴσθηση κοινότητας εἶναι στοιχεῖα πού, ὅπως ἐξηγεῖ ἡ Μαρίζα, ἔδωσαν νέο νόημα στὴ ζωή τους. Μέσα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία της, φωτίζει μιὰ ἐναλλακτικὴ πραγματικότητα: τὴ ζωὴ μακριὰ ἀπὸ τὸ ἀστικὸ κέντρο, γεμάτη ἁπλότητα, οὐσία καὶ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Ἕνα προσωπικὸ ἀλλὰ ταυτόχρονα καθολικὸ ἀφήγημα, ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅσους ὀνειρεύονται μιὰ νέα ἀρχὴ — ἴσως κάπου σὲ ἕνα νησί.
Ἀπὸ τὶς ἁπλές, αὐθεντικὲς στιγμὲς τῆς ἡμέρας τους καὶ τὶς περιπλανήσεις στὴ φύση, μέχρι τὰ μικρὰ «μυστικὰ» τοῦ νησιοῦ ποὺ μόνο οἱ ντόπιοι γνωρίζουν, ἡ Μαρίζα παρουσιάζει μιὰ ζωὴ πιὸ ἀργή, πιὸ συνειδητὴ καὶ πιὸ κοντὰ στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ περιβάλλον.
Τὸ ρεπορτὰζ δὲν ἀποφεύγει καὶ τὶς δυσκολίες. Ἡ μετακόμιση στὰ Κύθηρα... ἔφερε προκλήσεις: τὴν ἀναζήτηση σπιτιοῦ καὶ ἐργασίας, τὴν προσαρμογὴ στοὺς ρυθμοὺς τοῦ νησιοῦ καὶ τὶς μετακινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπόσταση ἀπὸ τὶς ἀνέσεις τῆς πόλης. Παρ’ ὅλα αὐτά, οἱ χαρὲς φαίνεται νὰ ὑπερτεροῦν.
Ἡ ἤρεμη καθημερινότητα, ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴ φύση καὶ ἡ αἴσθηση κοινότητας εἶναι στοιχεῖα πού, ὅπως ἐξηγεῖ ἡ Μαρίζα, ἔδωσαν νέο νόημα στὴ ζωή τους. Μέσα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία της, φωτίζει μιὰ ἐναλλακτικὴ πραγματικότητα: τὴ ζωὴ μακριὰ ἀπὸ τὸ ἀστικὸ κέντρο, γεμάτη ἁπλότητα, οὐσία καὶ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Ἕνα προσωπικὸ ἀλλὰ ταυτόχρονα καθολικὸ ἀφήγημα, ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅσους ὀνειρεύονται μιὰ νέα ἀρχὴ — ἴσως κάπου σὲ ἕνα νησί.
Ἡ τῆς γῆς φυλακὴ καὶ ἡ τοῦ ὑγροῦ διατήρησις — πολλαχοῦ χρήσιμον εἶναι δύναται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚΑΛΑΜΗ ΠΕΡΙ ΤΑ ΝΕΟΦΥΤΑ ΔΕΝΔΡΑ
Ἐπιπολασμός (Ἡ τῆς γῆς κάλυψις): Ἐν κήποις ἢ ἀγροῖς, ἡ κάλαμη περὶ τὰς ῥίζας τῶν φυτῶν ὥσπερ φυλακτήριον γίγνεται. Τοῦ μὲν θέρους τὴν γῆν ψυχρὰν διατηρεῖ, τοῦ δὲ χειμῶνος ἀπὸ τοῦ κρυστάλλου σῴζει.
Βελτίωσις τῆς γῆς: Τῆς γὰρ καλάμης σηπομένης, κόπρος ἀγαθὴ γίγνεται. Ἐπιτηδειοτάτη δέ ἐστιν εἰς τὸ μαλάττειν τὰς σκληρὰς καὶ ἀργιλώδεις γᾶς.
Εὐλάβεια περὶ τὰ σπέρματα: Χρὴ οὖν σκοπεῖν μή πως ἡ κάλαμη πολλὰ τῶν ἀγρίων βοτανῶν σπέρματα ἔχῃ, ἵνα μὴ ὁ κῆπος ὑμῶν ἀχρήστων χόρτων πληρωθῇ.
Στήριξις τῶν πρανῶν: Εἴ που ἔστιν ἔδαφος κατάντες κινδυνεῦον ὑπὸ τῶν ὄμβρων, ἡ κάλαμη (μετὰ δικτύου ἢ φυτείας) μέγα συμβάλλεται εἰς τὸ κατέχειν τὴν γῆν.