Στὴν Ἑλλάδα δὲν μᾶς λείπει ἡ συγκίνηση. Μᾶς λείπει ἡ μνήμη.Καὶ κυρίως μᾶς λείπει ἡ διάθεση νὰ ψάξουμε ποιοὶ εὐθύνονται, ὅταν ὁ θάνατος δὲν εἶναι «τηλεοπτικά βολικός». Κανεὶς δὲν χαίρεται μὲ τὴν ἀπώλεια ἀνθρώπων. Κανεὶς λογικὸς ἄνθρωπος δὲν ἀμφισβητεῖ ὅτι ὁ θάνατος ἑπτὰ ὀπαδῶν σὲ τροχαῖο δυστύχημα εἶναι τραγικός καὶ ὅτι οἱ οἰκογένειές τους ἀξίζουν σεβασμό καὶ στήριξη. Ἀλλὰ ἄλλο τὸ πένθος καὶ ἄλλο ἡ μαζικὴ ἡρωοποίηση.
Διότι ἐδῶ δὲν μιλήσαμε ἀπλῶς γιὰ ἕνα δυστύχημα. Μιλήσαμε γιὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀναβαπτίστηκε σὲ ἐθνικὸ δράμα, μὲ δηλώσεις ἐπὶ δηλώσεων, τελετουργικὴ φόρτιση καὶ ἡρωικὲς κορῶνες, λες καὶ χάθηκε ἕνα ἔνοπλο τάγμα στὸ μέτωπο. Ὄχι. Δὲν χάθηκαν ἥρωες. Χάθηκαν ἄνθρωποι. Καὶ αὐτὸ ἀρκεί.
Τὴν ἴδια στιγμὴ, ὅμως, σχεδὸν ψιθυριστά, χάθηκαν γυναῖκες – μάνες – ἐργαζόμενες, μέσα σὲ ἕνα ἐργοστάσιο ποὺ λειτουργοῦσε ὅπως λειτουργοῦν σχεδὸν ὅλα:... χωρὶς διακοπή, χωρὶς συντήρηση, χωρὶς ἀληθινὰ μέτρα ἀσφαλείας.; Γιατὶ ἡ γραμμὴ παραγωγῆς δὲν κλείνει ποτέ.; Οὔτε τὸ Πάσχα.; Οὔτε ὅταν κοστίζει ζωές.;
Ἐκεῖ δὲν μιλάμε γιὰ λάθος μιᾶς στιγμῆς. Μιλάμε γιὰ χρόνια ἀδιαφορία. Γιὰ ἐπιθεωρήσεις ποὺ «ἔγιναν» χωρὶς νὰ ἀλλάξει τίποτε. Γιὰ ἕνα σύστημα ποὺ προτιμᾶ νὰ πληρώνει ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὸ νὰ σταματήσει μηχανές.
Καὶ γι’ αὐτὲς; Οὔτε πάνδημο πένθος. Οὔτε τηλεοπτικὴ ὑστερία. Οὔτε μεγάλες κουβέντες. Γιατὶ οἱ γυναῖκες αὐτὲς δὲν ἦταν χρήσιμες γιὰ τὸ ἀφήγημα. Δὲν εἶχαν χρώμα, σύνθημα, οὔτε ὀπαδικὸ πάθος. Ἦταν ἀπλῶς ἐργαζόμενες ποὺ πέθαναν, ἐπειδὴ κάποιοι δὲν ἤθελαν νὰ χάσουν κέρδη.
Καὶ ἐδῶ ἀρχίζει ἡ μεγάλη ὑποκρισία. Γιατὶ ἡ κοινωνία συγκινείται ἐπιλεκτικά. Κλαίει ἐκεῖ ποὺ τῆς δείχνουν. Σιωπᾶ ἐκεῖ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὀργίζεται.
Στὸ σκηνικὸ δὲν θα μποροῦσαν νὰ λείπουν καὶ οἱ θεσμικοὶ κομπάρσοι. Μητροπολίτες μὲ βαρὺ ὕφος καὶ ἐλαφριὰ συνείδηση; Ἕνα τρισάγιο, μία δήλωση, μία κάμερα. Καὶ ἡ ὑποχρέωση ἐκπληρώθηκε. Μόνο ποὺ δὲν ἐκπληρώθηκε τίποτε. Γιατὶ ἡ συμπαράσταση δὲν μετριέται σὲ κεράκια καὶ λόγια. Μετριέται σὲ πράξεις. Σὲ χρήματα. Σὲ στήριξη. Σὲ πίεση πρὸς τοὺς ὑπεύθυνους.
Ἄν ἡ Ἐκκλησία ἤθελε πραγματικὰ νὰ σταθεῖ δίπλα στὸν πόνο, θὰ ἔκανε λιγότερες τελετὲς καὶ περισσότερες μεταφορὲς πόρων. Λιγότερες φωτογραφίες καὶ περισσότερη ἀληθινὴ βοήθεια.
Ναι. Ἡ ζωή ὅλων ἔχει τὴν ἴδια ἀξία. Ἀλλὰ ὅταν ἄλλος πεθαίνει ἀπὸ ἀτύχημα καὶ ἄλλος πεθαίνει ἀπὸ συστηματικὴ ἀδιαφορία, ἡ κοινωνία ὀφείλει νὰ διαλέξει πλευρά.
Διαφορετικὰ, τὰ ἐργοστάσια θὰ συνεχίσουν νὰ εἶναι πυριτιδαποθήκες, οἱ νεκροὶ «ἀτυχία» καὶ τὸ πένθος ἕνα θέαμα ποὺ κρατᾶ ὅσο καὶ τὸ δελτίο εἰδήσεων.
Μέχρι τὴν ἐπόμενη φορά.
Διότι ἐδῶ δὲν μιλήσαμε ἀπλῶς γιὰ ἕνα δυστύχημα. Μιλήσαμε γιὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ ἀναβαπτίστηκε σὲ ἐθνικὸ δράμα, μὲ δηλώσεις ἐπὶ δηλώσεων, τελετουργικὴ φόρτιση καὶ ἡρωικὲς κορῶνες, λες καὶ χάθηκε ἕνα ἔνοπλο τάγμα στὸ μέτωπο. Ὄχι. Δὲν χάθηκαν ἥρωες. Χάθηκαν ἄνθρωποι. Καὶ αὐτὸ ἀρκεί.
Τὴν ἴδια στιγμὴ, ὅμως, σχεδὸν ψιθυριστά, χάθηκαν γυναῖκες – μάνες – ἐργαζόμενες, μέσα σὲ ἕνα ἐργοστάσιο ποὺ λειτουργοῦσε ὅπως λειτουργοῦν σχεδὸν ὅλα:... χωρὶς διακοπή, χωρὶς συντήρηση, χωρὶς ἀληθινὰ μέτρα ἀσφαλείας.; Γιατὶ ἡ γραμμὴ παραγωγῆς δὲν κλείνει ποτέ.; Οὔτε τὸ Πάσχα.; Οὔτε ὅταν κοστίζει ζωές.;
Ἐκεῖ δὲν μιλάμε γιὰ λάθος μιᾶς στιγμῆς. Μιλάμε γιὰ χρόνια ἀδιαφορία. Γιὰ ἐπιθεωρήσεις ποὺ «ἔγιναν» χωρὶς νὰ ἀλλάξει τίποτε. Γιὰ ἕνα σύστημα ποὺ προτιμᾶ νὰ πληρώνει ἀποζημιώσεις ἀπὸ τὸ νὰ σταματήσει μηχανές.
Καὶ γι’ αὐτὲς; Οὔτε πάνδημο πένθος. Οὔτε τηλεοπτικὴ ὑστερία. Οὔτε μεγάλες κουβέντες. Γιατὶ οἱ γυναῖκες αὐτὲς δὲν ἦταν χρήσιμες γιὰ τὸ ἀφήγημα. Δὲν εἶχαν χρώμα, σύνθημα, οὔτε ὀπαδικὸ πάθος. Ἦταν ἀπλῶς ἐργαζόμενες ποὺ πέθαναν, ἐπειδὴ κάποιοι δὲν ἤθελαν νὰ χάσουν κέρδη.
Καὶ ἐδῶ ἀρχίζει ἡ μεγάλη ὑποκρισία. Γιατὶ ἡ κοινωνία συγκινείται ἐπιλεκτικά. Κλαίει ἐκεῖ ποὺ τῆς δείχνουν. Σιωπᾶ ἐκεῖ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὀργίζεται.
Στὸ σκηνικὸ δὲν θα μποροῦσαν νὰ λείπουν καὶ οἱ θεσμικοὶ κομπάρσοι. Μητροπολίτες μὲ βαρὺ ὕφος καὶ ἐλαφριὰ συνείδηση; Ἕνα τρισάγιο, μία δήλωση, μία κάμερα. Καὶ ἡ ὑποχρέωση ἐκπληρώθηκε. Μόνο ποὺ δὲν ἐκπληρώθηκε τίποτε. Γιατὶ ἡ συμπαράσταση δὲν μετριέται σὲ κεράκια καὶ λόγια. Μετριέται σὲ πράξεις. Σὲ χρήματα. Σὲ στήριξη. Σὲ πίεση πρὸς τοὺς ὑπεύθυνους.
Ἄν ἡ Ἐκκλησία ἤθελε πραγματικὰ νὰ σταθεῖ δίπλα στὸν πόνο, θὰ ἔκανε λιγότερες τελετὲς καὶ περισσότερες μεταφορὲς πόρων. Λιγότερες φωτογραφίες καὶ περισσότερη ἀληθινὴ βοήθεια.
Ναι. Ἡ ζωή ὅλων ἔχει τὴν ἴδια ἀξία. Ἀλλὰ ὅταν ἄλλος πεθαίνει ἀπὸ ἀτύχημα καὶ ἄλλος πεθαίνει ἀπὸ συστηματικὴ ἀδιαφορία, ἡ κοινωνία ὀφείλει νὰ διαλέξει πλευρά.
Διαφορετικὰ, τὰ ἐργοστάσια θὰ συνεχίσουν νὰ εἶναι πυριτιδαποθήκες, οἱ νεκροὶ «ἀτυχία» καὶ τὸ πένθος ἕνα θέαμα ποὺ κρατᾶ ὅσο καὶ τὸ δελτίο εἰδήσεων.
Μέχρι τὴν ἐπόμενη φορά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου