21 Νοε 2012

21 Νοεμβρίου 1991-2012: 21 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Γέροντα Ἰάκωβου Τσαλίκη

τοῦ Ἀρχιμανδρίτη π. Κυρίλλου, Καθηγουμένου  Ἱερᾶς  Μονῆς  Ὁσίου  Δαυὶδ Εὐβοίας
Ὁ γέροντας γεννήθηκε στὶς 5 Νοεμβρίου 1920 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς. Τὴν Θεο­δώρα ἀπὸ τὸ Λιβίσι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὸν Σταῦρο ἀπὸ τὴν Ρόδο. Ἡ οἰκογένεια τῆς μητέρας τοῦ ἦταν γνω­στοὶ στὸ Πατριαρχεῖο, εὐερ­γέτες τῶν σχολείων τῆς Μάκρης καὶ μὲ σπουδαία ἐκκλη­σιαστικὴ παράδοση. Στὶς ἀρ­χὲς τοῦ 1922 «Τοῦρκοι πιάσανε τὸν πατέρα τοῦ ὁ ὁποί­ος ὁδηγήθηκε στὰ βάθη τῆς Ἀσίας. Μετὰ τὴν καταστρο­φὴ ἡ οἰκογένεια τοῦ ἀκολού­θησε τὸν σκληρὸ δρόμο τῆς προσφυγιᾶς. Τὸ καράβι τοὺς μετέφερε στὴν Ἰτέα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πῆγαν στὴν Ἀμφισσα Ε­κεί γιὰ καλή τους τύχη τὸ 1925 βρῆκαν τὸν πατέρα τοῦ μικροῦ Ἰακώβου καὶ μαζὶ πλέ­ον ἡ οἰκογένεια μετακινήθη­κε στὸ χωριὸ Φαράκλα τῆς Εὔβοιας. Ὁ μικρὸς Ἰάκωβος ἤ­ταν ἑπτὰ χρονῶν καὶ εἶχε μά­θει ἀπέξω τὴν θεία Λειτουρ­γία χωρὶς νὰ γνωρίζει γράμ­ματα. Τὸ 1927 πῆγε σχολεῖο καὶ διακρίθηκε γιὰ τὶς ἐπιδό­σείς του. Ἡ ἀγάπη του γιὰ τὴν ἐκκλησία ἦταν ἔκδηλη. Τὴν ἴ­δια χρονιὰ ἐμφανίσθηκε μπροστά του ἡ Ἁγία Παρασκευὴ καὶ τοῦ φανέρωσε τὸ λαμπρὸ ἐκκλησιαστικό του μέλλον ἐνῶ συχνὰ διάβαζε εὐχές, προσευχόταν καὶ θε­ράπευε συγχωριανούς του. Τὸ 1933 τελείωσε τὸ δημοτικὸ ἀλλὰ οἱ οἰκονομικὲς δυσκολίες τῆς οἰκογένειάς του δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ συνεχίσει στὸ γυμνάσιο. Ἀκολούθησε τὸν πατέρα του στὴν δουλειά του.
Ὁ μητροπολίτης Χαλκίδος ἐντυπωσιασμένος ἀπὸ τὸ ψάλσιμο τοῦ τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη. Ἀπὸ τὸ 1938 καὶ μετὰ ἡ ζωὴ τοῦ ἦταν καθαρὰ ἀσκητική. Ἔτρωγε λί­γο, κοιμόταν ἐλάχιστα, προ­σευχόταν συνεχῶς καὶ δού­λευε σκληρά. Τὰ βάσανα καὶ οἱ κακουχίες τῆς κατοχῆς τα­λαιπώρησαν τοὺς...

 ἄτυχους πρόσφυγες. Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1942 πέθανε ἡ μητέρα τοῦ προλέγοντάς του ὅτι θὰ γίνει ἱερέας.
Τὸ 1947 ὁ Ἰάκωβος πῆγε στρατιώτης. Τὰ πειράγ­ματα τῶν συναδέλφων του ποὺ τοῦ εἶχαν βγάλει τὸ παρατσούκλι ὁ «πάτερ Ἰάκω­βος» ἀλλὰ καὶ ὁ χλευασμός τους δὲν τὸν πτοοῦσαν. Ὁ δι­οικητὴς τοῦ τὸν ἐκτιμοῦσε ἰ­διαίτερα καὶ ἦταν ἀπὸ τοὺς λίγους ποὺ κατάλαβε τὸ λαμπρὸ μέλλον ποὺ θὰ εἶχε τὸ νεαρὸ προσφυγόπουλο. Με­τὰ τὴν ἀπόλυσή του ἀπὸ τὸ στρατὸ (1949) ὁ Ἰάκωβος σὲ ἡλικία 29 χρονῶν χάνει καὶ τὸν πατέρα του. Ὁ ἀγώνας τοῦ τώρα γιὰ νὰ ἀποκατα­στήσει τὴν ἀδελφὴ γίνεται ἐντονότερος, χωρὶς ὅμως νὰ παραμελεῖ αὐτὸ τὸ ὁποῖο πο­θεῖ ἀπὸ τὰ παιδικά του χρό­νια. Νὰ γίνει μοναχός.
Ἔχοντας ἐκπληρώσει τὴν ἐπιθυμία τῆς μητέρας του, νὰ παντρέψει τὴν ἀδελφή του τὸ Νοέμβριο τοῦ 1952 προ­σέρχεται στὸ μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ στὶς Ροβιές, γιὰ νὰ ἐκπληρώσει καὶ τὴν δική του ἐπιθυμία Σὲ ἡλικία 32 ἐ­τῶν πλέον ὁ Ἰάκωβος γίνεται δόκιμος μοναχὸς καὶ στὶς 19 Δεκεμβρίου 1952 στὴν Χαλ­κίδα ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος τὸν χειροτόνησε ἱερέα. Ἔτσι συνέχισε ἡ ζωὴ τοῦ ἀ­σκητῆ Ἰάκωβου, ἐργασία στὸ μοναστήρι, προσευχὴ στὸ ἀσκητήριο τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, οἱ  θεοπτίες καὶ θαύματα τὰ ὀ­ποία μὲ τὸν καιρὸ πλήθαιναν. Ὁ βαθμὸς ἄσκησης τοῦ ἦλθε σὲ ὑψηλὰ πνευματικὰ ἐπιπε­δα καὶ πολλὲς φορὲς οἱ δαί­μονες τὸν ἔδειραν βάναυσα. Ὁ ἴδιος ἔβλεπε καὶ συνομι­λοῦσε συχνὰ μὲ τοὺς ὁσίους Δαβὶδ καὶ Ἰωάννη Ρῶσο, ἐνῶ τὸ προορατικό του χάρισμα ἦταν σπουδαῖο. Τὸν Αὔγου­στο τοῦ 1963 μὲ θαυμαστὸ τρόπο ταΐσε μὲ δυόμισι ὀκά­δες μανέστρα, 75 ἐργάτες μὲ πλουσιοπάροχες μερίδες καὶ περίσσεψε καὶ μισῆ κα­τσαρόλα.!
Στὶς 25 Ἰουνίου 1975 ὁ γέροντας Ἰάκωβος ἀνέλαβε τὸ πηδάλιο τῆς μονῆς τῆς μετανοίας του. Ἀπὸ τὴν λιτοδίαιτη καὶ ἀσκητικὴ ζωὴ ἡ ὑγεία τοῦ ἄρχισε νὰ κλονίζεται. Οἱ φλέβες τοῦ ποδιῶν τοῦ ἦταν σάπιες, ἔκανε ἐγ­χείριση Βουβωνοκήλης, σκω­ληκοειδίτιδας, προστάτη, καρδιᾶς καὶ σύμφωνα μὲ τὶς μαρτυρίες τοῦ καθηγητῆ Κρεμαστινοῦ ποὺ τοῦ ἔβαλε τὸν βηματοδότη «..ἡ θεία δύνα­μη κρατοῦσε τὸν παππού..».
Ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετὰ ὁ γέ­ροντας δὲν εἶχε πλέον δυ­νάμεις καὶ οἱ κρίσεις στὴν ὑ­γεία τοῦ αὐξήθηκαν. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1991 μετὰ ἀπὸ μικροεμφράγματα νοσηλεύθηκε στὸ Γενικὸ Κρατικό. Ε­πιστρέφοντας στὴν μονὴ ἔ­παθε φλεγμονὴ ἡ ὁποία ἐξε­λίχτηκε σὲ πνευμονία Ὁ ἴδιος εἶχε διαισθανθεῖ τὸ τέλος του. Τὸ πρωὶ τῆς 21ης Νοεμ­βρίου 1991 πῆγε στὴν ἀκο­λουθία, ἔψαλε καὶ κοινώνη­σε. Μετὰ ἐξομολόγησε μερικοὺς πιστοὺς καὶ ἔκανε τὸν γύρο τῆς μονῆς ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικά. Τὸ μεσημέρι ἐξομολόγησε μία πνευματι­κὴ τοῦ κόρη, ἐνῶ τὸν ὑποτα­κτικὸ τοῦ Ἰλαρίωνα, τὸν ὁποῖον ἐκείνη τὴν μέρα θὰ χει­ροτονοῦσε σὲ ἱεροδιάκονο ὁ μητροπολίτης Χαλκίδος. Μό­λις ἦλθαν οἱ πατέρες ὁ γέ­ροντας προσπάθησε νὰ σηκωθεῖ, ἀλλὰ ζαλίστηκε. Ἡ ἀναπνοὴ τοῦ βάρυνε, ὁ σφυγ­μὸς τοῦ ἐξασθένησε καὶ ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ βγῆκε ἕνα μικρὸ φύσημα. Ὁ γέροντας εἶχε πά­ρει πλέον τὸν δρόμο γιὰ τὴν μακαρία ζωή.
Οἱ λαϊκοὶ ποὺ εἰδοποιήθηκαν γῆ τὴν κηδεία τοῦ ἦταν ἐλάχιστοι. Τὰ τηλε­φωνα πῆραν φωτιὰ ὁ ἕνας στὸν ἄλλο μετέδιδαν τὸ θλι­βερὸ γεγονός. Τὴν ἑπόμενη μέρα χιλιάδες κόσμου κατέ­κλυσαν τὸ μοναστήρι, κληρι­κοὶ ὅλων τῶν βαθμίδων, πνευματικοπαίδια τοῦ γέροντα ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἦλθαν νὰ δώσουν τὸν τελευταῖο ἀ­σπασμό. Ἡ αὐλὴ τῆς μονῆς ἤ­ταν κατάμεστη. Ἡ νεκρώσι­μος ἀκολουθία ἐψάλη στὸ ὕ­παιθρο καὶ μετὰ ἀπὸ τοὺς ἐπικήδειους λόγους, ὁ πρώην Κεφαλληνίας Προκόπιος εἴ­πε νὰ ὑψώσουν τὸ φέρετρο ψηλὰ νὰ δοῦν οἱ πιστοὶ τὸν Ὅσιο γέροντα. Μόλις ἐφάνη τὸ ἱερὸ λείψανο μὲ μία φωνὴ οἱ χιλιάδες τῶν πιστῶν κραύ­γασαν « Ἅγιος, Ἅγιος». Σήμερα 21 χρόνια ἀκριβῶς με­τὰ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ποὺ γράφονται  οἱ γραμμὲς  αὐτές, ἔχει γίνει πλέον πεποίθηση σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ὅτι  ὁ γέ­ροντας Ἰάκωβος μὲ τὰ δεκα­δες μετὰ θάνατον τοῦ θαύ­ματα, ἔχει καταταγεῖ στὴν χο­ρεία τῶν Ἁγίων. Μένει νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν καὶ οἱ ἐκκλη­σιαστικοὶ μᾶς ταγοὶ καὶ νὰ τοῦ δώσουν καὶ αὐτοὶ τὴν θέση ποὺ τοῦ ἁρμόζει καὶ ἐπι­σημα στὴν ἱεραρχία τῆς Ὀρ­θόδοξης Ἐκκλησίας.
Ἐμεῖς αἰτούμεθα ἀπὸ τὸν γέροντα Ὅσιο Ἰάκωβο νὰ μᾶς προστα­τεύει  καὶ νὰ  πρεσβεύει  ὑπὲρ  ἠμῶν  στὸν  Κύριο  καὶ  Θεό  μας.

3 σχόλια:

  1. ΤΗΝ ΕΥΧΟΥΛΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΙΕ ΜΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΠΟ ΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΜΗΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο κ. Νικόλαος Σωτηρόπουλος σε συνέντευξη ομιλεί για προσωπικές εμπειρίες που είχε από τον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη

    http://niksothropoulos.wordpress.com/2012/11/22/a-93/

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.