Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Τὸ θλιβερὸ ἀποτύπωμα ποὺ ἄφησε πίσω του τὸ φετινὸ καρναβάλι, δείχνει καὶ τὴν πολιτιστικὴ «ποιότητα» αὐτοῦ τοῦ ἀξιοθρήνητου ἐθίμου. Τὶς μέρες τῆς Ἀποκριᾶς ὅπου ὁλόκληρη ἡ χώρα μετατρέπεται σὲ καρναβαλικὸ ρεντίκολο, βλέπεις τοὺς Δημάρχους νὰ κάνουν παρέλαση ἀπὸ τὰ κανάλια, ἀνταγωνιζόμενοι ποιός θὰ καμαρώσει πιὸ πολὺ γιὰ τὰ μασκαριλίκια τῆς πόλης του. Καὶ τί ἐπακόλουθα ἔχει αὐτὸ τό... καμάρι;
Δεῖτε τί ἔγινε φέτος στὴν Πάτρα. Ἑξακόσια περιστατικὰ μέθης καὶ τραυματισμῶν. Λιποθυμίες ἀπὸ τὸ ἀλκοόλ. Ξυλοδαρμοί. Συμπλοκές. Κρίσεις πανικοῦ. Δεκάδες μεθυσμένοι ἀνήλικοι κατέληξαν στὸ νοσοκομεῖο σὲ ἡμιλυπόθυμη κατάσταση. Κλιμάκια τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ εἶχαν στηθεῖ σὲ διάφορα σημεῖα γιὰ νὰ δέχονται περιστατικά, λὲς καὶ εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ ἐμπόλεμη ζώνη. Νέα παιδιὰ σωριάζονταν στὰ φορεῖα στὰ εἰδικὰ περίπτερα πρώτων βοηθειῶν. Μέχρι καὶ σωστικὴ... λέμβος μὲ διασώστη καὶ ἐκπαιδευμένο σκύλο ἦταν «standby» στὸ λιμάνι τῆς Πάτρας, μήπως καὶ πέσουν ἄτομα στὴ θάλασσα τὴν ὥρα τῆς κορύφωσης τοῦ ὀργιαστικοῦ καψίματος τοῦ «βασιλιᾶ καρνάβαλου» πού – μάλιστα φέτος – ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Διόνυσος, σὰν νὰ μὴν ἔφταναν ὅλα τὰ ἄλλα γιὰ νὰ δείξουν τὴν παγανιστικὴ ὑπόσταση αὐτοῦ τοῦ αἴσχους.
Καὶ τὰ παραπάνω ἔκτροπα εἶναι μόνο τὰ φανερὰ καὶ τὰ δηλωμένα. Τὶς οἵδε ἄραγε πόσοι βιασμοὶ καὶ πόσες ὀργιαστικὲς καταστάσεις συνέβησαν, πόσες ἀνεπιθύμητες ἐγκυμοσύνες προέκυψαν καὶ σὲ πόσες ἐκτρώσεις θὰ ὁδηγήσουν, πόσα ἀφροδίσια νοσήματα μεταδόθηκαν, πόσοι γάμοι μαγαρίστηκαν καὶ πόσα δράματα ξεχύθηκαν πίσω ἀπὸ ἀναψοκοκκινισμένες μάσκες.
Τὸ ἴδιο τὸ προσωπικὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, δήλωσε ὅτι ἡ φετινὴ χρονιὰ ἦταν ἡ χειρότερη ἀπὸ ὅλες τις προηγούμενες, ἀπὸ πλευρᾶς ἐπεισοδίων καὶ περιστατικῶν. Μάλιστα τόνισαν ὅτι φέτος συμμετεῖχαν στὸ καρναβάλι περισσότεροι ἀνήλικοι, καὶ ὅτι κάθε χρόνο ἡ κατάσταση ξεφεύγει ὅλο καὶ περισσότερο.
Ὥστε αὐτὸ εἶναι τὸ πολιτιστικὸ καύχημα τῶν Δημάρχων γιὰ τὰ καρναβάλια τους; Γι’ αὐτὴν τὴ Διονυσιακὴ χαβούζα καμαρώνουν; Εἶναι περήφανοι γιὰ τὸ παράδειγμα ποὺ δίνουν στὰ παιδιά; Γιὰ τὸ χάος, γιὰ τὸ ὄργιο βίας, γιὰ τὴ μέθη, γιὰ τὰ γεμᾶτα νοσοκομεῖα, γιὰ τὸ ξεγύμνωμα, γιὰ τὶς ὑστερικὲς συμπεριφορές, γιὰ τοὺς περιφερόμενους φαλλοὺς καὶ τὶς αἰσχρολογίες τοῦ ὑπονόμου, εἶναι ὅλα αὐτὰ δείγματα... πολιτισμοῦ ἢ εἶναι σημάδια μιᾶς ἀποκτηνωμένης κοινωνίας ποὺ ἀκολουθεῖ – κατ’ ἀναλογίαν – τον ἐωσφορισμὸ τῆς ἐλίτ;
Δὲν εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς ποὺ ἡ ἐξαχρείωση ἐντείνεται στὰ καρναβάλια τῆς χώρας μας, ἀφοῦ αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ προορισμός τους ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων: ἡ ἀποθηρίωση τοῦ ἀνθρώπου μέσῳ τῆς ἀναίρεσης τῶν ἠθικῶν φραγμῶν του. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα οἱ Ἀπόκριες ξεκίνησαν σὰν ἐκδηλώσεις τοπικῶν παραδόσεων, στὴ συνέχεια πῆραν μορφὴ σατυρικοῦ ξεφαντώματος, γιὰ νὰ φτάσουμε στὸ σήμερα ὅπου μᾶς ἐγκαταλείπουν ὅλες οἱ πολιτιστικὲς προφάσεις καὶ μένει ὠμὸ καὶ ἀνόθευτο τὸ ὄργιο.
Δεῖτε τί ἔγινε φέτος στὴν Πάτρα. Ἑξακόσια περιστατικὰ μέθης καὶ τραυματισμῶν. Λιποθυμίες ἀπὸ τὸ ἀλκοόλ. Ξυλοδαρμοί. Συμπλοκές. Κρίσεις πανικοῦ. Δεκάδες μεθυσμένοι ἀνήλικοι κατέληξαν στὸ νοσοκομεῖο σὲ ἡμιλυπόθυμη κατάσταση. Κλιμάκια τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ εἶχαν στηθεῖ σὲ διάφορα σημεῖα γιὰ νὰ δέχονται περιστατικά, λὲς καὶ εἴχαμε νὰ κάνουμε μὲ ἐμπόλεμη ζώνη. Νέα παιδιὰ σωριάζονταν στὰ φορεῖα στὰ εἰδικὰ περίπτερα πρώτων βοηθειῶν. Μέχρι καὶ σωστικὴ... λέμβος μὲ διασώστη καὶ ἐκπαιδευμένο σκύλο ἦταν «standby» στὸ λιμάνι τῆς Πάτρας, μήπως καὶ πέσουν ἄτομα στὴ θάλασσα τὴν ὥρα τῆς κορύφωσης τοῦ ὀργιαστικοῦ καψίματος τοῦ «βασιλιᾶ καρνάβαλου» πού – μάλιστα φέτος – ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Διόνυσος, σὰν νὰ μὴν ἔφταναν ὅλα τὰ ἄλλα γιὰ νὰ δείξουν τὴν παγανιστικὴ ὑπόσταση αὐτοῦ τοῦ αἴσχους.
Καὶ τὰ παραπάνω ἔκτροπα εἶναι μόνο τὰ φανερὰ καὶ τὰ δηλωμένα. Τὶς οἵδε ἄραγε πόσοι βιασμοὶ καὶ πόσες ὀργιαστικὲς καταστάσεις συνέβησαν, πόσες ἀνεπιθύμητες ἐγκυμοσύνες προέκυψαν καὶ σὲ πόσες ἐκτρώσεις θὰ ὁδηγήσουν, πόσα ἀφροδίσια νοσήματα μεταδόθηκαν, πόσοι γάμοι μαγαρίστηκαν καὶ πόσα δράματα ξεχύθηκαν πίσω ἀπὸ ἀναψοκοκκινισμένες μάσκες.
Τὸ ἴδιο τὸ προσωπικὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, δήλωσε ὅτι ἡ φετινὴ χρονιὰ ἦταν ἡ χειρότερη ἀπὸ ὅλες τις προηγούμενες, ἀπὸ πλευρᾶς ἐπεισοδίων καὶ περιστατικῶν. Μάλιστα τόνισαν ὅτι φέτος συμμετεῖχαν στὸ καρναβάλι περισσότεροι ἀνήλικοι, καὶ ὅτι κάθε χρόνο ἡ κατάσταση ξεφεύγει ὅλο καὶ περισσότερο.
Ὥστε αὐτὸ εἶναι τὸ πολιτιστικὸ καύχημα τῶν Δημάρχων γιὰ τὰ καρναβάλια τους; Γι’ αὐτὴν τὴ Διονυσιακὴ χαβούζα καμαρώνουν; Εἶναι περήφανοι γιὰ τὸ παράδειγμα ποὺ δίνουν στὰ παιδιά; Γιὰ τὸ χάος, γιὰ τὸ ὄργιο βίας, γιὰ τὴ μέθη, γιὰ τὰ γεμᾶτα νοσοκομεῖα, γιὰ τὸ ξεγύμνωμα, γιὰ τὶς ὑστερικὲς συμπεριφορές, γιὰ τοὺς περιφερόμενους φαλλοὺς καὶ τὶς αἰσχρολογίες τοῦ ὑπονόμου, εἶναι ὅλα αὐτὰ δείγματα... πολιτισμοῦ ἢ εἶναι σημάδια μιᾶς ἀποκτηνωμένης κοινωνίας ποὺ ἀκολουθεῖ – κατ’ ἀναλογίαν – τον ἐωσφορισμὸ τῆς ἐλίτ;
Δὲν εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς ποὺ ἡ ἐξαχρείωση ἐντείνεται στὰ καρναβάλια τῆς χώρας μας, ἀφοῦ αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ προορισμός τους ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων: ἡ ἀποθηρίωση τοῦ ἀνθρώπου μέσῳ τῆς ἀναίρεσης τῶν ἠθικῶν φραγμῶν του. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνα οἱ Ἀπόκριες ξεκίνησαν σὰν ἐκδηλώσεις τοπικῶν παραδόσεων, στὴ συνέχεια πῆραν μορφὴ σατυρικοῦ ξεφαντώματος, γιὰ νὰ φτάσουμε στὸ σήμερα ὅπου μᾶς ἐγκαταλείπουν ὅλες οἱ πολιτιστικὲς προφάσεις καὶ μένει ὠμὸ καὶ ἀνόθευτο τὸ ὄργιο.
Μὲ τί «μοῦτρα» ξεκινοῦμε τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας;
Κι ἐμεῖς τώρα μὲ τὸ τέλος τῶν Καρναβαλιῶν, πορευόμαστε ὡς λαὸς μαγαρισμένος νὰ ἀπευθύνουμε χαιρετισμοὺς στὴν Παναγία. Γιὰ νὰ τῆς ποῦμε τί; Χαῖρε φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα, χαῖρε τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας, χαῖρε ἡ στήλη τῆς παρθενίας, χαῖρε βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα, χαῖρε κατάπτωσις τῶν δαιμόνων, χαῖρε τῶν εἰδώλων τὸν δόλον ἐλέγξασα...
Τὸ ἀσύμβατο τοῦ πράγματος, ξεπερνᾶ τὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Πᾶμε νὰ προσεγγίσουμε τὸ πάναγνο ὄντας πανάθλιοι ὡς εἰκόνα χώρας. Νὰ λοιπὸν ποὺ ὁ πραγματικὸς καρνάβαλος δὲν καίγεται τὸ βράδυ πρὶν τὴ Καθαρὰ Δευτέρα, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει καταγέλαστος. Καίγεται πνευματικὰ ἀπὸ τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ἀσέβεια του. Ὁ καρνάβαλος εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ὡς λαὸς ποὺ περιμένουμε χαΐρι ἀπὸ τὴν Παναγία ἐνῷ ἔχουμε ἐπιδοθεῖ σὲ εἰδωλολατρικὰ ξεφαντώματα ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς ἐπικράτειας.
Ἀκόμα καὶ πολλοὶ χριστιανοὶ συμμετέχουν σὲ καρναβαλικὲς γιορτές, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι κρατοῦν ἕνα «μέτρο» καὶ ὅτι τὸ κάνουν γιὰ νὰ «ξεσκάσουν λίγο βρὲ ἀδερφὲ» ἢ τὸ κάνουν γιὰ τὸ «καλὸ» τοῦ ἐθίμου; Μὰ ποιό καλό;
Πέρα ἀπὸ τὸ πνευματικὸ ἀσυμβίβαστο τὸ ὁποῖο εἶναι σαφέστατο στοὺς ἱεροὺς κανόνες, ἡ συμμετοχὴ σὲ μιὰ τέτοια ἐκδήλωση εἶναι καὶ μιὰ πολιτικὴ πράξη μὲ συγκεκριμένο ἀντίκτυπο. Ἡ παρουσία μας σὲ ἕνα δημόσιο δρώμενο εἶναι μιὰ μορφὴ ἄϋλης «ψήφου», ὅπως καὶ ἡ ἀπουσία μας. Περισσότερη συμμετοχὴ σημαίνει περισσότερα ἀνίερα κέρδη, περισσότερη διαφήμιση, περισσότερη προώθηση ἀπὸ τοὺς Δήμους, περισσότερη πίεση ἀπὸ τοὺς καταστηματάρχες νὰ μὴ φθίνει τὸ «ἔθιμο», καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἁλυσίδα διαιωνίζει μιὰ κατάσταση ποὺ φτάνει ὡς τὰ κορυφαῖα ἔκτροπα τῆς Πάτρας.
Καὶ κάθε πόλη καὶ χωριὸ τώρα, ὁραματίζεται νὰ γίνει «Πάτρα» καὶ ἀκοῦς τοὺς Δημάρχους νὰ λένε συνεχῶς: «τὸ καρναβάλι μας δὲν ἔχει τίποτα νὰ ζηλέψει ἀπὸ τὴν Πάτρα». Γιὰ νὰ ζηλέψει μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει κάτι ἀγαπητέ, ἀλλὰ γιὰ νὰ θρηνήσει ἔχει πάρα πολλὰ καὶ θὰ εἶναι ἀργὰ ὅταν θὰ ἔρθουν τὰ πρῶτα δάκρυα. Πηγαίνουμε – ὅσοι πηγαίνουμε – στὶς ἐκκλησιές, μὲ ἄδεια χέρια γιὰ δέηση ὑπὲρ εἰρήνης καὶ «ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης», τὴν ὥρα ποὺ ἡ πόλη πρὶν λίγες μέρες ἦταν ἁλώνι τῶν δαιμόνων.
Δυστυχῶς δὲν χαμπαριάζουμε τίποτα ὡς λαός, ὅσο περιθώριο μετανοίας καὶ νὰ μᾶς δώσει ὁ Θεός. Ἀντὶ νὰ ἐπιστρέψει ἐπί τέλους ὁ Ἄσωτος στὸν Πατέρα, ξεκίνησε νὰ ἀσωτεύει μέχρι λιποθυμίας μὴ στερηθεῖ καὶ τὸ τελευταῖο ξυλοκέρατο. Ἡ Παναγία σαφῶς καὶ δὲν παραβλέπει τὶς προσευχὲς τοῦ μικροῦ ποιμνίου ποὺ σηκώνουν τὸ βάρος αὐτοῦ τοῦ χάους. Ἀλλὰ ὡς πότε θὰ κάνει ἔλεος γιὰ ἐμᾶς, μὲ τόσο λειψὰ δικαιώματα καὶ τόσο κραυγαλέα πρόκληση;
Τὸ ἀσύμβατο τοῦ πράγματος, ξεπερνᾶ τὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Πᾶμε νὰ προσεγγίσουμε τὸ πάναγνο ὄντας πανάθλιοι ὡς εἰκόνα χώρας. Νὰ λοιπὸν ποὺ ὁ πραγματικὸς καρνάβαλος δὲν καίγεται τὸ βράδυ πρὶν τὴ Καθαρὰ Δευτέρα, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει καταγέλαστος. Καίγεται πνευματικὰ ἀπὸ τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ἀσέβεια του. Ὁ καρνάβαλος εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ὡς λαὸς ποὺ περιμένουμε χαΐρι ἀπὸ τὴν Παναγία ἐνῷ ἔχουμε ἐπιδοθεῖ σὲ εἰδωλολατρικὰ ξεφαντώματα ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς ἐπικράτειας.
Ἀκόμα καὶ πολλοὶ χριστιανοὶ συμμετέχουν σὲ καρναβαλικὲς γιορτές, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι κρατοῦν ἕνα «μέτρο» καὶ ὅτι τὸ κάνουν γιὰ νὰ «ξεσκάσουν λίγο βρὲ ἀδερφὲ» ἢ τὸ κάνουν γιὰ τὸ «καλὸ» τοῦ ἐθίμου; Μὰ ποιό καλό;
Πέρα ἀπὸ τὸ πνευματικὸ ἀσυμβίβαστο τὸ ὁποῖο εἶναι σαφέστατο στοὺς ἱεροὺς κανόνες, ἡ συμμετοχὴ σὲ μιὰ τέτοια ἐκδήλωση εἶναι καὶ μιὰ πολιτικὴ πράξη μὲ συγκεκριμένο ἀντίκτυπο. Ἡ παρουσία μας σὲ ἕνα δημόσιο δρώμενο εἶναι μιὰ μορφὴ ἄϋλης «ψήφου», ὅπως καὶ ἡ ἀπουσία μας. Περισσότερη συμμετοχὴ σημαίνει περισσότερα ἀνίερα κέρδη, περισσότερη διαφήμιση, περισσότερη προώθηση ἀπὸ τοὺς Δήμους, περισσότερη πίεση ἀπὸ τοὺς καταστηματάρχες νὰ μὴ φθίνει τὸ «ἔθιμο», καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἁλυσίδα διαιωνίζει μιὰ κατάσταση ποὺ φτάνει ὡς τὰ κορυφαῖα ἔκτροπα τῆς Πάτρας.
Καὶ κάθε πόλη καὶ χωριὸ τώρα, ὁραματίζεται νὰ γίνει «Πάτρα» καὶ ἀκοῦς τοὺς Δημάρχους νὰ λένε συνεχῶς: «τὸ καρναβάλι μας δὲν ἔχει τίποτα νὰ ζηλέψει ἀπὸ τὴν Πάτρα». Γιὰ νὰ ζηλέψει μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει κάτι ἀγαπητέ, ἀλλὰ γιὰ νὰ θρηνήσει ἔχει πάρα πολλὰ καὶ θὰ εἶναι ἀργὰ ὅταν θὰ ἔρθουν τὰ πρῶτα δάκρυα. Πηγαίνουμε – ὅσοι πηγαίνουμε – στὶς ἐκκλησιές, μὲ ἄδεια χέρια γιὰ δέηση ὑπὲρ εἰρήνης καὶ «ὑπὲρ τῆς πόλεως ταύτης», τὴν ὥρα ποὺ ἡ πόλη πρὶν λίγες μέρες ἦταν ἁλώνι τῶν δαιμόνων.
Δυστυχῶς δὲν χαμπαριάζουμε τίποτα ὡς λαός, ὅσο περιθώριο μετανοίας καὶ νὰ μᾶς δώσει ὁ Θεός. Ἀντὶ νὰ ἐπιστρέψει ἐπί τέλους ὁ Ἄσωτος στὸν Πατέρα, ξεκίνησε νὰ ἀσωτεύει μέχρι λιποθυμίας μὴ στερηθεῖ καὶ τὸ τελευταῖο ξυλοκέρατο. Ἡ Παναγία σαφῶς καὶ δὲν παραβλέπει τὶς προσευχὲς τοῦ μικροῦ ποιμνίου ποὺ σηκώνουν τὸ βάρος αὐτοῦ τοῦ χάους. Ἀλλὰ ὡς πότε θὰ κάνει ἔλεος γιὰ ἐμᾶς, μὲ τόσο λειψὰ δικαιώματα καὶ τόσο κραυγαλέα πρόκληση;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου