Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Ἂν θέλαμε νὰ χωρέσουμε σὲ λίγες λέξεις τὴν τραγωδία τῶν Τεμπῶν, δὲν ὑπάρχει καλύτερη περιγραφὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἔκανε ὁ ἡρωικὸς πατέρας τοῦ Γεράσιμου Γεωργιάδη, τοῦ μοναδικοῦ ἐπιζώντα ἀπὸ τὸ πρῶτο βαγόνι τοῦ «στοιχειωμένου» Intercity 62, ποὺ παραμένει σὲ κόμμα ἐδῶ καὶ 3 χρόνια: Τὰ Τέμπη εἶναι μιὰ «ἀνοιχτὴ κι αἱμορραγοῦσα πληγὴ» στὴ συλλογικὴ μνήμη.
Οἱ ἀναμνήσεις ζωντανεύουν συνεχῶς σὰν ἀγιάτρευτες πληγὲς καὶ τρέχουν φρέσκο αἷμα, ὅσο πλακώνει τὴ χώρα τὸ μαράζι τοῦ «ἀδικαίωτου». Τρία χρόνια συμπληρώνονται τὸ Σάββατο 28/2, ἀπὸ τὴν πιὸ σκοτεινὴ νύχτα τῆς μεταπολίτευσης. Τότε ποὺ αὐτὸ τὸ ἐξωνημένο κράτος προκάλεσε 57 θανατικὲς καταδίκες, μὲ... τὴν 58η νὰ εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη ἑνὸς λαοῦ στοὺς ἡγέτες του.
Ὅλες οἱ ἐκφάνσεις τοῦ πολίτη ἀκρωτηριάστηκαν ἀπὸ ἐκείνη τὴ μοιραία στιγμή. Προδόθηκε ἡ ἀπαρηγόρητη μάνα, προδόθηκε ὁ σαστισμένος πατέρας, προδόθηκε ἡ οἰκογένεια, προδόθηκε ὁ ἐπιβάτης καὶ ἡ «ἀσφάλεια» τῶν τραίνων, προδόθηκε κάθε νέος ποὺ κάνει ὄνειρα γιὰ τὸ αὔριο, προδόθηκε ἡ ἐμπιστοσύνη στοὺς θεσμούς, ὁ σεβασμὸς στοὺς νεκρούς, ἀκόμα καὶ ἡ ἴδια ἡ αἴσθηση τοῦ «ἀνήκειν» ἀπονεκρώθηκε μαζικά.
Εἶναι μιὰ μορφὴ βίας ποὺ εἰσχωρεῖ βίαια σὲ κάθε πόρο τῆς ὕπαρξής μας, καὶ πόσο μᾶλλον λειτουργεῖ βασανιστικὰ γιὰ τὶς οἰκογένειες ποὺ ματώνουν καθημερινὰ ἀπὸ ἀνεκπλήρωτα «γιατί». Καὶ τὸ χειρότερο, αὐτὴ ἡ βία συνεχίζει ἀδιάκοπα γιὰ 3 χρόνια τώρα νὰ κακοποιεῖ τὸ συλλογικὸ αἴσθημα.
Μὲ ραδιουργίες, μὲ μεθοδεύσεις, μὲ ἀνοιχτὲς προκλήσεις, μὲ ὑποτίμηση τῆς λογικῆς, μὲ ἀδιάντροπο παρεμβατισμό, μὲ πλύση ἐγκεφάλου, μὲ τρὸλ τοῦ διαδικτύου καὶ τὸ χειρότερο: μὲ μιὰ ἀπολύτως ὁλοφάνερη – γιὰ θύτες καὶ θύματα – ἀντικατάσταση τῆς ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας, ἀπὸ ἕνα κακοστημένο ἀφήγημα ἐναλλακτικῆς «πραγματικότητας». Τόσο προχειροφτιαγμένο, τόσο γκροτέσκο καὶ τόσο μὴ πειστικό, κι ὅμως τόσο προκλητικὰ ἐπίσημο.
Ὅσο πιὸ προφανὲς γίνεται τὸ τί συνέβη στὰ Τέμπη, τόσο πιὸ λυσσαλέα ἐπίθεση δέχεται ὁ κοινὸς νοῦς. Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ δὲν χρειάζεται πλέον νὰ πείθεις ὅτι δὲν ἔγινε ἔγκλημα, διότι ἀρκεῖ καὶ μόνο νὰ μὴν ἀποδεικνύεται. Γιὰ τὶς ὑποκλοπὲς ἔφταιγαν 4... ἰδιῶτες, γιὰ τὸν ΟΠΕΚΕΠΕ τὰ «διαχρονικὰ φαινόμενα διαφθορᾶς» καὶ γιὰ τὰ Τέμπη ἕνας σταθμάρχης. Καὶ ἡ βία τοῦ παραλογισμοῦ συνεχίζεται.
Δὲν ὑπάρχει Ἕλληνας ποὺ νὰ μὴν θυμᾶται τί ἔκανε καὶ ποὺ βρισκόταν ὅταν ἔμαθε τὴν πρώτη εἴδηση γιὰ τὴ σύγκρουση στὰ Τέμπη. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο παρατηρεῖται μόνο σὲ κορυφαῖα συλλογικὰ τραύματα ποὺ χαράσσονται ἀνεξίτηλα στὴν ἱστορία. Τέτοια γεγονότα λειτουργοῦν ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ ἕναν λαό, κι ὡς ἐφαλτήριο μιᾶς ριζικῆς ἀναθεώρησης τῶν προτεραιοτήτων. Τὴν ὥρα ποὺ ἡ κυβέρνηση τρέχει σὲ φαντασιακὰ λιβάδια «ἀνάπτυξης», ὁ Ἕλληνας σκέφτεται πῶς θὰ μπεῖ σὲ ἕνα τρένο ποὺ νὰ μὴν τὸν σκοτώσει, ποὺ θὰ βρεῖ ἕναν θεσμὸ νὰ μὴν τὸν προδώσει, τί θὰ πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ ἐπιβιώσει.
Τὰ ἑκατομμύρια κόσμου ποὺ ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους πρὶν ἕνα χρόνο, εἶναι μιὰ τεράστια παρακαταθήκη μνήμης ποὺ δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ κανενὸς εἴδους καταστολή. Τὰ συλλογικὰ τραύματα ἦταν πάντα παράγοντες ποὺ κινοῦσαν μπροστά τη ρόδα τῆς ἱστορίας. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ ζεῖ αἰωνίως καὶ νὰ ἕλκεται συνεχῶς ἀπὸ τὴ ζωή. Ὁ ἄδικος θάνατος εἶναι ξένος σὲ ἐμᾶς, δὲν συνηθίζεται, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξορθολογιστεὶ μέσα σὲ ἐξουσιαστικὰ καλούπια, «κλωτσάει» πάντα τὴ συνείδησή μας, πυροδοτεῖ τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης.
Ἡ κραυγὴ τοῦ λαοῦ θὰ ἀκουστεῖ γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸ Σάββατο 28/3, ἀλλὰ ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ δὲν παύει νὰ ἀκούγεται κάθε μέρα. Παρὰ τὸν μανιώδη πόλεμο ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ τεχνητοῦ διχασμοῦ, ἔχει πλέον παγιωθεῖ ἕνα 70% ποὺ ἔχει κόψει κάθε δεσμὸ ἐμπιστοσύνης στὴν κυβέρνηση καὶ τοὺς θεσμούς. Ἀκόμα καὶ ἂν ξοδευτοῦν δισεκατομμύρια σὲ ἐπιτελικὴ προπαγάνδα, ἐπικοινωνιολόγους καὶ τρὸλ «ἀλήθειας», δὲν καταφέρνουν ἀπολύτως τίποτα ὅσο αὐτὸ τὸ συλλογικὸ τραῦμα ἀναβλύζει ἀδικαίωτο αἷμα.
Ὁ λαὸς θὰ εἶναι συνεπὴς στὸ ραντεβοῦ του μὲ τὴν ἱστορία καὶ στὸν ὅρκο μνήμης γιὰ τοὺς νεκρούς. Δὲν ὑπάρχει τίποτα ἄλλο νὰ χάσεις ὅταν σκοτώνουν τὴν ἐλπίδα σου, ἀλλὰ μόνο νὰ κερδίσεις ἔχεις ἀπὸ τὸν συλλογικὸ ἀγῶνα. Χωρὶς κομματικὲς παρωπίδες, χωρὶς νὰ δίνουμε σημασία στὶς μπανανόφλουδες τοῦ συστήματος, ὅλοι ἑνωμένοι νὰ κλείσουμε τὴν πληγὴ τῆς μνήμης καὶ τῆς δημοκρατίας.
Ὅλοι στοὺς δρόμους νὰ γίνουμε οἱ φωνὲς ποὺ στερήθηκαν οἱ νεκροί μας καὶ οἱ προσευχὲς ποὺ στὸ φινάλε θὰ τοὺς δικαιώσουν.
Οἱ ἀναμνήσεις ζωντανεύουν συνεχῶς σὰν ἀγιάτρευτες πληγὲς καὶ τρέχουν φρέσκο αἷμα, ὅσο πλακώνει τὴ χώρα τὸ μαράζι τοῦ «ἀδικαίωτου». Τρία χρόνια συμπληρώνονται τὸ Σάββατο 28/2, ἀπὸ τὴν πιὸ σκοτεινὴ νύχτα τῆς μεταπολίτευσης. Τότε ποὺ αὐτὸ τὸ ἐξωνημένο κράτος προκάλεσε 57 θανατικὲς καταδίκες, μὲ... τὴν 58η νὰ εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη ἑνὸς λαοῦ στοὺς ἡγέτες του.
Ὅλες οἱ ἐκφάνσεις τοῦ πολίτη ἀκρωτηριάστηκαν ἀπὸ ἐκείνη τὴ μοιραία στιγμή. Προδόθηκε ἡ ἀπαρηγόρητη μάνα, προδόθηκε ὁ σαστισμένος πατέρας, προδόθηκε ἡ οἰκογένεια, προδόθηκε ὁ ἐπιβάτης καὶ ἡ «ἀσφάλεια» τῶν τραίνων, προδόθηκε κάθε νέος ποὺ κάνει ὄνειρα γιὰ τὸ αὔριο, προδόθηκε ἡ ἐμπιστοσύνη στοὺς θεσμούς, ὁ σεβασμὸς στοὺς νεκρούς, ἀκόμα καὶ ἡ ἴδια ἡ αἴσθηση τοῦ «ἀνήκειν» ἀπονεκρώθηκε μαζικά.
Εἶναι μιὰ μορφὴ βίας ποὺ εἰσχωρεῖ βίαια σὲ κάθε πόρο τῆς ὕπαρξής μας, καὶ πόσο μᾶλλον λειτουργεῖ βασανιστικὰ γιὰ τὶς οἰκογένειες ποὺ ματώνουν καθημερινὰ ἀπὸ ἀνεκπλήρωτα «γιατί». Καὶ τὸ χειρότερο, αὐτὴ ἡ βία συνεχίζει ἀδιάκοπα γιὰ 3 χρόνια τώρα νὰ κακοποιεῖ τὸ συλλογικὸ αἴσθημα.
Μὲ ραδιουργίες, μὲ μεθοδεύσεις, μὲ ἀνοιχτὲς προκλήσεις, μὲ ὑποτίμηση τῆς λογικῆς, μὲ ἀδιάντροπο παρεμβατισμό, μὲ πλύση ἐγκεφάλου, μὲ τρὸλ τοῦ διαδικτύου καὶ τὸ χειρότερο: μὲ μιὰ ἀπολύτως ὁλοφάνερη – γιὰ θύτες καὶ θύματα – ἀντικατάσταση τῆς ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας, ἀπὸ ἕνα κακοστημένο ἀφήγημα ἐναλλακτικῆς «πραγματικότητας». Τόσο προχειροφτιαγμένο, τόσο γκροτέσκο καὶ τόσο μὴ πειστικό, κι ὅμως τόσο προκλητικὰ ἐπίσημο.
Ὅσο πιὸ προφανὲς γίνεται τὸ τί συνέβη στὰ Τέμπη, τόσο πιὸ λυσσαλέα ἐπίθεση δέχεται ὁ κοινὸς νοῦς. Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ δὲν χρειάζεται πλέον νὰ πείθεις ὅτι δὲν ἔγινε ἔγκλημα, διότι ἀρκεῖ καὶ μόνο νὰ μὴν ἀποδεικνύεται. Γιὰ τὶς ὑποκλοπὲς ἔφταιγαν 4... ἰδιῶτες, γιὰ τὸν ΟΠΕΚΕΠΕ τὰ «διαχρονικὰ φαινόμενα διαφθορᾶς» καὶ γιὰ τὰ Τέμπη ἕνας σταθμάρχης. Καὶ ἡ βία τοῦ παραλογισμοῦ συνεχίζεται.
Δὲν ὑπάρχει Ἕλληνας ποὺ νὰ μὴν θυμᾶται τί ἔκανε καὶ ποὺ βρισκόταν ὅταν ἔμαθε τὴν πρώτη εἴδηση γιὰ τὴ σύγκρουση στὰ Τέμπη. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο παρατηρεῖται μόνο σὲ κορυφαῖα συλλογικὰ τραύματα ποὺ χαράσσονται ἀνεξίτηλα στὴν ἱστορία. Τέτοια γεγονότα λειτουργοῦν ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ ἕναν λαό, κι ὡς ἐφαλτήριο μιᾶς ριζικῆς ἀναθεώρησης τῶν προτεραιοτήτων. Τὴν ὥρα ποὺ ἡ κυβέρνηση τρέχει σὲ φαντασιακὰ λιβάδια «ἀνάπτυξης», ὁ Ἕλληνας σκέφτεται πῶς θὰ μπεῖ σὲ ἕνα τρένο ποὺ νὰ μὴν τὸν σκοτώσει, ποὺ θὰ βρεῖ ἕναν θεσμὸ νὰ μὴν τὸν προδώσει, τί θὰ πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ ἐπιβιώσει.
Τὰ ἑκατομμύρια κόσμου ποὺ ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους πρὶν ἕνα χρόνο, εἶναι μιὰ τεράστια παρακαταθήκη μνήμης ποὺ δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ κανενὸς εἴδους καταστολή. Τὰ συλλογικὰ τραύματα ἦταν πάντα παράγοντες ποὺ κινοῦσαν μπροστά τη ρόδα τῆς ἱστορίας. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ ζεῖ αἰωνίως καὶ νὰ ἕλκεται συνεχῶς ἀπὸ τὴ ζωή. Ὁ ἄδικος θάνατος εἶναι ξένος σὲ ἐμᾶς, δὲν συνηθίζεται, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξορθολογιστεὶ μέσα σὲ ἐξουσιαστικὰ καλούπια, «κλωτσάει» πάντα τὴ συνείδησή μας, πυροδοτεῖ τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης.
Ἡ κραυγὴ τοῦ λαοῦ θὰ ἀκουστεῖ γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸ Σάββατο 28/3, ἀλλὰ ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ δὲν παύει νὰ ἀκούγεται κάθε μέρα. Παρὰ τὸν μανιώδη πόλεμο ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ τεχνητοῦ διχασμοῦ, ἔχει πλέον παγιωθεῖ ἕνα 70% ποὺ ἔχει κόψει κάθε δεσμὸ ἐμπιστοσύνης στὴν κυβέρνηση καὶ τοὺς θεσμούς. Ἀκόμα καὶ ἂν ξοδευτοῦν δισεκατομμύρια σὲ ἐπιτελικὴ προπαγάνδα, ἐπικοινωνιολόγους καὶ τρὸλ «ἀλήθειας», δὲν καταφέρνουν ἀπολύτως τίποτα ὅσο αὐτὸ τὸ συλλογικὸ τραῦμα ἀναβλύζει ἀδικαίωτο αἷμα.
Ὁ λαὸς θὰ εἶναι συνεπὴς στὸ ραντεβοῦ του μὲ τὴν ἱστορία καὶ στὸν ὅρκο μνήμης γιὰ τοὺς νεκρούς. Δὲν ὑπάρχει τίποτα ἄλλο νὰ χάσεις ὅταν σκοτώνουν τὴν ἐλπίδα σου, ἀλλὰ μόνο νὰ κερδίσεις ἔχεις ἀπὸ τὸν συλλογικὸ ἀγῶνα. Χωρὶς κομματικὲς παρωπίδες, χωρὶς νὰ δίνουμε σημασία στὶς μπανανόφλουδες τοῦ συστήματος, ὅλοι ἑνωμένοι νὰ κλείσουμε τὴν πληγὴ τῆς μνήμης καὶ τῆς δημοκρατίας.
Ὅλοι στοὺς δρόμους νὰ γίνουμε οἱ φωνὲς ποὺ στερήθηκαν οἱ νεκροί μας καὶ οἱ προσευχὲς ποὺ στὸ φινάλε θὰ τοὺς δικαιώσουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου