Διανύουμε μιὰ ἐποχὴ αὐτοεκπληρούμενων πολιτικῶν «προφητειῶν», ὅπου παράλληλα μὲ τὴν καθιέρωση πολεμικῆς οἰκονομίας, τὸ δεινὸ μοιάζει νὰ παραμονεύει σὲ κάθε ἑπόμενη γωνία. Τὸ τελευταῖο διάστημα ὅλο καὶ περισσότερες χῶρες ἐκδίδουν ἔκτακτες ὁδηγίες πολιτικῆς προστασίας, συστήνοντας στοὺς πολῖτες νὰ προετοιμάσουν προμήθειες καὶ εἴδη ἀνάγκης ἀπὸ τρεῖς ἕως καὶ δέκα ἡμέρες.
Στὴ Γαλλία, τὴ Σουηδία, τὴ Φιλανδία, τὴν Ἐσθονία, τὴ Δανία, τὴν Πολωνία, τὴ Λετονία, τὴ Γερμανία, τὴν Ὁλλανδία, τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, ὡς τὸν Καναδᾶ, τὴν Ταϊβὰν καὶ τὴν Ἰαπωνία, κυκλοφοροῦν ἀναθεωρημένοι ὁδηγοὶ πολιτικῆς ἄμυνας καὶ ἐγχειρίδια προστασίας ἀπὸ στρατιωτικὲς ἐπιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις καὶ καθολικὲς διακοπὲς ρεύματος καὶ ἐπικοινωνιῶν.
Ἔχουμε θίξει καὶ ἄλλη φορὰ τὸ «παράδοξο» ὅτι οἱ κυβερνήσεις (εἰδικὰ τῆς Εὐρώπης) φοβερίζουν συνεχῶς τὸν κόσμο γιὰ ἐπικείμενες κρίσεις καὶ γιὰ τὴν ἀνάγκη ἀτομικῆς αὐτάρκειας, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ὥρα ποὺ πράττουν ὅ,τι περνᾶ ἀπὸ τὸ χέρι τους γιὰ νὰ διαλύσουν τὴ διατροφικὴ αὐτάρκεια τῆς Εὐρώπης... καταστρέφοντας τὴν ἀγροτικὴ παραγωγὴ καὶ ἐξαρτῶντας τὴν ἤπειρο ἀπὸ διεθνεῖς συμφωνίες (βλέπε Mercosur κλπ). Ἡ ΕΕ ἀπὸ τὴ μία ὀχυρώνεται σὲ προετοιμασίες πολέμου καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη παραδίνεται στὴν εὐχέρεια τρίτων κρατῶν, ἀκολουθῶντας μιὰ παρανοϊκὴ τακτικὴ συσπειρωμένης παγκοσμιοποίησης.
Ἡ καλλιέργεια κλίματος τρόμου προσφέρει ἕνα διπλὸ ὄφελος στὴν ἐλίτ: Πρῶτον, ἡ συντήρηση γενικευμένης ἀνασφάλειας στὴν ἀγορὰ λειτουργεῖ ὡς ἐπιταχυντὴς μεταρρυθμίσεων (ψηφιακὸ κράτος, ἐπιτήρηση, περικοπὲς δικαιωμάτων, τεχνητὴ ἀκρίβεια, ἀλλαγὲς στὴ διατροφικὴ κουλτούρα κ.ο.κ) γιὰ τὴν τελικὴ εὐθεῖα πρὸς τὸν ὁλοκληρωτισμό.
Καὶ δεύτερον, χρησιμεύει σὰν βολικὸ ἄλλοθι γιὰ ὁποιαδήποτε ἐξέλιξη ποὺ θὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα τοῦ φρενοκομείου. Μιὰ προκαταβολικὴ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ εὐθύνες ὅσο τὸ κράτος ἀποτραβιέται ἀπὸ τὸν συνταγματικὸ ρόλο τοῦ προστάτη: ἀπέχοντας ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ δεινὸ ἕως καὶ ἀπὸ τὸ (ἐνδεχόμενο) πολεμικό. Τὸ ἀφήγημα τοῦ μόνιμου «κατεπείγοντος» ὑποσκάπτει τὸ δημοκρατικὸ ζητούμενο τῆς λογοδοσίας, ὕπουλα καὶ σταθερά. Καὶ ἀντὶ νὰ ὑπάρχει ἕνα ἰσχυρὸ δημόσιο δίκτυο ἀντιμετώπισης κρίσεων, ὁ πολίτης καλεῖται νὰ κάνει μόνος του τὰ «κουμάντα» του: ἑτοιμάζοντας τρόφιμα, νερό, φάρμακα, λὲς καὶ εἶναι αὐτόνομος τροφοσυλλέκτης στὴν Ἀλάσκα καὶ ὄχι (ἄγρια) φορολογούμενος πολίτης ποὺ δικαιοῦται κρατικὴ μέριμνα.
Στὴ Γαλλία, τὴ Σουηδία, τὴ Φιλανδία, τὴν Ἐσθονία, τὴ Δανία, τὴν Πολωνία, τὴ Λετονία, τὴ Γερμανία, τὴν Ὁλλανδία, τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, ὡς τὸν Καναδᾶ, τὴν Ταϊβὰν καὶ τὴν Ἰαπωνία, κυκλοφοροῦν ἀναθεωρημένοι ὁδηγοὶ πολιτικῆς ἄμυνας καὶ ἐγχειρίδια προστασίας ἀπὸ στρατιωτικὲς ἐπιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις καὶ καθολικὲς διακοπὲς ρεύματος καὶ ἐπικοινωνιῶν.
Ἔχουμε θίξει καὶ ἄλλη φορὰ τὸ «παράδοξο» ὅτι οἱ κυβερνήσεις (εἰδικὰ τῆς Εὐρώπης) φοβερίζουν συνεχῶς τὸν κόσμο γιὰ ἐπικείμενες κρίσεις καὶ γιὰ τὴν ἀνάγκη ἀτομικῆς αὐτάρκειας, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ὥρα ποὺ πράττουν ὅ,τι περνᾶ ἀπὸ τὸ χέρι τους γιὰ νὰ διαλύσουν τὴ διατροφικὴ αὐτάρκεια τῆς Εὐρώπης... καταστρέφοντας τὴν ἀγροτικὴ παραγωγὴ καὶ ἐξαρτῶντας τὴν ἤπειρο ἀπὸ διεθνεῖς συμφωνίες (βλέπε Mercosur κλπ). Ἡ ΕΕ ἀπὸ τὴ μία ὀχυρώνεται σὲ προετοιμασίες πολέμου καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη παραδίνεται στὴν εὐχέρεια τρίτων κρατῶν, ἀκολουθῶντας μιὰ παρανοϊκὴ τακτικὴ συσπειρωμένης παγκοσμιοποίησης.
Ἡ καλλιέργεια κλίματος τρόμου προσφέρει ἕνα διπλὸ ὄφελος στὴν ἐλίτ: Πρῶτον, ἡ συντήρηση γενικευμένης ἀνασφάλειας στὴν ἀγορὰ λειτουργεῖ ὡς ἐπιταχυντὴς μεταρρυθμίσεων (ψηφιακὸ κράτος, ἐπιτήρηση, περικοπὲς δικαιωμάτων, τεχνητὴ ἀκρίβεια, ἀλλαγὲς στὴ διατροφικὴ κουλτούρα κ.ο.κ) γιὰ τὴν τελικὴ εὐθεῖα πρὸς τὸν ὁλοκληρωτισμό.
Καὶ δεύτερον, χρησιμεύει σὰν βολικὸ ἄλλοθι γιὰ ὁποιαδήποτε ἐξέλιξη ποὺ θὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα τοῦ φρενοκομείου. Μιὰ προκαταβολικὴ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ εὐθύνες ὅσο τὸ κράτος ἀποτραβιέται ἀπὸ τὸν συνταγματικὸ ρόλο τοῦ προστάτη: ἀπέχοντας ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ δεινὸ ἕως καὶ ἀπὸ τὸ (ἐνδεχόμενο) πολεμικό. Τὸ ἀφήγημα τοῦ μόνιμου «κατεπείγοντος» ὑποσκάπτει τὸ δημοκρατικὸ ζητούμενο τῆς λογοδοσίας, ὕπουλα καὶ σταθερά. Καὶ ἀντὶ νὰ ὑπάρχει ἕνα ἰσχυρὸ δημόσιο δίκτυο ἀντιμετώπισης κρίσεων, ὁ πολίτης καλεῖται νὰ κάνει μόνος του τὰ «κουμάντα» του: ἑτοιμάζοντας τρόφιμα, νερό, φάρμακα, λὲς καὶ εἶναι αὐτόνομος τροφοσυλλέκτης στὴν Ἀλάσκα καὶ ὄχι (ἄγρια) φορολογούμενος πολίτης ποὺ δικαιοῦται κρατικὴ μέριμνα.
Τὰ «ὅπλα» στραμμένα πρὸς τὰ μέσα
Κανεὶς δὲν ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι κακὸ γιὰ μιὰ χώρα νὰ ἐπικαιροποιεῖ καὶ νὰ δημοσιεύει ὁδηγίες ἔκτακτης ἀνάγκης. Τὸ κακὸ εἶναι νὰ κάνει μόνο αὐτό, ἐνῷ σὲ ὅλες τὶς ἄλλες παραμέτρους σκάβεται μεθοδικὰ ὁ λάκκος τοῦ μέσου πολίτη. Μὲ ἐνεργειακὴ ἐξάρτηση, μὲ ὑπερκαταναλωτικὴ συνείδηση, μὲ ἀποξένωση ἀπὸ τὴ γεωργία καὶ τὴν κτηνοτροφία, μὲ ἀποδόμηση κάθε πυρηνικῆς ἀξίας (ἔθνους, θρησκείας, οἰκογένειας, βιολογικοῦ φύλου κλπ), μὲ περιορισμὸ τῶν μετρητῶν, μὲ ἁρπαγὴ τῆς στέγης, μὲ ἐθισμὸ σὲ ἐπιδόματα, μὲ συγκεντρωτισμὸ τῶν φυσικῶν πόρων, καὶ γενικότερα μὲ μιὰ ἀσυλοποίηση τοῦ ἰδιωτικοῦ βίου ποὺ δείχνει ὅτι τὰ ὅπλα τοῦ κράτους εἶναι στραμμένα πρὸς τὰ μέσα, πολὺ πρὶν (ὑποτίθεται ὅτι) θὰ τὰ στρέψει πρὸς μιὰ ἀόριστη ἐξωτερικὴ ἀπειλή.
Ἡ σταδιακὴ ἐξοικείωση τοῦ πολίτη μὲ τὴν προοπτικὴ ἑνὸς παγκόσμιου πολέμου, μοιάζει περισσότερο μὲ ἄσκηση ἀτομικοῦ σωφρονισμοῦ, παρὰ μὲ συλλογικὴ προετοιμασία ἄμυνας. Ἡ αἴσθηση μόνιμης ἀπειλῆς ποὺ ἁπλᾶ ἀλλάζει μορφές, γίνεται κυρίαρχη νόρμα πολιτικῆς. Ἡ ἐξουσία δὲν εἶναι ἐδῶ γιὰ νὰ σοῦ ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη – ἀλλὰ ἀπαιτεῖ τὴν ἀνοχή σου ὡς «ἀξιότερος» χειριστὴς τηλεφώνων ποὺ θὰ χτυπήσουν «στὶς 3 τὰ ξημερώματα». Μπορεῖ ὡς τότε νὰ ἔχουν περάσει ἀκόμη καμιὰ διακοσαριὰ νυχτερινὲς τροπολογίες (καὶ αὐτὲς πρὸς τὰ ξημερώματα) ποὺ μᾶς βομβαρδίζουν ἀνελέητα τὴ δυνατότητα ἐπιβίωσης, ἀλλὰ γι’ αὐτὸ τὸ ΕΝΑ κουδούνισμα, ἡ μοῖρα τῆς Ἑλλάδας δὲν θὰ ἀφεθεῖ στὸν αὐτόματο τηλεφωνητή. Κάτι ποὺ μὲ τὰ δείγματα γραφῆς τῆς συγκεκριμένης κυβέρνησης, εἶναι ἀκόμα πιὸ ἀνησυχητικό.
Καὶ ποιός σᾶς εἶπε ὅτι ὅλοι οἱ πολῖτες ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ συγκεντρώσουν ἀποθέματα, εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα ποὺ κάνουν ἀγῶνα γιὰ νὰ μὴν ἀδειάσουν τὰ ντουλάπια πρὶν τὶς 15 κάθε μῆνα, ἐν καιρῷ εἰρήνης; Ἄρα πᾶμε σὲ σκεπτικὸ πολιτῶν δύο ταχυτήτων; Προφανῶς! Γεμᾶτα ντουλάπια (γιὰ ὅποιον μπορεῖ), ἄδειες κρατικὲς εὐθύνες, διαλυμένοι κοινωνικοὶ δεσμοί, καὶ ὅποιος ἀντέξει!
Βέβαια μὲ ὅλα τὰ παραπάνω δὲν ἰσχυρίζομαι ὅτι ἡ ἀτομικὴ πρόληψη εἶναι λάθος. Κάθε ἄλλο! Ὅμως ἡ ἔνστασή μας εἶναι ἐνάντια στὴν πεποίθηση ὅτι αὐτὴ ἡ καθολικὴ μετακύλιση εὐθυνῶν πρὸς τὸν πολίτη εἶναι κάτι τὸ φυσιολογικό. Ἐνάντια στὴν πεποίθηση ὅτι μεταξὺ πολιτικῆς προστασίας καὶ ἐθνικῆς ἄμυνας, ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ πρέπει νὰ ἀπαλειφθεῖ. Ἐνάντια στὴν πεποίθηση ὅτι ὁ πολίτης εἶναι μόνο μιὰ αὐτόνομη μονάδα στὰ πλαίσια ἑνὸς σκοπούμενου κοινωνικοῦ Δαρβινισμοῦ, ὅπου ἐπαινεῖται ὁ ἀγῶνας τοῦ «ἰσχυρότερου», τοῦ πιὸ ὀργανωμένου, τοῦ καλύτερου «prepper», ἐκείνου ποὺ ἔχει «ἄκρες», ἐκείνου ποὺ μετατρέπει τὴν οἰκεία του σὲ φρούριο κ.ο.κ.
Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι αὐτὴ ἡ πρωτόγονη νοοτροπία μας ὁδηγεῖ κατ' εὐθεῖαν σὲ λογικὲς τύπου «Hunger Games», ὅπου ὁ κοινωνικὸς βίος θὰ ταυτιστεῖ ἀπολύτως (καὶ κυριολεκτικῶς) μὲ τὴν ἐπιβίωση, ὁ πολίτης θὰ εἶναι ἰσόβιος «ὁπλίτης» σὲ στάση ἡμιανάπαυσης ποὺ θὰ ζεῖ μεταξὺ τρομοκρατημένης κατανάλωσης καὶ καταναλωτικῆς τρομοκρατίας. Καὶ ὅλοι οἱ ἀδύναμοι καὶ οἱ ἀναγκεμένοι νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς περιττὸ βαρίδι ποὺ πρέπει νὰ ριφθεῖ στὰ ἀζήτητα τοῦ βίου.
Ἀσφαλῶς ἡ προνοητικότητα εἶναι ἀρετὴ ποὺ δὲν πρέπει νὰ λείπει ἀπὸ κανέναν, χωρὶς βέβαια νὰ καταντᾶ νοσηρὴ ἐμμονή. Τὸ τελικὸ ἐρώτημα ὅμως δὲν εἶναι ἂν πρέπει νὰ εἴμαστε προετοιμασμένοι. Εἶναι τὸ ποιός θὰ ἀποφασίζει κάθε φορὰ τί εἶναι ἔκτακτη ἀνάγκη καὶ τὸ ποὺ ξεκινοῦν καὶ τελειώνουν οἱ θυσίες ποὺ θὰ ἀπαιτήσει αὐτή...
Ἡ σταδιακὴ ἐξοικείωση τοῦ πολίτη μὲ τὴν προοπτικὴ ἑνὸς παγκόσμιου πολέμου, μοιάζει περισσότερο μὲ ἄσκηση ἀτομικοῦ σωφρονισμοῦ, παρὰ μὲ συλλογικὴ προετοιμασία ἄμυνας. Ἡ αἴσθηση μόνιμης ἀπειλῆς ποὺ ἁπλᾶ ἀλλάζει μορφές, γίνεται κυρίαρχη νόρμα πολιτικῆς. Ἡ ἐξουσία δὲν εἶναι ἐδῶ γιὰ νὰ σοῦ ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη – ἀλλὰ ἀπαιτεῖ τὴν ἀνοχή σου ὡς «ἀξιότερος» χειριστὴς τηλεφώνων ποὺ θὰ χτυπήσουν «στὶς 3 τὰ ξημερώματα». Μπορεῖ ὡς τότε νὰ ἔχουν περάσει ἀκόμη καμιὰ διακοσαριὰ νυχτερινὲς τροπολογίες (καὶ αὐτὲς πρὸς τὰ ξημερώματα) ποὺ μᾶς βομβαρδίζουν ἀνελέητα τὴ δυνατότητα ἐπιβίωσης, ἀλλὰ γι’ αὐτὸ τὸ ΕΝΑ κουδούνισμα, ἡ μοῖρα τῆς Ἑλλάδας δὲν θὰ ἀφεθεῖ στὸν αὐτόματο τηλεφωνητή. Κάτι ποὺ μὲ τὰ δείγματα γραφῆς τῆς συγκεκριμένης κυβέρνησης, εἶναι ἀκόμα πιὸ ἀνησυχητικό.
Καὶ ποιός σᾶς εἶπε ὅτι ὅλοι οἱ πολῖτες ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ συγκεντρώσουν ἀποθέματα, εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα ποὺ κάνουν ἀγῶνα γιὰ νὰ μὴν ἀδειάσουν τὰ ντουλάπια πρὶν τὶς 15 κάθε μῆνα, ἐν καιρῷ εἰρήνης; Ἄρα πᾶμε σὲ σκεπτικὸ πολιτῶν δύο ταχυτήτων; Προφανῶς! Γεμᾶτα ντουλάπια (γιὰ ὅποιον μπορεῖ), ἄδειες κρατικὲς εὐθύνες, διαλυμένοι κοινωνικοὶ δεσμοί, καὶ ὅποιος ἀντέξει!
Βέβαια μὲ ὅλα τὰ παραπάνω δὲν ἰσχυρίζομαι ὅτι ἡ ἀτομικὴ πρόληψη εἶναι λάθος. Κάθε ἄλλο! Ὅμως ἡ ἔνστασή μας εἶναι ἐνάντια στὴν πεποίθηση ὅτι αὐτὴ ἡ καθολικὴ μετακύλιση εὐθυνῶν πρὸς τὸν πολίτη εἶναι κάτι τὸ φυσιολογικό. Ἐνάντια στὴν πεποίθηση ὅτι μεταξὺ πολιτικῆς προστασίας καὶ ἐθνικῆς ἄμυνας, ἡ διαχωριστικὴ γραμμὴ πρέπει νὰ ἀπαλειφθεῖ. Ἐνάντια στὴν πεποίθηση ὅτι ὁ πολίτης εἶναι μόνο μιὰ αὐτόνομη μονάδα στὰ πλαίσια ἑνὸς σκοπούμενου κοινωνικοῦ Δαρβινισμοῦ, ὅπου ἐπαινεῖται ὁ ἀγῶνας τοῦ «ἰσχυρότερου», τοῦ πιὸ ὀργανωμένου, τοῦ καλύτερου «prepper», ἐκείνου ποὺ ἔχει «ἄκρες», ἐκείνου ποὺ μετατρέπει τὴν οἰκεία του σὲ φρούριο κ.ο.κ.
Ἀντιλαμβάνεστε ὅτι αὐτὴ ἡ πρωτόγονη νοοτροπία μας ὁδηγεῖ κατ' εὐθεῖαν σὲ λογικὲς τύπου «Hunger Games», ὅπου ὁ κοινωνικὸς βίος θὰ ταυτιστεῖ ἀπολύτως (καὶ κυριολεκτικῶς) μὲ τὴν ἐπιβίωση, ὁ πολίτης θὰ εἶναι ἰσόβιος «ὁπλίτης» σὲ στάση ἡμιανάπαυσης ποὺ θὰ ζεῖ μεταξὺ τρομοκρατημένης κατανάλωσης καὶ καταναλωτικῆς τρομοκρατίας. Καὶ ὅλοι οἱ ἀδύναμοι καὶ οἱ ἀναγκεμένοι νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς περιττὸ βαρίδι ποὺ πρέπει νὰ ριφθεῖ στὰ ἀζήτητα τοῦ βίου.
Ἀσφαλῶς ἡ προνοητικότητα εἶναι ἀρετὴ ποὺ δὲν πρέπει νὰ λείπει ἀπὸ κανέναν, χωρὶς βέβαια νὰ καταντᾶ νοσηρὴ ἐμμονή. Τὸ τελικὸ ἐρώτημα ὅμως δὲν εἶναι ἂν πρέπει νὰ εἴμαστε προετοιμασμένοι. Εἶναι τὸ ποιός θὰ ἀποφασίζει κάθε φορὰ τί εἶναι ἔκτακτη ἀνάγκη καὶ τὸ ποὺ ξεκινοῦν καὶ τελειώνουν οἱ θυσίες ποὺ θὰ ἀπαιτήσει αὐτή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου