Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ: «Ἡ διαμάχη μὲ τὸν Θεό»

Τοῦ Ἁγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ 

«Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐρωτήματα ποὺ μὲ ἀπασχολοῦσαν ἦταν τὸ πῶς εἶναι ποτὲ δυνατόν νὰ ζήσεις “ἀναμαρτήτως” μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο. Γιατὶ ὅλες μας οἱ πράξεις εἶναι τόσο ἀσήμαντες, σὲ σχέση μὲ ὅσα ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐμᾶς τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο, στὸ τέλος, φαίνεται νὰ εἶναι ἁπλῶς ἀδύνατο καὶ οὐτοπικό.

»Καὶ κατὰ τὴ διαμονή μου στὸν Ἄθωνα, ὅπως συνέβαινε καὶ πρὶν νὰ γίνω μοναχός, κάποιες φορὲς ἡ προσευχή μου διεκόπτετο ἀπὸ “θεομάχους” λογισμούς.

»Θυμᾶμαι πόσο φοβερὰ βασανίσθηκα κάποτε ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, ἀπὸ τὸ ὅτι δηλαδὴ δὲν κατόρθωσα οὔτε νὰ μὴν κατακρίνω μὲ τὶς σκέψεις, οὔτε νὰ μὴν ὑπερηφανεύομαι, οὔτε νὰ μὴν αἰσθάνομαι ἀντιπάθειες κτλ. Καὶ, ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ δὲν τὰ κατόρθωσα, ἄρχισα μὲ τὸν Θεὸ ἕνα εἶδος “διαμάχης” τῆς τάξεως ποὺ θὰ λεχθεῖ παρακάτω.

»Ἔτσι, σὲ μία στιγμή, ἀπὸ τὴ μαρτυρική μου παράσταση μπροστὰ στὸ... κριτήριο τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, παρὰ τὶς προσπάθειές μου, αἰσθάνθηκα τὴν ἄκρα ἀδυναμία μου νὰ παραμείνω στὸ πνεῦμα τῶν Ἐντολῶν Του. Καὶ θυμᾶμαι ποὺ πρόφερα τότε αὐτοὺς τοὺς ἄφρονες λόγους:

—«Μιλᾷς, λοιπόν, Ἐσύ γιὰ τὴν ἔσχατη καὶ φοβερὴ Κρίση! Ἀλλὰ πῶς ἄραγε θὰ κρίνεις Ἐσὺ ἐμένα; Ποῖο εἶναι τὸ δικό Σου τὸ Εἶναι; Ποιὲς εἶναι οἱ δικές Σου δυνατότητες καὶ ποιὲς οἱ δικές μου; Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος· ἂν δὲν κοιμηθῶ, ἂν δὲν φάω κτλ., θὰ πεθάνω! Κι ἂν κάποιος ἢ κάτι μὲ χτυπήσει, πάλι μπορῶ νὰ πεθάνω! Καὶ Ἐσύ, λοιπόν, θὰ κρίνεις ἐμένα;! Μὰ Ἐσὺ δὲν ἔχεις κὰν τὸ δικαίωμα νὰ μὲ κρίνεις! Γιὰ νὰ εἶσαι δικός μου Κριτής, σύμφωνα μὲ κάθε ἔννοια δικαιοσύνης, ὀφείλεις πρῶτα Ἐσὺ ὁ Ἴδιος νὰ βρεθεῖς σὲ ὅμοιες μὲ μένα συνθῆκες. Ἐσύ, ὅμως, εἶσαι Ἄπειρος μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀνάρχου Εἶναί Σου. Ἐνῶ ἐγώ, μέσα στὴ φθαρτότητά μου, εἶμαι ὅμοιος μὲ τὸ σκουλήκι!...».

»Ἡ προσευχή μου ἀπευθυνόταν “γενικὰ” πρὸς τὸν Θεό. Καὶ, ἀφοῦ παρέμεινα ἀρκετὰ σ᾿ αὐτὴ τὴ “διαμάχη”, ξαφνικά, μοῦ ἔγιναν κατανοητὰ μέσα μου τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Ἔλαβα μέσα στὴν καρδιά μου τὴν ἑξῆς ἀπάντηση:

—«Ὁ Πατὴρ δὲν κρίνει καὶ δὲν καταδικάζει κανέναν, ἀλλὰ ὅλη τὴν ἐξουσία τῆς Κρίσεως τὴν ἔχει δώσει στὸν Υἱό Του, γιατί Αὐτὸς ἔγινε καὶ εἶναι Υἱὸς Ἀνθρώπου» (βλ. Ἰωάν. ε΄ 22 καὶ 27).

»Καὶ στὴ “διαμάχη” αὐτὴ μὲ τὸν Θεό, βγῆκα τελικὰ νικημένος· Ἐμένα θὰ μὲ κρίνει ὁ Ἄνθρωπος–Χριστός· Αὐτός, ποὺ ἐξεπλήρωσε τὸν Νόμο, Ἐκεῖνος ποὺ ἐδημιούργησε ὅλα αὐτά.

»Μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμή πολλὲς φορὲς εἶχα διαβάσει αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἀλλὰ ποτὲ μου δὲν τοὺς κατανόησα μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια.

»Ἔνιωσα ντροπή. Μεγάλη ἦταν καὶ ἡ συστολή μου· πάντοτε ζοῦσα σὲ συνθῆκες ποὺ ἦταν πολὺ εὐκολότερες ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ πέρασε ὅλη ἡ ἐπίγεια ζωὴ τοῦ Χριστοῦ.

»Στ᾿ ἀλήθεια! Αὐτὸς ἔχει τὸ ἀπόλυτο δικαίωμα νὰ κρίνει ὅλον τὸν κόσμο. Κανένας δὲν Τὸν ξεπέρασε ποτὲ κατὰ τὰ παθήματά Του. Ἐξωτερικά, πολλοὶ μὲν εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ὑπέμειναν καὶ ὑπομένουν ἀκόμη καὶ τώρα φρικτὰ βασανιστήρια μέσα στοὺς θαλάμους τῶν συγχρόνων φυλακῶν, ἀλλὰ ποιοτικὰ ὁ δικός Του ᾅδης –ἕνας “ᾅδης ἀγάπης”!– εἶναι (καὶ θὰ εἶναι!) ὀδυνηρότερος ὅλων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων…».