ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

10 Ιαν 2016

Ἐκκοσμίκευση καὶ προγαμιαῖες σχέσεις

Τοῦ ἀρχιμανδρίτου Ἰωαννικίου Κοτσώνη
Σὲ ὅλα τὰ ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ θέματα ὑπάρχει ἡ κοσμικὴ θέση, ὑπάρχει καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ θέση.
Μετὰ τὴν ἀλλοτρίωση τοῦ ἑλληνορθοδόξου λαοῦ μας, ὁ κόσμος (ὁ στερημένος τοῦ «κόσμου»=τοῦ στολισμοῦ τῆς Παραδόσεώς μας) ἔχει τὴ δική του ἠθική, ἔχει τὴ δική του κοινωνικὴ ἀντίληψη.
Ἀλλοίμονο, λέει τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἂν τὸ σκοτάδι τὸ βλέπομε σὰν φῶς καὶ τὸ φῶς σὰν σκοτάδι. Ἀλλοίμονο ἂν τὸ μαῦρο τὸ κάνομε ἄσπρο καὶ τὸ ἄσπρο μαῦρο. Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη ἠθική τοῦ κόσμου, οἱ προγαμιαῖες σχέσεις τῶν δύο φύλων δὲν θεωροῦνται ἐπιλήψιμες. Μάλιστα οἱ ὁλοκληρωμένες σχέσεις ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς ἐκτός τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου θεωροῦνται κατὰ κάποιον τρόπο φυσικές!
Ὑπάρχει μεγάλη ἄγνοια. Ἡ κατὰ φύσιν, ἡ φυσικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ζῆ ὅπως οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ-Δημιουργοῦ προστάζουν. Καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν «κατὰ φύσιν» κατάσταση νὰ φθάσει στὸ «ὑπὲρ φύσιν», δηλαδὴ στὴν ὑπερφυσικὴ κατάσταση. Δηλαδὴ στὸ «καθ’ ὁμοίωσιν», στὴν ἁγιότητα καὶ στὴν ἕνωση μὲ τὸ Θεῖον. Ἀντίθετα, τὸ «παρὰ φύσιν» εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου ἔξω ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ-Δημιουργοῦ. Μέσα στὴν ἁμαρτία εἶναι ἡ παραφυσικὴ ζωή, γιὰ τὴν ὁποία δὲν μᾶς ἔπλασε ὁ Κύριος.
Στὴν ἐποχή μας, ποὺ κυριαρχοῦν στὴν οἰκουμένη οἱ τρεῖς μεγάλοι...
τύραννοι, φιλαργυρία, φιλοδοξία, φιληδονία, ἔχομε αὐτονομήσει τὰ πάντα. Ἔτσι, ὅπως αὐτονομήθηκε καὶ ἡ ἡδονή, τὸ σέξ. Κι ἐνῷ ἡ ἡδονὴ ἐδόθη στὴ συζυγικὴ σχέση καὶ στὴν ἕνωση τοῦ ἀνδρογύνου μὲ σκοπὸ τὴν τεκνογονία, ἡ ἡδονὴ ἀπομονώθηκε, τὸ σὲξ αὐτονομήθηκε καὶ ἔγινε σκοπός. Αὐτοσκοπός.
Ἐδῶ ἔχομε διαστροφὴ τῆς ἀρχικῆς δημιουργικῆς πράξεως. Χωρὶς τὴν ἡδονὴ εἶναι ἀμφίβολο ἐὰν ὁ ἄνθρωπος θὰ ἐτεκνοποιοῦσε. Ἔτσι ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἔβαλε τὴν ἡδονή, τὸ σέξ, σὰν ἕνα δόλωμα γιὰ τὴν τεκνογονικὴ σκοπιμότητα. Δὲν τὸ ἔβαλε ὡς σκοπό, ἀλλὰ ὡς μέσον.

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, μὲ τὴν πολλή του λογική, τὸν ἄκρατον ὀρθολογισμό του, διαστρέφει τὰ πάντα.
Ἀνατρέπει τὴν τάξη τοῦ Δημιουργοῦ, καὶ πληρώνει καὶ πληρώνεται γιὰ τὴν ἀνατροπὴ αὐτὴ καὶ γιὰ τὴν ἀταξία τοῦ αὐτή.
Ἡ ἕνωση "ψυχικὴ καὶ σωματικὴ" ἑνὸς νέου καὶ μιᾶς νέας εἶναι ἕνα χαρούμενο γεγονὸς τῆς Δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, ποὺ λέγεται γάμος. Εἶναι ἕνα μυστήριο.
Μυστήριο ἀγάπης. Μυστήριο πίστεως. Μυστήριο ἐλπίδος. Μυστήριο τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀνάλογο μὲ τὸ μέγα μυστήριο ποὺ ἑνώνει τὴν Πανάμωμη Νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μὲ τὸν Αἰώνιον Νυμφίον.
Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας ἐξαγιάζει τὴν ἕνωση τοῦ ἀνδρογύνου μὲ τὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ γάμου. Ἐξαγιάζει ψυχοσωματικὰ τοὺς δύο. Καὶ τοὺς κάνει ἕνα. Καὶ δίνει στὴ σχέση μία ἱερότητα, ποὺ δὲν ὑπάρχει, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ στὴν προγαμιαία, ἀνθρώπινη ἢ καὶ ζωώδη σχέση.

Ἀκόμη ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐξαγιάζει, ὑψώνει, τονώνει καὶ ἀποκαθαίρει τὸν ἔρωτα, τὸν πραγματικὸ ἔρωτα. Τί εἶναι ἔρως; Εἶναι ἡ βαθειά, ἡ φλογερή, ἡ σφοδρὰ ἀγάπη. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δίνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ ποὺ εἶναι ΑΓΑΠΗ καὶ ἁγιάζεται καὶ κραταιώνεται καὶ διαιωνίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία Του.
Ποῦ πάει αὐτὸς ὁ ἔρωτας καὶ αὐτὴ ἡ ἀρχικὴ ἀγάπη δύο ἐρωτευμένων ὅταν περάσουν ἕνα-δύο, πέντε χρόνια ἀρραβωνιασμένοι;
Ποῦ πάει αὐτὴ ἡ τρελὴ μανία καὶ ἡ ξέφρενη ἕλξη ὅταν χωρίζουν μετὰ ἀπὸ ἕνα ἑξάμηνο ἢ ἕνα χρόνο; Αὐτὸς ὁ ἔρωτας καὶ ἡ ἀγάπη δὲν ἔχουν χρονικὴ διάρκεια ἐὰν δὲν προϋποτίθεται ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ στὴν Ἐκκλησία. Γιατί εἶναι ἀγάπη χωρὶς Χάρη Θεοῦ. Μόνον ἀνθρώπινη, μόνον σαρκικὴ ἢ μόνον ζωώδης. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δίνουν διαχρονικότητα σὲ ὅλα.

Καὶ εἶναι νόμος σχεδὸν ὅτι ὁ κορεσμὸς φέρνει τὴν ἄρνηση. Ἔτσι στὴν προγαμιαία σχέση (στὸν ἀρραβῶνα ἢ ὄχι), χωρὶς τὴν Θεία Χάρη κορέννυται ἡ σάρκα, τὸ σῶμα, κορέννυται καὶ ἡ ψυχή. Δὲν ὑπάρχει ἡ ἱερότης τοῦ μυστηρίου, ποὺ ἀνανεώνει τὴν ἀγάπη, ποὺ φρεσκάρει τὴν ἕνωση. Καὶ ἔρχεται ἡ ἄρνηση. Ξεθυμαίνει ἡ πρώτη ἀγάπη. Καὶ ἀκολουθεῖ ὁ χωρισμός, ἡ διαίρεση. Εἶναι ψέμα νὰ πεῖ κάποιος ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει γνωριμία πρὸ τοῦ γάμου καὶ ἁγνότητα.
Γνωρίσαμε καὶ γνωρίζουμε νέους ποὺ ἔφθασαν στὸ στεφάνι μὲ τὴν δόξα καὶ τὴν τιμὴ τῆς παρθενίας.
Ἀντίθετα, ἔφηβοι νέοι καὶ νέες, πρὶν ἀκόμη ὡριμάσουν, δοκιμάζουν τὶς προγαμιαῖες σχέσεις, σπαταλῶντας στὰ ἄγουρα χρόνια τὴ δροσιὰ τῆς ἐφηβείας καὶ βιάζοντας τὴν φύση, πολὺ πρὶν ἔλθει ἡ εὐλογημένη ὥρα τοῦ γάμου.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ε.ΡΩ. ΤΕΥΧΟΣ 13 

2 σχόλια:

  1. Και παρόλο που οι ηδονές αυτές της παρανομίας πληρώνονται, κατά τους φυσικούς και πνευματικούς νόμους, οπωσδήποτε με οδύνη, παρόλο που ζούμε και βιώνουμε τέτοια αμέτρητα δράματα γύρω μας, δεν κουνιέται φύλλο. "Δεν πειράζει, όλοι έτσι κάνουν", είναι η απάντηση και δίνεται η "λύση". Είναι σαν εκείνο το τοιχογράφημα, που έλεγε:" Φάτε σκ..ά, εκατομμύρια μύγες δεν μπορεί να κάνουν λάθος".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απολύτως, και θα μιλήσω ως ιατρός που τυχαίνει να είμαι...

      Στις παραδοσιακές ανθρώπινες κοινωνίες - πριν τον δήθεν "διαφωτισμό" και την βιομηχανική επανάσταση - ο γάμος και η τεκνογονία γίνονταν σε ηλικίες περίπου 17-19 ετών για τις κοπέλες και 20-25 ετών για τους άνδρες.

      Ο μέσος όρος ζωής των ανθρώπων ήταν μικρότερος, οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν αγρότες και η ζωή τους ήταν πιο φυσική και απλή...επομένως ενυμφεύοντο νέοι και έκαναν πολλά παιδιά.

      Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά τις κακές συνθήκες υγιεινής, τις επιδημίες και τους πολέμους, ο πληθυσμός της Ελλάδας και της Ευρώπης αυξανόταν σταθερά σε όλο τον 18ο και 19ο αιώνα.

      Μέχρι ακόμα και τα μέσα του 20ου αιώνα στην Ελλάδα οι παραδοσιακές αξίες ήταν ισχυρές, ο θεσμός της οικογενείας ήταν ιερός, η τιμή της κοπέλας ήταν κάτι το αδιαπραγμάτευτο και η μέση ηλικία γάμου ήταν περίπου τα 20 έτη.

      Τα τελευταία 40 χρόνια η εισβολή των εκφυλισμένων Δυτικών προτύπων και η διάλυση του παραδοσιακού χαρακτήρα της Ελληνικής κοινωνίας έφεραν την δημογραφική συρρίκνωση και την εθνική παρακμή.

      Η Ιατρική έχει αποδείξει ότι οι παρατεταμένες προγαμιαίες σχέσεις, η εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, η έναρξη σεξουαλικών επαφών στην εφηβεία και η καθυστέρηση - ή αποφυγή - της τεκνογονίας μετά τα 30 έτη οδηγούν σε αύξηση των καρκίνων ( μαστού, ενδομήτριου, τραχήλου της μήτρας ), σε πρόωρη γήρανση, σε οστεοπόρωση και σε ψυχιατρικά προβλήματα ( νευρώσεις, κατάθλιψη κλπ ) που μαστίζουν τον γυναικείο πληθυσμό.

      Η καλύτερη αναπαραγωγική ηλικία για την γυναίκα είναι η δεκαετία 18-28 ετών.

      Μετά τα 30 η ποιότητα των ωαρίων και η γονιμότητα μειώνονται με ρυθμό 1,5% ετησίως.

      Βγείτε σήμερα στον δρόμο και ρωτήστε πόσες Ελληνίδες κάτω των 30 είναι παντρεμένες με παιδιά...θα βρείτε ελάχιστες.

      Σήμερα όλοι - και όλες - θέλουν να σπουδάσουν, να βρουν δουλειά, να "ωριμάσουν" ( ??? ), να "ζήσουν τη ζωή τους βρε αδερφέ" και μετά να παντρευτούν.

      Όλοι θέλουν να "απολαμβάνουν" το σεξ χωρίς τις υποχρεώσεις του γάμου, να "γλεντήσουν" τη ζωή τους και να παντρευτούν μετά τα 30-35.

      Τα αποτελέσματα εκτίθενται παραπάνω...μακροχρόνιες σχέσεις εκτός γάμου, εναλλαγή συντρόφων κλπ κλπ - με όλες τις αρνητικές συνέπειες που περιγράψαμε.

      "Ή μικρός - μικρός παντρέψου, ή μικρός καλογερέψου" έλεγαν οι παλαιοί και κάτι ήξεραν...

      Αυτός είναι ο δρόμος του Θεού, ο δρόμος της Φύσης και ο δρόμος της Εκκλησίας.

      Γάμος και τεκνογονία σε νεαρή ηλικία - αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός και εκεί πρέπει να δώσει έμφαση το κράτος για την λύση του δημογραφικού προβλήματος.

      Αλλά ποιο κράτος ??? Το κράτος των ανθελλήνων νεοταξιτών ???

      Ο Μολώχ που λέγεται "σύγχρονος τρόπος ζωής" είναι πολύ δύσκολο να νικηθεί.

      Χρειάζεται Πίστη και συνειδητοποίηση που ελάχιστοι διαθέτουν...

      Διαγραφή

Εάν χρησιμοποιείτε συσκευές με λειτουργικό σύστημα Android και δεν αναγνωρίζει το πολυτονικό σύστημα (δεν φαίνονται δηλαδή όλα τα γράμματα στις αναρτήσεις), κατεβάστε από το google store το Mozilla Firefox Browser ώστε να μπαίνετε από αυτόν τον Browser και να επιλυθεί το πρόβλημά σας. Κατεβάστε το από ΕΔΩ.

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.

Φόρτωση...