17η Ἰουλίου, Τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων Βασιλοπαθοφόρων Νικολάου Β΄, Ἀλεξάνδρας, Ὄλγας, Τατιανῆς, Μαρίας, Ἀναστασίας καὶ Ἀλεξίου τῶν Ρομανώφ.
Ἡ 17η Ἰουλίου ἀποτελεῖ ἡμέρα ἰδιαίτερης τιμῆς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, καθὼς κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ μνημονεύονται οἱ Ἅγιοι Βασιλοπαθοφόροι Ρομανώφ, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτορας τῆς Ρωσίας Ἅγιος Νικόλαος Β΄, ἡ σύζυγός του Ἁγία Ἀλεξάνδρα Θεοδώροβνα, ὁ διάδοχος Ἀλέξιος καὶ οἱ τέσσερις θυγατέρες τους, Ὄλγα, Τατιανή, Μαρία καὶ Ἀναστασία. Μαζὶ τοὺς τιμῶνται ἐπίσης οἱ πιστοὶ συνοδοί τους, οἱ ὁποῖοι συμμερίσθηκαν μέχρι τέλους τὴ δοκιμασία καὶ τὸν μαρτυρικό τους θάνατο .Κατὰ τὴ νύκτα τῆς 17ης Ἰουλίου 1918, ἡ αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια ἐκτελέστηκε ἀπὸ τὶς μπολσεβικικὲς ἀρχὲς στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, γεγονὸς ποὺ σφράγισε ὁριστικὰ τὸ τέλος τῆς δυναστείας τῶν Ρομανὼφ καὶ σηματοδότησε μία ἀπὸ τὶς πλέον τραγικὲς στιγμὲς τῆς ρωσικῆς ἱστορίας τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Ἡ αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια κρατοῦνταν ὑπὸ φρούρηση ἀπὸ τὶς μπολσεβικικὲς ἀρχὲς στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, ἐνῷ ἀρχικὰ ὑπῆρχε ἡ πρόθεση νὰ παραπεμφθοῦν σὲ δίκη. Ὡστόσο, ἡ ἐξέλιξη τοῦ Ρωσικοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου καὶ ἡ προέλαση τῶν δυνάμεων τοῦ Λευκοῦ Στρατοῦ πρὸς τὴν πόλη δημιούργησαν ἔντονη ἀνησυχία στοὺς Μπολσεβίκους... γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἀπελευθέρωσης τῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογένειας.
Ἡ βασιλικὴ αὐτὴ οἰκογένεια δὲν τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν πολιτική της ἰδιότητα οὔτε γιὰ τὸ αὐτοκρατορικό της ἀξίωμα, ἀλλὰ γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπισε τὶς θλίψεις, τὶς συκοφαντίες, τὴν αἰχμαλωσία καὶ τελικῶς τὸν θάνατο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία τους ἀποκαλεῖ Βασιλοπαθοφόρους καὶ ὄχι ἁπλῶς Βασιλομάρτυρες. Ὁ ὅρος «Παθοφόρος» δηλώνει ἐκεῖνον ποὺ ὑπομένει τὸ πάθος καὶ τὸν θάνατο κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ Χριστοῦ, μὲ πραότητα, συγχωρητικότητα, ταπείνωση καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Β΄ γεννήθηκε στὶς 18 Μαΐου 1868 στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ ἀνῆλθε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο τὸ 1894. Ἡ περίοδος τῆς βασιλείας του συνέπεσε μὲ μία ἀπὸ τὶς δυσκολότερες ἐποχὲς τῆς ρωσικῆς ἱστορίας. Οἱ κοινωνικὲς ἀναταραχές, οἱ πολιτικὲς συγκρούσεις, ὁ Ρωσοϊαπωνικὸς Πόλεμος, ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1905 καί, τέλος, ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δημιούργησαν συνθῆκες ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἐπανάσταση τοῦ 1917 καὶ στὴν παραίτησή του ἀπὸ τὸν θρόνο.
Μετὰ τὴν παραίτησή του, ὁ Αὐτοκράτορας καὶ ἡ οἰκογένειά του τέθηκαν ὑπὸ περιορισμὸ ἀπὸ τὴν Προσωρινὴ Κυβέρνηση καὶ ἀργότερα μεταφέρθηκαν στὸ Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Μπολσεβίκων μεταφέρθηκαν στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, ὅπου κρατήθηκαν ὑπὸ ἰδιαίτερα σκληρὲς συνθῆκες στὴν οἰκία Ἰπατίεφ. Παρὰ τὶς στερήσεις καὶ τὶς ταπεινώσεις, οἱ μαρτυρίες ὅσων τοὺς γνώρισαν περιγράφουν μία οἰκογένεια ποὺ δὲν ἐγκατέλειψε ποτὲ τὴν προσευχή, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη της στὸν Θεό.
Ἡ νύκτα τῆς 17ης Ἰουλίου 1918 σφράγισε τὴν ἐπίγεια πορεία τους. Ὁ Νικόλαος, ἡ Ἀλεξάνδρα, τὰ πέντε παιδιά τους, ὁ ἰατρὸς Εὐγένιος Μπότκιν καὶ οἱ πιστοὶ ὑπηρέτες τους ὁδηγήθηκαν στὸ ὑπόγειο τῆς οἰκίας Ἰπατίεφ, ὅπου ἐκτελέστηκαν χωρὶς δίκη. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἑστιάζει στὴ βιαιότητα τῆς δολοφονίας τους, ἀλλὰ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο προσῆλθαν στὸν θάνατο. Δὲν ἀντέταξαν μῖσος οὔτε ἐπιδίωξαν ἐκδίκηση· ἀντίθετα, ὑπέμειναν τὴ δοκιμασία μὲ χριστιανικὴ καρτερία καὶ εἰρήνη ψυχῆς.
Ἰδιαίτερη θέση στὴ ζωὴ τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας κατεῖχε ἡ προσευχή. Ἡ Ἁγία Ἀλεξάνδρα ὑπῆρξε ἄνθρωπος βαθιᾶς πίστεως, ἐνῷ ὁ Ἅγιος Νικόλαος θεωροῦσε τὴν εὐθύνη τῆς διακυβέρνησης διακόνημα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ οἰκογένεια συμμετεῖχε συστηματικὰ στὴ θεία λατρεία, μελετοῦσε τις Ἀγίες Γραφὲς καὶ ἀντιμετώπιζε τὶς καθημερινὲς δυσκολίες μὲ πνεῦμα χριστιανικῆς ταπεινώσεως. Ἡ αἰχμαλωσία τους μεταβλήθηκε σὲ σχολεῖο προσευχῆς, συγχωρήσεως καὶ ὁλοκληρωτικῆς παραδόσεως στὸ θεῖο θέλημα.
Τὸ παράδειγμά τους ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία καὶ γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο. Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου κυριαρχοῦν ἡ σύγχυση, ἡ πόλωση καὶ ἡ ἀνασφάλεια, οἱ Ἅγιοι Βασιλοπαθοφόροι ὑπενθυμίζουν ὅτι ἡ πραγματικὴ νίκη τοῦ χριστιανοῦ δὲν βρίσκεται στὴν κοσμικὴ ἐπιτυχία οὔτε στὴ διατήρηση τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ στὴν πιστότητα πρὸς τὸν Χριστὸ μέχρι τέλους. Ἡ ἱστορία ἀπέδειξε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη δύναμη εἶναι πρόσκαιρη, ἐνῷ ἡ δύναμη τῆς πίστεως παραμένει ἀκατάλυτη.
Ἀρχικά, ἡ ἁγιοκατάταξή τους πραγματοποιήθηκε τὸ 1981 ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς, ἐνῷ τὴν 15η Αὐγούστου 2000, ἀκολούθησε καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, τὸ ὁποῖο τοὺς κατέταξε στὸ ἁγιολόγιο ὡς Ἁγίους Βασιλοπαθοφόρους.
Ἡ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προχώρησε στὴν ἁγιοκατάταξη τῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογένειας Ρομάνοφ, ἀναγνωρίζοντας ὡς βασικὲς ἀρετές τους τὴν ταπείνωση, τὴν καρτερία καὶ τὴν πραότητα. Προβάλλει τὴν πνευματικὴ διάσταση τῆς ζωῆς τους καὶ καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ μιμηθοῦν τὴν ὑπομονή, τὴν ἀνεξικακία καὶ τὴν ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη τους στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωὴ καὶ τὸ τέλος τῶν Ἁγίων Βασιλοπαθοφόρων ἀποτελοῦν διαχρονικὴ μαρτυρία ὅτι ἡ ἁγιότητα μπορεῖ νὰ ἀναδειχθεῖ ἀκόμη καὶ μέσα στὶς πιὸ τραγικὲς ἱστορικὲς περιστάσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μνήμη τους δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἀνάμνηση ἑνὸς ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀλλὰ ζωντανὴ ὑπενθύμιση ὅτι «ὁ Θὲὸς θαυμαστὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ», ἀναδεικνύοντας ὡς νικητὲς ἐκείνους ποὺ παρέμειναν πιστοὶ σὲ Αὐτὸν μέχρι τέλους.
Ἡ Ἁγία Τσαρικὴ Οἰκογένεια τῶν Ρομανώφ, Νικολάου Β΄, Ἀλεξάνδρας, Ὄλγας, Τατιανῆς, Μαρίας, Ἀναστασίας καὶ Ἀλεξίου
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1.Συλλογικό ἔργο, Ἅγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ: Ὅσα δὲν μπόρεσε νὰ κρύψει ἡ σιωπή, 2η ἀναθ. ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις Ἄθως, 2021),
2.Μητροπολίτης Τύχων (Σεβκούνωφ)
«Προδομένος ἀπὸ ὅλους καὶ εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Θεὸ» (Betrayed by All and Blessed by God), http://www.orthochristian.com
3. Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαὴλ Πολσκυ (Michael Polsky)
Ἡ 17η Ἰουλίου ἀποτελεῖ ἡμέρα ἰδιαίτερης τιμῆς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, καθὼς κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ μνημονεύονται οἱ Ἅγιοι Βασιλοπαθοφόροι Ρομανώφ, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτορας τῆς Ρωσίας Ἅγιος Νικόλαος Β΄, ἡ σύζυγός του Ἁγία Ἀλεξάνδρα Θεοδώροβνα, ὁ διάδοχος Ἀλέξιος καὶ οἱ τέσσερις θυγατέρες τους, Ὄλγα, Τατιανή, Μαρία καὶ Ἀναστασία. Μαζὶ τοὺς τιμῶνται ἐπίσης οἱ πιστοὶ συνοδοί τους, οἱ ὁποῖοι συμμερίσθηκαν μέχρι τέλους τὴ δοκιμασία καὶ τὸν μαρτυρικό τους θάνατο .Κατὰ τὴ νύκτα τῆς 17ης Ἰουλίου 1918, ἡ αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια ἐκτελέστηκε ἀπὸ τὶς μπολσεβικικὲς ἀρχὲς στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, γεγονὸς ποὺ σφράγισε ὁριστικὰ τὸ τέλος τῆς δυναστείας τῶν Ρομανὼφ καὶ σηματοδότησε μία ἀπὸ τὶς πλέον τραγικὲς στιγμὲς τῆς ρωσικῆς ἱστορίας τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Ἡ αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια κρατοῦνταν ὑπὸ φρούρηση ἀπὸ τὶς μπολσεβικικὲς ἀρχὲς στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, ἐνῷ ἀρχικὰ ὑπῆρχε ἡ πρόθεση νὰ παραπεμφθοῦν σὲ δίκη. Ὡστόσο, ἡ ἐξέλιξη τοῦ Ρωσικοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου καὶ ἡ προέλαση τῶν δυνάμεων τοῦ Λευκοῦ Στρατοῦ πρὸς τὴν πόλη δημιούργησαν ἔντονη ἀνησυχία στοὺς Μπολσεβίκους... γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο ἀπελευθέρωσης τῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογένειας.
Ἡ βασιλικὴ αὐτὴ οἰκογένεια δὲν τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν πολιτική της ἰδιότητα οὔτε γιὰ τὸ αὐτοκρατορικό της ἀξίωμα, ἀλλὰ γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπισε τὶς θλίψεις, τὶς συκοφαντίες, τὴν αἰχμαλωσία καὶ τελικῶς τὸν θάνατο. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία τους ἀποκαλεῖ Βασιλοπαθοφόρους καὶ ὄχι ἁπλῶς Βασιλομάρτυρες. Ὁ ὅρος «Παθοφόρος» δηλώνει ἐκεῖνον ποὺ ὑπομένει τὸ πάθος καὶ τὸν θάνατο κατὰ τὸ πρότυπο τοῦ Χριστοῦ, μὲ πραότητα, συγχωρητικότητα, ταπείνωση καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Β΄ γεννήθηκε στὶς 18 Μαΐου 1868 στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ ἀνῆλθε στὸν αὐτοκρατορικὸ θρόνο τὸ 1894. Ἡ περίοδος τῆς βασιλείας του συνέπεσε μὲ μία ἀπὸ τὶς δυσκολότερες ἐποχὲς τῆς ρωσικῆς ἱστορίας. Οἱ κοινωνικὲς ἀναταραχές, οἱ πολιτικὲς συγκρούσεις, ὁ Ρωσοϊαπωνικὸς Πόλεμος, ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1905 καί, τέλος, ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δημιούργησαν συνθῆκες ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἐπανάσταση τοῦ 1917 καὶ στὴν παραίτησή του ἀπὸ τὸν θρόνο.
Μετὰ τὴν παραίτησή του, ὁ Αὐτοκράτορας καὶ ἡ οἰκογένειά του τέθηκαν ὑπὸ περιορισμὸ ἀπὸ τὴν Προσωρινὴ Κυβέρνηση καὶ ἀργότερα μεταφέρθηκαν στὸ Τομπόλσκ της Σιβηρίας. Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Μπολσεβίκων μεταφέρθηκαν στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, ὅπου κρατήθηκαν ὑπὸ ἰδιαίτερα σκληρὲς συνθῆκες στὴν οἰκία Ἰπατίεφ. Παρὰ τὶς στερήσεις καὶ τὶς ταπεινώσεις, οἱ μαρτυρίες ὅσων τοὺς γνώρισαν περιγράφουν μία οἰκογένεια ποὺ δὲν ἐγκατέλειψε ποτὲ τὴν προσευχή, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη της στὸν Θεό.
Ἡ νύκτα τῆς 17ης Ἰουλίου 1918 σφράγισε τὴν ἐπίγεια πορεία τους. Ὁ Νικόλαος, ἡ Ἀλεξάνδρα, τὰ πέντε παιδιά τους, ὁ ἰατρὸς Εὐγένιος Μπότκιν καὶ οἱ πιστοὶ ὑπηρέτες τους ὁδηγήθηκαν στὸ ὑπόγειο τῆς οἰκίας Ἰπατίεφ, ὅπου ἐκτελέστηκαν χωρὶς δίκη. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἑστιάζει στὴ βιαιότητα τῆς δολοφονίας τους, ἀλλὰ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο προσῆλθαν στὸν θάνατο. Δὲν ἀντέταξαν μῖσος οὔτε ἐπιδίωξαν ἐκδίκηση· ἀντίθετα, ὑπέμειναν τὴ δοκιμασία μὲ χριστιανικὴ καρτερία καὶ εἰρήνη ψυχῆς.
Ἰδιαίτερη θέση στὴ ζωὴ τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας κατεῖχε ἡ προσευχή. Ἡ Ἁγία Ἀλεξάνδρα ὑπῆρξε ἄνθρωπος βαθιᾶς πίστεως, ἐνῷ ὁ Ἅγιος Νικόλαος θεωροῦσε τὴν εὐθύνη τῆς διακυβέρνησης διακόνημα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἡ οἰκογένεια συμμετεῖχε συστηματικὰ στὴ θεία λατρεία, μελετοῦσε τις Ἀγίες Γραφὲς καὶ ἀντιμετώπιζε τὶς καθημερινὲς δυσκολίες μὲ πνεῦμα χριστιανικῆς ταπεινώσεως. Ἡ αἰχμαλωσία τους μεταβλήθηκε σὲ σχολεῖο προσευχῆς, συγχωρήσεως καὶ ὁλοκληρωτικῆς παραδόσεως στὸ θεῖο θέλημα.
Τὸ παράδειγμά τους ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία καὶ γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο. Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου κυριαρχοῦν ἡ σύγχυση, ἡ πόλωση καὶ ἡ ἀνασφάλεια, οἱ Ἅγιοι Βασιλοπαθοφόροι ὑπενθυμίζουν ὅτι ἡ πραγματικὴ νίκη τοῦ χριστιανοῦ δὲν βρίσκεται στὴν κοσμικὴ ἐπιτυχία οὔτε στὴ διατήρηση τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ στὴν πιστότητα πρὸς τὸν Χριστὸ μέχρι τέλους. Ἡ ἱστορία ἀπέδειξε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη δύναμη εἶναι πρόσκαιρη, ἐνῷ ἡ δύναμη τῆς πίστεως παραμένει ἀκατάλυτη.
Ἀρχικά, ἡ ἁγιοκατάταξή τους πραγματοποιήθηκε τὸ 1981 ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Διασπορᾶς, ἐνῷ τὴν 15η Αὐγούστου 2000, ἀκολούθησε καὶ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, τὸ ὁποῖο τοὺς κατέταξε στὸ ἁγιολόγιο ὡς Ἁγίους Βασιλοπαθοφόρους.
Ἡ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προχώρησε στὴν ἁγιοκατάταξη τῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογένειας Ρομάνοφ, ἀναγνωρίζοντας ὡς βασικὲς ἀρετές τους τὴν ταπείνωση, τὴν καρτερία καὶ τὴν πραότητα. Προβάλλει τὴν πνευματικὴ διάσταση τῆς ζωῆς τους καὶ καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ μιμηθοῦν τὴν ὑπομονή, τὴν ἀνεξικακία καὶ τὴν ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη τους στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ ζωὴ καὶ τὸ τέλος τῶν Ἁγίων Βασιλοπαθοφόρων ἀποτελοῦν διαχρονικὴ μαρτυρία ὅτι ἡ ἁγιότητα μπορεῖ νὰ ἀναδειχθεῖ ἀκόμη καὶ μέσα στὶς πιὸ τραγικὲς ἱστορικὲς περιστάσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μνήμη τους δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἀνάμνηση ἑνὸς ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀλλὰ ζωντανὴ ὑπενθύμιση ὅτι «ὁ Θὲὸς θαυμαστὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ», ἀναδεικνύοντας ὡς νικητὲς ἐκείνους ποὺ παρέμειναν πιστοὶ σὲ Αὐτὸν μέχρι τέλους.
Ἡ Ἁγία Τσαρικὴ Οἰκογένεια τῶν Ρομανώφ, Νικολάου Β΄, Ἀλεξάνδρας, Ὄλγας, Τατιανῆς, Μαρίας, Ἀναστασίας καὶ Ἀλεξίου
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
1.Συλλογικό ἔργο, Ἅγιοι Βασιλομάρτυρες Ρομάνοφ: Ὅσα δὲν μπόρεσε νὰ κρύψει ἡ σιωπή, 2η ἀναθ. ἔκδ. (Ἀθήνα: Ἐκδόσεις Ἄθως, 2021),
2.Μητροπολίτης Τύχων (Σεβκούνωφ)
«Προδομένος ἀπὸ ὅλους καὶ εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Θεὸ» (Betrayed by All and Blessed by God), http://www.orthochristian.com
3. Πρωτοπρεσβύτερος Μιχαὴλ Πολσκυ (Michael Polsky)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου