25η Μαρτίου 1821: Ἡ δύναμη ποὺ δὲν φαίνεται, ἡ πίστη ποὺ ἐλευθερώνει

Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀντιπρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐπὶ τιμῇ

Ἡ 25η Μαρτίου δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ἱστορικὴ ἐπέτειος. Δὲν εἶναι μόνο ἡ ἀνάμνηση μιᾶς ἐθνικῆς ἐξέγερσης. Εἶναι κάτι βαθύτερο: εἶναι ἡ μαρτυρία ἑνὸς τρόπου ὑπάρξεως. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι ἡ ἐλευθερία ἑνὸς λαοῦ δὲν γεννιέται πρῶτα στὰ πεδία τῶν μαχῶν, ἀλλὰ στὶς καρδιὲς ποὺ πιστεύουν. 
Διότι, ἂν δεῖ κανεὶς μὲ τὰ μέτρα τοῦ κόσμου, ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 δὲν ἔπρεπε νὰ πετύχει. 
Ἕνας μικρός, φτωχός, ἀνοργάνωτος λαός, χωρὶς κράτος, χωρὶς τακτικὸ στρατό, χωρὶς μέσα, χωρὶς συμμάχους στὴν ἀρχὴ — ἀπέναντι σὲ μιὰ αὐτοκρατορία αἰώνων. 
Κι ὅμως, πέτυχε. Γιατί; Ἡ ἀπάντηση δὲν βρίσκεται στὴν ἀριθμητικὴ... τῶν δυνάμεων. Βρίσκεται στὴν πίστη. 

Ἡ λογικὴ λέει «ἀδύνατον», ἡ πίστη λέει «γενηθήτω» 

Ἂς διδαχθοῦμε ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη: ἡ ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξηγεῖται μὲ τὰ κριτήρια τοῦ ὀρθολογισμοῦ. 
Ὁ Δαβὶδ δὲν νίκησε τὸν Γολιὰθ ἐπειδὴ ἦταν ἰσχυρότερος. Τὸν νίκησε γιατί πῆγε «ἐν ὀνόματι Κυρίου». 
Ὁ Γεδεῶν δὲν πολέμησε μὲ στρατὸ ἰσχυρό. Ὁ Θεὸς μάλιστα τοῦ τὸν μείωσε, γιὰ νὰ φανεῖ ὅτι ἡ νίκη δὲν εἶναι ἀνθρώπινη. 
Ὁ Μωυσῆς δὲν ἄνοιξε τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα μὲ σχέδιο. Τὴν ἄνοιξε μὲ ὑπακοή. 
Καὶ ὁ ψαλμωδὸς τὸ διακηρύσσει καθαρά: «Ὁὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ ὁὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα». 
Αὐτὴ εἶναι ἡ γραμμὴ τῆς πίστεως. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ γραμμὴ τοῦ 1821. 

Οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 1821 δὲν πολεμοῦσαν μόνοι 

Δὲν ἦταν ἁπλῶς γενναῖοι. Ἦταν πιστοί. Πρὶν τὴ μάχη, ἐξομολογοῦνταν. Κοινωνοῦσαν. Προσεύχονταν. Ἡ ἐπίκληση «Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος» δὲν ἦταν σύνθημα. Ἦταν βίωμα. 
Ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Μακρυγιάννης, οἱ ἀνώνυμοι ἀγωνιστὲς δὲν εἶχαν τὴν ψευδαίσθηση ὅτι θὰ νικήσουν μὲ τὶς δικές τους δυνάμεις. 
Ἤξεραν ὅτι, ἂν νικήσουν, θὰ εἶναι γιατί ὁ Θεὸς θὰ δώσει τὴ νίκη. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγινε. 

Τὸ λάθος τῆς ἐποχῆς μας: πιστεύουμε στὶς δυνάμεις μας 

Σήμερα, ζοῦμε τὴν ἀντίστροφη πορεία. Ἔχουμε μέσα, τεχνολογία, ὀργάνωση, γνώσεις. Καὶ ὅμως, φοβόμαστε περισσότερο ἀπὸ ποτέ. Γιατί; Γιατί μετατοπίσαμε τὸ κέντρο τῆς ἐμπιστοσύνης μας. 
Ἀπὸ τὸν Θεὸ πήγαμε στὸν ἄνθρωπο. Ἀπὸ τὴν πίστη πήγαμε στὸν ὀρθολογισμό. Ἀπὸ τὴν προσευχή, στὸν σχεδιασμό. 
Καὶ ἔτσι, ἐνῷ ἐξωτερικὰ ἰσχυροποιούμαστε, ἐσωτερικὰ ἀποδυναμωνόμαστε. Ὁ ψαλμωδὸς ὅμως προειδοποιεῖ: «Ἐὰν μὴ Κύριος φυλὰξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων». 

Ἡ ἐλευθερία δὲν διατηρεῖται μὲ δύναμη, ἀλλὰ μὲ χάρη 

Ἡ ἱστορία τοῦ 1821 δὲν εἶναι μόνο παρελθόν. Εἶναι μέτρο καὶ γιὰ τὸ παρόν. Ἂν θέλουμε νὰ παραμείνουμε ἐλεύθερο ἔθνος, δὲν ἀρκεῖ ἡ ἰσχύς, ἡ διπλωματία ἢ ἡ οἰκονομία. Χρειάζεται κάτι βαθύτερο: νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν πηγὴ τῆς δύναμης. Καὶ αὐτὴ ἡ πηγὴ εἶναι ἡ πίστη. 
Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν καθένα μας προσωπικά. Οἱ μεγάλες μάχες τῆς ζωῆς δὲν κερδίζονται μόνο μὲ ἱκανότητες. Κερδίζονται ὅταν ὁ ἄνθρωπος πάψει νὰ στηρίζεται στὸν ἑαυτό του καὶ ἀρχίσει νὰ στηρίζεται στὸν Θεό. 

Νὰ ξαναβροῦμε τὸ πνεῦμα τοῦ 1821 

Ἡ 25η Μαρτίου δὲν εἶναι γιὰ νὰ καμαρώνουμε. Εἶναι γιὰ νὰ συγκρινόμαστε. Δὲν μᾶς καλεῖ ἁπλῶς νὰ θυμηθοῦμε τοὺς ἀγωνιστές. Μᾶς καλεῖ νὰ τοὺς μοιάσουμε. 
Νὰ ἐγκαταλείψουμε τὸ πνεῦμα τῆς αὐτάρκειας καὶ τοῦ ψυχροῦ ὀρθολογισμοῦ ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ἐποχή μας. 
Νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἁπλότητα τῆς πίστεως. Τὴν ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Τὴν ἐπίκληση τῆς θείας βοήθειας σὲ κάθε ἀγῶνα. 
Γιατί τότε, καὶ μόνο τότε, μπορεῖ νὰ γίνει ξανὰ τὸ «ἀδύνατο» δυνατό. 
Ἂν θέλουμε ἐλευθερία, δὲν ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε δύναμη. Πρέπει νὰ ἔχουμε πίστη. Καὶ ἂν θέλουμε νὰ νικήσουμε, πρέπει πρῶτα νὰ μάθουμε νὰ γονατίζουμε. 

iepomenimera.gr