Εἶναι ἡ μέρα τῶν Α' Χαιρετισμῶν καὶ τὰ μοναστήρια μας γεμίζουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ ταξίδεψαν ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος. Ἄλλοι ἀπὸ τὴν πόλη, ἄλλοι ἀπὸ μακριά, ὅλοι ὅμως μὲ τὴν ἴδια ἀνάγκη, νὰ ἀφήσουν γιὰ λίγο πίσω τὸν θόρυβο τῆς καθημερινότητος καὶ νὰ βροῦν τὴν ἠρεμία κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς Παναγιᾶς.
Τὸ ἡμίφως τῶν κεριῶν, ἡ μυρωδιὰ τοῦ λιβανιοῦ καὶ τὸ «Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε» ποὺ ψιθυρίζεται ἀπὸ ἑκατοντάδες χείλη εἶναι μιὰ μικρὴ πνευματικὴ ἀνάσα ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι, ὅσο μακριὰ κι ἂν βρισκόμαστε, ὅλοι κάπου ἀνταμώνουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου