μαθήτρια Β' Λυκείου
Προδοσία, ἐξευτελισμός, φραγγέλωμα, ἀκάνθινο στεφάνι, σταύρωση. Ἑκούσιο Πάθος. Καταλαβαίνουμε πραγματικὰ τί συνέβη στὸν Θεάνθρωπο ὅταν ἦρθε καὶ Ἑκούσια παρέδωσε τὸ σῶμα Του στοὺς βασανιστές Του; Ὅταν Ἑκούσια σταυρώθηκε γιὰ νὰ ἐξαγοράσει μὲ κάθε σταγόνα τιμίου αἵματος ποὺ τρέχει ἀπο τὶς ἄπειρες πληγές Του τὶς ψυχές μας;
Προδοσία, ἐξευτελισμός, φραγγέλωμα, ἀκάνθινο στεφάνι, σταύρωση. Προδοσία ἀπὸ ἕναν ἀγαπημένο Του μαθητή, ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πιὸ στενοῦ Του κύκλου, ποὺ Τὸν ἀρνήθηκε παρ' ὅλο ποὺ γνώριζε πὼς ἦταν ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου καὶ ὁ "ἀγαπημένος" του δάσκαλος, γιὰ λίγα χρήματα. Ἔπειτα, ὑποβλήθηκε σὲ "δίκες", ὅπου Τὸν ἔφτυσαν, Τὸν χτύπησαν, Τὸν περιγέλασαν μὲ κάθε τρόπο. Δέχτηκε νὰ Τὸν καταγελάσουν. Αὐτόν, τὸν ὑπέρτατο Θεό, ποὺ στέκεται πιὸ ψηλὰ ἀπὸ ὅλους καὶ ἔχει τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία. Νὰ Τὸν ντύσουν μὲ τὸν πορφυρὸ βασιλικὸ χιτῶνα μπροστὰ στὸν Πιλάτο πού, ἀγνοῶντας τὴν Βασιλικὴ Του ἐξουσία, προσπάθησε νὰ Τὸν ἐμπαίξει ὑποκλινόμενος μπροστὰ στὸν βασιλιά ἑνὸς ἄλλου Ἰσραήλ. Ἀκολούθως παρουσιάστηκε στὸν Ἡρώδη, ὁ ὁποῖος ἀποφάσισε νὰ φορέσει στὸν Χριστὸ ἕναν λευκὸ χιτῶνα, χρῶμα ποὺ ὑποδήλωνε ἁγνότητα καὶ καθαρότητα, πιστεύοντας... πὼς τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἀντιπροσώπευε ὁ Θεάνθρωπος. Ὑπῆρξαν τόσο τυφλοί, ὑπογραμμίζοντας ἄθελά τους ἄριστα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ Μεσσία!
Καμία ὅμως ἀπὸ αὐτές τίς ὕβρις δὲν συγκρίνεται μὲ τὰ μαρτύρια στὰ ὁποῖα ὑποβλήθηκε ὁ Ἰησοῦς. Τὸ ἀκάνθινο στεφάνι, ποὺ Τοῦ προκάλεσε ἀφόρητους πόνους, καθὼς δὲν τοποθετήθηκε ἁπλᾶ ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες στὸ κεφάλι Του, ἀλλὰ βυθίστηκε μέσα στὸ κρανίο Του καὶ παρέμεινε ἐκεῖ μέχρι καὶ τὸν θάνατό Του, τὸ φραγγέλωμα, ἕνα εἰδικὸ εἶδος μαστιγώματος ὅπου χρησιμοποιοῦνταν ἕνα ἐργαλεῖο ποὺ στὶς ἄκρες του ἦταν γεμᾶτο αἰχμηρὰ ἀντικείμενα ποὺ ξέσχισαν τὴ σάρκα του, ἀφήνοντας σὲ πολλὰ σημεῖα ἐκτεθειμένα τὰ κόκκαλα τῆς σπονδυλικῆς Του στήλης. Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὁ Χριστὸς ἄϋπνος, ἐξουθενωμένος καὶ αἱμόφυρτος φορτώνεται δύο κορμοὺς γεμάτους μὲ τραχιὲς καὶ σκληρὲς ἐπιφάνειες στοὺς κομματιασμένους ὤμους Του καὶ τοὺς μεταφέρει μὲ ἐλάχιστη βοήθεια στὸ Ὅρος τοῦ Μαρτυρίου, ὅπου καὶ σταυρώνεται μὲ καρφιὰ μήκους περίπου 18 ἑκατοστῶν καὶ σχεδιασμένα νὰ δημιουργοῦν ἀφόρητους πόνους. Ἔμεινε στὸν Σταυρὸ περίπου ἕξι ὧρες ὄρθιος, μὲ μία φοβερὴ δυσκολία στὴν ἀναπνοή, χωρὶς κἂν τὴν δυνατότητα νὰ ἐκπνεύσει. Ἀπελευθέρωσε τὸ πνεῦμα Του ἐνῷ στὸ σῶμα Του δὲν ὑπῆρχε στάλα αἵματος.
Παρόλα αὐτά, ὁ Χριστὸς δὲν χρωστοῦσε τὸν θάνατο ποὺ ἔρχεται μέσῳ τῆς ἁμαρτίας, γιατί Ἐκεῖνος ἦταν πάντα ἀναμάρτητος. Ἐπέλεξε νὰ πεθάνει ἐκείνη ἀκριβῶς τὴ στιγμή, ἐνῷ θὰ μποροῦσε νὰ μὴν τὸ κάνει ποτέ, μόνο γιὰ ἐμᾶς! Μόνο γιὰ νὰ μᾶς δώσει τὴν εὐκαιρία νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ σωθοῦμε. Νὰ κρατήσουμε τὶς ψυχές μας ἀθάνατες καὶ δικαιωμένες. Πόσο μεγάλη εἶναι λοιπὸν ἡ εὐθύνη ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ, ὅταν ὁ Θεάνθρωπος δίνει τὴ ζωή Του γιὰ νὰ σώσει τὶς δικές μας; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν μᾶς ἀγαπάει ἐρχόμενος στὴν γῆ γιὰ νὰ πεθάνει; Μᾶς εἶπε νὰ σηκώσουμε τὸν σταυρό μας καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε. Δὲν ζήτησε ὅμως τίποτα ποὺ δὲν ἔκανε προηγουμένως ὁ ἴδιος. Σηκῶστε τὸν σταυρό σας καὶ ἀκολουθῆστε Με.
Νὰ προχωρήσουμε στὸ δρόμο ποὺ ὁ Κύριος πρῶτος χάραξε. Δὲν θὰ εἶναι εὔκολο, ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ὑποσχέθηκε ποτὲ πὼς ἡ ζωή μας ἐδῶ, στὸν κόσμο τῆς φθορᾶς ποὺ μᾶς στέγασε μὲ τὴν ἀγάπη Του ὅταν Τὸν ἀρνηθήκαμε γιὰ πρώτη φορά, θὰ εἶναι εὔκολη. Αὐτὸ ὅμως ποὺ εἶναι σίγουρο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ περπατήσουμε ποτὲ μόνοι μας, ἂν ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς κρατᾶ τὸ χέρι στὸν ἀγῶνα μας. Ὅσες φορὲς κι ἂν χαθοῦμε, δὲν θὰ ὑπάρχει μέρος ποὺ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μᾶς βρεῖ ἂν φωνάξουμε ἀρκετὰ δυνατά.
Νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε γιατί ΘΕΛΕΙ νὰ μᾶς σώσει. Ἂν ἦταν ἀκατόρθωτο, τότε γιατί νὰ ἔρθει στὴ Γῆ; Ἂς θυμόμαστε πὼς οἱ Ἅγιοι, πρὶν βροῦν τὸν Χριστό, ἦταν ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, μὲ πάθη καὶ ἐλαττώματα, ὅπως ἀκριβῶς κι ἐμεῖς, ἀλλὰ παλεψαν καὶ δὲν ἀπελπίστηκαν, οὔτε παραδόθηκαν στὴν ἁμαρτία.
Ἂς μὴν ξεχνᾶμε πὼς ὁ Ἀπόστολος Ματθαῖος ἦταν τελώνης καὶ ζοῦσε ἔκλυτη ζωή, ἀλλὰ στὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ μετανόησε. Ἄφησε μιὰ καθημερινότητα γεμάτη ἀνέσεις καὶ χρήματα, καθὼς καὶ μιὰ ἀξιοζήλευτη θέση, γιατί κατάλαβε πὼς ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχουν κανένα νόημα ἂν δὲν κάνουν καλὸ στὴν ψυχή του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦταν παρὼν στὸν λιθοβολισμὸ τοῦ πρωτομάρτυρα καὶ ἀρχιδιακόνου Στεφάνου καί, παρ' ὅλο ποὺ κυνήγησε τοὺς Χριστιανοὺς ὅσο κανείς, ὅταν τοῦ φανερώθηκε ἡ ἀλήθεια ποὺ βρισκόταν μπροστά του τόσο καιρὸ ἄλλαξε, παραδέχθηκε τὰ λάθη του καὶ ζήτησε συγγνώμη ἐπειδὴ ἤθελε νὰ σωθεῖ. Αὐτὴ ἡ εἰλικρινής του μεταστροφὴ ἦταν ἀρκετή, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλᾶ νὰ τὸν ἀποκαταστήσει ὡς κληρονόμο τῆς βασιλείας Του, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν κάνει ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ λαμπερὰ ἄστρα στὰ τάγματα τῶν Ἁγίων μας.
Ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε λοιπόν, γιατί ποτὲ δὲν εἶναι ἀργὰ γιὰ νὰ πλησιάσουμε τὸν Θεό. Ὅ,τι κι ἂν κάναμε στὴ ζωή μας, Ἐκεῖνος εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸ συγχωρήσει. Φέτος, ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἀναστηθοῦμε μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ καὶ νὰ ἀφήσουμε τὴν ψυχή μας νὰ ἀναταθεῖ καὶ νὰ γεμίσει χαρὰ γιὰ τὴ νίκη τοῦ Σωτῆρα μας ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία καὶ τὴ φθορά.
Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς τὸ λάθος τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, τῆς πέτρας τῆς ἐκκλησίας μας, καὶ τοῦ Ἰούδα του Ἰσκαριώτη, ποὺ ὅλες οἱ γενιὲς τὸν ἀναθεματίζουν, ἡ προδοσία δηλαδὴ ἀπέναντι στὸν Μεσσία, εἶχε τὴν ἴδια βαρύτητα. Ἡ ἀντίδρασή τους ὅμως ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία ἦταν πολὺ διαφορετική. Ὁ πρῶτος ζήτησε συγγνώμη καὶ ἔκλαψε μὲ δάκρυα μετανοίας, ἐνῷ ὁ δεύτερος ἄφησε τὶς τύψεις του νὰ τὸν κατακλύσουν καὶ δὲν ζήτησε ποτὲ συγχώρεση.
Ὁ Χριστός, βγαίνοντας ἀπὸ τὸν τάφο, νίκησε τὸν θάνατο καὶ μαζί Του τὸν νικήσαμε κι ἐμεῖς ποὺ πιστεύουμε στὸ Ἅγιο Ὄνομά Του. Ἂς Τὸν ἀκολουθήσουμε λοιπὸν στὸν δρόμο γιὰ τὸν Παράδεισο, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!
Καλὴ Ἀνάσταση!
Προδοσία, ἐξευτελισμός, φραγγέλωμα, ἀκάνθινο στεφάνι, σταύρωση. Προδοσία ἀπὸ ἕναν ἀγαπημένο Του μαθητή, ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πιὸ στενοῦ Του κύκλου, ποὺ Τὸν ἀρνήθηκε παρ' ὅλο ποὺ γνώριζε πὼς ἦταν ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου καὶ ὁ "ἀγαπημένος" του δάσκαλος, γιὰ λίγα χρήματα. Ἔπειτα, ὑποβλήθηκε σὲ "δίκες", ὅπου Τὸν ἔφτυσαν, Τὸν χτύπησαν, Τὸν περιγέλασαν μὲ κάθε τρόπο. Δέχτηκε νὰ Τὸν καταγελάσουν. Αὐτόν, τὸν ὑπέρτατο Θεό, ποὺ στέκεται πιὸ ψηλὰ ἀπὸ ὅλους καὶ ἔχει τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία. Νὰ Τὸν ντύσουν μὲ τὸν πορφυρὸ βασιλικὸ χιτῶνα μπροστὰ στὸν Πιλάτο πού, ἀγνοῶντας τὴν Βασιλικὴ Του ἐξουσία, προσπάθησε νὰ Τὸν ἐμπαίξει ὑποκλινόμενος μπροστὰ στὸν βασιλιά ἑνὸς ἄλλου Ἰσραήλ. Ἀκολούθως παρουσιάστηκε στὸν Ἡρώδη, ὁ ὁποῖος ἀποφάσισε νὰ φορέσει στὸν Χριστὸ ἕναν λευκὸ χιτῶνα, χρῶμα ποὺ ὑποδήλωνε ἁγνότητα καὶ καθαρότητα, πιστεύοντας... πὼς τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἀντιπροσώπευε ὁ Θεάνθρωπος. Ὑπῆρξαν τόσο τυφλοί, ὑπογραμμίζοντας ἄθελά τους ἄριστα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ Μεσσία!
Καμία ὅμως ἀπὸ αὐτές τίς ὕβρις δὲν συγκρίνεται μὲ τὰ μαρτύρια στὰ ὁποῖα ὑποβλήθηκε ὁ Ἰησοῦς. Τὸ ἀκάνθινο στεφάνι, ποὺ Τοῦ προκάλεσε ἀφόρητους πόνους, καθὼς δὲν τοποθετήθηκε ἁπλᾶ ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες στὸ κεφάλι Του, ἀλλὰ βυθίστηκε μέσα στὸ κρανίο Του καὶ παρέμεινε ἐκεῖ μέχρι καὶ τὸν θάνατό Του, τὸ φραγγέλωμα, ἕνα εἰδικὸ εἶδος μαστιγώματος ὅπου χρησιμοποιοῦνταν ἕνα ἐργαλεῖο ποὺ στὶς ἄκρες του ἦταν γεμᾶτο αἰχμηρὰ ἀντικείμενα ποὺ ξέσχισαν τὴ σάρκα του, ἀφήνοντας σὲ πολλὰ σημεῖα ἐκτεθειμένα τὰ κόκκαλα τῆς σπονδυλικῆς Του στήλης. Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὁ Χριστὸς ἄϋπνος, ἐξουθενωμένος καὶ αἱμόφυρτος φορτώνεται δύο κορμοὺς γεμάτους μὲ τραχιὲς καὶ σκληρὲς ἐπιφάνειες στοὺς κομματιασμένους ὤμους Του καὶ τοὺς μεταφέρει μὲ ἐλάχιστη βοήθεια στὸ Ὅρος τοῦ Μαρτυρίου, ὅπου καὶ σταυρώνεται μὲ καρφιὰ μήκους περίπου 18 ἑκατοστῶν καὶ σχεδιασμένα νὰ δημιουργοῦν ἀφόρητους πόνους. Ἔμεινε στὸν Σταυρὸ περίπου ἕξι ὧρες ὄρθιος, μὲ μία φοβερὴ δυσκολία στὴν ἀναπνοή, χωρὶς κἂν τὴν δυνατότητα νὰ ἐκπνεύσει. Ἀπελευθέρωσε τὸ πνεῦμα Του ἐνῷ στὸ σῶμα Του δὲν ὑπῆρχε στάλα αἵματος.
Παρόλα αὐτά, ὁ Χριστὸς δὲν χρωστοῦσε τὸν θάνατο ποὺ ἔρχεται μέσῳ τῆς ἁμαρτίας, γιατί Ἐκεῖνος ἦταν πάντα ἀναμάρτητος. Ἐπέλεξε νὰ πεθάνει ἐκείνη ἀκριβῶς τὴ στιγμή, ἐνῷ θὰ μποροῦσε νὰ μὴν τὸ κάνει ποτέ, μόνο γιὰ ἐμᾶς! Μόνο γιὰ νὰ μᾶς δώσει τὴν εὐκαιρία νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ σωθοῦμε. Νὰ κρατήσουμε τὶς ψυχές μας ἀθάνατες καὶ δικαιωμένες. Πόσο μεγάλη εἶναι λοιπὸν ἡ εὐθύνη ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ, ὅταν ὁ Θεάνθρωπος δίνει τὴ ζωή Του γιὰ νὰ σώσει τὶς δικές μας; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν μᾶς ἀγαπάει ἐρχόμενος στὴν γῆ γιὰ νὰ πεθάνει; Μᾶς εἶπε νὰ σηκώσουμε τὸν σταυρό μας καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε. Δὲν ζήτησε ὅμως τίποτα ποὺ δὲν ἔκανε προηγουμένως ὁ ἴδιος. Σηκῶστε τὸν σταυρό σας καὶ ἀκολουθῆστε Με.
Νὰ προχωρήσουμε στὸ δρόμο ποὺ ὁ Κύριος πρῶτος χάραξε. Δὲν θὰ εἶναι εὔκολο, ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ὑποσχέθηκε ποτὲ πὼς ἡ ζωή μας ἐδῶ, στὸν κόσμο τῆς φθορᾶς ποὺ μᾶς στέγασε μὲ τὴν ἀγάπη Του ὅταν Τὸν ἀρνηθήκαμε γιὰ πρώτη φορά, θὰ εἶναι εὔκολη. Αὐτὸ ὅμως ποὺ εἶναι σίγουρο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ περπατήσουμε ποτὲ μόνοι μας, ἂν ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς κρατᾶ τὸ χέρι στὸν ἀγῶνα μας. Ὅσες φορὲς κι ἂν χαθοῦμε, δὲν θὰ ὑπάρχει μέρος ποὺ δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μᾶς βρεῖ ἂν φωνάξουμε ἀρκετὰ δυνατά.
Νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε γιατί ΘΕΛΕΙ νὰ μᾶς σώσει. Ἂν ἦταν ἀκατόρθωτο, τότε γιατί νὰ ἔρθει στὴ Γῆ; Ἂς θυμόμαστε πὼς οἱ Ἅγιοι, πρὶν βροῦν τὸν Χριστό, ἦταν ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, μὲ πάθη καὶ ἐλαττώματα, ὅπως ἀκριβῶς κι ἐμεῖς, ἀλλὰ παλεψαν καὶ δὲν ἀπελπίστηκαν, οὔτε παραδόθηκαν στὴν ἁμαρτία.
Ἂς μὴν ξεχνᾶμε πὼς ὁ Ἀπόστολος Ματθαῖος ἦταν τελώνης καὶ ζοῦσε ἔκλυτη ζωή, ἀλλὰ στὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ μετανόησε. Ἄφησε μιὰ καθημερινότητα γεμάτη ἀνέσεις καὶ χρήματα, καθὼς καὶ μιὰ ἀξιοζήλευτη θέση, γιατί κατάλαβε πὼς ὅλα αὐτὰ δὲν ἔχουν κανένα νόημα ἂν δὲν κάνουν καλὸ στὴν ψυχή του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦταν παρὼν στὸν λιθοβολισμὸ τοῦ πρωτομάρτυρα καὶ ἀρχιδιακόνου Στεφάνου καί, παρ' ὅλο ποὺ κυνήγησε τοὺς Χριστιανοὺς ὅσο κανείς, ὅταν τοῦ φανερώθηκε ἡ ἀλήθεια ποὺ βρισκόταν μπροστά του τόσο καιρὸ ἄλλαξε, παραδέχθηκε τὰ λάθη του καὶ ζήτησε συγγνώμη ἐπειδὴ ἤθελε νὰ σωθεῖ. Αὐτὴ ἡ εἰλικρινής του μεταστροφὴ ἦταν ἀρκετή, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλᾶ νὰ τὸν ἀποκαταστήσει ὡς κληρονόμο τῆς βασιλείας Του, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν κάνει ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ λαμπερὰ ἄστρα στὰ τάγματα τῶν Ἁγίων μας.
Ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε λοιπόν, γιατί ποτὲ δὲν εἶναι ἀργὰ γιὰ νὰ πλησιάσουμε τὸν Θεό. Ὅ,τι κι ἂν κάναμε στὴ ζωή μας, Ἐκεῖνος εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸ συγχωρήσει. Φέτος, ἂς προσπαθήσουμε νὰ ἀναστηθοῦμε μὲ τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ καὶ νὰ ἀφήσουμε τὴν ψυχή μας νὰ ἀναταθεῖ καὶ νὰ γεμίσει χαρὰ γιὰ τὴ νίκη τοῦ Σωτῆρα μας ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία καὶ τὴ φθορά.
Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς τὸ λάθος τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, τῆς πέτρας τῆς ἐκκλησίας μας, καὶ τοῦ Ἰούδα του Ἰσκαριώτη, ποὺ ὅλες οἱ γενιὲς τὸν ἀναθεματίζουν, ἡ προδοσία δηλαδὴ ἀπέναντι στὸν Μεσσία, εἶχε τὴν ἴδια βαρύτητα. Ἡ ἀντίδρασή τους ὅμως ἀπέναντι στὴν ἁμαρτία ἦταν πολὺ διαφορετική. Ὁ πρῶτος ζήτησε συγγνώμη καὶ ἔκλαψε μὲ δάκρυα μετανοίας, ἐνῷ ὁ δεύτερος ἄφησε τὶς τύψεις του νὰ τὸν κατακλύσουν καὶ δὲν ζήτησε ποτὲ συγχώρεση.
Ὁ Χριστός, βγαίνοντας ἀπὸ τὸν τάφο, νίκησε τὸν θάνατο καὶ μαζί Του τὸν νικήσαμε κι ἐμεῖς ποὺ πιστεύουμε στὸ Ἅγιο Ὄνομά Του. Ἂς Τὸν ἀκολουθήσουμε λοιπὸν στὸν δρόμο γιὰ τὸν Παράδεισο, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!
Καλὴ Ἀνάσταση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου