Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Ὅταν ἡ ἀντικατάσταση τοῦ πληθυσμοῦ τῶν Ἑλλήνων γίνεται αἰχμὴ στρατηγικῆς ποὺ ἀνακοινώνεται μὲ τὸν πιὸ ἐπίσημο τρόπο ἀπὸ φορεῖς γιὰ τὸ δημογραφικό, τότε μποροῦμε νὰ ποῦμε μὲ κάθε βεβαιότητα ὅτι οἱ Ἕλληνες βρίσκονται ὑπὸ ἀπροκάλυπτο διωγμό.
Ὁ ἀνεξάρτητος ἐπιστημονικὸς φορέας ΙΔΕΜ (Ἰνστιτοῦτο Δημογραφικῶν Ἐρευνῶν καὶ Μελετῶν) παρουσίασε τὶς προτάσεις του γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος στὴν Ἑλλάδα. Ἀνάμεσα στὶς παρεμβάσεις ποὺ προτείνονται, ἐξέχουσα θέση καταλαμβάνει ἡ αὔξηση τῶν μεταναστευτικῶν ροῶν (!), ἡ ὁποία μάλιστα μεταφέρεται ἀπὸ μεγάλο συστημικὸ site ὡς... «μονόδρομος» προκειμένου νὰ καλυφθεῖ τὸ ἐθνικὸ ἔλλειμμα σὲ πολῖτες παραγωγικῆς ἡλικίας.
Ξεκινῶντας μιὰ ἀνάλυση γιὰ τὴν κρίσιμη ἡλικιακὴ ὁμάδα γυναικῶν 25 ἕως 44 ἐτῶν ποὺ «ἐξαφανίζονται» ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, οὐσιαστικὰ τὸ ΙΔΕΜ παρουσιάζει μιὰ μὴ ἀναστρέψιμη κατάσταση ποὺ παρόλα τὰ κοινωνικοπολιτικὰ μέτρα ποὺ προτείνονται, κρίνεται ἀπαραίτητη ἡ εἰσαγωγὴ ξένου πληθυσμοῦ. Πιὸ συγκεκριμένα σύμφωνα μὲ τὸν ΙΔΕΜ ἡ Ἑλλάδα «πρέπει νὰ πετύχει θετικὸ μεταναστευτικὸ ἰσοζύγιο κατὰ 700 χιλιάδες ἄτομα ἕως τὸ 2050» ἢ μὲ ἄλλα λόγια 28 χιλιάδες μετανάστες ἐτησίως, γιὰ τὰ ἑπόμενα 25 χρόνια!
«Μόνο μὲ αὐτὸ τὸ μοντέλο ἰσοσκελίζεται ἡ συνολικὴ μείωση τῶν ἐργαζομένων κατὰ 515 χιλιάδες ἄτομα στὶς ἡλικίες 20-64 ἐτῶν ἕως τὸ 2050», σημειώνει τὸ ἰνστιτοῦτο. Εἶναι τὸ κλασσικὸ τέχνασμα τῶν «εἰδικῶν» ποὺ προκαθορίζουν τὶς σταθερὲς μιᾶς ἔρευνας, ὥστε νὰ καταλήξουν στὸ συμπέρασμα ποὺ θέλουν.
Καὶ ἡ στήριξη τοῦ παραδοσιακοῦ μοντέλου οἰκογένειας; Ἡ σωστὴ παιδεία; Ἡ ἀπόκρουση τῶν πεποιθήσεων ποὺ προωθοῦν την ἀτεκνία; Ἡ ὑποστήριξη τῆς πολυτεκνίας; Ἡ προστασία τῶν ἀγέννητων παιδιῶν; Ἡ ἐμπέδωση μιᾶς συλλογικῆς εὐθύνης γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἑλληνικοῦ γένους; Τὰ κίνητρα γιὰ ἐπαναπατρισμὸ τῶν ὁμογενῶν; Ὅλα αὐτὰ εἶναι «κινέζικα» γιὰ τὸ ΙΔΕΜ, τὸ ὁποῖο ἀρκεῖται σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ τεχνοκρατικὰ «πασαλείμματα», ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὶς οἰκονομικὲς αἰτίες ποὺ ἐπιδεινώνουν τὴν ὑπογεννητικότητα, χωρὶς ὅμως νὰ θίγεται στὸ ἐλάχιστο ἡ κοινωνικὴ ρίζα τοῦ προβλήματος.
Λὲς καὶ τὸ πρόβλημα εἶναι μόνο οἰκονομικό. Λὲς καὶ π.χ. τὸ 1940 λίγο πρὶν μπεῖ ἡ Ἑλλάδα στὴν Κατοχή, οἱ Ἕλληνες ἦταν... πλουσιότεροι ἀπ’ ὅτι σήμερα. Πάμφτωχοι ἦταν κι ὅμως ἐκεῖνο τὸ ἔτος καταγράφηκαν 179.500 γεννήσεις, ἐνῷ μετὰ ἀπὸ μιὰ πτωτικὴ πορεία δεκαετιῶν, τὸ 2025 φτάσαμε νὰ καταποντιστοῦμε στὶς 65.000 γεννήσεις.
Ἐπιδόματα πείνας γιὰ τὴ φτωχοποίηση τῶν Ἑλλήνων καὶ πληθυσμιακὸ «ἐπίδομα» 700.000 «ἐπενδυτῶν» ὡς ἀντίδοτο γιὰ τὸν ἀφανισμὸ τῶν Ἑλλήνων, ἡ πολιτικὴ ἐξάρτησης ποὺ παρουσιάζεται ὡς εὐεργέτημα εἶναι σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς ἴδια. Καὶ τὸ πιὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι δὲν ντρέπονται πιὰ νὰ προβάλλουν τόσο ἀνθελληνικὲς θέσεις.
Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀντιμετωπίζεται σὰν ξοφλημένη «ἐπιχείρηση» πολιτῶν, ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ πάρει «δάνειο» 700 χιλιάδων εἰσβολέων γιὰ νὰ ἐπιβιώσει ὡς χῶρος, ἀλλὰ σὲ καμία περίπτωση ὡς χώρα. Καὶ μάλιστα αὐτὰ τὰ αἴσχη ἐκφράζονται μὲ ἀκαδημαϊκὸ μανδύα, ὡς πανάκεια «γιὰ τὸ καλό μας». Δὲν τοὺς εἶναι ἀρκετὴ ἡ καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἀθρόα λαθρομετανάστευση τόσων ἐτῶν ποὺ ἔχει «βουλιάξει» τὶς ἀντοχὲς τὶς χώρας, εἰσηγοῦνται καὶ νέα πληθυσμιακὰ «πεσκέσια» ποὺ ἀνταγωνίζονται τὸν πληθυσμὸ τῆς Θεσσαλονίκης.
Καὶ δεδομένου τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν λαθρομεταναστῶν εἶναι ἄντρες ἰσλαμιστές, οἱ προτάσεις σὰν τοῦ ΙΔΕΜ ἐμμέσως ἀποσκοποῦν στὰ προγράμματα οἰκογενειακῆς ἐπανένωσης (μὲ τελικὸ στόχο τὴ νομιμοποίηση τῆς πολυγαμίας) καὶ δευτερευόντως παροτρύνουν τὴν ἐπιμειξία, ὥστε νὰ δημιουργηθεῖ σταδιακὰ μιὰ πολυπολιτισμικὴ Βαβέλ.
Ἡ ἀκαδημαϊκὴ ὀξυδέρκεια τέτοιων... φωστήρων, ἐπεκτείνεται μόνο μέχρι τὰ πληθυσμιακὰ ἐλλείμματα, ἀδιαφορῶντας γιὰ τοὺς ἐθνικοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴν ἀσυμφωνία πολιτισμῶν, τὴν εἰσαγωγὴ θεοκρατικῶν ἰδεῶν, τὴν τρομοκρατία, τὸν ἀφανισμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου, τὶς γεωπολιτικὲς ἀπειλὲς καὶ τόσα ἄλλα ζητήματα.
Μὲ ἕνα ἁπλὸ πακέτο μέτρων ποὺ θὰ στόχευε στὴν ἀποθάρρυνση τῆς ἀσυδοσίας τῶν ἀμβλώσεων, ἀμέσως ἡ χώρα θὰ μετροῦσε δεκάδες χιλιάδες ἐπιπλέον γεννήσεις ἐτησίως. Μὲ ἕνα ἀκόμα πλαίσιο κινήτρων γιὰ ἐπιστροφὴ ὁμογενῶν ἢ μετοικισμὸ ἑλληνορθόδοξων ἢ ἄλλων φίλιων πληθυσμῶν (π.χ. ἀπὸ Συρία, Ἀρμενία ἢ Λίβανο), θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ μιὰ ἐπιπλέον σημαντικὴ ἀνακούφιση τοῦ προβλήματος.
Ὅμως εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἐμφανὲς ὅτι αὐτὲς οἱ λύσεις δὲν εἶναι ἐπιθυμητὲς ἀπὸ τὸ νεοταξικὸ σύστημα. Ἡ μετακίνηση πληθυσμῶν καὶ ἡ προώθηση τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι οἱ μόνες ἐπιτρεπτὲς πολιτικές, σὲ μιὰ Εὐρώπη ποὺ ἐπιθυμεῖ μανιωδῶς νὰ γίνει τὸ πρῶτο μοντέλο γκλομπαλιστικὴς αὐτοκτονίας.
Ὁ ἀνεξάρτητος ἐπιστημονικὸς φορέας ΙΔΕΜ (Ἰνστιτοῦτο Δημογραφικῶν Ἐρευνῶν καὶ Μελετῶν) παρουσίασε τὶς προτάσεις του γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος στὴν Ἑλλάδα. Ἀνάμεσα στὶς παρεμβάσεις ποὺ προτείνονται, ἐξέχουσα θέση καταλαμβάνει ἡ αὔξηση τῶν μεταναστευτικῶν ροῶν (!), ἡ ὁποία μάλιστα μεταφέρεται ἀπὸ μεγάλο συστημικὸ site ὡς... «μονόδρομος» προκειμένου νὰ καλυφθεῖ τὸ ἐθνικὸ ἔλλειμμα σὲ πολῖτες παραγωγικῆς ἡλικίας.
Ξεκινῶντας μιὰ ἀνάλυση γιὰ τὴν κρίσιμη ἡλικιακὴ ὁμάδα γυναικῶν 25 ἕως 44 ἐτῶν ποὺ «ἐξαφανίζονται» ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, οὐσιαστικὰ τὸ ΙΔΕΜ παρουσιάζει μιὰ μὴ ἀναστρέψιμη κατάσταση ποὺ παρόλα τὰ κοινωνικοπολιτικὰ μέτρα ποὺ προτείνονται, κρίνεται ἀπαραίτητη ἡ εἰσαγωγὴ ξένου πληθυσμοῦ. Πιὸ συγκεκριμένα σύμφωνα μὲ τὸν ΙΔΕΜ ἡ Ἑλλάδα «πρέπει νὰ πετύχει θετικὸ μεταναστευτικὸ ἰσοζύγιο κατὰ 700 χιλιάδες ἄτομα ἕως τὸ 2050» ἢ μὲ ἄλλα λόγια 28 χιλιάδες μετανάστες ἐτησίως, γιὰ τὰ ἑπόμενα 25 χρόνια!
«Μόνο μὲ αὐτὸ τὸ μοντέλο ἰσοσκελίζεται ἡ συνολικὴ μείωση τῶν ἐργαζομένων κατὰ 515 χιλιάδες ἄτομα στὶς ἡλικίες 20-64 ἐτῶν ἕως τὸ 2050», σημειώνει τὸ ἰνστιτοῦτο. Εἶναι τὸ κλασσικὸ τέχνασμα τῶν «εἰδικῶν» ποὺ προκαθορίζουν τὶς σταθερὲς μιᾶς ἔρευνας, ὥστε νὰ καταλήξουν στὸ συμπέρασμα ποὺ θέλουν.
Καὶ ἡ στήριξη τοῦ παραδοσιακοῦ μοντέλου οἰκογένειας; Ἡ σωστὴ παιδεία; Ἡ ἀπόκρουση τῶν πεποιθήσεων ποὺ προωθοῦν την ἀτεκνία; Ἡ ὑποστήριξη τῆς πολυτεκνίας; Ἡ προστασία τῶν ἀγέννητων παιδιῶν; Ἡ ἐμπέδωση μιᾶς συλλογικῆς εὐθύνης γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἑλληνικοῦ γένους; Τὰ κίνητρα γιὰ ἐπαναπατρισμὸ τῶν ὁμογενῶν; Ὅλα αὐτὰ εἶναι «κινέζικα» γιὰ τὸ ΙΔΕΜ, τὸ ὁποῖο ἀρκεῖται σὲ μιὰ σειρὰ ἀπὸ τεχνοκρατικὰ «πασαλείμματα», ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο γιὰ τὶς οἰκονομικὲς αἰτίες ποὺ ἐπιδεινώνουν τὴν ὑπογεννητικότητα, χωρὶς ὅμως νὰ θίγεται στὸ ἐλάχιστο ἡ κοινωνικὴ ρίζα τοῦ προβλήματος.
Λὲς καὶ τὸ πρόβλημα εἶναι μόνο οἰκονομικό. Λὲς καὶ π.χ. τὸ 1940 λίγο πρὶν μπεῖ ἡ Ἑλλάδα στὴν Κατοχή, οἱ Ἕλληνες ἦταν... πλουσιότεροι ἀπ’ ὅτι σήμερα. Πάμφτωχοι ἦταν κι ὅμως ἐκεῖνο τὸ ἔτος καταγράφηκαν 179.500 γεννήσεις, ἐνῷ μετὰ ἀπὸ μιὰ πτωτικὴ πορεία δεκαετιῶν, τὸ 2025 φτάσαμε νὰ καταποντιστοῦμε στὶς 65.000 γεννήσεις.
Ἐπιδόματα πείνας γιὰ τὴ φτωχοποίηση τῶν Ἑλλήνων καὶ πληθυσμιακὸ «ἐπίδομα» 700.000 «ἐπενδυτῶν» ὡς ἀντίδοτο γιὰ τὸν ἀφανισμὸ τῶν Ἑλλήνων, ἡ πολιτικὴ ἐξάρτησης ποὺ παρουσιάζεται ὡς εὐεργέτημα εἶναι σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς ἴδια. Καὶ τὸ πιὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι δὲν ντρέπονται πιὰ νὰ προβάλλουν τόσο ἀνθελληνικὲς θέσεις.
Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀντιμετωπίζεται σὰν ξοφλημένη «ἐπιχείρηση» πολιτῶν, ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ πάρει «δάνειο» 700 χιλιάδων εἰσβολέων γιὰ νὰ ἐπιβιώσει ὡς χῶρος, ἀλλὰ σὲ καμία περίπτωση ὡς χώρα. Καὶ μάλιστα αὐτὰ τὰ αἴσχη ἐκφράζονται μὲ ἀκαδημαϊκὸ μανδύα, ὡς πανάκεια «γιὰ τὸ καλό μας». Δὲν τοὺς εἶναι ἀρκετὴ ἡ καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἀθρόα λαθρομετανάστευση τόσων ἐτῶν ποὺ ἔχει «βουλιάξει» τὶς ἀντοχὲς τὶς χώρας, εἰσηγοῦνται καὶ νέα πληθυσμιακὰ «πεσκέσια» ποὺ ἀνταγωνίζονται τὸν πληθυσμὸ τῆς Θεσσαλονίκης.
Καὶ δεδομένου τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν λαθρομεταναστῶν εἶναι ἄντρες ἰσλαμιστές, οἱ προτάσεις σὰν τοῦ ΙΔΕΜ ἐμμέσως ἀποσκοποῦν στὰ προγράμματα οἰκογενειακῆς ἐπανένωσης (μὲ τελικὸ στόχο τὴ νομιμοποίηση τῆς πολυγαμίας) καὶ δευτερευόντως παροτρύνουν τὴν ἐπιμειξία, ὥστε νὰ δημιουργηθεῖ σταδιακὰ μιὰ πολυπολιτισμικὴ Βαβέλ.
Ἡ ἀκαδημαϊκὴ ὀξυδέρκεια τέτοιων... φωστήρων, ἐπεκτείνεται μόνο μέχρι τὰ πληθυσμιακὰ ἐλλείμματα, ἀδιαφορῶντας γιὰ τοὺς ἐθνικοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴν ἀσυμφωνία πολιτισμῶν, τὴν εἰσαγωγὴ θεοκρατικῶν ἰδεῶν, τὴν τρομοκρατία, τὸν ἀφανισμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου, τὶς γεωπολιτικὲς ἀπειλὲς καὶ τόσα ἄλλα ζητήματα.
Μὲ ἕνα ἁπλὸ πακέτο μέτρων ποὺ θὰ στόχευε στὴν ἀποθάρρυνση τῆς ἀσυδοσίας τῶν ἀμβλώσεων, ἀμέσως ἡ χώρα θὰ μετροῦσε δεκάδες χιλιάδες ἐπιπλέον γεννήσεις ἐτησίως. Μὲ ἕνα ἀκόμα πλαίσιο κινήτρων γιὰ ἐπιστροφὴ ὁμογενῶν ἢ μετοικισμὸ ἑλληνορθόδοξων ἢ ἄλλων φίλιων πληθυσμῶν (π.χ. ἀπὸ Συρία, Ἀρμενία ἢ Λίβανο), θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ μιὰ ἐπιπλέον σημαντικὴ ἀνακούφιση τοῦ προβλήματος.
Ὅμως εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἐμφανὲς ὅτι αὐτὲς οἱ λύσεις δὲν εἶναι ἐπιθυμητὲς ἀπὸ τὸ νεοταξικὸ σύστημα. Ἡ μετακίνηση πληθυσμῶν καὶ ἡ προώθηση τῆς παγκοσμιοποίησης εἶναι οἱ μόνες ἐπιτρεπτὲς πολιτικές, σὲ μιὰ Εὐρώπη ποὺ ἐπιθυμεῖ μανιωδῶς νὰ γίνει τὸ πρῶτο μοντέλο γκλομπαλιστικὴς αὐτοκτονίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου