Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας
23 Μαρτίου 2026
Στὶς 20 Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τὴ μνήμη τῶν 34 μοναχῶν τῆς Μονῆς Βαλαάμ.
Οἱ 34 αὐτοὶ Ὅσιοι πατέρες τῆς Μονῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Βαλαάμ, στὴ λίμνη Λάντογκα, προσέφεραν ἀνδρείως καὶ μαρτυρικῶς τὴ ζωή τους γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη στὶς 20 Φεβρουαρίου 1578. Σφαγιάστηκαν ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα προσηλύτων στὸν Λουθηρανισμό, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ περικύκλωσαν τὸ μοναστήρι ματαίως προσπάθησαν νὰ ἀναγκάσουν τοὺς μοναχοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν Ὀρθοδοξία.Ἔκτοτε τελεῖται κάθε χρόνο τὸ μνημόσυνό τους στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.
Οἱ 34 αὐτοὶ Ὅσιοι πατέρες τῆς Μονῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Βαλαάμ, στὴ λίμνη Λάντογκα, προσέφεραν ἀνδρείως καὶ μαρτυρικῶς τὴ ζωή τους γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη στὶς 20 Φεβρουαρίου 1578. Σφαγιάστηκαν ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα προσηλύτων στὸν Λουθηρανισμό, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ περικύκλωσαν τὸ μοναστήρι ματαίως προσπάθησαν νὰ ἀναγκάσουν τοὺς μοναχοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν Ὀρθοδοξία.Ἔκτοτε τελεῖται κάθε χρόνο τὸ μνημόσυνό τους στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.
Τίτος Ἱερομόναχος, Τύχων Μοναχὸς μεγαλόσχημος, Γελάσιος, Σέργιος, Βαρλαάμ, Σάββας, Κόνων, Σύλβεστρος, Κυπριανός, Ποιμήν, Ἰωάννης, Σίμων, Ἰωνᾶς, Δαυίδ, Κορνήλιος, Νήφων, Ἀθανάσιος, Σεραπίων, Βαρλαάμ, καὶ οἱ δόκιμοι: Ἀθανάσιος, Λουκᾶς, Λεόντιος, Θωμᾶς, Διονύσιος, Φίλιππος, Ἰγνάτιος, Βασίλειος, Παχώμιος, Βασίλειος, Θεόφιλος, Ἰωάννης, Θεόδωρος καὶ Ἰωάννης, μοναχοί. Ἡ τιμή τους ἀναγνωρίστηκε ἐπίσημα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸν Αὔγουστο τοῦ 2000.
Πηγή: (Νέος Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Φεβρουάριος, ἐκδόσεις Ἴνδικτος, Ἀθήνα 2006).
Στὶς 28 καὶ 29 Νοεμβρίου 2025, συναντήθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ τὸν αἰρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ καὶ τὴ συνοδεία του, με εκπροσώπους ἄλλων «χριστιανικῶν» ὁμολογιῶν καὶ δυστυχῶς παρέστη και ο Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος. Μετέβησαν στὰ ἐρείπια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας γιὰ νὰ τιμήσουν τὴν 1.700ὴ ἐπέτειο ἀπὸ τὴν Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ συγκρότησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τὸ 325 μ.Χ, γιὰ νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου ποὺ ἀμφισβητοῦσε τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Μεταξὺ αὐτῶν, ὅπως διαβάζουμε στὸ παγχριστιανικὸ κάλεσμα γιὰ τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἐστάλησαν ἐπιστολὲς καὶ στοὺς πέντε ὀργανισμοὺς ποὺ ἐκπροσωποῦν τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες καὶ κοινότητες σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Πηγή: (Νέος Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Φεβρουάριος, ἐκδόσεις Ἴνδικτος, Ἀθήνα 2006).
Στὶς 28 καὶ 29 Νοεμβρίου 2025, συναντήθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ τὸν αἰρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ καὶ τὴ συνοδεία του, με εκπροσώπους ἄλλων «χριστιανικῶν» ὁμολογιῶν καὶ δυστυχῶς παρέστη και ο Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος. Μετέβησαν στὰ ἐρείπια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας γιὰ νὰ τιμήσουν τὴν 1.700ὴ ἐπέτειο ἀπὸ τὴν Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ συγκρότησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τὸ 325 μ.Χ, γιὰ νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου ποὺ ἀμφισβητοῦσε τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Μεταξὺ αὐτῶν, ὅπως διαβάζουμε στὸ παγχριστιανικὸ κάλεσμα γιὰ τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἐστάλησαν ἐπιστολὲς καὶ στοὺς πέντε ὀργανισμοὺς ποὺ ἐκπροσωποῦν τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες καὶ κοινότητες σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Σχόλια
(1ον)
(1ον)
Ἀμνηστεύθηκαν ὅλες οἱ διαφορὲς ποὺ ἔχουμε μὲ τὸν Παπισμὸ τόσους αἰῶνες καὶ λησμονοῦμε τὰ φρικτὰ μαρτύρια τὰ ὁποῖα ὑπέστησαν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ γιὰ νὰ μὴν ὑποταχθοῦν στὴν ἀντιχριστιανικὴ ἐξουσία καὶ παντόφλα τοῦ κάθε Πάπα Ρώμης μετὰ τὸ σχίσμα.
(2ον)
Τὸ 1517 ὁ μοναχὸς καὶ καθηγητὴς Μαρτῖνος Λούθηρος (1483-1546) ἐπαναστάτησε ἐναντίον τῶν παπικῶν καινοτομιῶν ὅπως τὰ συγχωροχάρτια, τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, τὰ ἠθικὰ σκάνδαλα, τὴν πολιτικὴ δράση καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ ἡγήθηκε τῆς μεταρρυθμίσεως τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Οἱ πρῶτοι θεολόγοι ποὺ τὸν ἀκολούθησαν ἦταν ὁ Ζβίγγλιος καὶ ὁ Καλβῖνος, οἱ ὁποῖοι στὴ συνέχεια δημιούργησαν δικές τους ὁμάδες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργηθοῦν καὶ ἄλλες αἱρετικὲς παραφυάδες, οἱ ὁποῖες μέχρι σήμερα εἶναι ἀνυπολόγιστες. Τώρα πλέον ἀμνηστεύονται καὶ τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα διέπραξαν οἱ Λουθηρανοὶ ὅπως τὸ φοβερὸ μαρτύριο τῶν 34 μοναχῶν τῆς μονῆς Βαλαάμ.
Στὸ περιοδικὸ Ἐφημέριος (Μάιος - Ἰούνιος 2024) ὁ σεμνὸς πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. ἔχει ἕνα ἐξαιρετικὸ ἄρθρο στὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ δώσουμε τὴ δέουσα σημασία.
Τὸ ἄρθρο ἐπιγράφεται ὡς ἑξῆς: «Λουθηρανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Μία ἐπίσημη μαρτυρία».
Τὴ δεκαετία τοῦ 1960 ἐμφανίστηκε καὶ ἐξαπλώθηκε τὸ Πεντηκοστιανό-Χαρισματικό κίνημα, ἐπηρεάζοντας ἀκόμη καὶ λουθηρανικοὺς κύκλους. Πρακτικὲς ὅπως ἡ «γλωσσολαλιά» καὶ οἱ «θεραπεῖες» προκάλεσαν συζητήσεις καὶ διαιρέσεις μέσα στὴ «Λουθηρανικὴ Ἐκκλησία». Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συγκροτήθηκαν Ἐπιτροπὲς ποὺ μελέτησαν τὸ θέμα μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφή. Οἱ μελέτες αὐτὲς κατέληξαν ὅτι ἀρκετὲς διδασκαλίες τοῦ κινήματος δὲν ἔχουν σαφῆ βιβλικὴ θεμελίωση καὶ εἶναι ἐπικίνδυνες ἀνθρώπινες γνῶμες. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ἡ ἰδέα μιᾶς “δεύτερης πνευματικῆς ἐμπειρίας”, ἡ γλωσσολαλιά ὡς ἀπόδειξη πίστης καὶ ἡ ὑπόσχεση θεραπείας γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς. Οἱ Λουθηρανοὶ ἀπέρριψαν αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις θεωρώντας τες προβληματικές. Καὶ καταλήγει: «Ἐφόσον οἱ Πεντηκοστιανοί-Χαρισματικοὶ ἀξιολογοῦνται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπὸ τοὺς Λουθηρανούς, γίνεται φανερὸ πόσο ἀγεφύρωτο παραμένει τὸ χάσμα τους μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
Συνειδητοποιοῦμε ὅτι οἱ Νεοπεντηκοστιανοὶ ποὺ ἐπικαλοῦνται εὔκολα τὴ «γλωσσολαλιά», τὶς «θεραπεῖες» καὶ «ἐκστάσεις», σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία, εἶναι πράξεις δαιμονικές. Ἄρα, πῶς μποροῦμε νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ ἕνωση τῶν χριστιανικῶν δῆθεν ὁμολογιῶν ὅταν ὑφίστανται τόσες οὐσιώδεις διαφορὲς μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καὶ τῶν Παπικῶν, Προτεσταντῶν καὶ τῶν λοιπῶν αἱρετικῶν ἀπότοκων αὐτῶν;
Ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς εὐθύνονται ἀποκλειστικά γιὰ τὴ σχολαστικὴ θεολογία, τὴν ἀθεΐα, τὸν ὀρθολογισμὸ, τὸν μηδενισμό, τὴν πανθρησκεία, τὴν θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου (οὑμανισμός) καὶ κατὰ τὸν Νίτσε τὸν «θάνατο τοῦ Θεοῦ», τὸν πανσεξουαλισμό, τὴν μεταπατερικὴ θεολογία, τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλάμ, ἀφοῦ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ θεολογία καὶ Ἐκκλησιολογία. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἀποκαλύπτει τὶς προθέσεις ὅλων τῶν σύγχρονων αἱρετικῶν καὶ ἀντιχρίστων: «Οἱ εὐρωπαῖοι προσκύνησαν τόν διάβολο ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς, ὅπως τούς ὑποσχέθηκε, ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.».
Στὸ περιοδικὸ Ἐφημέριος (Μάιος - Ἰούνιος 2024) ὁ σεμνὸς πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. ἔχει ἕνα ἐξαιρετικὸ ἄρθρο στὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ δώσουμε τὴ δέουσα σημασία.
Τὸ ἄρθρο ἐπιγράφεται ὡς ἑξῆς: «Λουθηρανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Μία ἐπίσημη μαρτυρία».
Τὴ δεκαετία τοῦ 1960 ἐμφανίστηκε καὶ ἐξαπλώθηκε τὸ Πεντηκοστιανό-Χαρισματικό κίνημα, ἐπηρεάζοντας ἀκόμη καὶ λουθηρανικοὺς κύκλους. Πρακτικὲς ὅπως ἡ «γλωσσολαλιά» καὶ οἱ «θεραπεῖες» προκάλεσαν συζητήσεις καὶ διαιρέσεις μέσα στὴ «Λουθηρανικὴ Ἐκκλησία». Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συγκροτήθηκαν Ἐπιτροπὲς ποὺ μελέτησαν τὸ θέμα μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφή. Οἱ μελέτες αὐτὲς κατέληξαν ὅτι ἀρκετὲς διδασκαλίες τοῦ κινήματος δὲν ἔχουν σαφῆ βιβλικὴ θεμελίωση καὶ εἶναι ἐπικίνδυνες ἀνθρώπινες γνῶμες. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ἡ ἰδέα μιᾶς “δεύτερης πνευματικῆς ἐμπειρίας”, ἡ γλωσσολαλιά ὡς ἀπόδειξη πίστης καὶ ἡ ὑπόσχεση θεραπείας γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς. Οἱ Λουθηρανοὶ ἀπέρριψαν αὐτὲς τὶς ἀντιλήψεις θεωρώντας τες προβληματικές. Καὶ καταλήγει: «Ἐφόσον οἱ Πεντηκοστιανοί-Χαρισματικοὶ ἀξιολογοῦνται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπὸ τοὺς Λουθηρανούς, γίνεται φανερὸ πόσο ἀγεφύρωτο παραμένει τὸ χάσμα τους μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
Συνειδητοποιοῦμε ὅτι οἱ Νεοπεντηκοστιανοὶ ποὺ ἐπικαλοῦνται εὔκολα τὴ «γλωσσολαλιά», τὶς «θεραπεῖες» καὶ «ἐκστάσεις», σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία, εἶναι πράξεις δαιμονικές. Ἄρα, πῶς μποροῦμε νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ ἕνωση τῶν χριστιανικῶν δῆθεν ὁμολογιῶν ὅταν ὑφίστανται τόσες οὐσιώδεις διαφορὲς μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καὶ τῶν Παπικῶν, Προτεσταντῶν καὶ τῶν λοιπῶν αἱρετικῶν ἀπότοκων αὐτῶν;
Ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς εὐθύνονται ἀποκλειστικά γιὰ τὴ σχολαστικὴ θεολογία, τὴν ἀθεΐα, τὸν ὀρθολογισμὸ, τὸν μηδενισμό, τὴν πανθρησκεία, τὴν θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου (οὑμανισμός) καὶ κατὰ τὸν Νίτσε τὸν «θάνατο τοῦ Θεοῦ», τὸν πανσεξουαλισμό, τὴν μεταπατερικὴ θεολογία, τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλάμ, ἀφοῦ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ θεολογία καὶ Ἐκκλησιολογία. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἀποκαλύπτει τὶς προθέσεις ὅλων τῶν σύγχρονων αἱρετικῶν καὶ ἀντιχρίστων: «Οἱ εὐρωπαῖοι προσκύνησαν τόν διάβολο ἀλλά ἐκεῖνος δέν τούς ἔκανε θεούς, ὅπως τούς ὑποσχέθηκε, ἀλλά δαίμονες. Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάτη του.».
Τὸ οἰκτρὸ τέλος τῶν αἱρετικῶν
Συστελλόμαστε ἀγαπητοὶ ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολή του ἀναφέρει τὶς αἱρέσεις μεταξὺ τῶν ἔργων τῆς σαρκὸς καὶ στὸ τέλος γράφει ὅτι ὅσοι ἐπιμένουν νὰ κάνουν τέτοια ἁμαρτήματα χωρὶς νὰ δείξουν εἰλικρινὴ μετάνοια γιὰ αὐτά, δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (5, 19-21), «φανερὰ δέ ἐστι τὰ ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι μοιχεία, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἀσέλγεια, εἰδωλολατρία, φαρμακεία, ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, ἐριθεῖαι, διχοστασίαι, αἱρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κῶμοι καὶ τὰ ὅμοια τούτοις, ἃ προλέγω ὑμῖν καθὼς καὶ προεῖπον, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν».
Ἐπίσης, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στὴ δεύτερη Καθολικὴ ἐπιστολή του λέει τὰ ἑξῆς: «Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν». Ἑρμηνεία: Παρουσιάστηκαν ὅμως καὶ ψευδοπροφῆτες ἀνάμεσα στὸν Ἰουδαϊκὸ λαό, ὅπως καὶ ἀνάμεσά σας θὰ παρουσιαστοῦν μελλοντικὰ καὶ ψευδοδιδάσκαλοι. Αὐτοὶ οἱ ψευδοδιδάσκαλοι μὲ πανουργία θὰ εἰσαγάγουν πλανεμένες καταστρεπτικὲς διδασκαλίες. Θὰ ἀρνοῦνται μάλιστα καὶ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ Δεσπότη τους, ποὺ τοὺς ἐξαγόρασε μὲ τὸ Αἷμα Του καὶ θὰ ἐπιφέρουν ἔτσι καὶ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ τους γρήγορα τὴν καταστροφή τους» (Β' Πέτρου 2,1).
Αὐτὰ ἂς τὰ ἔχει ὑπόψη του ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ μᾶς ἑνώσουν μὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς ὅλων τῶν αἰώνων.
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς μᾶς προτρέπει: «...νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε, διότι ἀξιωθήκατε καὶ εἶσθε εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ὁμοίως πάλιν νὰ κλαίετε καὶ νὰ θρηνεῖτε διὰ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἀπίστους καὶ αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι περιπατοῦν εἰς τὸ σκότος, εἰς χεῖρας τοῦ διαβόλου.»
Ἐπίσης, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στὴ δεύτερη Καθολικὴ ἐπιστολή του λέει τὰ ἑξῆς: «Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν». Ἑρμηνεία: Παρουσιάστηκαν ὅμως καὶ ψευδοπροφῆτες ἀνάμεσα στὸν Ἰουδαϊκὸ λαό, ὅπως καὶ ἀνάμεσά σας θὰ παρουσιαστοῦν μελλοντικὰ καὶ ψευδοδιδάσκαλοι. Αὐτοὶ οἱ ψευδοδιδάσκαλοι μὲ πανουργία θὰ εἰσαγάγουν πλανεμένες καταστρεπτικὲς διδασκαλίες. Θὰ ἀρνοῦνται μάλιστα καὶ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ Δεσπότη τους, ποὺ τοὺς ἐξαγόρασε μὲ τὸ Αἷμα Του καὶ θὰ ἐπιφέρουν ἔτσι καὶ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ τους γρήγορα τὴν καταστροφή τους» (Β' Πέτρου 2,1).
Αὐτὰ ἂς τὰ ἔχει ὑπόψη του ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ μᾶς ἑνώσουν μὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς ὅλων τῶν αἰώνων.
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς μᾶς προτρέπει: «...νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ εὐφραίνεσθε, διότι ἀξιωθήκατε καὶ εἶσθε εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ὁμοίως πάλιν νὰ κλαίετε καὶ νὰ θρηνεῖτε διὰ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἀπίστους καὶ αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι περιπατοῦν εἰς τὸ σκότος, εἰς χεῖρας τοῦ διαβόλου.»
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἑνώνει
Ἂς ἔχουμε πάντοτε στὸ νοῦ καὶ τὴ καρδιά μας τὸ ἀγωνιῶδες αἴτημα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ἀποστόλων «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας· καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας·» (Κατὰ Ἰωάννην 17, 21-23).
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης θέτει τὸ πνευματικό κριτήριο γιὰ ὅλους ἐμᾶς. Ἀναγνωρίζεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο τὸ Ἅγιον Πνεῦμα «ἐν τούτῳ γινώσκετε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι·». Δηλαδή: Κάθε πνεῦμα ποὺ ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε ὡς ἄνθρωπος, εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ κάθε πνεῦμα ποὺ δὲν ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε ὡς ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό. (Α' Ἰωάννου 4, 2-3).
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατεύθυνε τὴν Ἀποστολικὴ Σύνοδο ἀλλὰ καὶ ὅλες τὶς ἑπόμενες ἀναγνωρισμένες Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διαβάζουμε τὰ ἑξῆς: «Ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος πλὴν τῶν ἐπάναγκες τούτων» (15, 28). Δηλαδὴ: ἀποφασίστηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μὴ σᾶς ἐπιβληθεῖ κανένα ἐπιπλέον βάρος παρὰ τὰ ἑξῆς ἀναγκαῖα.
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατευθύνει καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Συνόδους, ἑνώνει σὲ σῶμα καὶ φέρει τὴν ἑνότητα. Καὶ σημειώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἔκανε ἕνα σῶμα καὶ μᾶς ἀναγέννησε εἶναι τὸ ἕνα Πνεῦμα» (κεφ. 162 Ἰωάννου Χρυσοστόμου εἰς Α' Κορ. ὁμιλία 30,1, PG 61,250).
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἑνώνει, φωτίζει, ἁγιάζει, στηρίζει, καθαρίζει καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀναδεικνύονται «λάμποντες, ἀστράπτοντες, ἠλλοιωμένοι» ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ὅταν ἐφαρμόζουμε τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ μιμούμαστε τοὺς μάρτυρες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Ἁγία καὶ ἀμώμητη Ὀρθόδοξη πίστη.
Ὁ ΣΤ΄ κανόνας τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (431) «περὶ τῶν προσβαλλόντων τὸ κῦρος τῆς ἐν Ἐφέσῳ Συνόδου», ἀπαγορεύει ὁποιαδήποτε ἀλλοίωση στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως· «Ὁμοίως δὲ καὶ εἴ τινες βουληθεῖεν, τὰ περὶ ἑκάστου πεπραγμένα ἐν τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ, τῇ ἐν Ἐφέσῳ, οἱῳδήποτε τρόπῳ παρασαλεύειν, ἡ ἁγία σύνοδος ὥρισεν, εἰ μὲν ἐπίσκοποι εἶεν, ἢ κληρικοί, τοῦ οἰκείου παντελῶς ἀποπίπτειν βαθμοῦ· εἰ δὲ λαϊκοί, ἀκοινωνήτους ὑπάρχειν».
Ὁ Olivier Clement σημειώνει: «Οἱ ἀποφάνσεις τῶν Συνόδων δὲν ἀποκτοῦν πνευματικὸ δογματικὸ κύρος παρὰ μόνο ὅταν γίνουν δεκτὲς ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ λαοῦ τῶν προφητῶν τοῦ Θεοῦ, τῶν χριστῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» («Πλησιάζοντας τὴν Ὀρθοδοξία», στὰ Τρία Δοκίμια περὶ Ὀρθοδοξίας, Ἀθήνα 1962, σελίδα 70).
Τι κύρος ἔχει ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ἢ ἡ συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν Πάπα Λέοντα ΙΔ' καὶ τὶς ἄλλες αἱρετικὲς παραφυάδες ὅταν στεροῦνται ὀρθοδόξων κριτηρίων ποὺ ὁρίζουν οἱ Ἅγιες Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας μας; Οἱ διαιρέσεις μέσα στὴν Ἐκκλησία δημιουργοῦνται ὅταν τα εκκλησιαστικά πρόσωπα μιμούνται την πολιτική διπλωματία, εἰσβάλλει ἡ ἀλαζονεία, τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα, τὰ γεωπολιτικὰ σχέδια καὶ ὅλες οἱ ἄλλες κοσμικὲς καταστάσεις, οἱ ὁποῖες πλήττουν τὴν ἑνότητα και την Συνοδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Πόσο ἀναπολόγητοι θὰ εἴμαστε κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως ὅταν ἀρνούμαστε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης θέτει τὸ πνευματικό κριτήριο γιὰ ὅλους ἐμᾶς. Ἀναγνωρίζεται μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο τὸ Ἅγιον Πνεῦμα «ἐν τούτῳ γινώσκετε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι· καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι·». Δηλαδή: Κάθε πνεῦμα ποὺ ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε ὡς ἄνθρωπος, εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ κάθε πνεῦμα ποὺ δὲν ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθε ὡς ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό. (Α' Ἰωάννου 4, 2-3).
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατεύθυνε τὴν Ἀποστολικὴ Σύνοδο ἀλλὰ καὶ ὅλες τὶς ἑπόμενες ἀναγνωρισμένες Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διαβάζουμε τὰ ἑξῆς: «Ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος πλὴν τῶν ἐπάναγκες τούτων» (15, 28). Δηλαδὴ: ἀποφασίστηκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ ἐμᾶς νὰ μὴ σᾶς ἐπιβληθεῖ κανένα ἐπιπλέον βάρος παρὰ τὰ ἑξῆς ἀναγκαῖα.
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατευθύνει καὶ τὶς Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Συνόδους, ἑνώνει σὲ σῶμα καὶ φέρει τὴν ἑνότητα. Καὶ σημειώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἐκεῖνο ποὺ μᾶς ἔκανε ἕνα σῶμα καὶ μᾶς ἀναγέννησε εἶναι τὸ ἕνα Πνεῦμα» (κεφ. 162 Ἰωάννου Χρυσοστόμου εἰς Α' Κορ. ὁμιλία 30,1, PG 61,250).
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἑνώνει, φωτίζει, ἁγιάζει, στηρίζει, καθαρίζει καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀναδεικνύονται «λάμποντες, ἀστράπτοντες, ἠλλοιωμένοι» ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ὅταν ἐφαρμόζουμε τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ μιμούμαστε τοὺς μάρτυρες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν Ἁγία καὶ ἀμώμητη Ὀρθόδοξη πίστη.
Ὁ ΣΤ΄ κανόνας τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (431) «περὶ τῶν προσβαλλόντων τὸ κῦρος τῆς ἐν Ἐφέσῳ Συνόδου», ἀπαγορεύει ὁποιαδήποτε ἀλλοίωση στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως· «Ὁμοίως δὲ καὶ εἴ τινες βουληθεῖεν, τὰ περὶ ἑκάστου πεπραγμένα ἐν τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ, τῇ ἐν Ἐφέσῳ, οἱῳδήποτε τρόπῳ παρασαλεύειν, ἡ ἁγία σύνοδος ὥρισεν, εἰ μὲν ἐπίσκοποι εἶεν, ἢ κληρικοί, τοῦ οἰκείου παντελῶς ἀποπίπτειν βαθμοῦ· εἰ δὲ λαϊκοί, ἀκοινωνήτους ὑπάρχειν».
Ὁ Olivier Clement σημειώνει: «Οἱ ἀποφάνσεις τῶν Συνόδων δὲν ἀποκτοῦν πνευματικὸ δογματικὸ κύρος παρὰ μόνο ὅταν γίνουν δεκτὲς ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ λαοῦ τῶν προφητῶν τοῦ Θεοῦ, τῶν χριστῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» («Πλησιάζοντας τὴν Ὀρθοδοξία», στὰ Τρία Δοκίμια περὶ Ὀρθοδοξίας, Ἀθήνα 1962, σελίδα 70).
Τι κύρος ἔχει ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ἢ ἡ συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη μὲ τὸν Πάπα Λέοντα ΙΔ' καὶ τὶς ἄλλες αἱρετικὲς παραφυάδες ὅταν στεροῦνται ὀρθοδόξων κριτηρίων ποὺ ὁρίζουν οἱ Ἅγιες Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας μας; Οἱ διαιρέσεις μέσα στὴν Ἐκκλησία δημιουργοῦνται ὅταν τα εκκλησιαστικά πρόσωπα μιμούνται την πολιτική διπλωματία, εἰσβάλλει ἡ ἀλαζονεία, τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα, τὰ γεωπολιτικὰ σχέδια καὶ ὅλες οἱ ἄλλες κοσμικὲς καταστάσεις, οἱ ὁποῖες πλήττουν τὴν ἑνότητα και την Συνοδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Πόσο ἀναπολόγητοι θὰ εἴμαστε κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως ὅταν ἀρνούμαστε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ἡ στάση τῶν Ἁγίων ἐνώπιον τῶν αἱρετικῶν
Πῆγαν κάποιοι αἱρετικοὶ στὸν Ὅσιο Ποιμένα καὶ ἄρχισαν νὰ λέγουν κατηγορίες ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας. Ὁ Ὅσιος τότε σηκώθηκε ἐπάνω, ἔδωσε ἐντολὴ στὸν ὑποτακτικό του νὰ τοὺς ἑτοιμάσει φαγητὸ καὶ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί, γιὰ νὰ μὴ μολύνει τὰ αὐτιά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου